ตอนที่ 88 รับกระบวนท่าผลาญทองพันชั่งยังย้อนคืนของฉันไปซะ!

วันจันทร์ เจียงเนี่ยนผู้มีสีหน้ากระปรี้กระเปร่าได้ประกาศกลยุทธ์สำคัญหลายประการสำหรับการพัฒนาในอนาคตของหยางฟานรื่อฮว่าอย่างเป็นทางการ

ข้อแรก พวกเขาจะสร้างเครือการศึกษาแบบครบวงจรตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมปลาย เครือการศึกษานี้จะอยู่ภายใต้การดูแลของแผนกดูแลพนักงานของเจี่ยซิงอิ่ง โดยเน้นให้บริการพนักงานของบริษัทเป็นหลัก และแน่นอนว่าเปิดรับบุคคลภายนอกด้วยเช่นกัน

นอกจากหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้ว โรงเรียนภาคค่ำสำหรับพนักงานที่มีอยู่เดิมก็ห้ามยกเลิก พนักงานทุกคนที่ต้องการพัฒนาตนเองยังคงสามารถเข้าเรียนได้ฟรี

ค่าธรรมเนียมการโอนสิทธิ์การใช้ที่ดินก็เป็นเงินก้อนโตอยู่แล้ว พอยังต้องใช้เหล็กและปูนซีเมนต์มาตรฐานสูงในการก่อสร้างโรงเรียน บวกกับงบลงทุนโครงสร้างพื้นฐานทั้งระบบอุปกรณ์และซอฟต์แวร์ต่างๆ หากทุ่มลงไปเต็มที่แล้ว ไม่มีทางต่ำกว่ายี่สิบล้านหยวนแน่นอน สิ่งนี้ต้องสร้างแรงกระทบอันมหาศาลต่อบริษัทได้อย่างแน่นอน

แม้จะรู้ข่าวมาก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าเจี่ยซิงอิ่ง อู่เสวียจวิน และจางเจวี๋ยหมินที่กำลังจะออกเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ต่างก็หันมามองหน้ากัน รู้สึกว่าเจียงเนี่ยนก้าวเท้ากว้างเกินไปจริงๆ

ตอนนี้บริษัทเติบโตเร็วมาก กำลังจะต้องเปิดรับสมัครพนักงานใหม่ บริษัทที่เซี่ยงไฮ้ก็ต้องก่อสร้าง การวิจัยพัฒนาแบรนด์ใหม่ก็ล้วนต้องใช้เงิน ค่าใช้จ่ายก้อนนี้มหาศาลเหลือเกิน เรียกว่าหันไปทางไหนก็มีแต่เรื่องต้องใช้เงิน

การมาทำกิจการเพื่อสังคมด้านการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบนี้ในเวลานี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูจะค่อนข้าง…

เกินไปหน่อย

"บอสเจียงคนเล็กครับ เรื่องนี้เราใจร้อนเกินไปหรือเปล่าครับ

ที่ที่พวกเราจำเป็นต้องใช้เงินตอนนี้ยังมีอีกเยอะ เราจะ… อ่า แน่นอนครับ ผมไม่ได้ตั้งข้อสงสัยในการตัดสินใจของบอสเจียงคนเล็กนะ ผมรู้ว่าการลงทุนของบอสเจียงคนเล็กต้องมีความหมายลึกซึ้งแน่ๆ ผมแค่ถามดูเฉยๆ ถามดูน่ะครับ"

อู่เสวียจวินเกาหัว ยิ้มเจื่อนๆ พลางเอ่ยปากขอคำชี้แนะ

แม้ความสามารถของบอสเจียงคนเล็กจะเป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันเรียนรู้ได้ทัน ทว่าช่วงเวลาที่ติดตามอยู่ข้างกายบอสเจียงคนเล็ก อู่เสวียจวินรู้สึกว่าวิสัยทัศน์และมุมมองความคิดของตนได้ยกระดับขึ้นไปสู่จุดที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่เรื่องการบริหารจัดการก็ดูเหมือนจะมีความคิดใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเพียบ

เขาย่อมไม่กล้าสงสัยในการตัดสินใจของเจียงเนี่ยนอยู่แล้ว แต่เรื่องทำโรงเรียนเนี่ยสิ…

เฮ้อ ถามแนวคิดของบอสเจียงคนเล็กดูหน่อยละกัน คนเราต้องเรียนรู้จนแก่เฒ่าสิถึงจะถูก

เจียงเนี่ยนยิ้มหวานไม่พูดไม่จา ก่อนจะเบนสายตาไปทางเจี่ยซิงอิ่ง

"ซิงอิ่ง เธอช่วยอธิบายให้บอสอู่ฟังที"

เจียงเนี่ยนขี้เกียจแต่งเรื่องแล้ว อย่างไรเสียเจี่ยซิงอิ่งก็มีความสามารถในการคิดเองเออเองเป็นเลิศ จะต้องหา 'คำตอบที่ถูกต้อง' ได้อย่างแน่นอน

เจี่ยซิงอิ่งดันแว่นตาขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นว่า

"ตอนนี้บริษัทของเรามีขนาดใหญ่ระดับหนึ่งแล้ว และมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ ตอนนี้ถึงเวลาสร้างภาพลักษณ์องค์กรและวางรากฐานวัฒนธรรมองค์กรแล้วค่ะ

การสร้างโรงเรียน ประการแรกก็เพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของเรา ประการที่สองก็คือความห่วงใยและรับผิดชอบต่อพนักงาน

ถ้าพนักงานที่มาจากต่างถิ่นตั้งมากมายเหล่านี้ทยอยลาออกไปในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า มันจะไม่เป็นการสูญเปล่าทั้งฝีมือของพวกเขาและเสียเวลาที่บริษัทอุตส่าห์บ่มเพาะมาหรอกเหรอคะ แถมยังเป็นการเพิ่มต้นทุนในการรับสมัครคนและการฝึกอบรมเพื่อยกระดับทักษะของพนักงานบริษัทโดยไม่รู้ตัวด้วย

และวิธีที่จะทำให้พวกเขาปักหลักอยู่ได้อย่างมั่นคง การทำให้ลูกๆ ของพวกเขาได้เรียนหนังสืออย่างสบายใจจึงเป็นเรื่องสำคัญมากค่ะ!

ทุกคนลองคิดดูสิคะ ถ้าลูกหลานของทุกคนได้เรียนในโรงเรียนและอนุบาลของพวกเราเอง ทุกคนจะรู้สึกสบายใจมากใช่ไหมล่ะคะ

ยังไงครูก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานในองค์กรเดียวกัน มีอะไรก็พูดคุยสื่อสารกันง่าย แบบนี้เป็นประโยชน์ต่อความมั่นคงของทีมงานอย่างยิ่งเลยค่ะ"

ระดับการศึกษาของเจี่ยซิงอิ่งไม่ได้สูงอะไรนัก แต่เธอเติบโตมาในโรงเรียนอนุบาลและโรงเรียนประจำสถานประกอบการตั้งแต่เด็ก

แม้ระดับของครูอาจจะไม่สูงมาก ทว่าด้วยความที่เป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อแม่หรือไม่ก็ครอบครัวของเพื่อนร่วมงาน ครูจึงตั้งใจและรับผิดชอบเป็นอย่างดี นั่นทำให้เธอมีความทรงจำอันงดงามอย่างยิ่ง

เธอถ่ายทอดความรู้สึกจากใจจริง แววตาเริ่มมีม่านน้ำตาบางๆ บดบัง อู่เสวียจวินและจางเจวี๋ยหมินเองก็พลอยอินไปกับอารมณ์ของเธอ ทั้งคู่จึงปรบมือให้อย่างพร้อมเพรียง

สมกับเป็นบอสเจียงคนเล็กจริงๆ

คำพูดนี้ถูกต้องอย่างยิ่งจริงๆ แต่อู่เสวียจวินก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า…

ฮือๆ ผลาญเงินเยอะขนาดนี้มันปวดใจชะมัด

ต่อให้ไม่ทำแบบนี้ ด้วยสวัสดิการที่บริษัทมอบให้พนักงาน แถมยังมีบทเรียนอย่างสวีจื้อเหลยค้ำคออยู่ ก็ไม่น่าจะมีใครคิดลาออกหรอกมั้ง

