ตอนที่ 89 คราวนี้บอสเจี่ยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน!

การประชุมครั้งนี้ทำเอาเจียงเนี่ยนเริ่มจะสับสนไปหมดแล้ว

โรงเรียนเป็นโครงการที่การันตีว่าขาดทุนแน่ๆ ตอนนี้กลับนำผลกำไรมหาศาลมาให้บริษัทซะอย่างนั้น ได้แต่ฝากความหวังไว้ว่าโรงเรียนรัฐในเขตอุตสาหกรรมจะไม่ได้เรื่องไม่ได้ราว และพวกผู้ปกครองที่อยู่ไกลๆ คงไม่ว่างจัดจนส่งลูกหลานมาเรียนที่นี่หรอกนะ

ถ้าโรงเรียนนี้ดันดำเนินงานไปได้สวยขึ้นมา มันจะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่หรอกเหรอ…

ตัวของเจียงเนี่ยนเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอเกาะโต๊ะไม้ยาวพยุงตัวนั่งลงอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ซิงอิ่ง การก่อสร้างโรงงานช่วงนี้ของเราเป็นยังไงบ้างเหรอ"

"ดีมาก เร็วมาก สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีค่ะ!" เจี่ยซิงอิ่งตอบ "พวกเราไม่เคยเบี้ยวเงินทีมก่อสร้าง แถมยังแจกข้าวกล่องดีๆ ให้คนงานอีก ทุกอย่างย่อมราบรื่นอยู่แล้วค่ะ"

"แค่กๆ ราบรื่นก็ดีแล้ว

เอาแบบนี้นะ ฉันเห็นว่าในเผิงเฉิงของเรามีคนงานก่อสร้างต่างถิ่นอยู่ไม่น้อยเลยใช่ไหม

พวกเขาคือผู้สร้างเมืองแท้ๆ แต่ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมา แถมยังตั้งรกรากในเมืองไม่ได้ ต้องพลัดพรากจากครอบครัวเป็นเวลานาน มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

เอาเป็นว่า เธอไปคุยกับพวกเขาหน่อย พวกเขามาทำงานให้บริษัทเรา เราก็ไม่ควรเอาเปรียบพวกเขา ถ้าลูกๆ ของพวกเขาอยากจะมาเรียนที่โรงเรียนของเรา ค่าเล่าเรียนไม่ต้องจ่าย ส่วนค่าธรรมเนียมเบ็ดเตล็ดกับค่าอาหารก็ขอยกเว้นและลดหย่อนให้"

เจี่ยซิงอิ่ง: ???

เอ่อ เรื่องนี้…

มันก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้หรอกนะ แต่เนี่ยนเนี่ยนทุ่มเงินกับโรงเรียนไปมหาศาลขนาดนี้ แถมพวกเธอยังเป็นกลุ่มบริษัทเครื่องสำอางสินค้าอุปโภคบริโภคที่เน้นจับตลาดระดับไฮเอนด์ ทางที่ดีที่สุดควรดึงดูดคนมีฐานะในเผิงเฉิงเข้ามา วางแนวทางเป็นโรงเรียนคนรวยสิ ถึงจะช่วยโปรโมตสินค้าของตัวเองได้ดียิ่งขึ้น แค่อาศัยการบอกต่อในหมู่ผู้ปกครองก็กอบโกยกำไรได้อื้อซ่าแล้ว

เจียงเนี่ยนย่อมรู้เรื่องนี้ดี ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว เธอก็ทำได้แค่พยายามจำกัดโควตาสำหรับบุคคลภายนอกให้น้อยลงอย่างสมเหตุสมผล พยายามแสดงภาพลักษณ์ที่ดูธรรมดาติดดินออกมาให้มากเข้าไว้ อย่าได้ถูกจัดให้เป็นโรงเรียนมัธยมชั้นนำเด็ดขาด

จางเจวี๋ยหมินกำหมัดแน่นด้วยความฮึกเหิม ก่อนจะกล่าวเสียงดังฟังชัด

"ผมเห็นด้วยกับบอสเจียงคนเล็กครับ บอสเจียงคนเล็ก… ช่างเป็นยอดคนผู้ทำเพื่อชาติอย่างแท้จริง!"

