ตอนที่ 91 คำอธิบายของกัวไห่ผิง

ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ก่อนหน้านี้เรื่องสร้างโรงเรียน ทำห้องแล็บวิจัย ทุกคนยังพอเข้าใจได้ นึกว่าเจี่ยซิงอิ่งแค่อยากอวดเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร ถึงได้ตั้งใจจัดประชุมขึ้นมา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า…

หานเจียหนิงยังนึกว่าโทรศัพท์มีปัญหา รีบถามมาอย่างร้อนใจจากปลายสาย

"บริษัทการเกษตรหมายความว่ายังไงคะ ฮัลโหล ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า"

สีหน้าของจางจี๋ชิ่งยิ่งเคร่งขรึม รีบหยิบสมุดโน้ตในมือขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ

ทางฝั่งบอสเจียงคนเล็กเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า บริษัทการเกษตรเป็นรหัสลับอะไรไหม แล้วการเพาะเลี้ยงกับอาหารสัตว์เป็นตัวแทนของอะไรกันแน่

นี่กำลังเล่นรหัสลับถอดโค้ดแบบในหนังสายลับอยู่หรือไง ไม่อย่างนั้นบริษัทเครื่องสำอางและเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันดีๆ ของพวกเราจะไปเลี้ยงหมูทำไม มันชักจะหลุดโลกเกินไปแล้วนะ

"ถูกต้องแล้วค่ะ"

เจี่ยซิงอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงจนปัญญาเล็กน้อย

"ทิศทางการลงทุนขั้นต่อไปของบอสเจียงคนเล็กคือการก้าวเข้าสู่สายงานชีวภาพ ครั้งนี้ฉันเองก็ไม่เข้าใจความคิดของบอสเจียงคนเล็กเหมือนกัน เลยอยากขอให้เพื่อนร่วมงานทุกคนช่วยให้ความเห็นหน่อยค่ะ

แน่นอนว่า ตัวฉันเองเชื่อมั่นและสนับสนุนการลงทุนของบอสเจียงคนเล็กอย่างเต็มร้อยอยู่แล้ว เพียงแต่พวกเราต้องมาช่วยกันจัดระเบียบความคิดให้กระจ่าง ถึงจะไปทำความเข้าใจกับพนักงาน สร้างความมั่นคงให้ทีมงาน และประสานงานตามแผนของบอสเจียงคนเล็กได้อย่างราบรื่น"

อู๋ไห่ฟังแล้วเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ส่วนคอร์เนลล์ถึงขั้นระแวงว่าล่ามกำลังปั่นหัวเขาอยู่หรือเปล่า

"คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้แปลผิด" เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

อู๋ไห่พยักหน้า

"เป็นแบบนี้จริงๆ ครับ เจียงเนี่ยนแค่สั่งว่าจะทำอะไร แต่คนใต้บังคับบัญชาต่างมองว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย

อ้อ คำว่าไม่สมเหตุสมผลก็คือดูไม่น่าไว้ใจน่ะครับ ทุกคนก็เลยทำอะไรไม่ถูก รองประธานที่ชื่อเจี่ยซิงอิ่งคนนี้ได้ชื่อว่าเป็นคนที่เข้าใจความคิดของเจียงเนี่ยนดีที่สุด ตอนนี้เลยต้องจำใจเปิดประชุมเพื่อหาทางรับมือกัน"

คอร์เนลล์เอียงคอฟังคำอธิบายของอู๋ไห่จนจบ มุมปากกระตุกด้วยความขบขัน อุตส่าห์ฝืนรักษามาดสุภาพบุรุษเอาไว้ได้

อะไร หมายความว่ายังไง

บอสเจียงคนเล็กคนนี้ประสาทกลับไปแล้วหรือ

มีเรื่องอะไรทำไมไม่พูดต่อหน้าให้ชัดเจนล่ะ

บริษัทคิดจะไปได้สวย สิ่งที่ต้องการที่สุดคือความร่วมแรงร่วมใจจากบนลงล่าง ลูกน้องต้องจับทิศทางความคิดของเจ้านายได้อย่างแม่นยำ แล้วลงมือปฏิบัติการอย่างรวดเร็วและไร้ที่ติสิ

