ตอนที่ 86 ความรับผิดชอบต่อสังคมของเรา

พอกรดไฮยาลูรอนิกราคาถูกลงจะเกิดอะไรขึ้น

เจียงเนี่ยนรู้ซึ้งเรื่องนี้ดีกว่าใครๆ

สื่อทุกสำนักในเผิงเฉิงต่างแย่งกันรายงานข่าวผลงานอันน่าทึ่งนี้ เซวียชุนเฟิงที่เคยทำผลงานโดดเด่นจากการสัมภาษณ์หยางฟานรื่อฮว่าจนได้รับคำชมเชย ถึงกับตีตั๋วเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังสาขาภาคเหนือของหยางฟานรื่อฮว่าด้วยตัวเอง เธอจรดปากกาเขียนบทความยาวกว่าหนึ่งหมื่นตัวอักษร ลงรายงานเต็มหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เผิงเฉิงรื่อเป้าเพื่อรายงานข่าวสะเทือนวงการนี้

โรงงานเล็กๆ ผลิตสินค้าชั้นนำระดับโลกได้ ข่าวแนวนี้แหละที่ผู้คนในยุคนี้ชื่นชอบที่สุด

แม้กรดไฮยาลูรอนิกจะไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ยิ่งใหญ่ที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ทว่าการปรากฏขึ้นของมันก็เพียงพอจะปลุกความภาคภูมิใจในตัวเองของผู้คน ทำให้คนที่เคยมองต่างชาติเป็นสรณะและยึดเป็นทิศทางชี้นำทุกสิ่งมาตลอดต้องตกตะลึง ที่แท้พวกเราเองก็สร้างผลงานยิ่งใหญ่ที่ไม่แพ้ต่างชาติได้ด้วยความพยายามของตัวเอง

สิ่งนี้ช่วยจุดประกายความคลั่งไคล้ในการค้นคว้าวิจัยขึ้นอย่างมหาศาล หลายคนถึงกับตัดข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์มาแปะไว้บนฝาผนัง เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในห้วงเวลาประวัติศาสตร์นี้

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนเคยสั่งให้ทุ่มงบซื้อโฆษณาช่วงดึกของสถานีโทรทัศน์ระดับมณฑลหลายช่องเพื่อฉายโฆษณาสุดเชยซ้ำไปซ้ำมา จางจี๋ชิ่งกับหานเจียหนิงเองก็สรรหาวิธีสารพัดมาปลูกฝังความสำคัญของสินค้าใหม่ตัวนี้ให้ทุกคนอย่างต่อเนื่อง

เมื่อก่อนมีคนไม่น้อยที่หัวเราะเยาะ มองว่านี่เป็นแค่ลูกไม้ต้มตุ๋นของโรงงานเล็กๆ ทางเหนือ แต่พอผลิตสินค้าออกมาได้จริงๆ ทุกคนถึงยอมเชื่อในที่สุด ที่แท้บอสเจียงคนเล็กของหยางฟานรื่อฮว่าคนนี้ช่างมีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก…

เธอเปิดฉากประชาสัมพันธ์ล่วงหน้านานขนาดนี้ พอมีกระแสพูดถึง อย่างน้อยก็ทำให้คนทั้งประเทศรู้ว่าสิ่งนี้มีตัวตนอยู่ แถมยังผูกสิ่งนี้เข้ากับบริษัทใหม่อย่างหยางฟานรื่อฮว่าไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

"ความประทับใจแรกของผู้คนมักสำคัญเสมอ พอฐานะทางเศรษฐกิจดีขึ้น ทุกคนก็ยิ่งให้ความสำคัญกับพลังของแบรนด์

หยางฟานรื่อฮว่าใช้การกระทำผูกผลิตภัณฑ์กลุ่มกรดไฮยาลูรอนิกเข้ากับตัวเองอย่างเหนียวแน่นไปแล้ว ภาพจำนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะลบล้างกันได้ในเวลาสั้นๆ…"

จงลี่เซี่ยนมองรายงานข่าวในหนังสือพิมพ์แล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

"เจียงเนี่ยนเริ่มวางหมากเรื่องนี้ล่วงหน้านานขนาดนั้น ทั้งที่พื้นที่ส่วนใหญ่ในประเทศยังไม่มีจุดจำหน่ายสินค้าด้วยซ้ำ แต่กลับทุ่มงบโฆษณาไปมหาศาล การตลาดแบบขาดแคลนครั้งนี้ทำได้เฉียบขาดจริงๆ"

