ตอนที่ 87 รู้สึกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ

เจียงซินเซิงกับเหวินชิงซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพราก เหวินชิงเช็ดน้ำตาพลางเอ่ยขึ้น

"เนี่ยนเนี่ยนโตขึ้นแล้วจริงๆ พูดจามีหลักการมีวิสัยทัศน์ขนาดนี้ แม่ดีใจกับลูกจริงๆ นะ"

ฉันไม่ได้พูด! ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย!

ระดับความรู้ของเจียงเนี่ยนไม่มีทางพูดจาให้ดูมีวิสัยทัศน์กว้างไกลอะไรแบบนั้นได้หรอก

หานเจียหนิงในฐานะรองประธานบริษัทผู้ดูแลงานประชาสัมพันธ์ของหยางฟานรื่อฮว่านี่ช่างพูดจาน้ำไหลไฟดับจริงๆ

เธอพูดต่อหน้ากล้องโดยไม่กระดากอายเลยสักนิด เล่าถึงความรักและความเชิดชูวัฒนธรรมดั้งเดิมของเจียงเนี่ยน ว่าเจตนารมณ์แรกเริ่มในการก่อตั้งแบรนด์ใหม่ก็คือการโอบรับตลาดต่างชาติ เพื่อให้คนทั้งโลกได้สัมผัสถึงเสน่ห์อันน่าทึ่งของวัฒนธรรมดั้งเดิม

คำพูดไม่กี่ประโยคของเธอ ปั้นให้เจียงเนี่ยนกลายเป็นนักธุรกิจชั้นยอดที่มีอุดมการณ์ยิ่งใหญ่ นอกจากหาเงินแล้วยังใส่ใจรายละเอียดรอบด้าน แถมยังมีหัวใจรักชาติอันเปี่ยมล้น เซวียชุนเฟิงฟังอยู่หน้ากล้องจนขอบตาแดงก่ำแล้วเริ่มหลั่งน้ำตาออกมา เจียงซินเซิงกับเหวินชิงยิ่งร้องไห้จนต้องคอยเช็ดน้ำตาไม่หยุด ต่างพากันชื่นชมว่าลูกสาวของตนช่าง…

ช่างพูดช่างเจรจาจริงๆ!

"กระแอม พูดแบบนี้แหละถูกต้องแล้ว!" เจียงซินเซิงยิ้มพลางกล่าว "ก่อนหน้านี้ยังคิดอยู่เลยว่าการบุกไปเซี่ยงไฮ้กะทันหันรอบนี้มันเสี่ยงเกินไป ที่แท้เนี่ยนเนี่ยนก็เตรียมการไว้หมดแล้วนี่เอง

ดีมาก ไม่ว่าในใจพวกเราจะคิดยังไง แต่อย่างน้อยภาพลักษณ์นี้ก็ถูกสร้างขึ้นมาแล้ว ทางเบื้องบนได้เห็นข่าวนี้จะต้องรู้สึกดีกับบ้านเรามากขึ้นแน่ๆ เรื่องภาษีหลังจากนี้ก็ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

เนี่ยนเนี่ยนเดินหมากตานี้ได้เก๋าเกมจริงๆ กระทั่งพ่อของแกยังต้องยอมแพ้เลย"

เจียงเนี่ยน "…"

"ฮือๆ หนูไม่ได้ทำนะคะ พ่อแม่คะ ในสายตาของพ่อกับแม่ ลูกสาวคนนี้เป็นคนแบบนั้นเหรอคะเนี่ย?!!"

"ถ้างั้นก็แปลว่าเนี่ยนเนี่ยนเป็นคนมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ น่ะสิ แบบนั้นก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ!" เหวินชิงบีบแก้มทั้งสองข้างของลูกสาวด้วยความเอ็นดู "เป็นเพราะพวกเราสั่งสอนมาดีตั้งแต่วัยเด็กจริงๆ นั่นแหละ ถึงได้บ่มเพาะเนี่ยนเนี่ยนให้เติบโตมาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบต่อสังคมได้ขนาดนี้"

เจียงเนี่ยนยอมแพ้ที่จะดิ้นรนโดยสิ้นเชิงแล้ว

พ่อกับแม่นี่ก็ช่างอวยตัวเองเก่งเหลือเกิน มิน่าล่ะถึงได้โดนหลอกง่ายนัก

เธอถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจว่า

"ช่างเถอะค่ะ พ่อกับแม่อยากจะคิดยังไงก็เอาที่สบายใจเลย

แต่ว่า… อื้ม หนูก็ยังต้องลงทุนต่อนะคะ ห้ามเอาเงินของหนูไปลงทุนกับฟุตบอลทีมชาติเด็ดขาด! แล้วก็ห้ามเอาไปให้ท่านปรมาจารย์อะไรนั่นด้วย!"