ถ้าคำสั่งของเบื้องบนคลุมเครือขนาดนี้ จะสร้างความสับสนวุ่นวายให้ลูกน้องอย่างร้ายแรง เวลาปฏิบัติงานย่อมเกิดปัญหาโน่นนี่ได้ง่าย และแต่ละแผนกก็ยากจะรวมพลังกันติด

นี่เป็นข้อห้ามมหันต์ องค์กรที่มั่นคงและดำเนินงานอย่างมีประสิทธิภาพที่ไหนเขาทำกัน

"คนพวกนี้ในบริษัทไม่โมโหกันบ้างเหรอ"

พวกเขามองไปทางหานเจียหนิง เห็นว่าเธอไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับทำสีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง และยังคงสุขุมเยือกเย็นอยู่เช่นเดิม

เอ่อ ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าหานเจียหนิงเป็นคนปกติเพียงคนเดียวในบริษัทนี้ ผมคงคิดผิดไปเอง

บริษัทนี้ไม่มีใครที่พอจะเรียกว่าปกติได้สักคนจริงๆ

พอเจี่ยซิงอิ่งพูดจบ อู่เสวียจวินก็ยกมือก่อนใครเพื่อน

"บอสเจียงคนเล็กต้องมองว่าการเติบโตของวงการความงามมีขีดจำกัดแน่ๆ ตอนนี้บริษัทเรามีเงินแล้ว ก็ควรเริ่มกระจายความเสี่ยงไปทำธุรกิจที่หลากหลาย การลงไปเล่นการเกษตรครั้งนี้คงเป็นการทดลองน่ะครับ"

จางเจวี๋ยหมินส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"ผมคิดว่าไม่ใช่แบบนั้น

ดีพบลูเพิ่งก่อตั้ง บริษัทก็อยู่ในช่วงขาขึ้น ถ้าบอสเจียงคนเล็กไม่ได้จงใจอยากขาดทุน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะทิ้งอุตสาหกรรมเครื่องสำอางที่ทำจนเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ไปลงเงินกับอุตสาหกรรมดั้งเดิมเลย"

หยางชิ่นก็กล่าวเสริมขึ้นมาว่า

"ใช่ค่ะ บอสจางของพวกเราก็มองว่า ถ้าบอสเจียงคนเล็กแค่อยากกระจายความเสี่ยง ก็คงไม่ทุ่มเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ลงไปในโครงการดั้งเดิม ทั้งๆ ที่สินค้าของดีพบลูยังไม่ทันวางตลาดหรอกค่ะ

เรื่องนี้จะต้องมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่แน่ และนี่แหละถึงจะสะท้อนสติปัญญาและความสามารถอันยอดเยี่ยมของบอสเจียงคนเล็ก"

อู๋ไห่แอบหัวเราะเยาะในใจ คิดว่าคนพวกนี้ช่างยกยอกันเก่งเหลือเกิน เจียงเนี่ยนไปขุดคนกลุ่มนี้มาจากไหนกันเนี่ย

แต่พอเขาเหลือบสายตาไปมอง กลับพบว่าสีหน้าของคอร์เนลล์เริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาแล้ว เขาจึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

"คุณคอร์เนลล์ครับ"

คอร์เนลล์ไม่สนใจอู๋ไห่ แต่ยังคงตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

คราวนี้ถึงคิวหานเจียหนิงพูดบ้าง เธอขยับโทรศัพท์เล็กน้อย แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

"ทุกคนลองคิดดูสิคะ ก่อนหน้านี้ที่บอสเจียงคนเล็กลงทุนในบริษัทมณฑลเจวี่ยน เธอก็แกล้งทำเป็นเหมือนแค่สร้างช่องทางการจัดจำหน่ายธรรมดาๆ แต่แนวคิดหลังจากนั้นกลับพลิกผันไปคนละเรื่องเลย

