ตอนที่ 92 ครั้งนี้พวกเราเห็นพ้องต้องกัน

การจับมือกับบริษัทชีวภาพและห้องแล็บขนาดใหญ่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

คอร์เนลล์รู้ดีว่า ในอดีตมาดามยาก็เคยซื้อสิทธิ์ใช้เทคโนโลยีผลิตสารหมักบิฟิดาแต่เพียงผู้เดียวเป็นเวลายี่สิบปีมาจากห้องแล็บแห่งหนึ่งในเยอรมนีที่จวนเจียนจะล้มละลาย จนแบรนด์ทะยานติดลมบนและมีคุณสมบัติพอจะไปงัดข้อกับลอรีอัลได้

เจียงเนี่ยนเพิ่งจะสร้างธุรกิจจนเริ่มมีขนาดขึ้นมาแท้ๆ กลับเตรียมการเชื่อมโยงบริษัทชีวภาพเข้ากับห้องแล็บเครื่องสำอางแล้ว นี่ถือเป็นแนวคิดและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลจริงๆ เหนือกว่าที่บริษัทเล็กๆ ทั่วไปจะเทียบชั้นได้ลิบลับ

ต้องรู้ก่อนว่า ต่อให้เป็นบริษัทยุคหลังส่วนใหญ่ แม้จะมีแนวคิดเรื่องโครงสร้างผลิตภัณฑ์ที่ดี แต่ด้านวัตถุดิบก็แทบไม่เคยพัฒนาหรือผลิตเองเลย เพราะสินค้าแทบทุกหมวดหมู่ล้วนหาซื้อได้ตามท้องตลาด

ในทางทฤษฎี ขอแค่จ้างช่างเทคนิคเก่งๆ สักคน บวกกับแพลตฟอร์มช้อปปิ้งที่ครอบจักรวาล จะเลียนแบบอะไรออกมาก็ย่อมได้ทั้งนั้น

แม้แต่แบรนด์ดังระดับโลกอย่างเชียร์นาก็ยังขี้เกียจจะไปเหนื่อยกับสารออกฤทธิ์ แค่กำหนดมาตรฐานวัตถุดิบให้สูงขึ้นตอนจัดซื้อ แล้วจ้างนักวิจัยสูตรเก่งๆ มาจัดการวางโครงสร้างให้ลงตัว จะต้องไปวิจัยและพัฒนาตั้งแต่ต้นน้ำให้เสียเวลาทำไม

ก่อนหน้านี้คอร์เนลล์คิดแบบนี้มาโดยตลอด แต่คราวนี้ บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งมาได้แค่ปีเดียวกลับมีแนวคิดเช่นนี้ ทำเอาคอร์เนลล์ถึงกับเสียศูนย์ไปบ้าง ทั้งยังรู้สึกว่าพวกผู้บริหารที่สำนักงานใหญ่ของตนนั้นฝีมือช่างธรรมดาเสียจริง

เหอะ ก็ไม่แปลกใจเลยที่หลายปีมานี้พวกเราถึงไม่เคยขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดได้สักที

อยู่ร่วมกับพวกไร้ประโยชน์พรรค์นั้น จะบริหารบริษัทให้รอดได้ยังไง

เขาและอู๋ไห่เห็นกัวไห่ผิงพูดอย่างมั่นอกมั่นใจราวกับค้นพบทางออกอันยอดเยี่ยมเข้าแล้ว ทั้งคู่ต่างก็กระวนกระวายใจอยากรู้จนแทบคลั่งพลางเงี่ยหูฟังสิ่งที่กัวไห่ผิงกำลังอธิบาย

ทว่ากัวไห่ผิงกลับไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดไปมากกว่านั้น เจี่ยซิงอิ่งก็ประกาศปิดประชุมด้วยความดีใจ พร้อมสั่งการให้ทุกคนเตรียมตัวลงมือปฏิบัติงาน

คอร์เนลล์เอ่ยขึ้นอย่างซาบซึ้งใจ

"ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเนี่ยนถึงทำแบบนี้"