หลี่ตงถามอย่างซื่อๆ "อาจารย์ครับ การทุ่มโฆษณาทั้งที่ไม่มีจุดขายสินค้าเนี่ย ไม่ใช่การตำน้ำพริกละลายแม่น้ำเหรอครับ ถึงจะเป็นการตลาดแบบขาดแคลน มันก็ต้องขายของให้ได้ก่อนไม่ใช่เหรอครับ"

เซี่ยหลิงหลิงปรายตาค้อนใส่เขา พลางแค่นหัวเราะ

"นายไม่มีปัญญาซื้อรถเบนซ์ แล้วนายไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของรถเบนซ์หรือไง

วันไหนถ้านายรวยขึ้นมา นายจะไม่อยากซื้อสักคันมาเชิดหน้าชูตาให้ตัวเองบ้างเหรอ

บอสเจียงคนเล็กจับจิตวิทยาข้อนี้ของทุกคนได้อยู่หมัด ที่อื่นยิ่งหาซื้อไม่ได้ก็ยิ่งกระวนกระวาย คอยดูเถอะ ถ้าจุดจำหน่ายของพวกเขากระจายไปถึง จะมีคนแย่งกันซื้อไหม"

จงลี่เซี่ยนยิ่งมองก็ยิ่งพอใจนักศึกษาหญิงคนนี้ ก่อนจะตวัดสายตาไปดุหลี่ตงอีกรอบ

"หลิงหลิงพูดถูก เธอดูนี่แล้วดูตัวเองบ้างสิ! เลื่อนจบไปซะ!"

หลี่ตงพูดเสียงอ่อย "อาจารย์ครับ ผมก็เลื่อนจบอยู่แล้วนี่ครับ…"

"งั้นก็เลื่อนไปอีกปี!"

"ฮือๆ…"

…

เจียงเนี่ยนที่ต้องเผชิญกับกองทัพสื่อมวลชนที่มารอสัมภาษณ์มากมาย ทำได้เพียงหดหัวไม่กล้าไปทำงาน แถมยังส่งหานเจียหนิงไปบุกเบิกธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้เพื่อลดผลกระทบจากกระแสสังคมให้เหลือน้อยที่สุด

ยุคนี้ในประเทศมีสินค้ายอดฮิตระเบิดระเบ้อตั้งเยอะแยะ รอให้กระแสสื่อซาลงไปสักพักก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเฮฮาของพ่อแม่ดังมาจากชั้นล่าง เจียงเนี่ยนก็โมโหจนเอาผ้าห่มคลุมโปงแน่นหนา กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหลายตลบ

ยอมแล้วจริงๆ ปีนี้เหนื่อยฟรีอีกจนได้

เดิมทีกำไรจากสินค้าทุกตัวก็หาที่ผลาญได้หมดแล้ว อยู่ห่างจากภาวะสายป่านการเงินขาดผึงแค่ก้าวเดียว ทำไมต้องมาเจอตัวป่วนเล่นใหญ่แบบอู๋ไห่ด้วยนะ

ยังดีที่ฉันเริ่มวางแผนพัฒนาที่เซี่ยงไฮ้ไว้ล่วงหน้า เงินหลายร้อยล้านจะได้โปรยออกไปได้อย่างสบายใจ ไม่อย่างนั้นตอนนี้พ่อกับแม่คงกำลังคิดจะเอาเงินไปลงทุนกับทีมฟุตบอลทีมชาติอีกแน่

หลังจากหดหู่มาทั้งวัน พ่อแม่กลับไม่ได้ขึ้นมาเรียกเธอกินข้าว เจียงเนี่ยนจึงจำใจคลานลงจากเตียง สางผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แล้วเริ่มวางแผนทำให้บริษัทขาดทุนต่อ

พูดตามตรง ตอนนี้เจียงเนี่ยนเริ่มหมดอาลัยตายอยากแล้ว ไม่ว่าเธอจะผลิตหรือบริหารอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด ยิ่งเธอพยายามหนี เงินก็ยิ่งวิ่งไล่ตามเธอไม่หยุด

