ตอนที่ 90 เรียกอู๋ไห่มาประชุมด้วยกัน

เซี่ยงไฮ้

อู๋ไห่กับคอร์เนลล์เดินทางมาพบหานเจียหนิงที่โรงแรมพีซ ซึ่งเป็นที่พักชั่วคราวของเธอ

หานเจียหนิงให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ก่อนจะพาพวกเขาไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารกลางแจ้งริมแม่น้ำ

ร้านอาหารกลางแจ้งแห่งนี้ตั้งอยู่บนชั้นสาม เสิร์ฟอาหารฟาสต์ฟู้ดสไตล์ตะวันตกทั่วไป สำหรับคนที่ผ่านโลกมามากอย่างพวกเขาทั้งสามคนแล้ว รสชาติอาหารไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ ทว่าการได้นั่งอยู่ตรงนี้กลับมองเห็นทัศนียภาพของแม่น้ำหวงผู่ได้อย่างสบายอารมณ์ ทั้งยังมองลงไปเห็นผู้คนและนักท่องเที่ยวที่เดินขวักไขว่บนถนนสายยาวด้านล่าง

แสงแดดยามบ่ายช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนอบอุ่นกำลังดี ชวนให้รู้สึกเพลิดเพลินใจอย่างยิ่ง

คอร์เนลล์พึงพอใจกับการจัดการของหานเจียหนิงมาก เขามองผู้หญิงงามสง่าตรงหน้าที่สวมชุดกี่เพ้าสีเขียวเทาอ่อนด้วยสายตาชื่นชม แววตาเผยความหลงใหลที่ยากจะสะกดกลั้นออกมาวูบหนึ่ง

อู๋ไห่แอบเอาเท้าสะกิดปลายเท้าของเขา อาศัยจังหวะที่หานเจียหนิงหันไปขอดูเมนูกับบริกรส่งสายตาเขียวปัดใส่คอร์เนลล์ พลางเอ่ยเตือนเป็นภาษาอังกฤษที่ก้าวหน้าไปไกลด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

"อย่าลืมนะว่าพวกเรามาทำอะไรกัน!"

สายตาในการมองคนอันเฉียบขาดของเจียงเนี่ยน ถือเป็นพรสวรรค์ชิ้นเอกอย่างที่สองรองจากความสามารถด้านการบริหารของเธอ

สวัสดิการที่ดีเยี่ยมของบริษัทช่วยขัดเกลาคนเก่งออกมาได้มากมายในเวลาสั้นๆ หานเจียหนิงตอนอยู่บริษัทของเกาสิ่งเป็นได้แค่ผู้ช่วย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นบุคลากรสำคัญที่เจียงเนี่ยนไว้วางใจให้ดูแลงานใหญ่ ความคิดอ่านและชั้นเชิงของเธอจึงไม่อาจมองข้ามได้เลย

ขนาดจางจี๋ชิ่งที่เป็นแค่พ่อค้าเร่ยังมีฝีมือร้ายกาจขนาดนั้น ส่วนหานเจียหนิงผ่านการศึกษาระดับสูงมา แถมเกาสิ่งยังบอกว่าที่มาของเธอลึกลับและดูเหมือนจะมีเบื้องหลังกว้างขวางในเซี่ยงไฮ้ คนแบบนี้ยิ่งประมาทไม่ได้เด็ดขาด

อู๋ไห่มองแผ่นหลังอันทรงเสน่ห์ของหานเจียหนิงพลางคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้มองข้ามไม่ได้จริงๆ ต้องถือว่าเธอเป็นคู่ปรับที่น่ากลัวที่สุด

ก่อนหน้านี้อู๋ไห่เพิ่งพลาดท่าเสียรู้ให้กับจางจี๋ชิ่งอย่างจัง จนต้องซื้อกรดไฮยาลูรอนิกกองโตมาในราคาสูงลิ่ว

ของพวกนี้ราคาสูงเกินราคาตลาดไปไกลลิบ หากไม่รีบระบายออกไปคงเกิดเรื่องใหญ่แน่

พอดีกับช่วงที่ดีพบลูคอสเมติกส์ก่อตั้งขึ้นในเซี่ยงไฮ้ อู๋ไห่จึงกลอกตาไปมาแล้วรีบเป่าหูชวนคอร์เนลล์แล่นมาที่นี่ เพื่อเตรียมจับมือกับดีพบลูออกโลชั่นเอิร์ลรุ่นร่วมแบรนด์

