ตอนที่ 84 บริษัทดีพบลู

"จะตั้งบริษัทกับแบรนด์ใหม่ที่เซี่ยงไฮ้เหรอครับ"

พอได้ยินการจัดแจงของเจียงเนี่ยน จางเจวี๋ยหมินก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

อู่เสวียจวินน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ใช่ครับ เป็นแบรนด์ใหม่ที่คุณกับบอสหานจะร่วมกันดูแล! อาจารย์จางครับ บอสเจียงคนเล็กบอกว่าระยะแรกให้บอสหานเริ่มดำเนินการไปก่อน พอเริ่มเข้าที่เข้าทาง คุณกับบอสหานค่อยร่วมกันกุมบังเหียนใหญ่! นี่มันเรื่องดีที่สุด เรื่องดีจริงๆ นะครับ!"

จางเจวี๋ยหมินมองอู่เสวียจวินตาค้าง จู่ๆ ก็เงยหน้าหัวเราะออกมายาวๆ พอก้มหน้าลงมา ขอบตาก็เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแล้ว

"ดี ดีมาก! ฉัน…ฉันจะได้กลับไปแล้ว!"

"คราวก่อนพวกเราสกัดเครือเชียร์นาไว้ได้อยู่หมัด ครั้งนี้บอสเจียงคนเล็กเตรียมจะไปลงทุนที่เซี่ยงไฮ้ แถมทิศทางของแบรนด์ยังเลือกเจาะตลาดระดับไฮเอนด์ นั่นก็หมายความว่า…"

จางเจวี๋ยหมินกัดริมฝีปากแน่น ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนเริ่มฉายซ้ำไปมาในหัว

ในตอนนั้น เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคผู้เก่งกาจชนิดหาตัวจับยากของโรงงานสินค้าในประเทศแบรนด์เก่าแก่แห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ สินค้าที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเกาะกระแสเปิดประเทศจนโด่งดังไปทั่ว มีชื่อเสียงระบือไกลไปทั้งแผ่นดิน

ทว่าพอทุนต่างชาติหลั่งไหลเข้ามา การตลาดของบริษัทก็เริ่มมีปัญหา ผู้บริหารขององค์กรกลับโยนความผิดเรื่องยอดขายตกให้จางเจวี๋ยหมิน กล่าวหาว่าเทคโนโลยีของเขาล้าสมัยจนทำให้สินค้าขายไม่ออก

ต่อมา บริษัทใหญ่จากต่างประเทศแห่งหนึ่งทำทีเป็นหวังดีขอเข้าถือหุ้น ผู้บริหารเห็นว่าเป็นโอกาสทองที่จะใช้ตลาดแลกเทคโนโลยี จึงตบโต๊ะตกลงโดยไม่ฟังคำทัดทานของจางเจวี๋ยหมิน

แต่พอถือหุ้นได้แล้ว บริษัทต่างชาตินั้นก็เผยเขี้ยวเล็บทันทีด้วยการสั่งยุติและเก็บสินค้าที่จางเจวี๋ยหมินทุ่มเทสร้างมาครึ่งค่อนชีวิตเข้ากรุ จางเจวี๋ยหมินทั้งร้อนใจทั้งโกรธจัด จากคนที่เคยกระปรี้กระเปร่าดูกระชุ่มกระชวยกลับแก่ชราลงจนน่ากลัวในชั่วข้ามคืน และเพราะทนมองทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมาพังทลายลงไม่ได้ เขาจึงจำต้องหนีมายังเผิงเฉิง หลบมาอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักตัวเอง

ชายชราร้องไห้น้ำตาไหลพราก

เวลานี้ของปีที่แล้ว เขายังไร้เป้าหมายในชีวิต ได้แต่ซ่อนชื่อปิดตัวทำงานในโรงงานเล็กๆ ธรรมดาแห่งนี้

แต่ไม่รู้ทำไมเจียงเนี่ยนถึงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาได้ ทั้งยกย่องให้เกียรติ มอบสภาพแวดล้อมการทดลองที่ดีที่สุด ให้สวัสดิการยอดเยี่ยมที่สุด และตอนนี้ยังจะให้เขากลับไปยังสถานที่ที่เคยจุดประกายความฝัน เพื่อสร้างแบรนด์ใหม่ที่หรูหรากว่าเดิมขึ้นมาอีก!