"โอ้ ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ" ครั้งนี้อู๋ไห่ไม่ได้แสร้งเก๊กมาดท่านปรมาจารย์อีก เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจียงเนี่ยนคิดจะทำอะไร

ดวงตาสีฟ้าครามของคอร์เนลล์เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"มิน่าล่ะ มิน่าล่ะพวกพ่อค้าแม่ค้ากับคนงานธรรมดาๆ ใต้บังคับบัญชาของเธอถึงสามารถก้าวขึ้นมาคุมงานเองได้อย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่แค่เพราะเจียงเนี่ยนเก่งเรื่องการค้นพบคนมีความสามารถเท่านั้น แต่เธอยังเก่งกาจเรื่องการบ่มเพาะคนเป็นอย่างยิ่ง

เธอใช้แนวคิดของทีมบุกเบิกธุรกิจ เพียงแค่วางทิศทางภาพรวมใหญ่ๆ แล้วปล่อยให้ทุกคนในทีมได้แสดงความคิดเห็นและถกเถียงกันอย่างเต็มที่เพื่อหาข้อสรุปร่วมกัน

ทีมที่บ่มเพาะขึ้นมาแบบนี้จะแข็งแกร่งมาก ทุกคนในทีมไม่ใช่แค่พวกคอยพยักหน้าเออออตามเจ้านาย แต่เป็นผู้ประกอบการที่มีความสามารถสูง

ถ้าครั้งนี้สำเร็จ อนาคตของหยางฟานรื่อฮว่าคงไร้ขีดจำกัด การจะก้าวขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในภูมิภาคจีนคงไม่ใช่เรื่องยากเลย"

แม้คอร์เนลล์จะหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่เขาก็มีมุมมองที่เฉียบคมเรื่องการสร้างทีมธุรกิจ อู๋ไห่พยักหน้าเห็นด้วย ความเลื่อมใสที่มีต่อเจียงเนี่ยนยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน

"แต่ว่า มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมพวกเขาถึงเชิญเราเข้าร่วมประชุมด้วยล่ะ

ตามแผนการผลิตกรดไฮยาลูรอนิกก่อนหน้านี้ นี่ควรเป็นการประชุมลับที่มีแค่ผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่รับรู้

การปล่อยให้พวกเรารู้เรื่องนี้ด้วย เอ่อ… มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า" คอร์เนลล์พึมพำ

อู๋ไห่นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเย็น

"นี่มันแผนการของเจี่ยซิงอิ่ง"

"อะไรนะ"

"เจี่ยซิงอิ่งคือคนที่เจียงเนี่ยนไว้ใจที่สุด ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์ลึกซึ้งมาก ต่อให้คนอื่นไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของเจียงเนี่ยน แต่เธอไม่มีทางไม่รู้แน่

ผมกล้าพนันได้เลยว่า คนที่จะมาคุมบริษัทชีวภาพแห่งนี้ในอนาคตต้องเป็นเจี่ยซิงอิ่งแน่นอน ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้"

อู๋ไห่นึกถึงท่าทีที่เจี่ยซิงอิ่งปฏิบัติต่อเขาก่อนหน้านี้

ช่วงก่อนหน้านี้ เจี่ยซิงอิ่งต้อนรับเขาอย่างดีเยี่ยม แต่พอหมดผลประโยชน์ ท่าทีของผู้หญิงคนนี้ก็เย็นชาลงทันควัน พอหานเจียหนิงเปิดการเจรจากับเขา เธอกลับจงใจเปิดการประชุมนี้ขึ้นมาอีก

"การประชุมครั้งนี้ เหอะ มันคือการข่มขวัญเพื่อบีบให้พวกเรายอมถอยต่างหาก"