เจียงเนี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า ในใจคิดว่าสมกับเป็นเพื่อนรัก ตัวช่วยในยามคับขันของจริง

เธอพยักหน้าเตรียมจะพูดต่อ ทว่าด้านนอกห้องประชุมกลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างร้อนรน

การประชุมของเจียงเนี่ยนจะถูกควบคุมเวลาไม่ให้เกินครึ่งชั่วโมงอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด ตอนนี้การประชุมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นก็มีคนมาเคาะประตูแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด…

ก็แปลว่าเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแล้วล่ะ

จางเจวี๋ยหมินรีบวิ่งไปเปิดประตู เห็นลุงไช่ในชุด รปภ. ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

"บอสเจียงคนเล็ก บรรดาผู้บริหารทั้งหลาย เมื่อกี้ผู้ใหญ่จากเบื้องบนมาที่นี่ครับ!"

"คะ?"

เจียงเนี่ยนรีบลุกขึ้นยืนทันที

"อยู่ที่ไหนคะ เดี๋ยวฉันไป…"

ลุงไช่ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

"ท่านผู้นำมาพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณน่ะครับ พอได้ยินว่าคุณกำลังประชุมอยู่ พวกท่านก็เดินดูรอบๆ โรงงานแวบเดียวแล้วก็กลับไปเลย บอกว่าไม่อยากรบกวนเรื่องใหญ่ของบอสเจียงคนเล็กครับ"

"เอ่อ…" เจียงเนี่ยนพยักหน้า แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี "แล้วพวกเขาคุยอะไรกันเหรอคะ? ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?"

ลุงไช่ยิ้มพลางกล่าวว่า

"คุณคงยังไม่รู้ใช่ไหมครับ? อ๊ะ ไม่สิ เรื่องนี้คงอยู่ในแผนการคำนวณของบอสเจียงคนเล็กอยู่แล้วล่ะนะ"

ชายชราหันไปหาทุกคนในห้อง ยืดอกเงยหน้าอย่างภาคภูมิใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"เมื่อกี้ท่านผู้นำบอกว่า ได้ยินว่าบอสเจียงคนเล็กจะทำสาธารณประโยชน์ด้วยการสร้างโรงเรียนสนับสนุนการศึกษา นี่คือแบบอย่างของนักธุรกิจเอกชนแห่งเมืองเผิงเฉิงอย่างแท้จริง! สมควรได้รับการสนับสนุนอย่างยิ่ง!

เมื่อพิจารณาว่าการที่ภาคเอกชนจะจัดตั้งสถานศึกษานั้นมีอุปสรรคในทางปฏิบัติอยู่มาก ทางเบื้องบนจึงเตรียมดำเนินมาตรการพิเศษเป็นกรณีเฉพาะ โดยท่านผู้นำตัดสินใจจะร่วมมือกับบริษัทเราในการเปิดโรงเรียนร่วมกัน ไม่คิดค่าธรรมเนียมการโอนสิทธิ์การใช้ที่ดินแม้แต่นิดเดียว แถมยังจัดสรรที่ดินให้ตามมาตรฐานของโรงเรียนรัฐบาลเลยครับ!"

เจียงเนี่ยน: "…"

จะ บ้าไปแล้ว แบบนี้ก็ได้เหรอ?

การจะเปิดโรงเรียนเอกชนย่อมต้องผ่านขั้นตอนการอนุมัติมากมาย

เจียงเนี่ยนขี้เกียจเดินเรื่องเอกสารเลยโยนให้พ่อกับแม่จัดการ เธอแค่ไม่อยากไปต่อปากต่อคำกับพวกนักข่าว แต่ใครจะไปนึกว่าแค่ช่วงสุดสัปดาห์เดียว พ่อของเธอกลับไปลากเอานักข่าวที่คุ้นเคยกันมาเป็นโขยง เพื่อโหมประโคมข่าวอย่างบ้าคลั่งว่าเจียงเนี่ยนพอรวยแล้วก็ไม่ลืมตอบแทนสังคม เป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง…