อู่เสวียจวินใช้หลังมืออวบๆ เช็ดน้ำตาไม่หยุด พลางสะอื้น

"บอสเจียงคนเล็กเป็นคนดีจริงๆ ครับ เธอทนเห็นทุกคนถูกรังแกไม่ได้ที่สุด คนที่เคยรังแกช่างปู้ก็โดนบอสเจียงคนเล็กสั่งสอนไปสาสมแล้ว ส่วนคนที่เคยรังแกอาจารย์จางเมื่อตอนนั้น…ฮือๆ พวกนั้นจะต้องเสียใจแน่นอนครับ!"

เมื่อสัปดาห์ก่อน พี่สงที่พยายามป้ายสีใส่ร้ายหยางฟานรื่อฮว่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไร้ผล เกิดสติแตกคลุ้มคลั่ง สาดโคลนใส่เจียงเนี่ยนกับปู้เซิงเหลียนลงบนหน้าหนังสือพิมพ์อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่งเรื่องเหลวไหลสารพัดมาทำลายชื่อเสียงพวกเธอ พี่สงคิดว่าหนังสือพิมพ์ตั้งเยอะแยะยังกุเรื่องว่าเจียงเนี่ยนเป็นมนุษย์ต่างดาวได้เลย ขอแค่ได้ระบายความแค้น มีคนเชื่อสักหยิบมือหนึ่งก็ยังดี

ทว่าหานเจียหนิงรอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว เธอรีบแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาททันที ทางการจึงบุกรวบตัวพี่สงคาหนังคาเขาขณะกำลังนั่งหลังขดหลังแข็งปั่นข่าวลืออยู่

และด้วยแรงสนับสนุนจากหานเจียหนิง บรรดานักข่าวใต้บังคับบัญชาของพี่สงก็พากันออกมาแฉพฤติกรรมคุกคามและข่มเหงรังแกเพื่อนร่วมงานของเขา

ก่อนหน้านี้พี่สงไม่คิดเลยว่าจะมีใครกล้าเปิดโปง จึงไม่เคยปิดบังความชั่วร้ายของตัวเองเลยแม้แต่น้อย พอโดนสาวไส้ประจานต่อหน้าสาธารณชน เขาก็ถูกเพิกถอนใบอนุญาตประกอบวิชาชีพรวมถึงเกียรติยศทั้งหมดที่เคยมี ชาตินี้ต่อให้ไม่ต้องติดคุกจนแก่ตาย ออกมาก็อย่าหวังจะได้หากินในวงการสื่ออีก

คนทำสื่อในเผิงเฉิงต่างรู้ดีว่าพี่สงมีอิทธิพลไม่น้อย

ส่วนปู้เซิงเหลียนก็เป็นเพียงนักข่าวฝึกงานวุฒิอาชีวศึกษาระดับมัธยมปลายที่มาจากมณฑลอู๋เพื่อหางานทำในเผิงเฉิง เธอไม่เคยรู้จักมักจี่กับเจียงเนี่ยนมาก่อน แค่ตอนรับสมัครงานเจียงเนี่ยนถูกใจจึงรับเข้าบริษัท

แต่เพื่อพนักงานใหม่ที่ไร้เส้นสาย ซ้ำยังไม่ใช่หัวกะทิด้านการวิจัยแบบนี้ หยางฟานรื่อฮว่ากลับยอมออกหน้าไปห้ำหั่นกับสื่อรุ่นเก๋าอย่างพี่สง นี่มันบริษัทในฝันชัดๆ