"ทำไมล่ะลูก?" ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ เจียงซินเซิงเริ่มไม่ค่อยพอใจ "เนี่ยนเนี่ยน แกจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ! ใครเขาจะกินคำเดียวให้อ้วนเป็นหมูได้ล่ะ?

พ่อกับแม่จะเอาเงินมาทุ่มลงทุนกับแกที่เดียวตลอดไม่ได้หรอก พวกเราต้องกระจายทำหลายๆ ธุรกิจ มันถึงจะเป็นการกระจายความเสี่ยง

ถ้าในบัญชีแกขาดเงินจริงๆ ก็ลองไปเปิดรับระดมทุนดูสิ ท่านปรมาจารย์หวังรู้จักช่องทางระดมทุนดีๆ ตั้งเยอะแยะ มีท่านปรมาจารย์คอยทำพิธีเปิดทางให้ รับรองว่าต้องรวยแน่ๆ!"

มาอีกแล้ว!

เจียงเนี่ยนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก คิดในใจว่านี่มันกระจายความเสี่ยงที่ไหนกัน ชัดเจนว่าวิ่งพุ่งชนความเสี่ยงต่างหาก

ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก แต่ถ้ามองย้อนกลับมาจากอีกสิบกว่าปีข้างหน้า มันช่างน่าขำสิ้นดี

ไม่ได้การละ รอบนี้ฉันจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างดีนะ…

เจียงเนี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

จริงสิ ทำแบบนี้ก็ได้นี่นา!

เจียงเนี่ยนควงแขนเหวินชิงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสารว่า

"พ่อคะแม่คะ หนูก็อยากจะทำธุรกิจต้นน้ำดูบ้างเหมือนกันค่ะ! ถือโอกาสก้าวข้ามออกจากแวดวงเครื่องสำอางไปลงทุนด้านอื่น ถือเป็นการกระจายความเสี่ยงหลายๆ ด้านตรงตามความต้องการของพ่อกับแม่พอดี

แถมยังช่วยสนับสนุนบริษัทเดิมของเราได้ด้วย เป็นธุรกิจของครอบครัวเราทั้งนั้น แบบนี้ดีไหมคะ?"

เจียงซินเซิงกับเหวินชิงสบตากัน ทั้งคู่ต่างพยักหน้าเบาๆ

แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจเรื่องสารเคมีภัณฑ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ก็รู้ว่าหากอุตสาหกรรมสามารถเชื่อมโยงถึงกันได้ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

ไม่อย่างนั้นทำไมแบรนด์ใหญ่ๆ ถึงชอบตั้งบริษัทลูกในเครือทั้งต้นน้ำและปลายน้ำกันล่ะ เพราะมันจัดการได้ทั้งภายในและภายนอก แถมยังทำบัญชีหลบภาษีระหว่างกันได้ง่ายขึ้นอีกด้วย

"ดีสิลูก ไม่ทราบว่าเนี่ยนเนี่ยนอยากจะทำอะไรล่ะจ๊ะ!"

"หนูคิดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ทำบริษัทปัจจัยการผลิตทางการเกษตรค่ะ! เอาไว้ส่งเนื้อสัตว์และผักคุณภาพดีให้กับโรงอาหารของเรา"

เจียงซินเซิง "…"

เหวินชิง "…"

บริษัทปัจจัยการผลิตทางการเกษตรเนี่ยนะจะมาเป็นอุตสาหกรรมต้นน้ำของธุรกิจเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน?

นี่ลูกไปเรียนรู้เรื่องนี้มาจากใครกันเนี่ย?

นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกไปหน่อยเหรอ?

โรงอาหารของหยางฟานรื่อฮว่าในตอนนี้ ต่อให้ไม่กล้าเคลมว่าเป็นอันดับหนึ่งของเมือง แต่ก็จัดว่าอยู่อันดับต้นๆ ได้สบาย

อาหารที่คนงานได้กินก่อนหน้านี้ก็ดีมากอยู่แล้ว นี่ถึงกับต้องยกระดับตั้งแต่ฝั่งวัตถุดิบเลยเหรอ?