ในยุคสมัยนี้ คำว่า 'พ่อค้าแม่ค้าเอกชน' มักจะแฝงความหมายในแง่ลบอยู่พอสมควร แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะคนอิจฉาตาร้อน แต่อีกส่วนก็เป็นเพราะภาพลักษณ์หน้าเลือดเห็นแก่ได้ของคนกลุ่มนี้ที่มักจะก่อให้เกิดเรื่องซุบซิบเชิงลบตามมาไม่หยุดหย่อน

ทว่าตอนนี้หยางฟานรื่อฮว่ามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ ขนาดแบรนด์ยักษ์ใหญ่ระดับโลกยังต้องยอมสยบให้ กลายเป็นบริษัทระดับดาราไปแล้ว ยิ่งตอนนี้พวกเขาคิดจะทุ่มเทเพื่อการกุศล เบื้องบนย่อมต้องยื่นมือเข้ามาสนับสนุนเต็มกำลังอย่างแน่นอน

ค่าที่ดินก็ไม่ต้องจ่าย แถมยังได้สถานะเป็นโรงเรียนร่วมกับรัฐบาลอีก มีแรงสนับสนุนแน่นหนาขนาดนี้ ยังจะต้องกังวลว่าจะไม่มีนักเรียนมาสมัครอีกหรือไง?

เจียงเนี่ยนยกมือขึ้นกุมขมับทันที

เฮ้อ ให้ตายสิ สมกับเป็นพ่อแท้ๆ ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้ลูกสาวได้ทุกวันจริงๆ

จะทนไม่ไหวแล้วนะ ตั้งแต่เด็กจนโตก็ชอบอวดลูกสาวอยู่เรื่อย

ค่าที่ดินที่เคยประเมินไว้แต่แรกอย่างน้อยก็หลายล้าน คิดเป็นสัดส่วนถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของเงินลงทุนทั้งหมด นึกไม่ถึงว่าเบื้องบนจะตกลงกับพ่อเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอจะยื่นมือไปขัดขวางก็ไม่ทันเสียแล้ว

เจียงเนี่ยนถอนหายใจอย่างปลงตก พลางคิดในใจว่า ช่างเถอะ ปล่อยเลยตามเลย อย่างไรเสียมันก็ยังขาดทุนได้อยู่ดี เพราะไม่มีรายได้เข้ามา หวังว่าจะไม่มีเรื่องประหลาดอะไรโผล่มาอีกนะ

ทว่าลุงไช่กลับกระแอมไอเคลียร์คอเบาๆ แล้วพูดต่อว่า

"ท่านผู้นำยังประกาศข่าวดีอีกข้อหนึ่งด้วยครับ—จากการตรวจสอบที่ผ่านมา บริษัทของเราเสียภาษีอย่างกระตือรือร้นและตรงไปตรงมาเสมอ ทั้งยังทุ่มเทให้กับงานสาธารณประโยชน์ สร้างงานสร้างอาชีพมหาศาล เพิ่มงบลงทุนด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สร้างความสำเร็จระดับแถวหน้าของวงการไว้มากมาย และสร้างผลประโยชน์เชิงบวกให้กับเมืองเผิงเฉิงอย่างมหาศาล

เบื้องบนจึงมีมติ ยกเว้นภาษีให้บริษัทเราเป็นเวลาสองปี และหลังจากนั้นอีกสามปีจะลดหย่อนภาษีให้อีกร้อยละ 70 เพื่อเป็นกำลังใจให้องค์กรของเราก้าวผ่านช่วงเวลาเริ่มต้นอันยากลำบากไปให้ได้ครับ!"

เจียงเนี่ยน: "…"

นี่… เรื่องแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นได้อีกเหรอ?