กรดไฮยาลูรอนิกของเราประสบความสำเร็จอย่างงดงาม สินค้าที่ปล่อยออกมาจัดอยู่ในระดับโลกทั้งนั้น"

"ครั้งนี้ฉันประเมินว่า บอสเจียงคนเล็กเตรียมจะยกทัพมาบุกเซี่ยงไฮ้ การพึ่งพาแค่เทคโนโลยีใหม่เพียงอย่างสองอย่างคงไม่พอแน่ๆ เธอจะต้องกำลังซุ่มพัฒนาเทคโนโลยีใหม่อะไรอยู่แน่นอนค่ะ!"

"อ๊ะ…"

คำพูดนี้ดั่งปลุกคนตื่นจากภวังค์

จางจี๋ชิ่งผู้ชื่นชอบดูหนังสายลับสืบราชการลับพลันรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบแล่นปราดเข้าสมอง เขาราวกับมองเห็นพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ค่อยๆ คลี่กางออกตรงหน้า และคนที่วาดพิมพ์เขียวนี้ขึ้นมาก็คือบอสเจียงคนเล็ก!

กัวไห่ผิงที่นั่งฟังอยู่ตรงมุมห้องเพื่อช่วยเพิ่มจำนวนคนก็เหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้เช่นกัน

เดิมทีวันนี้เขาแค่มาช่วยเพิ่มยอดคนเพื่อซึมซับบรรยากาศของหยางฟานรื่อฮว่า พร้อมกับดูว่าจะช่วยอะไรอาจารย์ได้บ้าง

แต่การประชุมนี้กลับทำให้เขาเกิดความฮึกเหิมอย่างน่าประหลาด ความสับสนงุนงงก่อนหน้านี้เริ่มสลายตัวไปดั่งหมอกควันที่ค่อยๆ จางหาย

ดูเหมือนว่า…มันจะทำแบบนี้ได้ด้วยนี่นา!

กัวไห่ผิงอึดอัดทรมานกับการทำงานในระบบราชการเต็มทน ก่อนหน้านี้ก็เคยไหว้วานจางเจวี๋ยหมินตั้งหลายรอบเพื่อขอย้ายมาทำงานเป็นช่างเทคนิคที่หยางฟานรื่อฮว่า

แต่เจียงเนี่ยนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกัวไห่ผิงรู้สึกหดหู่ใจมาก

ถ้าจะบอกว่าเจียงเนี่ยนดูถูกเขา กัวไห่ผิงก็ยังพอทำใจยอมรับได้

แต่เจียงเนี่ยนปฏิบัติต่อเขาดีมากๆ อย่างเห็นได้ชัด

เด็กสาวผู้สดใสน่ารักคนนี้ เวลาพูดจาไม่มีความหยิ่งยโสอวดดีของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเลยแม้แต่น้อย ท่าทางถ่อมตนและรอบคอบของเธอน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง

แถมเธอยังเป็นฝ่ายเสนอจัดเตรียมสภาพแวดล้อมการวิจัยและพัฒนาที่พึ่งพาได้ให้อีก ซ้ำก่อนหน้านี้ยังจัดคนขับรถไปรับส่งเขามาที่หยางฟานรื่อฮว่าตามระดับผู้เชี่ยวชาญ เขาสามารถใช้บริการโรงอาหาร ห้องออกกำลังกาย และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ของหยางฟานรื่อฮว่าได้ทั้งหมด ชัดเจนเลยว่ามองเขาเป็นคนกันเอง

แล้วถ้าเป็นคนกันเอง ทำไมถึงไม่รับผมเข้ามาทำงานสักทีล่ะ นี่แหละที่ทำให้กัวไห่ผิงสับสนมาตลอด

แต่พอการประชุมดำเนินมาถึงตอนนี้ เขาก็เริ่มค่อยๆ เข้าใจความลำบากใจของเจียงเนี่ยนขึ้นมาบ้างแล้ว

กัวไห่ผิงยกมือขึ้น

"ผมขอพูดอะไรสักสองสามคำได้ไหมครับ"

เจี่ยซิงอิ่งรีบบอก "อาจารย์ เชิญเลยค่ะ!"