ทำไมลูกไม่เริ่มตั้งแต่ยุคสร้างโลกเปิดฟ้าเปิดแผ่นดินเลยล่ะ?

เจียงเนี่ยนแสร้งทำเป็นน้อยอกน้อยใจพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ความปลอดภัยด้านอาหารเป็นเรื่องสำคัญที่สุดนะคะ ถ้าอาหารที่พนักงานของเรากินเข้าไปมีปัญหาขึ้นมา มันต้องส่งผลกระทบต่อจิตใจของคนงานอย่างรุนแรงแน่ๆ แล้วจากนั้นก็จะส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานอย่างหนักตามไปด้วย

พวกเราก็ก่อตั้งบริษัทเทคโนโลยีการเกษตรขึ้นมาสักแห่ง แล้วเริ่มทำ…"

พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เจียงเนี่ยนก็ฉุกคิดได้ว่าถ้าพูดตรงๆ ว่าจะไปเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ปลูกผัก หรือทำยาฆ่าแมลง พ่อกับแม่จะต้องคัดค้านแน่ๆ เธอจึงกลอกตาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันทีว่า

"พวกเราเตรียมจะเริ่มทำการเพาะพันธุ์พืชขั้นสูงและวิจัยตัวอย่างทางชีวภาพ วิจัยพวกวิตามินและโปรตีน มองในมุมเล็กๆ นี่คือการวางแผนเพื่อผลกำไรในอนาคต แต่มองในมุมใหญ่ นี่คือการทุ่มเทเสียสละเพื่ออนาคตของมวลมนุษยชาติเลยนะคะ

เมื่อไม่กี่วันก่อนหนูดูทีวี มีผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งบอกว่า 'ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดคือศตวรรษแห่งชีววิทยา' ถ้าตอนนี้พวกเราคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ในอนาคตจะต้องกอบโกยเงินทองได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอน นี่คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งเลยนะคะ!"

เจียงซินเซิงกับเหวินชิงไม่ได้มีความรู้อะไรมากมาย จุดเด่นที่สุดของพวกเขาก็คือเชื่อคนง่ายและคล้อยตามได้เร็วมาก ชื่นชอบพวกเทคโนโลยีล้ำสมัยอะไรทำนองนี้เป็นที่สุด ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วนี่คือลักษณะเฉพาะของพวกเศรษฐีใหม่ในยุคสมัยนี้

เดิมทีพอเจียงเนี่ยนพูดถึงเรื่องการเกษตรและปัจจัยการผลิตทางการเกษตร ภาพความทรงจำอันแสนยากลำบากตอนที่พวกเขาปลูกมันเทศในวัยหนุ่มสาวก็เริ่มโจมตีความรู้สึกของพวกเขาทันที

แต่พอเจียงเนี่ยนบอกว่านี่คือการทำวิจัยด้านชีววิทยา!

ว้าว ฟังดูไฮโซหรูหราขึ้นมาทันที!

ฟังดูก็รู้ว่ามีอนาคตไกลแน่ๆ!

"ไม่มีปัญหา!" เจียงซินเซิงมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง "พูดได้ถูกต้องแล้ว พวกเราก็ควรจะต้องทำเรื่องไฮเทคอะไรแบบนี้แหละ! การลงทุนทำเรื่องนี้นับเป็นเรื่องใหญ่ที่สร้างประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติและประชาชนจริงๆ เร่งด่วนยิ่งกว่าไปลงทุนกับฟุตบอลทีมชาติเสียอีก!"

เหวินชิงโอบกอดเจียงเนี่ยนด้วยความรักใคร่เอ็นดูพลางเอ่ยว่า

"ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดกันเหรอว่ายังไงก็ต้องเรียนมหาวิทยาลัย?

เนี่ยนเนี่ยนแค่ไปใช้ชีวิตลั้ลลาในมหาวิทยาลัยมาสี่ปีก็ยังมีความรู้ความเข้าใจที่ดีขนาดนี้ แล้วพวกคนที่ตั้งอกตั้งใจเรียนจริงๆ จะไม่เหมือนดาวนักปราชญ์จุติลงมาจากสวรรค์เลยเหรอ?