อู่เสวียจวินกับจางเจวี๋ยหมินต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง สายตาที่มองเจียงเนี่ยนทวีความยำเกรงขึ้นไปอีกขั้น

ก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนย้ำนักย้ำหนาอยู่ตลอด ว่าจะต้องเสียภาษีให้ถูกต้องตามกฎระเบียบ ต้องมีจิตสำนึกรับผิดชอบต่อสังคม ต้องตระหนักว่าความสำเร็จของเราไม่ได้มาจากแค่การต่อสู้ดิ้นรนของตัวเอง แต่เป็นเพราะยุคสมัยเปิดโอกาสให้ และเราต้องตอบแทนสังคมอย่างเต็มที่

คำพูดทางการพรรค์นี้ ตอนแรกทุกคนนึกว่าเป็นแค่คำพูดสวยหรูตามมารยาท ฟังผ่านหูไปก็พอ

ใครจะไปคาดคิดว่าเจียงเนี่ยนจะจริงจังกับมันมาตลอด ทั้งยังปฏิบัติตามอย่างแน่วแน่ไม่เคยเปลี่ยน ถึงขั้นไม่เคยคิดจะวางแผนเลี่ยงภาษีแบบถูกกฎหมายเลยสักนิด ทุกๆ เดือนยังคอยกำชับให้ตรวจสอบอย่างละเอียดว่ามีรายได้ส่วนไหนที่ยังไม่ได้ยื่นภาษีอีกหรือไม่

ในตอนนั้นทุกคนแค่คิดว่าบอสเจียงคนเล็กคนนี้เป็นคนมีอุดมการณ์สูงส่ง

นึกไม่ถึง นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าการกระทำแบบนี้จะได้รับความเห็นชอบและเข้าตาผู้ใหญ่เบื้องบนเข้าจนได้ ทันทีที่นโยบายยกเว้นและลดหย่อนภาษีนี้เคาะลงมา มันก็เท่ากับเสกกำไรมหาศาลหลายสิบล้านเพิ่มขึ้นมาฟรีๆ เลยไม่ใช่หรือไง!

"สุดยอดไปเลย นี่มันกลยุทธ์ 'ผลาญทองพันชั่งยังย้อนคืน' ชัดๆ!" จางเจวี๋ยหมินเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย พลางพยักหน้าหงึกๆ มองดูเจียงเนี่ยนที่กำลังยืนนิ่งทำหน้าเอ๋อ

มิน่าล่ะบอสเจียงคนเล็กถึงกล้าเปิดโปรเจกต์พร้อมกันเยอะขนาดนี้ ก่อนหน้านี้จางจี๋ชิ่งก็เพิ่งจะลงมือสร้างผลงานแบบไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้ยังมีเงินก้อนโตขนาดนี้ไหลเข้ามาอีก!

อู่เสวียจวินรู้สึกเหมือนต้นขาตัวเองเริ่มกระตุกเกร็งขึ้นมาดื้อๆ ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

ยิ่งได้รู้จัก เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างตัวเองกับบอสเจียงคนเล็กช่างห่างไกลกันเหลือเกิน

ตัวเรามีบุญญาธิการอันใดถึงได้มารู้จักกับบุคคลระดับนี้ บางทีเราอาจจะกำลังเป็นพยานสายตาในการผงาดขึ้นของตำนานบทหนึ่ง และชื่อเสียงของเราก็อาจจะได้จารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ร่วมกับตำนานบทนี้ให้คนรุ่นหลังจดจำไปด้วย!

มีเพียงเจี่ยซิงอิ่งคนเดียวที่ยังตามสถานการณ์ไม่ทัน ได้แต่พึมพำออกมาว่า

"ว้า ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะได้รับการยกเว้นภาษี สองสามวันก่อนฉันคงไม่เหนื่อยตรวจบัญชียื่นภาษีแทบตายหรอก เซ็งชะมัด

เอ๊ะ ทำไมพวกเธอทำหน้าแบบนั้นกันล่ะ? ตกลงว่าการประชุมของเราจะประชุมต่อไหมเนี่ย?"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจี่ยซิงอิ่ง: วันก่อนฉันไม่ได้นอนตั้งหลายคืนเพราะต้องกระทบยอดบัญชี นี่หมายความว่าความพยายามของฉันสูญเปล่างั้นเหรอ? ไม่ยอมหรอก!

เจียงเนี่ยน: ฮือๆ ซิงอิ่งเป็นห่วงฉันจริงๆ ด้วย!