กัวไห่ผิงลุกขึ้นยืน นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าสู่สภาวะทุ่มเทอย่างบ้าคลั่งเหมือนเวลาทำการวิจัย

เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมเฉียบคม

"บอสเจียงคนเล็กบอกว่าครั้งนี้ทำเพื่อป้อนวัตถุดิบให้โรงอาหาร แต่ท่านผู้บริหารธุรกิจเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันทั้งหลายเคยคิดกันบ้างไหมครับว่า วัตถุดิบของผลิตภัณฑ์เคมีภัณฑ์พวกนี้มันมาจากไหนกันแน่"

"เอ่อ…" อู่เสวียจวินโพล่งออกมา "ก็ผลิตมาจากโรงงานเคมีไม่ใช่เหรอครับ"

"ถูกครับ แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมด" กัวไห่ผิงกล่าวอย่างใจเย็น "วัตถุดิบทั้งหมดถูกผลิตออกมาจากโรงงาน เรื่องนั้นถูกต้องแล้ว

แต่บริษัทที่ผลิตวัตถุดิบพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานประกอบการที่ผลิตสารเคมีเพียงอย่างเดียว เสมอไปนี่ครับ"

เมื่อเห็นทุกคนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก กัวไห่ผิงก็ยิ้มออกมา

"ทุกคนเคยใช้ยีสต์แองเจิลกันไหมครับ"

"เคยสิครับ โรงอาหารพวกเราก็ใช้ยีสต์ตัวนี้แหละนึ่งหมั่นโถว"

"ถูกต้องเลยครับ สารออกฤทธิ์ที่ใช้กันบ่อยๆ ในผลิตภัณฑ์เคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวัน ตอนที่คิดค้นขึ้นมาแรกๆ หลายตัวถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ผลิตอาหารและยา

ผู้ผลิตยีสต์แองเจิลยังสามารถผลิตวัตถุดิบที่เรียกว่าซิงค์ยีสต์ได้ด้วย ซึ่งใช้ทำได้ทั้งอาหารและผลิตภัณฑ์ดูแลผิว"

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงไม่ค่อยเข้าใจ กัวไห่ผิงก็พูดต่ออีกว่า

"สินค้าตัวท็อปของโรงงานพวกคุณอย่างไนอะซินาไมด์ ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในวงการไหนกว้างขวางที่สุดครับ"

"อาหารสัตว์! อาหารไก่!" จางเจวี๋ยหมินโพล่งออกมาทันควัน "ตอนเริ่มผลิตแรกสุด ผมยังเคยกำชับไว้เลยว่าห้ามใช้ไนอะซินาไมด์เกรดอาหารสัตว์เด็ดขาด"

"ใช่ครับ แล้วเอเชียติโคไซด์ที่โรงงานพวกคุณใช้อยู่ สกัดมาจากที่ไหนล่ะครับ"

"ก็ต้องสกัดมาจากใบบัวบกสิครับ"

"แล้วอาร์บูตินล่ะครับ"

"มาจากพืชตระกูลเอริคาซีอย่างใบแบร์เบอร์รีครับ"

พอพูดมาถึงตรงนี้ นอกจากเจี่ยซิงอิ่งที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก คนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็ตาสว่างโล่งขึ้นมาทันที

จางจี๋ชิ่งที่อยู่ปลายสายกำหมัดแน่น ก่อนจะทุบลงบนต้นขาตัวเองอย่างแรงจนเจ็บหน้าเบี้ยวร้องซี๊ด ทำเอาหยางชิ่นตกใจหน้าถอดสี รีบวิ่งไปหายาทิงเจอร์ไอโอดีนมาให้เขาทันที

ส่วนที่ริมแม่น้ำหวงผู่ อู๋ไห่และคอร์เนลล์ที่ฟังคำอธิบายของกัวไห่ผิงจนจบก็อ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนสมองส่งเสียงวิ้งๆ ตื้อไปหมด