ขนาดพนักงานใหม่ยังใส่ใจถึงเพียงนี้ การที่เพื่อนเก่าอย่างเจี่ยซิงอิ่งกลับมาพบกันแล้วมอบตำแหน่งสำคัญให้ทันทีจะแปลกอะไร คนที่วันๆ ว่างจัดมานั่งกังขาคนที่เชื่อใจพนักงานแบบนี้ นับเป็นความอัปยศอย่างยิ่งของคนทำสื่อ

"พวกคนงานในโรงงานพอรู้ว่าคนที่รังแกช่างปู้เข้าคุกไปแล้วต่างก็ซาบซึ้งกันใหญ่ ทุกคนพูดกันว่า ช่างปู้เพิ่งมาได้ไม่ถึงปี บอสเจียงคนเล็กยังดูแลขนาดนี้ คนที่เคยรังแกอาจารย์จางคงใกล้ถึงคราวซวยแล้ว บอสเจียงคนเล็กวางแผนไว้มากมายขนาดนี้ ครั้งนี้ต้องผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบแล้วแน่ๆ พอรายงานของอาจารย์จางส่งขึ้นไป บอสเจียงคนเล็กก็ตัดสินใจทันที นั่นแปลว่าบอสเจียงคนเล็กเตรียมพร้อมมาอย่างเต็มที่แล้ว ครั้งนี้พอลงมือ รับรองว่าต้องสะเทือนเลื่อนลั่นแน่ คุณ…คุณ…"

อู่เสวียจวินร่วมงานกับจางเจวี๋ยหมินมานาน ก็นับถือเขาเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจสานฝันของจางเจวี๋ยหมินก่อนหน้านี้เขาก็เห็นมาตลอด

จางเจวี๋ยหมินเงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจ

"ฉันก็อยากทำแบบนั้น แต่ฉันคิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ฉันจะเอาเรื่องส่วนตัวไปดึงสภาพคล่องทางการเงินของบริษัทมาใช้มหาศาลไม่ได้ แบบนี้…มันเสี่ยงเกินไป"

จางเจวี๋ยหมินขึ้นมาถึงตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้ว ย่อมรู้สถานะทางการเงินของบริษัทในตอนนี้ดี

หยางฟานรื่อฮว่าคือองค์กรที่ไม่กู้ยืมและไม่ระดมทุน ตอนนี้รอบสำนักงานใหญ่กำลังก่อสร้างโรงงานกันยกใหญ่ ทั้งยังเปิดรับสมัครคนงานเพิ่มสวัสดิการ ทุกจุดล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

มีหรือเขาจะไม่อยากบุกกลับไปเซี่ยงไฮ้เพื่อสั่งสอนพวกที่เคยกลั่นแกล้งตัวเองให้สาสม

แต่ตอนนี้จังหวะยังไม่มาถึงจริงๆ

รออีกสิบปี ไม่สิ แค่ห้าปีก็พอ

ขอเวลาอีกห้าปี ให้บริษัทสะสมทุนรอนได้มากพอ นั่นถึงจะเป็นโอกาสดีในการค่อยๆ วางแผนบุกเข้าเซี่ยงไฮ้

เพียงแต่ถึงเวลานั้นตัวเองก็คงอายุล่วงเลยวัยเจ็ดสิบไปแล้ว จะยังสร้างผลงานยิ่งใหญ่เหมือนขุนพลเฒ่าฮองตงในศึกเขาเตงกุนสันได้อยู่อีกหรือ

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ช่างเทคนิคคนหนึ่งก็รีบมาเคาะประตู

"ท่านรองทั้งสองครับ บอสเจียงคนเล็กเรียกประชุมด่วนครับ!"

มาแล้ว!