"ก็… ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ!" เจียงเนี่ยนยิ้มเจื่อนๆ พลางรีบเปลี่ยนเรื่อง "ประชุมต่อ ประชุมต่อค่ะ!"

"การเปิดโรงเรียนเป็นแค่มาตรการลงทุนอย่างแรกของเรา

เพื่อการพัฒนาของบริษัท เราจะใช้โรงเรียนเป็นฐานในการก่อตั้งศูนย์วิจัยทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมา อ้อ เรื่องนี้คุยกับพี่กัวไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ต่อไปเขาจะแวะเวียนมาให้คำชี้แนะเป็นระยะๆ นี่คือมาตรการสำคัญยิ่งในอนาคต!"

อู่เสวียจวินกับเจี่ยซิงอิ่งพยักหน้าหงึกๆ มีเพียงจางเจวี๋ยหมินที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"บอสเจียงคนเล็กครับ ขอผมพูดตรงๆ นะ ผมต้องไปอยู่เซี่ยงไฮ้อีกนานเลย ถ้าศูนย์วิจัยและพัฒนาฝั่งเราสร้างเสร็จ จะพึ่งพาแค่ไห่ผิงแวะมาหาเป็นครั้งคราวคนเดียวคงไม่ได้การหรอกครับ

ไม่อย่างนั้น คุณอนุมัติให้เขาลาออกจากราชการมาเข้าบริษัทเรา แล้วรับช่วงงานวิจัยต่อจากผมไปเลยดีกว่า"

"แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!" เจียงเนี่ยนรีบปฏิเสธทันควัน "ตำแหน่งราชการนะคะ พี่กัวเขามีตำแหน่งข้าราชการอยู่ จะให้เขาลาออกมาอยู่กับธุรกิจเอกชนแบบเราสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง!"

จางเจวี๋ยหมิน: …

ก่อนหน้านี้กัวไห่ผิงเคยแสดงเจตนาว่าอยากมาอยู่หยางฟานรื่อฮว่าหลายต่อหลายครั้ง เพียงแต่เกรงใจไม่กล้าเอ่ยปากขอเจียงเนี่ยนตรงๆ จางเจวี๋ยหมินจึงรับปากว่าจะช่วยหาทางให้ แต่ในเรื่องนี้ดูเหมือนบอสเจียงคนเล็กจะเด็ดขาดมาก ไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเลยสักนิด

ดูท่าครอบครัวของเนี่ยนเนี่ยนคงจะถูกใจไห่ผิงจริงๆ นั่นแหละ การมองหาคนรักที่มีหน้าที่การงานมั่นคงมีสังกัดราชการไว้ก่อน มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

เพียงแต่ว่า…

งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์แบบนี้ จะไปลากใครสักคนมาทำพาร์ตไทม์ตามใจชอบแล้วมันจะสำเร็จได้ยังไงกัน

กัวไห่ผิงยังทำงานอยู่ที่สำนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ย่อมไม่อาจทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการคุมโครงการวิจัยได้อย่างแน่นอน

ถ้าฉันไปแล้ว…

งานวิจัยของพวกเราจะไม่ต้องหยุดชะงักลงทันทีเลยเหรอ

จางเจวี๋ยหมินอยากจะบอกเหลือเกินว่าบอสเจียงคนเล็ก คุณช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาเสียเลย แต่พอคิดอีกที แนวคิดของบอสเจียงคนเล็กเป็นสิ่งที่คนธรรมดาจะเอาไปเทียบเคียงได้ที่ไหนกัน