สุดยอดเกินไปแล้ว…

นี่น่ะหรือคือเจียงเนี่ยน

"นั่นก็หมายความว่า สิ่งที่บอสเจียงคนเล็กต้องการจะสื่อก็คือ…"

กัวไห่ผิงพูดด้วยความมั่นใจ

"ถ้าผมเดาไม่ผิด บริษัทการเกษตรแห่งนี้น่าจะใช้ชื่อว่า บริษัทชีวภาพอะไรสักอย่าง ใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ!" เจี่ยซิงอิ่งกล่าว "โธ่เอ๋ย ตอนที่เนี่ยนเนี่ยนบอกว่าจะตั้งบริษัทชีวภาพมาทำการเกษตร ฉันยังงงเป็นไก่ตาแตกอยู่เลย ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง"

จางเจวี๋ยหมินก็เอ่ยชมเช่นกัน

"ยอดเยี่ยมมาก แบบนี้ก็เข้าใจได้แล้วว่าทำไมบอสเจียงคนเล็กถึงทำบริษัทการเกษตรควบคู่ไปกับการเร่งสร้างฐานวิจัยเฉพาะทาง

ก่อนหน้านี้เราซื้อวัตถุดิบจากภายนอกมาตลอด วิธีนี้ถ้าใช้กับสายการผลิตระดับล่างก็ยังพอไหว แต่ถ้าคิดจะก้าวขึ้นสู่ระดับไฮเอนด์ เราจำเป็นต้องมีสารประกอบหลักที่เป็นหัวใจสำคัญ เหมือนกับเปปไทด์สาเกในแผ่นมาสก์หน้าของญี่ปุ่น และน้ำตาวัวของเรา!"

"แค่กๆ กรดไฮยาลูรอนิกครับ กรดไฮยาลูรอนิก มีคนนอกฟังอยู่นะ!"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ มิน่าล่ะถึงเป็นบอสเจียงคนเล็ก

ตอนนี้สินค้าไฮเอนด์ต่างก็ร่วมมือกับห้องแล็บวิจัย เร่งพัฒนาสารประกอบทางวิทยาศาสตร์กันยกใหญ่ ครั้งนี้บอสเจียงคนเล็กพุ่งเป้าไปที่การเกษตร นั่นก็แสดงว่าเป้าหมายของเธอเกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์พวกนี้ และตั้งใจจะเดินบนเส้นทางสารสกัดจากธรรมชาติสินะ

เอ่อ แล้วเรื่องการเพาะเลี้ยงสัตว์นี่มันมาแนวไหนกันล่ะ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็นับเป็นข่าวที่ชวนให้ฮึกเหิมอย่างยิ่งจริงๆ

"แล้วต่อไปพวกเราควรทำยังไงกันดีคะ" เจี่ยซิงอิ่งรีบถาม

กัวไห่ผิงยิ้มแล้วตอบว่า

"ก่อนหน้านี้ผมยังสงสัยอยู่เลยว่า ทั้งที่บอสเจียงคนเล็กต้องการกำลังวิจัยของผม แต่ทำไมถึงปล่อยให้ผมอยู่ที่สำนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่อไปเรื่อยๆ ตอนนี้ผมเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วครับ

สองสามวันนี้ผมจะรีบไปจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย พอทุกอย่างถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกัน ทุกคนก็จะได้สัมผัสถึงแนวคิดและความสามารถในการควบคุมภาพรวมอันทรงพลังของบอสเจียงคนเล็กเอง

ขนาดผมยังเชื่อมั่นในตัวเธอขนาดนี้ ทุกคนก็ยิ่งต้องเชื่อมั่นในตัวเธอให้มากกว่าผมอีกนะครับ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

กัวไห่ผิง: ที่แท้เนี่ยนเนี่ยนให้ความสำคัญกับฉันขนาดนี้เอง ในที่สุดก็มีโอกาสได้แสดงฝีมือแล้ว