เจียงเนี่ยนไม่ชอบการประชุมเป็นที่สุด ถ้าถึงขั้นเรียกประชุมผู้บริหารระดับสูง แสดงว่าจะต้องสั่งการภารกิจสำคัญมากแน่ๆ

ทั้งคู่รีบวิ่งไปที่ห้องประชุม เห็นเจียงเนี่ยนดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา ทั้งสองก็ชะงักไปเล็กน้อย

เป็นที่รู้กันดีว่า เวลาเจียงเนี่ยนประชุม ถ้าสีหน้าดูดี นั่นหมายความว่าบริษัทต้องกำลังเจอปัญหาอะไรบางอย่างแน่ๆ บอสเจียงคนเล็กมักจะแกล้งยิ้มแย้มเพื่อปลุกขวัญกำลังใจให้ทุกคนในยามนี้เสมอ

และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เจียงเนี่ยนผายมือให้อู่เสวียจวินกับจางเจวี๋ยหมินนั่งลง หานเจียหนิงในชุดกี่เพ้าสีครามก็นั่งลงอย่างสง่างาม แต่เจี่ยซิงอิ่งไม่ได้มา เมื่อกี้ตอนเดินผ่านห้องทำงานเห็นเธอยังไม่ตื่น ทุกคนจึงไม่อยากกวน

เจียงเนี่ยนเห็นคนที่ควรมาก็มากันครบแล้ว จึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"อาจารย์จาง บอสหาน ตอนนี้ฉันขอเป็นตัวแทนบอร์ดบริหารประกาศการตัดสินใจครั้งสำคัญ พวกเราเตรียมจะตั้งบริษัทใหม่ที่เซี่ยงไฮ้ โดยใช้ชื่อว่า ดีพบลูคอสเมติกส์ เน้นทำตลาดเครื่องสำอางระดับไฮเอนด์ บอสหานรับตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป อาจารย์จางรับตำแหน่งหัวหน้านักวิทยาศาสตร์และผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยและพัฒนา เรื่องจัดหาที่ดินและสร้างโรงงานในระยะแรกให้บอสหานเป็นคนจัดการ นี่คือภารกิจใหญ่ของบริษัทเรา ห้ามล่าช้าแม้แต่นาทีเดียว หลังจากวันนี้เป็นต้นไป งานของอาจารย์จางจะปรับมาเน้นที่สายไฮเอนด์ทั้งหมด เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับผลิตภัณฑ์ในอนาคตของดีพบลู!"

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

แม้จะรู้ว่าสไตล์ของบอสเจียงคนเล็กเด็ดขาดฉับไวมาโดยตลอด แต่ทุกคนก็ยังอดตื่นเต้นปนกังวลไม่ได้

ตอนที่สกัดเชียร์นาก่อนหน้านี้ บอสเจียงคนเล็กก็ปรับแผนกะทันหัน แต่ตอนนั้นบริษัทมีทั้งโรงงานผลิตโลชั่นและสายการผลิตอยู่เดิมแล้ว เงินลงทุนระยะแรกจึงไม่สูงเท่าไร

ทว่าการจะไปบุกเบิกที่เซี่ยงไฮ้ ค่าใช้จ่ายในการสร้างโรงงานและจ้างคนงานในระยะแรกสูงลิบลิ่ว การวางช่องทางการจัดจำหน่ายก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ด้วยเงินเพียงเล็กน้อย

ตอนนี้เงินทุนหมุนเวียนในมือของบริษัท…จะพอเหรอ

หานเจียหนิงเองก็เอ่ยอย่างกังวลใจอยู่บ้าง

"บอสเจียงคนเล็กคะ จนถึงวันนี้ กระแสเงินสดของเรายังไม่ได้คล่องตัวและมั่นคงขนาดนั้น ถ้าคิดจะไปลุยเซี่ยงไฮ้ ฉันเสนอให้กู้เงินก่อนค่ะ ฉันรู้จักคนในแวดวงการเงินที่เซี่ยงไฮ้หลายคน สามารถขอดอกเบี้ยต่ำให้เราได้ หรือว่าจะใช้วิธีรับบริจาคเหมือนครั้งก่อนดีคะ"