เอาตามนี้แหละ ยังไงก็ใช้เงินกำไรจากหยางฟานรื่อฮว่าของพวกแกอยู่แล้ว ดีละ ตำแหน่งประธานกรรมการของบริษัทนี้แม่จะยกให้แกเป็นคนดูแล ส่วนแม่กับพ่อของแกจะเป็นแค่กรรมการผู้ตรวจการในบอร์ดบริหารเท่านั้น จะไม่เข้าไปก้าวก่ายการดำเนินงานของแก

แต่ตกลงกันไว้ก่อนนะ แกจะต้องสร้างผลงานออกมาให้ได้ ห้ามทำให้การลงทุนของพ่อกับแม่ต้องสูญเปล่าเด็ดขาด"

"แม่คะ…" เจียงเนี่ยนเอ่ยอย่างตัดพ้อ "หนูไปใช้ชีวิตลั้ลลาในมหาวิทยาลัยสี่ปีที่ไหนกันล่ะคะ แม่ไม่ไว้ใจลูกสาวคนนี้เกินไปแล้ว"

เหวินชิงจูบหน้าผากของลูกสาวเบาๆ แล้วยิ้มให้

"แกยังเด็กอยู่ สังคมสมัยนี้มันอันตราย พ่อกับแม่กลัวแกจะโดนหลอก เพราะงั้นยิ่งแกหาเงินได้มากเท่าไร พ่อกับแม่ก็ยิ่งต้องช่วยกลั่นกรองให้แกมากเท่านั้น

รอให้แกแต่งงานมีครอบครัวจนลูกโต แล้วพ่อกับแม่ก็แก่ตัวลง ถึงเวลานั้นต่อให้แกอยากให้พ่อกับแม่มาคอยดูแล พวกเราก็คงไม่มีแรงมาคอยดูแลแกแล้วล่ะ"

พ่อแม่คือคนที่รักเจียงเนี่ยนมากที่สุดในโลกใบนี้

พวกเขามีเจียงเนี่ยนเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปก็ล้วนทำเพื่ออนาคตและความสุขของลูกสาวทั้งสิ้น

ในชาติก่อน เจียงเนี่ยนมัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องความรัก ใช้เงินมือเติบเป็นน้ำไหล แทบไม่ได้พูดคุยสื่อสารกับพ่อแม่เลย ซ้ำยังโดนหลอกอยู่บ่อยครั้ง พ่อแม่ถึงได้กอดเงินในมือเอาไว้แน่น เพราะกลัวว่าลูกสาวจะทำอะไรที่เกินเลยเตลิดเปิดเปิงไป

เฮ้อ ถ้าหากพวกเขาก็ได้กลับชาติมาเกิดใหม่เหมือนกัน และเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในอดีตได้ก็คงจะดี

"จริงสิคะ ท่านปรมาจารย์หวังออกจากโรงพยาบาลหรือยังคะ?"

"ออกแล้วจ้ะ! บริษัทใหม่นี้พวกเราจะเชิญเขามาทำพิธีส่งพลัง ให้ช่วยคุ้มครองทุกบริษัทของเนี่ยนเนี่ยนบ้านเราให้ร่ำรวยเงินทอง!"

"เอ่อ แล้วถ้าขาดทุนล่ะคะ?"

"นั่นก็แปลว่าท่านปรมาจารย์ยังไม่หายดี ต้องส่งเขากลับไปรักษาตัวให้ดีอีกรอบ"

ก่อนหน้านี้ท่านปรมาจารย์หวังถูกคนที่เจียงซินเซิงส่งไปเอาเรื่องจนตกใจแทบสิ้นสติ เจียงซินเซิงเพื่อเป็นการแสดงความขอโทษจึงรีบส่งเขาไปพักฟื้นที่โรงพยาบาล เจ้าหมอนี่ก็เลยฉวยโอกาสนอนแช่อยู่ในโรงพยาบาลไม่ยอมออก วางมาดทำตัวเป็นผู้ทรงภูมิผู้สูงส่ง

เจียงเนี่ยนเลยอาศัยจังหวะนั้นหาทางย้ายเขาไปอยู่โรงพยาบาลจิตเวชที่เข้มงวดที่สุดในเมือง พอโดนยาแรงเข้าไปชุดใหญ่ ท่านปรมาจารย์ก็ถึงกับร้องขอชีวิตอยากรีบออกจากโรงพยาบาลทันที ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เจียงเนี่ยนพอใจเป็นอย่างมาก

ไอ้ท่านปรมาจารย์คนนี้ ถุย ไอ้สัตว์นรกนี่มันเห็นแก่เงินจนไม่กลัวตายจริงๆ

คอยดูเถอะ ถ้ารอบนี้ขาดทุนขึ้นมา แม่จะจับแกขังลืมไว้ในโรงพยาบาลจิตเวช ไม่ยอมให้แกออกมาเพ่นพ่านสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีกเลย

จะว่าไปแล้ว ย้อนเวลากลับมาในยุคนี้ ลงทุนอะไรถึงจะดีที่สุดล่ะ?