เธอยังแอบกลัวด้วยซ้ำว่าถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สินค้าระดับไฮเอนด์ที่เธอไปเริ่มไว้ที่เซี่ยงไฮ้อาจจะทำกำไรขึ้นมาอีกก็ได้

อีกอย่าง กำไรของผลิตภัณฑ์ความงามมันสูงลิ่วจนน่าตกใจ ทุกครั้งที่ได้กำไรก็กอบโกยเป็นกอบเป็นกำ ใครจะไปต้านไหว… ชวนให้สิ้นหวังจริงๆ

หลังจากจ้องกระดานไวท์บอร์ดในห้องนอนอยู่นาน เจียงเนี่ยนก็เริ่มจรดปากกาเขียนอย่างขะมักเขม้น ร่างแผนผังการดำเนินงานขั้นต่อไป

ข้อแรก ต้องเดินหน้าวิจัยและพัฒนาต่อไป

เพราะการวิจัยและพัฒนาเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้พ่อแม่ยอมให้เธอทุ่มเงินต่อได้ และยังเป็นวิธีผลาญเงินให้ขาดทุนที่สมเหตุสมผลที่สุดด้วย

หลังจากอาจารย์จางย้ายไปเซี่ยงไฮ้ หนามยอกอกในบ้านก็หายไปแล้ว วิจัยต่อไปก็คงทำอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน มีแต่จะเสียเงินเสียแรงเปล่า

ข้อสอง ต้องขุดศักยภาพภายในองค์กร เพิ่มต้นทุนลดประสิทธิภาพ

ตอนนี้โรงเรียนประจำบริษัทของหยางฟานรื่อฮว่ากำลังเริ่มก่อสร้างอย่างเร่งด่วน ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนยังไม่มีเวลาสนใจ แต่ตอนนี้เพื่อความขาดทุน เธอคงต้องหาทางลงมือกับตรงนี้แหละ

"ซิงอิ่ง ตอนนี้เรามีเงินแล้ว งบสร้างโรงเรียนต้องเพิ่มเป็นสิบเท่า!" เจียงเนี่ยนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดเข้าประเด็นทันที

เจี่ยซิงอิ่งที่อยู่ปลายสายเงียบไปนานจนพูดไม่ออก ถึงแม้เธอจะเคยชินกับความคุ้มดีคุ้มร้ายของเจียงเนี่ยนมากแล้ว แต่พอได้ยินว่าจะเพิ่มงบเป็นสิบเท่าก็ยังยืนอึ้งอยู่กับที่

"สิบเท่าเหรอ เนี่ยนเนี่ยน เธอแน่ใจนะ"

โรงงานมีพนักงานแค่สามร้อยคน ลูกหลานพนักงานรวมกันยังไม่ถึงหนึ่งร้อยคนเลย งบประเมินสร้างโรงเรียนในระยะแรกตั้งไว้ที่ห้าล้านหยวน ซึ่งก็นับว่าเป็นตัวเลขที่น่าตกใจมากแล้ว

สิบเท่าก็คือห้าสิบล้านหยวน ใช้เงินเยอะขนาดนี้เธอจะสร้างอะไรกันแน่เนี่ย

"เราสร้างโรงเรียนไปเพื่ออะไรล่ะ หนึ่งคือเพื่อรับผิดชอบต่อสังคม สองคือเพื่อผลประโยชน์ของบริษัทเรา

ตอนนี้บริษัทเราขาดแคลนบุคลากรอย่างหนัก การพึ่งพาอาจารย์จางคนเดียวทำงานวิจัยไม่ใช่ทางรอดในอนาคตของบริษัทแน่ๆ เพราะฉะนั้นเราต้องเริ่มเพาะบ่มบุคลากรที่จะมาเป็นพลังขับเคลื่อนอันแข็งแกร่งให้กับการพัฒนาของบริษัทในอนาคตด้วยตัวเอง

ตั้งแต่ชั้นอนุบาลไปจนถึงมัธยมปลาย สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดต้องสร้างให้ครบครัน ต้องมั่นใจว่าลูกหลานของพนักงานทุกคนจะได้รับการศึกษาที่ดี

เรื่องความปลอดภัยของอาหารก็ต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ ต้องจัดหาอาหารที่สดใหม่ที่สุด ถือโอกาสนี้ขยายโรงอาหารของเราไปด้วยเลย ก่อนหน้านี้มีแค่อาหารสไตล์เซี่ยงไฮ้อย่างเดียวคงตอบสนองความต้องการในอนาคตของเราไม่พอ ต้องจัดให้ครบทั้งแปดตระกูลใหญ่ ขาดไปสักอย่างก็ไม่ได้…"

เจี่ยซิงอิ่งฟังเจียงเนี่ยนร่ายยาวเป็นชุดเหมือนกำลังแค้นฝังหุ่น ก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เนี่ยนเนี่ยน เธอไปโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจมาหรือเปล่า"

"ไม่ได้โดนอะไรทั้งนั้น ฉันแค่เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาต่างหาก!

รีบไปจัดการเลยนะ เรื่องนี้ต้องเชื่อมโยงกับโรงเรียนภาคค่ำให้แนบแน่นด้วย ซิงอิ่ง ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจฉัน อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ"

เจี่ยซิงอิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

"ได้ ฉันจะรีบไปจัดการ ฉันทำ เธอวางใจได้เลย"

พอวางสาย เจียงเนี่ยนก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกในที่สุด

เฮ้อ ได้ละ คราวนี้คงไม่มีปัญหาแล้วนะ

จากรายงานทางการเงินครั้งก่อนๆ โรงอาหารกับโรงเรียนภาคค่ำถือเป็นโครงการที่ขาดทุนเน้นๆ

ต่อให้ช่วยปลุกขวัญกำลังใจและความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ของพนักงานได้ แต่ผลตอบแทนที่เป็นกำไรโดยตรงก็ไม่ได้เห็นชัดเจนขนาดนั้น

หลังจากนี้กำไรจากกรดไฮยาลูรอนิกต้องทยอยเข้ามาไม่หยุดแน่ การจะผลาญเงินให้หมดเป็นงานระยะยาว ฉันต้องทุ่มเทสุดกำลังตั้งแต่ตอนนี้ จะประมาทไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เธอคำนวณเงินลงทุนรอบนี้อย่างรวดเร็ว มั่นใจว่าหลังจากนี้มันจะต้องกลายเป็นภาระหนักอึ้งของบริษัทอย่างแน่นอน แถมหานเจียหนิงก็มุ่งหน้าไปเซี่ยงไฮ้แล้ว ไอ้สินค้าไฮเอนด์สไตล์วัฒนธรรมดั้งเดิมอะไรนั่น ช่วงแรกๆ คงไม่มีทางขายออกได้ง่ายๆ แน่

ปีนี้ยังเหลือเวลาอีกสองเดือน เธอยังมีโอกาสพลิกจากกำไรให้กลายเป็นขาดทุนได้ ขอแค่ทำให้ขาดทุนได้สักสิบล้านยี่สิบล้าน เธอก็จะนอนหลับข้ามปีใหม่อย่างสบายใจแล้ว!

เธอเดินไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อเรียกสติ จากนั้นก็เดินทอดน่องลงมาชั้นล่างเพื่อเตรียมกินข้าว

อาหารเย็นทำเสร็จตั้งนานแล้ว ทว่าพ่อกับแม่กลับนั่งเบียดกันดูโทรทัศน์บนโซฟาอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่เรียกเธอสักคำ ทำให้เจียงเนี่ยนรู้สึกน้อยใจขึ้นมา

"พ่อ แม่ ดูอะไรกันอยู่เหรอคะ" เจียงเนี่ยนเดินหน้ามุ่ยไปที่ข้างโซฟาแล้วลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่ง เจียงซินเซิงลูบผมสลวยของเจียงเนี่ยนพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน

"ก็กำลังดูลูกสร้างผลงานยิ่งใหญ่อยู่นี่ไงล่ะ"

เหวินชิงก็ยิ้มพลางกล่าวเสริม

"เนี่ยนเนี่ยนของแม่นี่เก่งจริงๆ แค่กวักมือนิดเดียว ฝรั่งก็แย่งกันมาร่วมมือกับเราแล้ว"

"คะ?"