พอพูดถึงเรื่องเงินบริจาค เจียงเนี่ยนก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

คราวที่แล้วเงินบริจาคจากพวกบริษัทพวกนั้นอุ้มโครงการวิจัยกรดไฮยาลูรอนิกของสำนักงานใหญ่จนรอดมาได้ ครั้งนี้จะปล่อยให้บริษัทพวกนั้นมายื่นมือสอดไม่ได้เด็ดขาด

เจียงเนี่ยนยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจ

"ไม่จำเป็น การกู้ยืมมันคือการติดหนี้บุญคุณ ครั้งนี้เราจะไม่กู้ อ้อ จริงสิ ฉันรู้ว่าครอบครัวของบอสหานที่เซี่ยงไฮ้มีฐานะมั่นคง แต่งานของบริษัทครั้งนี้ก็ห้ามไปรบกวนครอบครัวของบอสหานเด็ดขาดนะ"

"คะ" หานเจียหนิงอึ้งไปกับที่

เธอเพิ่งจะรวบรวมความกล้าโทรไปขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ บอสเจียงคนเล็กทำแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน

หรือว่าบอสเจียงคนเล็กไม่ได้เล็งเห็นคอนเนกชันกว้างขวางของฉันในเซี่ยงไฮ้ แต่เห็นแค่…ความสามารถของฉันล้วนๆ งั้นเหรอ

สวรรค์…

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!

บอสเจียงคนเล็กให้ความสำคัญกับความสามารถในการทำงานด้วยตัวเองของพนักงานมาตลอด อย่างเมื่อก่อนเซิงเหลียนไม่เคยแตะต้องวงการเคมีภัณฑ์ของใช้ประจำวันเลย ใช้เวลาไม่ถึงปีก็ถูกปั้นจนกลายเป็นหัวหน้าโรงงานที่เก่งกาจได้

บอสเจียงคนเล็กรู้ว่าฉันหนีออกจากบ้านด้วยความน้อยใจ นี่คิดจะ…คิดจะช่วยฉันพิสูจน์ให้ครอบครัวเห็นว่าฉันมีความสามารถจริงๆ สินะ

เจียงเนี่ยนมองสีหน้าของหานเจียหนิงก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องไปขอความช่วยเหลือจากที่บ้านมาแน่ๆ

เฮ้อ โชคดีที่ฉันรอบคอบ รีบตัดไฟแต่ต้นลมเสียก่อน

ไม่อย่างนั้นด้วยกำลังเงินของตระกูลหาน ทุกอย่างคงราบรื่นเกินไป เดี๋ยวจะเจ๊งยาก

เธอยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

"วางใจเถอะ เรื่องเงินไม่ต้องกังวล ลุยได้เต็มที่ ฉันจะรับรองให้เองว่าการดำเนินงานของพวกคุณจะราบรื่น"

แม้ทุกคนจะซาบซึ้งในความเชื่อใจของเจียงเนี่ยนมาก แต่กำไรจากเซรั่ม แผ่นมาสก์หน้า และโลชั่นในตอนนี้ก็เห็นๆ กันอยู่ ในระยะสั้นคงไม่เติบโตแบบก้าวกระโดดแน่

โครงการใหม่ก็ยังไม่มี บอสเจียงคนเล็กจะไปเสกเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน…

เจียงเนี่ยนเห็นทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก็นึกในใจว่าคราวนี้เข้าล็อกแน่

ดีพบลู

นี่คือชื่อซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่โด่งดังที่สุดในยุคนี้ที่เจียงเนี่ยนเพิ่งเห็นจากทีวี ในยุคนี้ชื่อเสียงของมันเทียบเท่ากับอัลฟ่าโกะในอนาคตเลยทีเดียว