พูดให้ไพเราะก็คือการร่วมแบรนด์ แต่ถ้าพูดให้ตรงจุด มันก็คือการแปะป้ายขายนั่นเอง

เหมือนกับที่ร่วมมือกับเกาสิ่งคราวก่อน เครือเชียร์นาแค่ให้ยืมชื่อแบรนด์ ส่วนขั้นตอนการผลิตและจัดจำหน่ายที่เหลือทั้งหมด ให้ดีพบลูคอสเมติกส์เป็นคนจัดการ

อู๋ไห่อ้างว่าเพื่อเป็นการถอดบทเรียนจากคราวที่แล้ว และรับประกันความปลอดภัยน่าเชื่อถือของวัตถุดิบ การร่วมแบรนด์ครั้งนี้ฝั่งตนจะต้องเป็นผู้จัดซื้อวัตถุดิบทั้งหมด

เมื่อหมุนไปหมุนมาเช่นนี้ กรดไฮยาลูรอนิกที่เขาซื้อมาในราคาสูงลิ่วก็ถูกโยนเข้าไปรวมอยู่ในต้นทุนการผลิตทันที

แม้ต้นทุนจะสูงขึ้นมาแค่นิ๊ดดดเดียวจนเกินจริง แต่ก็ต้องดูการวางตำแหน่งสินค้าด้วยสิ

สินค้าไฮเอนด์ก็เหมือนการกวัดแกว่งเคียวเตรียมเก็บเกี่ยวเงินทองอยู่แล้ว ส่วนจะเก็บเกี่ยวสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของหานเจียหนิง

หานเจียหนิงเองก็ไม่ได้โง่ เธอรู้ดีว่าราคาวัตถุดิบนี้สูงจนไร้เหตุผลเกินไป ซ้ำยังมีค่าใช้เครื่องหมายการค้าอีก ชัดเจนว่ากำลังจะมาเชือดเงินกันเห็นๆ

ในหลักการเธอเห็นด้วยกับการร่วมมือของทั้งสองฝ่าย และได้ปล่อยข่าวชิมลางผ่านทางโทรทัศน์ไปก่อนแล้ว จากนั้นจึงค่อยเปิดฉากเจรจากับเครือเชียร์นา

อย่างไรเสียพวกคุณก็ต้องใช้กรดไฮยาลูรอนิกของพวกเรา ขอเพียงพวกเรารับประกันช่องทางวัตถุดิบได้ ทำไมต้องเจาะจงใช้ของที่ค้างอยู่ในสต็อกของคุณด้วยล่ะ

อย่างไรก็ดี หานเจียหนิงได้กำหนดเงื่อนไขขั้นต่ำที่ยอมรับได้ไว้เช่นกัน หากจนมุมจริงๆ ยอมเสียเปรียบเล็กน้อยก็ยังดีกว่าต้องพลาดโอกาสร่วมงานกับเชียร์นา

เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นแบรนด์ระดับสากล คราวก่อนที่เผิงเฉิง แค่พวกเขาจับมือกับเกาสิ่ง ก็ดันโรงงานเล็กๆ ที่เพิ่งริเริ่มทำแผ่นมาสก์หน้าให้โด่งดังขึ้นมาได้ในพริบตา

ดีพบลูคิดจะก้าวเข้าสู่ตลาดไฮเอนด์ ยืมลมส่งของเชียร์นาเสียหน่อยก็ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรทำ

คอร์เนลล์มองใบหน้างามสง่าของหานเจียหนิงด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะระงับหัวใจที่หวั่นไหวลง แล้วกวักมือเรียกเพื่อส่งสัญญาณให้ล่ามด้านหลัง จากนั้นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณหาน ไม่ทราบว่าเรื่องก่อนหน้านี้ คุณพิจารณาถึงไหนแล้วครับ"

ภาษาอังกฤษของหานเจียหนิงจัดว่าดีเยี่ยม จึงสนทนากับเขาเป็นภาษาอังกฤษโดยตรงว่า

"เราไม่อาจยอมรับราคาวัตถุดิบที่สูงเกินไปได้ค่ะ มันจะทำให้เราดูไม่เป็นมืออาชีพเอามากๆ

ในฐานะแบรนด์แฟชั่นน้องใหม่ เราต้องกุมวัตถุดิบไว้ในมือตัวเองให้มั่น

ไม่อย่างนั้นความร่วมมือครั้งนี้ก็ไร้ความหมายสิ้นเชิง ไม่นับเป็นการขายสินค้าติดแบรนด์ด้วยซ้ำ แต่กลายเป็นว่าเราแค่รับจ้างผลิตให้คุณเฉยๆ"