ทุกย่างก้าวที่ผ่านมา ล้วนพิสูจน์ในภายหลังแล้วทั้งสิ้นว่าบอสเจียงคนเล็กมีสายตาอันยาวไกล แม้งานวิจัยครั้งนี้จะไม่ใช่สาขาที่บอสเจียงคนเล็กคุ้นเคย แต่จางเจวี๋ยหมินเชื่อว่าเธอจะต้องมองเห็นในจุดที่คนอื่นมองข้ามไปอย่างแน่นอน

เชื่อเธอเถอะ ไม่ผิดแน่

เจียงเนี่ยนต้องการผลลัพธ์แบบนี้อยู่แล้ว

เธอรู้อยู่แก่ใจว่างานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไม่ใช่เรื่องที่จะไปคว้าตัวกัวไห่ผิงมาทำพาร์ตไทม์แค่ไม่กี่วันแล้วจะงอกเงยออกมาได้

ถ้าเขามีความสามารถล้นเหลือขนาดนั้นจริง สู้ไปคว้าโนเบลเลยไม่ดีกว่าเหรอ จะมาว่างจัดทำของพรรค์นี้ทำไม

อีกเดี๋ยวอาจารย์จางก็ต้องไปเซี่ยงไฮ้แล้ว พอเขาไป คนที่เหลืออยู่ที่นี่ก็มีแต่คนจบอาชีวศึกษาระดับมัธยมปลายกับมัธยมปลายทั้งนั้น ให้จับคู่ผสมสูตร จัดการการผลิตประจำวันทั่วไปยังพอไหว

แต่ถ้าจะให้พวกเขามาทำงานวิจัยวิทยาศาสตร์เนี่ยนะ…

นั่นมันบีบคั้นกันเกินไปชัดๆ

ฮิๆ

ในที่สุดเจียงเนี่ยนก็พอจะมีเรี่ยวแรงกลับคืนมาบ้าง เธอจึงพูดต่อ

"ข้อที่สาม ยังคงสำคัญมากเช่นกันค่ะ

ทุกคนคะ ช่วงนี้ฉันดูข่าวแล้วเห็นปัญหาเรื่องความปลอดภัยของอาหารเยอะมาก พนักงานของเรากินข้าวที่บริษัท มาตรฐานอาหารของโรงอาหารจึงเกี่ยวข้องโดยตรงกับความสามารถในการรักษาพลังกายพลังใจในการทำงานของพนักงาน จะละเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ได้เด็ดขาด"

"ดังนั้น หลังจากคณะกรรมการบริหารได้ศึกษาพิจารณาแล้ว พวกเราเตรียมจะซื้อกิจการบริษัทการเกษตร อ่า ไม่สิ บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพสักแห่ง ทางบริษัทตัดสินใจเบื้องต้นว่าจะจัดให้มีทั้งส่วนผลิตอาหารสัตว์ การเพาะเลี้ยงสัตว์ และการเพาะปลูกพืช เพื่อควบคุมคุณภาพวัตถุดิบป้อนโรงอาหารของเราให้ดี

บริษัทแห่งนี้จะเป็นบริษัทที่เราถือหุ้นทั้งหมดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยมอบหมายให้ซิงอิ่งเป็นผู้รับผิดชอบชั่วคราว นี่คือแผนการใหญ่สำหรับการพัฒนาในอนาคตของบริษัทเรา ทุกคนต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่ และพยายามเชื่อมโยงให้สอดประสานเข้ากับกลุ่มธุรกิจเดิมของเราให้ได้นะคะ!"

จางเจวี๋ยหมิน: …

อู่เสวียจวิน: …

เจี่ยซิงอิ่ง: ???