แต่สุดท้ายเจ้าซูเปอร์คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ก็ยังพ่ายแพ้ในการดวลกับปรมาจารย์หมากรุกสากล ซึ่งนี่ก็แฝงคำอวยพรอันแสนวิเศษของเจียงเนี่ยนไว้ด้วย

เดินสายหรูหรา แล้วก็จงเจ๊งซะ

ครั้งนี้เหมือนเต้นรำอยู่บนคมดาบ หลังจากนี้ฉันจะรับคนงานเพิ่มและขยายโรงงานที่สำนักงานใหญ่ ทุ่มเงินลงไปมหาศาลขนาดนี้ กำไรจากสินค้าทั้งหมดที่มีอยู่ตอนนี้ไม่มีทางหมุนทันแน่

คราวนี้ ขาดทุนย่อยยับแน่นอน!

"เลิกประชุมได้ ทุกคนรีบไปเตรียมตัว บทใหม่แห่งอนาคตของบริษัทเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!"

ทุกคนลุกขึ้นพร้อมเพรียง ขานรับอย่างฮึกเหิม

แต่ขณะที่ทุกคนกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เจี่ยซิงอิ่งที่ตายังปรือด้วยความง่วงกลับซวนเซวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุม พลางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"เนี่ยนเนี่ยน เอ่อ บอสเจียงคนเล็ก รีบ รีบดูนี่เร็ว!"

เธอยื่นเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าเจียงเนี่ยน เจียงเนี่ยนเหลือบมองแวบเดียว พลันหน้ามืดตาลาย ทรุดฮวบลงไปนั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเก้าอี้

ทำ…ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้…

…

มณฑลเจวี่ยน จางจี๋ชิ่งมองดูงบการเงินแล้วหุบยิ้มไม่ได้

"ฮิๆ ฮ่าๆ"

หยางชิ่นอดขำไม่ได้จนหลุดหัวเราะพรวดออกมา ก่อนจะรีบยกมือปิดปาก

"บอสจางคะ รักษาภาพลักษณ์หน่อยสิ มีอะไรน่าขำขนาดนั้นกัน!"

จางจี๋ชิ่งเกาหัว วางงบการเงินในมือลงบนโต๊ะ กอดอกแล้วเอ่ยอย่างซาบซึ้ง

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สาขาภาคเหนือของเราสามารถหาเงินเลี้ยงตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องพึ่งพาเงินอุดหนุนจากบริษัทแม่อีกต่อไป บอสเจียงคนเล็กต้องรอคอยช่วงเวลานี้มานานมากแน่ๆ คิดดูแล้วตอนนี้เธอคงกำลังดีใจสุดๆ เลยล่ะ!"

หยางชิ่นยิ้ม

"คุณก็นะ ก่อนหน้านี้ตกลงกันได้แล้วแท้ๆ ก็ไม่ยอมบอกบอสเจียงคนเล็กก่อน ปล่อยให้ทางสำนักงานใหญ่ไม่ได้เตรียมใจไว้เลย"

จางจี๋ชิ่งที่โตมากับหนังแนวสายลับสืบราชการลับส่งเสียงฮึอย่างภาคภูมิใจ

"เธอเห็นไหมล่ะ ไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย ตอนนั้นที่บอสเจียงคนเล็กมอบหมายงานให้ฉัน เธอกำชับนักหนาว่าต้องรักษาความลับให้ดี เธอต้องรอคอยโอกาสนี้มาตั้งนานแล้วแน่ๆ ส่วนพวกรองประธานคนอื่นๆ น่ะเหรอ…ฮิๆ ถือเป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาก็แล้วกัน ไม่เสียหายอะไรหรอก!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

จางจี๋ชิ่ง: บอสเจียงคนเล็กต้องพอใจมากแน่ๆ ผมว่า

เจียงเนี่ยน: คนบ้านเดียวกันแท้ๆ ยังมาแทงข้างหลังฉันในจังหวะสำคัญอีก!!!