ดีพบลูคือแบรนด์ที่เจียงเนี่ยนทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย มันคือหมากตัวสำคัญที่หยางฟานรื่อฮว่าจะใช้ก้าวออกจากเผิงเฉิงไปสู่เวทีโลก เจียงเนี่ยนไม่มีทางที่จะไม่ปรึกษาหารือเรื่องรายละเอียดทั้งหมดกับคนสนิทอย่างเจี่ยซิงอิ่งหรอก

วันนี้เธอเปิดประชุมขึ้นมา อย่างแรกก็เพื่อสร้างความมั่นใจให้ทุกคน และอย่างที่สองก็เพื่อข่มขวัญพวกของอู๋ไห่ ให้เห็นถึงรากฐานอันแข็งแกร่งในอนาคตของดีพบลู รวมถึงการสนับสนุนเต็มกำลังที่บริษัทมีให้

ผู้หญิงคนนี้ภายนอกนอกจากจะดูไม่ฉลาดแล้ว ยังทำท่าทางเซ่อซ่าอีกด้วย แต่เนื้อแท้ข้างในกลับร้ายกาจเป็นบ้า

ถ้าอย่างนั้น ฉันควรเลือกทางไหนดีล่ะ

เมื่อคอร์เนลล์ได้ยินว่านี่คือการที่เจี่ยซิงอิ่งจงใจกดดันเขา สีหน้าก็พลันมืดครึ้มลงทันที

ในฐานะชนชั้นสูงผู้ทรนง จะยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาปั่นหัวเล่นตามใจชอบได้อย่างไร

เขาแค่นยิ้มเย็น

"เหอะ เราจะกัดไม่ปล่อยแบบนี้แหละ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าดีพบลูจะไม่ยอมร่วมมือกับเรา"

อู๋ไห่นิ่งคิดไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของคอร์เนลล์ อู๋ไห่กลับมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าด้วยสีหน้าเปี่ยมความเมตตากรุณา จากนั้นจึงค่อยๆ ก้มศีรษะลงพลางเอ่ยว่า

"ดวงดาวบ่งบอกว่า ครั้งนี้เราต้องยอมลดตัวลงมาชั่วคราว แล้วเลือกที่จะร่วมมือกับดีพบลู

ต่อให้เราจะต้องยอมถอยสักก้าว ก็ไม่เป็นไรหรอก"

"หา" คอร์เนลล์นึกว่าอู๋ไห่ที่เพิ่งหัดภาษาอังกฤษจะใช้คำผิด เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางถามอย่างสงสัย "เดี๋ยวนะ บนฟ้านั่นมีดาวที่ไหนกัน"

"ยุคนี้สมัยไหนแล้วยังจะมาดูดาวแบบโบราณอยู่อีก

ดวงอาทิตย์ก็เป็นดาวฤกษ์ดวงหนึ่งเหมือนกัน การสังเกตวิถีการโคจรของดวงอาทิตย์ ทำให้เราเข้าใจความลี้ลับของจักรวาลได้"

คอร์เนลล์ผู้เป็นเพื่อนร่วมชาติของเมซีเยได้ยินแล้วถึงกับอึ้งไปเลย นึกไม่ถึงว่าอู๋ไห่จะผสานความเชื่อดั้งเดิมเข้ากับความเป็นจริงได้แนบเนียนขนาดนี้ ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

อู๋ไห่กดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า

"เลอโน เพื่อนรัก

ความผิดพลาดในการตัดสินใจครั้งก่อนของคุณ ทำให้คนพวกนั้นที่สำนักงานใหญ่ไม่พอใจคุณเป็นอย่างมากแล้ว หากหลังจากนี้ยังคงโปรโมตไปตามขั้นตอนเดิมๆ ต่อให้ยอดขายจะออกมาดี พวกเบื้องบนก็คงมองว่าเป็นเรื่องที่สมควรจะเป็นอยู่แล้ว

ผมว่าถ้าคุณยังไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง หลังจากนี้พวกเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วก็ได้นะ"