แน่นอนว่าอันดับหนึ่งต้องเป็นอสังหาริมทรัพย์ รองลงมาก็คืออินเทอร์เน็ต

สองอย่างนี้สามารถเกาะกระแสคลื่นความมั่งคั่งของคนยุคหลังได้สบายๆ แค่ทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าก็ทำเงินได้แล้ว ต่อให้ทำอินเทอร์เน็ตแล้วมีปัญหาขึ้นมา ก็ยังสามารถขายบริษัททิ้งแล้วชิ่งหนีไปได้อย่างลอยตัว

แต่ว่าวงการชีววิทยานี่สิ เงินลงทุนมหาศาล แถมยังเห็นผลช้า ในแง่ของการวิจัยและพัฒนาไม่รู้ว่าจะต้องผลาญเงินไปมากเท่าไร ความเป็นไปได้ที่จะเห็นผลกำไรในระยะสั้นนั้นแทบจะเท่ากับศูนย์

ต่อให้สามารถสร้างผลงานวิจัยออกมาได้จริงๆ ก็ยังต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ตลาดซบเซาอยู่อีกพักใหญ่ เอาเงินก้อนนี้ไปลงทุนกับพวกสินค้าอุตสาหกรรม หรือจะไปจับธุรกิจการค้าระหว่างประเทศยังไงก็ฟันกำไรเละเทะ

ส่วนเรื่องการเชื่อมโยงระหว่างสองบริษัทน่ะเหรอ…

หึๆ บริษัททำเกษตรกับบริษัททำเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันมันจะไปเชื่อมโยงกันได้ยังไง?

โครงการเดียวที่พอจะเชื่อมโยงกันได้ก็มีแค่โรงอาหารเท่านั้นแหละ

ขอแค่โรงอาหารทำออกมาดี ก็ไม่ต้องกลัวว่ากำไรจะไม่หมดไป

ถึงเวลานั้น ผลผลิตของบริษัทเกษตรก็ให้โรงอาหารของเรารับซื้อไว้ทั้งหมด ยิ่งโรงอาหารจัดเต็มเท่าไร บริษัทของเราก็ยิ่งขาดทุนมากขึ้นเท่านั้น

อืม ต่อให้ฉันจะพลาดพลั้งขึ้นมาจริงๆ จนผลผลิตทางการเกษตรที่ทำออกมาดันขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ก็ยังสามารถเพิ่มงบการวิจัยและพัฒนาเพื่อผลาญเงินให้หมดไปได้อยู่ดี จะไม่มีทางเกิดสถานการณ์เหมือนพวกเครื่องสำอางที่เปิดตัวมาทีไรก็ฟันกำไรถล่มทลายหลักหลายสิบล้านหรือเป็นร้อยล้านจนใช้เงินไม่ทันอย่างเด็ดขาด

ใครมันจะไปคิดว่าธุรกิจเกษตรจะไปเชื่อมโยงอะไรกับธุรกิจหลักอย่างพวกเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันได้ล่ะจริงไหม?

ถึงตอนนั้น ถ้าบริษัทเกษตรไปได้สวย โรงอาหารก็ต้องใช้วัตถุดิบเยอะขึ้น หยางฟานรื่อฮว่าก็ต้องขาดทุน

แต่ถ้าบริษัทเกษตรทำออกมาได้ไม่ดี ผลิตออกมาแบบเปล่าประโยชน์จนไม่มีกำไร บริษัทเกษตรก็จะต้องกลายเป็นหลุมดำเผาผลาญเงินมหาศาลอย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน การลงทุนครั้งนี้จะต้องล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันนี่มันอัจฉริยะตัวน้อยจริงๆ รอบนี้ยังไงก็ไม่มีทางทำเงินได้อีกแล้วล่ะน่า!

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ฉันรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะล้มละลายเต็มทีแล้ว ลุยเลยพวกเรา!

ทุกคน: บอสเจียงคนเล็กก้าวล้ำนำยุคสมัยจริงๆ วิสัยทัศน์ที่มองการณ์ไกลอย่างเฉียบคมส่งผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่อีกแล้ว ทุกคนรีบลุยกันเร็วเข้า!