"วัตถุดิบของคุณ ทางเราตรวจสอบแล้วสามารถรับซื้อได้ค่ะ แต่ต้องเป็นไปตามราคาท้องตลาดของเรา

ต่อให้ค่ารับจ้างผลิตจะแพงขึ้นสักนิด เราก็ไม่มีทางยอมเสียเปรียบมหาศาลเรื่องวัตถุดิบเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มีหน้าไปรายงานบอสเจียงคนเล็ก"

อู๋ไห่มีพรสวรรค์ด้านภาษาที่ดีมาก ตอนนี้พอจะฟังบทสนทนาของทั้งสองคนเข้าใจคร่าวๆ ได้แล้ว พอได้ยินดังนั้นจึงยิ้มพลางกล่าวว่า

"พูดก็พูดเถอะครับ ครั้งนี้ที่เราคิดจะร่วมมือกับดีพบลู ก็เพราะเนี่ยนเนี่ยนเหมือนกัน

เนี่ยนเนี่ยนมีแนวคิดและวิสัยทัศน์ในวงการเคมีภัณฑ์ประจำวันระดับประเทศที่ยอดเยี่ยมมาก เธอคือคู่ค้าที่เหมาะสมที่สุดของเรา

ครั้งนี้ดีพบลูเพิ่งตั้งขึ้นมา พวกเราเป็นฝ่ายเสนอความร่วมมือไปก่อน อย่างน้อยทางบริษัทของคุณก็น่าจะมีน้ำใจไมตรีสักหน่อยไม่ใช่หรือครับ?

เนี่ยนเนี่ยนเป็นคนมองการณ์ไกล เชื่อว่าเธอต้องเข้าใจแน่นอน"

อันที่จริงหานเจียหนิงมีความรู้สึกที่ดีต่ออู๋ไห่อย่างมาก

ก่อนหน้านี้เชียร์นาตั้งตัวเป็นศัตรูกับเจียงเนี่ยน ทว่าพออู๋ไห่ได้ขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูงของเชียร์นา เขาก็เริ่มหันมาร่วมมือกับหยางฟานรื่อฮว่า คราวนี้ดีพบลูคอสเมติกส์เพิ่งก่อตั้ง พวกเขาก็รีบเข้าหา แสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยเขาก็ใส่ใจไม่น้อย

หานเจียหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะแสดงท่าทีแข็งกร้าวอีกสักหน่อยแล้วค่อยแสร้งทำเป็นยอมตกลง ทว่าในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือของเธอก็ดังกระหึ่มขึ้นมาไม่หยุด ราวกับกำลังเร่งเร้าให้เธอรีบกดรับสาย

หานเจียหนิงส่งยิ้มเชิงขอโทษ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้ออีริคสันรุ่น จีเอช337 สีดำขลับสนิท ซึ่งมีราคาขายในท้องตลาดสูงถึงสองหมื่นหยวนออกมาจากกระเป๋า

เธอขยับตัวออกไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะ ใครคะ"

ปลายสายเป็นเสียงของจางเจวี๋ยหมินซึ่งยังไม่ค่อยชินกับการพกโทรศัพท์มือถือติดตัวตลอดเวลา

"บอสหาน ตอนนี้ว่างไหมครับ

บอสเจี่ยเตรียมจะเปิดประชุมร่วมกัน ถ้าคุณพอมีเวลาว่าง มาร่วมหารือกันหน่อยสิครับ!"

หานเจียหนิงเอ่ยอย่างเกรงใจ

"อาจารย์จาง ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังดื่มชากับคุณอู๋และคุณคอร์เนลล์อยู่ข้างนอก

ฉันไม่สะดวกที่จะทิ้งพวกเขาไว้ตรงนี้แล้วกลับไปน่ะค่ะ"

ปลายสายพลันเปลี่ยนเป็นเสียงของเจี่ยซิงอิ่ง เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนอยู่บ้าง

"เอ่อ พี่เจียหนิง อู๋ไห่อยู่ด้วยเหรอ"

"ใช่ค่ะ"

"พอดีเลย ดึงเขามาร่วมประชุมด้วยกันสิ!"

หานเจียหนิง: "…"

"ชวนพวกเราเข้าประชุมด้วยเหรอ"

ต่อให้อู๋ไห่จะเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายแค่ไหน ตอนนี้ก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เขารู้ดีว่าระดับผู้บริหารของหยางฟานรื่อฮว่า ถ้าไม่มีเรื่องใหญ่โตก็แทบจะไม่เคยจัดประชุมเลย ครั้งนี้แม้คนที่เรียกทุกคนมาประชุมจะไม่ใช่เจียงเนี่ยน แต่ก็เป็นถึงรองประธานอันดับหนึ่งอย่างเจี่ยซิงอิ่ง

การประชุมสำคัญขนาดนี้ กลับยอมให้คนนอกอย่างเขาฟังด้วยเนี่ยนะ?