คอร์เนลล์ชะงักไป ในใจคิดว่าสิ่งที่อู๋ไห่พูดมานั้นมีเหตุผลมาก

แม้เรื่องแผ่นมาสก์หน้าก่อนหน้านี้จะพยายามปัดความรับผิดชอบไปอย่างสุดชีวิต แต่มันก็สร้างผลกระทบเลวร้ายต่อเครือเชียร์นาไปแล้ว

เดิมทีพวกเขาก็เทียบชั้นกับลอรีอัลและมาดามยาไม่ได้อยู่แล้ว หนนี้เริ่มต้นไม่ทันไรก็เพลี่ยงพล้ำ ในการประชุมผู้ถือหุ้นปลายปีจะต้องมีคนออกมารับผิดชอบอย่างแน่นอน ชีวิตการเป็นประธานของคอร์เนลล์อาจจะกำลังนับถอยหลังแล้วก็เป็นได้

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มตัวคอร์เนลล์ ในใจตระหนักว่าอู๋ไห่พูดได้ถูกต้องที่สุด

จุดจบของการถูกบอร์ดบริหารเช็กบิลนั้นโหดร้ายทารุณมาก แทนที่จะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง สู้ยอมลดตัวลงมาจับมือร่วมกับดีพบลูตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า ต่อให้สร้างผลงานอะไรออกมาไม่ได้ อย่างน้อยในการประชุมบอร์ดบริหารก็ยังมีเรื่องไว้คอยแก้ต่างได้

จังหวะนั้นเอง หานเจียหนิงก็เก็บโทรศัพท์มือถืออย่างใจเย็น ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วพูดว่า

"ขออภัยด้วยนะคะคุณคอร์เนลล์ คุณอู๋ เมื่อกี้ทำให้ทุกท่านต้องเห็นเรื่องน่าขบขันเข้าแล้ว

ตอนนี้พวกเราจะคุยเรื่องความร่วมมือในขั้นต่อไปกันต่อได้หรือยังคะ"

หานเจียหนิงตัดสินใจที่จะยอมถอยให้ เพื่อรีบตกลงรายละเอียดความร่วมมือกับเชียร์นาให้เสร็จสิ้น จากนั้นจะได้รีบไปคุยเรื่องรายละเอียดรูปธรรมของผลิตภัณฑ์ตัวใหม่

การมีบริษัทชีวภาพแห่งใหม่นี้ถือเป็นแผนการที่มองการณ์ไกลอย่างยิ่ง ขอเพียงพวกเราผลิตสินค้าใหม่ออกมาได้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องก้าวขึ้นสู่ระดับแนวหน้าของโลกได้อย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องมาคอยคิดเล็กคิดน้อยกับผลประโยชน์เพียงแค่นี้

ทว่าสิ่งที่หานเจียหนิงคาดไม่ถึงเลยก็คือ คอร์เนลล์กลับแย้มยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้เธอ

"เมื่อครู่นี้ได้รับเกียรติให้ร่วมฟังการประชุมของบริษัทคุณ นั่นแสดงว่าในสายตาของบอสเจียงคนเล็ก เครือเชียร์นาของเราคือคนกันเอง

ก่อนหน้านี้พวกเราหลงเชื่อคำยุยงของเกาสิ่งจนเกิดเรื่องขัดแย้งกับบอสเจียงคนเล็ก ตอนนี้บอสเจียงคนเล็กปฏิบัติต่อพวกเราด้วยความจริงใจถึงเพียงนี้ หากเรายังจะมามัวคิดเล็กคิดน้อย ก็คงดูไร้น้ำใจเกินไปแล้ว

เอาเป็นว่า ทุกอย่างให้เป็นไปตามความเห็นของคุณหานเลยครับ ขออวยพรล่วงหน้าให้ความร่วมมือของเราในอนาคตเป็นไปด้วยความราบรื่นนะครับ!"

หานเจียหนิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มอันตื่นเต้นยินดี

"ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณคอร์เนลล์มากนะคะ!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ ย่อมได้รับสิ่งดีตอบแทน ได้เรียนรู้อีกแล้ว!