จบกัน ความคิดของบอสเจียงคนเล็กตอนนี้นับวันยิ่งเข้าใจยากเข้าไปทุกที

เพื่อจะยกระดับคุณภาพข้าวแกงในโรงอาหาร ถึงกับต้องไปเริ่มผลิตอาหารสัตว์แล้วทำฟาร์มปศุสัตว์เลยเนี่ยนะ

ทำไมไม่เริ่มตั้งแต่สร้างโลกไปเลยล่ะ

ถ้าคนที่เสนอความคิดนี้ไม่ใช่บอสเจียงคนเล็ก พวกเขาคงคิดว่ายัยนี่มีเงินเยอะเกินไปจนไม่รู้จะเอาไปผลาญที่ไหนแล้วแน่ๆ

"เรื่องนี้ก็…" เจียงเนี่ยนชำเลืองมองนาฬิกาแขวนบนผนัง "ว้า วันนี้ประชุมจะครบครึ่งชั่วโมงแล้ว เลิกประชุมๆ ทุกคนรีบไปยืดเส้นยืดสายรักษาสุขภาพกันเถอะค่ะ!

ฉันไปก่อนนะ มีอะไรไว้ค่อยคุยกันทีหลัง!"

เธอกลัวเหลือเกินว่าทุกคนจะรั้งตัวไว้ซักไซ้ไล่เลียงไม่หยุด จึงรีบสาวเท้าก้าวออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รองประธานทั้งสามคนยืนมองหน้ากันตาปริบๆ

"เอ่อ บอสเจี่ยครับ" อู่เสวียจวินเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นๆ "คุณเป็นคนที่เข้าใจบอสเจียงคนเล็กมากที่สุด แผนการอันล้ำลึกของบอสเจียงคนเล็กครั้งนี้คืออะไรกันแน่ ช่วยชี้แนะพวกเราหน่อยได้ไหมครับ"

จางเจวี๋ยหมินก็พูดเสริมขึ้นว่า

"นั่นสิครับ แม้พวกเราจะเชื่อมั่นว่าบอสเจียงคนเล็กไม่มีวันพ่ายแพ้ และต้องแฝงความหมายลึกซึ้งไว้แน่ๆ แต่ว่านะ… ในใจพวกเรามันก็ยังอดกระวนกระวายไม่ได้อยู่ดี

เห็นแก่คนแก่วัยนี้เถอะนะ ช่วยอธิบายให้พวกเราฟังหน่อยเถอะ!"

เจี่ยซิงอิ่งตอบเสียงสั่นระริก

"อย่าถามเลยค่ะ รอบนี้… ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน!"

"ว่าไงนะ"

แม้กระทั่งบอสเจี่ยที่เข้าใจบอสเจียงคนเล็กดีที่สุด ยังไม่อาจเข้าใจวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเธอได้งั้นเหรอ

นี่มัน…

แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย

"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ!" เจี่ยซิงอิ่งเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "เรื่องนี้แสดงว่า เนี่ยนเนี่ยนกำลังวางแผนการใหญ่บางอย่างที่พวกเรายากจะเข้าใจ และส่งผลต่อชะตากรรมในอนาคตของบริษัทเราอย่างแน่นอน!"

"บริษัทแห่งนี้จะต้องมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่แน่ๆ พอถึงเวลาเปิดเผยออกมา พวกเราจะต้องอึ้งจนพูดไม่ออก เหมือนกับกรณีของสาขาภาคเหนือและบริษัทดีพบลูคราวนี้อย่างแน่นอน!

เอาแบบนี้แล้วกัน พวกเรา… พวกเราฉวยโอกาสตอนที่เนี่ยนเนี่ยนไม่อยู่ แอบเปิดประชุมรวมกันเป็นการลับ อาศัยข้ออ้างว่าเป็นการพบปะพูดคุยเปิดใจกับพนักงานเพื่อให้ทุกคนมาช่วยกันระดมสมอง แล้วก็เรียกบอสจางของสาขาภาคเหนือ พี่เจียหนิง เถ้าแก่สุย และคนอื่นๆ มาร่วมด้วย ไม่แน่อาจจะเข้าใจแนวคิดของเนี่ยนเนี่ยนได้อย่างรวดเร็วก็ได้!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจี่ยซิงอิ่ง: ฉันว่าเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะปล่อยท่าไม้ตายแล้ว คราวนี้จะรับมือยังไงดี?