เจียงเนี่ยนหันมองไปที่จอโทรทัศน์ เห็นฝรั่งคนหนึ่งกำลังพูดจ้อใส่ไมโครโฟนไม่หยุด คนคนนี้ดูออกชัดเจนว่าไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ สำเนียงที่แปร่งจัดทำเอาเจียงเนี่ยนที่ภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็งถึงกับมึนหัวตึ้บ

ครู่ต่อมาภาพก็ตัดไป ปรากฏร่างของนักข่าวสาวในเสื้อโค้ตสีเขียวอ่อนบนหน้าจอ

พอเห็นคนคนนี้ เจียงเนี่ยนก็รู้สึกเหมือนมีเสียงวิ้งดังขึ้นในหัว

แย่แล้ว ทำไมเป็นยัยนี่อีกแล้วล่ะ เธอเป็นนักข่าวหนังสือพิมพ์ไม่ใช่เหรอ

เซวียชุนเฟิงมองกล้องพลางส่งยิ้มหวานหยดย้อย เธอหรี่ตาสองข้างลงแล้วเอ่ยอย่างมีความสุขราวกับกำลังจ้องมองเจียงเนี่ยนอยู่

"เมื่อสักครู่นี้คุณคอร์เนลล์ได้บอกเล่าอะไรกับเรามากมายเลยค่ะ

เขาบอกว่าตัวเขาเองหลงใหลในวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศเราเป็นอย่างยิ่ง ข่าวต่างๆ ที่สื่อหลายสำนักเคยรายงานเกี่ยวกับเขากับหยางฟานรื่อฮว่าก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งสิ้น

ในฐานะแบรนด์ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวระดับไฮเอนด์ชื่อดังจากฝรั่งเศส เครือเชียร์นาผูกมิตรกับผู้คนเสมอมา และยินดีที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับวัฒนธรรมต่างๆ ทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง

การร่วมมือกันข้ามแบรนด์ในครั้งนี้ถือเป็นจุดเริ่มต้นในการก้าวเข้าสู่ตลาดในประเทศของเครือเชียร์นา หวังว่าจะใช้ความพยายามของพวกเขา มอบผลิตภัณฑ์ที่ดียิ่งขึ้นและหลากหลายขึ้นให้แก่ผู้บริโภคทั่วประเทศค่ะ!"

ร่วมมือข้ามแบรนด์…

เจียงเนี่ยนยังไม่ทันได้คิดประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพก็ตัดไปอีกครั้ง ปรากฏร่างของหานเจียหนิงที่สวมชุดลายดอกบัวก้านขดสีครามสลับขาว คลุมทับด้วยเสื้อกั๊กผ้าขนสัตว์สีขาว ดูสง่างามภูมิฐานเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อกล้องซูมเข้าไปใกล้ เจียงเนี่ยนก็เผลอถอยหลังหนีโดยไม่รู้ตัว

หานเจียหนิงมองกล้องแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับกำลังรายงานผลการทำงานให้เจียงเนี่ยนฟัง

"ดีพบลูในฐานะแบรนด์น้องใหม่ ไม่เพียงเป็นการทดลองครั้งสำคัญของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นความท้าทายที่สำคัญยิ่งอีกด้วย

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าผลิตภัณฑ์คอลเลกชันใหม่ที่เราจับมือร่วมกันสร้างสรรค์ขึ้นนี้ จะไม่เพียงตอบสนองความต้องการด้านความงามของผู้บริโภคเท่านั้น แต่ยังช่วยถ่ายทอดมนต์เสน่ห์แห่งวัฒนธรรมดั้งเดิมของเราสู่สายตาชาวโลกด้วยค่ะ"

"บอสเจียงคนเล็กของบริษัทเราเน้นย้ำเสมอว่า วัฒนธรรมดั้งเดิมนั้นเปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง และเป็นขุมสมบัติล้ำค่าที่รอคอยการขุดค้นและพัฒนา

วิธีปกป้องวัฒนธรรมดั้งเดิมที่ดีที่สุดก็คือการทำให้สิ่งเหล่านั้นปรับตัวเข้ากับยุคสมัยใหม่ได้ หวังว่าความพยายามของเราจะทำให้ทั่วโลกเข้าใจพวกเรามากยิ่งขึ้นค่ะ!

และนี่ก็คือทิศทางที่เราจะมุ่งมั่นทุ่มเทต่อไปในอนาคตค่ะ!"

…

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: ฉันแค่กุวาทะเด็ดของบอสเจียงคนเล็กขึ้นมานิดหน่อย บอสเจียงคนเล็กคงไม่ว่าอะไรฉันหรอกเนอะ คงไม่หรอกมั้ง