ทำไมกันล่ะ

"ได้ครับ ผมจะลองฟังดู อยากรู้เหมือนกันว่าบอสเจี่ยจะมีคำชี้แนะอะไร!"

…

ทางฝั่งเผิงเฉิง เจี่ยซิงอิ่งเปิดการประชุมระดับผู้บริหารของหยางฟานรื่อฮว่าขึ้นด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่มีรองประธานหลายคนของบริษัท แม้กระทั่งผู้จัดการโรงงานสองอย่างปู้เซิงเหลียน หรือรปภ. อีกสองสามคนที่สนิทสนมคุ้นเคยกับทุกคนก็ได้รับเชิญเข้าร่วมประชุมด้วย บนโต๊ะยังมีโทรศัพท์มือถือสองเครื่องวางอยู่ เพื่อต่อสายตรงหาจางจี๋ชิ่งที่มณฑลเจวี่ยน และหานเจียหนิงที่เซี่ยงไฮ้ กัวไห่ผิงเองก็ได้รับเชิญให้รีบมาร่วมประชุมเช่นกัน เรียกได้ว่าระดมกำลังหลักมากันครบครัน

อู่เสวียจวินทำหน้าอมทุกข์พลางกระซิบถาม

"การประชุมบริษัทของเรา ทำไมต้องเรียกอู๋ไห่มาด้วยล่ะครับ เขาไม่ใช่คนของบริษัทเราสักหน่อย"

เจี่ยซิงอิ่งกลอกตาใส่ พลางกล่าวอย่างจนใจ

"ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องระดมสมองกัน พอดีเขาเป็นคนที่ร่วมงานกับเราอยู่พอดี พ่อหนุ่มคนนี้มีอนาคตไกลนะ"

อู่เสวียจวินนึกขึ้นได้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ เจี่ยซิงอิ่งเคยมีท่าทีเย็นชาและดูถูกอู๋ไห่อย่างมาก พอพูดถึงคนคนนี้ทีไรก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห จึงอดแปลกใจไม่ได้

"ก่อนหน้านี้บอสเจี่ยไม่ได้ไม่ชอบหน้าหมอนี่หรอกเหรอครับ"

"อ๋อ ตอนนั้นฉันกำลังดูเรื่อง 'นางพญางูขาว' อยู่น่ะสิ พอได้ยินชื่อหมอนี่แล้วมันพาลให้นึกถึงหลวงจีนฝ่าไห่ ตอนนี้ดูจบไปหลายวันแล้วก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

อู่เสวียจวิน: "…"

มิน่าล่ะถึงมีแค่บอสเจี่ยคนเดียวที่เข้าใจคำสั่งของบอสเจียงคนเล็กได้ ด้วยวิธีคิดของบอสเจี่ยแบบนี้… คนธรรมดาคงไม่มีทางคาดเดาได้จริงๆ

ครู่ต่อมา เสียงของหานเจียหนิงก็ดังมาจากโทรศัพท์มือถือ ส่วนโทรศัพท์อีกเครื่องกลับไม่ใช่เสียงของจางจี๋ชิ่ง หากแต่เป็นหยางชิ่น เลขาของเขา

"บอสจางล่ะครับ" อู่เสวียจวินถามด้วยความสงสัย

พูดก็พูดเถอะ อู่เสวียจวินยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของจางจี๋ชิ่งเลยสักครั้ง จึงนึกสงสัยในตัวผู้บริหารผู้เก็บงำความสามารถ แต่กลับพลิกสถานการณ์ได้ในกระบวนท่าเดียวคนนี้เป็นอย่างยิ่ง

หยางชิ่นที่ปลายสายเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะทุกคน งานของบอสจางจำเป็นต้องรักษาเป็นความลับ จึงไม่สะดวกพูดคุยผ่านโทรศัพท์โดยตรงค่ะ ตอนนี้เขาอยู่ข้างๆ ฉัน ฉันจะเป็นคนถ่ายทอดความคิดเห็นของเขาให้ผู้บริหารทุกท่านรับทราบเอง ต้องขออภัยทุกท่านด้วยนะคะ"

ทุกคน: "…"

จางจี๋ชิ่งคิดว่า แม้แต่บอสเจียงคนเล็กยังติดต่อเขาทางอีเมลเป็นหลัก การประชุมก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยให้เขาเข้าร่วม ทำเพียงให้หานเจียหนิงส่งบันทึกการประชุมผ่านทางแฟกซ์มาให้เท่านั้น

นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า บอสเจียงคนเล็กต้องการให้เขารับผิดชอบงานลับบางอย่าง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเขาจะใช้เสียงจริงของตัวเองมาเข้าประชุมได้อย่างไร

ทำไมคนประหลาดในหยางฟานรื่อฮว่าถึงได้เยอะขนาดนี้นะ…

อู๋ไห่ที่อยู่ทางเซี่ยงไฮ้ได้ยินแล้วถึงกับตาค้าง ไม่รู้ว่าเจียงเนี่ยนไปสรรหาคนที่ไม่ค่อยจะปกติพวกนี้มาจากไหนกัน

อืม ท่ามกลางกลุ่มคนที่ไม่ค่อยปกตินี้ การที่หานเจียหนิงดูเป็นคนปกติที่สุด นั่นแหละคือความผิดปกติอย่างยิ่งยวด

เจี่ยซิงอิ่งขี้เกียจจะไปสนใจจางจี๋ชิ่ง จึงกระแอมไอออกมาทีหนึ่งแล้วกล่าว

"สหายทั้งหลาย วันนี้ฉันขอถ่ายทอดคำสั่งสำคัญล่าสุดของบอสเจียงคนเล็กสักสองสามเรื่อง ในนั้นมีเนื้อหาบางส่วนที่ค่อนข้างลึกซึ้ง อยากจะรบกวนให้ทุกคนช่วยกันวิเคราะห์หน่อยค่ะ"

อู๋ไห่ที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ถึงกับหลุดขำออกมา ส่วนคอร์เนลล์พอฟังล่ามแปลจบก็ส่ายหน้าติดๆ กัน พลางเอ่ยด้วยภาษาจีนกลางติดสำเนียงกวางตุ้งจัด ว่า

"ไร้สาระสิ้นดี"

หยางฟานรื่อฮว่านี่ปกติก็ตลกแบบนี้ หรือเป็นแค่เฉพาะเวลาประชุมกันแน่?

ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย เจียงเนี่ยนจะพูดจาให้มันชัดเจนไม่ได้หรือไง?

บริษัทนี้ป่วยกันไปหมดแล้วหรือเปล่า?

หานเจียหนิงไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยของทั้งสองคน เธอนั่งหลังตรงอย่างภาคภูมิใจ มั่นใจอย่างยิ่งว่าครั้งนี้จะต้องเป็นเรื่องใหญ่ที่จะพลิกโฉมบริษัทแน่นอน ดูท่าบริษัทคงกำลังจะก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว

เจี่ยซิงอิ่งกล่าวว่า

"วันนี้บอสเจียงคนเล็กได้ประกาศแผนงานชุดใหญ่ ประกอบด้วยการสร้างโรงเรียน และการจัดตั้งห้องปฏิบัติการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับสูง…"

อู๋ไห่และคอร์เนลล์ได้ยินดังนั้นต่างก็พยักหน้า นึกในใจว่าบอสเจียงคนเล็กคนนี้มองการณ์ไกลไม่เบา รู้จักวางรากฐานด้านเทคโนโลยีให้ดีเสียก่อนเมื่อเริ่มสร้างบริษัท

เชียร์นาเองก็ไม่ได้โดดเด่นเรื่องการวิจัยและพัฒนา อู๋ไห่ลอบคิดว่า หากวันข้างหน้าสามารถหลอกล่อฮุบเอาทั้งเชียร์นาและหยางฟานรื่อฮว่ามาไว้ในมือได้ แบบนั้นคงทะยานติดปีกบินไปเลยไม่ใช่หรือ?

แต่นี่มันมีอะไรที่เข้าใจยากตรงไหนกันล่ะ?

เจี่ยซิงอิ่งจิบน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วกล่าวต่อไปว่า

"และยังจะสร้างบริษัทเกษตรกรรมขึ้นมาอีกแห่งหนึ่งด้วย โดยจะต้องทำทั้งการเลี้ยงสัตว์ การเพาะปลูก และอาหารสัตว์ บอสเจียงคนเล็กยังย้ำเป็นพิเศษอีกว่า นี่คือแผนการใหญ่ในอนาคตของบริษัท ไม่ทราบว่าในเรื่องนี้มีความนัยอะไรซ่อนอยู่กันแน่ ขอให้ทุกท่านช่วยชี้แนะฉันด้วยค่ะ!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

อู๋ไห่: แย่แล้ว ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรอีก?