ตอนที่ 93 ยอดคนแท้ๆ!

เจียงเนี่ยนไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าเจี่ยซิงอิ่งแอบไปจัดสัมมนาลับหลังเธอ

ช่วงนี้บริษัทไม่ได้มีความเคลื่อนไหวอะไรเป็นพิเศษ เธอเตรียมเปิดรับสมัครพนักงานไปพลาง อยู่บ้านทำตัวเป็นลูกที่ดีคอยปลอบใจพ่อที่กำลังอารมณ์ดิ่งสุดขีดไปพลาง—

ในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียนคัพเมื่อต้นเดือนธันวาคม ฟุตบอลทีมชาตินำอยู่แท้ๆ 2-0 แต่กลับถูกคู่แข่งรัวแซงรวดเดียวสี่ลูก เจียงซินเซิงที่นั่งหน้าจอทีวีถึงกับปล่อยโฮ ตบอกชกตัว ประกาศลั่นทันทีว่าจะทุ่มเงินทำสโมสรฟุตบอลเอง แล้วจะไปเชิญท่านปรมาจารย์หวังมาปล่อยพลังจิต นำฟุตบอลทีมชาติทะลวงเอเชียก้าวสู่ระดับโลกให้จงได้

ยังดีที่เงินเก็บส่วนตัวทั้งหมดของพ่อถูกแม่ยึดไปจนเกลี้ยง เจียงซินเซิงเลยอยากลงทุนแค่ไหนก็ไม่มีเงิน ช่วงสองสามวันมานี้จึงได้แต่ฟึดฟัดหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว พูดถึงทีไรเป็นต้องของขึ้น หากไม่ได้กินหอยนางรมสักหนึ่งกิโลกรัมก็ไม่มีทางดับอารมณ์ได้

อืม… ก็ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่ว่าจริงๆ แล้วแกแค่อยากกิน เลยหาเรื่องพูดทุกวัน

เอาเป็นว่าช่วงนี้เจียงเนี่ยนรับบทเป็นลูกกตัญญูชั้นยอดไปก่อน ปล่อยให้เจี่ยซิงอิ่งกับอู่เสวียจวินช่วยกันดูแลเรื่องที่บริษัท ส่วนตัวเธอเองตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าวและทำความสะอาดบ้านให้พ่อแม่ พร้อมถือโอกาสกล่อมพ่อแม่ไปในตัว เพื่อหาข้ออ้างเพิ่มค่าใช้จ่ายของบริษัทอย่างสมเหตุสมผล

"พ่อคะ ฟุตบอลทีมชาติไม่รุ่งเนี่ย สาเหตุหลักก็มาจากการฝึกซ้อมนั่นแหละค่ะ

ดูเด็กๆ ในต่างประเทศสิ ตั้งแต่เล็กๆ ก็วิ่งเท้าเปล่าเตะบอลบนหาดทรายกันแล้ว ตัดภาพมาที่บ้านเราสิ อย่าว่าแต่เตะบอลเลย คาบพละยังแทบไม่ได้เรียน!

หนูกะว่าจะสร้างสนามฟุตบอลขนาดใหญ่ไว้ในโรงเรียน สัปดาห์หนึ่งต้องให้เด็กๆ ได้เรียนพละอย่างน้อยห้าคาบ จ้างมืออาชีพมาสอนเตะบอลทุกวันเลย

แล้วเรื่องโภชนาการก็ต้องไม่ให้ขาด โรงอาหารในโรงเรียนต้องมีเนื้อสัตว์ทุกมื้อ สุขภาพกายใจของเด็กๆ จะได้พร้อม ถึงตอนนั้นภาพความสำเร็จคงงดงามจนหนูแทบไม่กล้าคิดเลยค่ะ"

เจียงซินเซิงพอเป็นเรื่องฟุตบอลทีมชาติทีไรเลือดก็ร้อนฉ่า ตบโต๊ะดังเผียะทันที

"เอาแบบนั้นแหละ! เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก! แค่นี้ยังไม่พอด้วยซ้ำ!

เดี๋ยวพ่อจะไปจ้างโค้ชมืออาชีพมาสักสองสามคน แล้วค่อยเชิญท่านปรมาจารย์มาทำพิธี รับรองว่าไปรอดแน่!"

หลายปีก่อนมหาวิทยาลัยหลายแห่งยังมีท่านปรมาจารย์คอยประจำการอยู่ เรื่องแบบนี้ในยุคนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

แต่นี่ก็ช่วยสะกิดใจเจียงเนี่ยนว่า เรื่องจัดหาครูต้องรีบดำเนินการด่วน ไม่อย่างนั้นถ้าพ่อไปลากพวกท่านปรมาจารย์มาใส่ไว้ในโรงเรียนให้ปวดหัว เธอคงได้กระอักเลือดตายจริงๆ

อืม ต้องรับสมัครบุคลากรทางการศึกษาให้ครบก่อน

แม้ว่าเจียงเนี่ยนจะคอยหาทางขาดทุนอยู่ตลอดเวลาในการทำธุรกิจ แต่ในฐานะคนมณฑลเจวี่ยน ลึกๆ ในจิตวิญญาณแล้วเธอมองว่าการศึกษาเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ไม่มีทางยอมให้พวกหมอผีปาหี่พวกนี้มาสร้างเรื่องในโรงเรียนของบริษัทเด็ดขาด ในทางกลับกัน เธอจะต้องดึงคนที่เก่งจริงและมีวิสัยทัศน์มาเป็นครูให้ได้

ทว่า ความจริงอันโหดร้ายอีกข้อหนึ่งก็วางแผ่หลาอยู่ตรงหน้าเจียงเนี่ยน—

สวัสดิการของหยางฟานรื่อฮว่านั้นดีเกินไป ดีเสียจนมีคนมากมายเตรียมตัวปลอมแปลงประวัติการศึกษาทุกรูปแบบ ในยุคที่ยังไม่มีระบบอินเทอร์เน็ตให้ตรวจสอบวุฒิ ขอแค่ใส่จิตวิญญาณช่างฝีมือลงไปสักนิด ใบปริญญาใบไหนๆ ก็ปลอมได้เนียนกริบไร้ที่ติทั้งนั้น

วิธีที่ดีที่สุดย่อมเป็นการสัมภาษณ์ครูพวกนี้ด้วยตัวเอง หรือไม่ก็ให้คนรู้จักช่วยแนะนำผู้มีแววดีๆ มาให้

น่าเสียดายที่ตัวเธอเองจบแค่มหาวิทยาลัยเกรดรอง การจะมาคัดกรองครูระดับหัวกะทิดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากไปหน่อย ในบริษัทเอง หานเจียหนิงที่จบสูงจริงๆ ก็ไม่อยู่ ส่วนจางเจวี๋ยหมินที่ว่ากันว่าเคยเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยก็ไม่อยู่เช่นกัน

คนที่เหลืออย่างอู่เสวียจวินกับเจี่ยซิงอิ่ง วุฒิการศึกษายังต่ำกว่าเจียงเนี่ยนเสียอีก จะหวังพึ่งให้พวกเขามาช่วยคัดเลือกครูก็คงเป็นการทรมานพวกเขาเกินไป

เจียงเนี่ยนครุ่นคิดไปมา ท้ายที่สุดจึงจำต้องหน้าด้าน หยิบโทรศัพท์โมโตโรลาที่เพิ่งซื้อมาใหม่ขึ้นมาติดต่อผู้มีความรู้สูงคนเดียวที่เธอรู้จักในตอนนี้

"พี่กัว ว่างอยู่ไหมคะ? ฉันมีเรื่องอยากรบกวนพี่หน่อยน่ะค่ะ"

เจียงเนี่ยนแทบจะหน้าบางจนไม่กล้าติดต่อกัวไห่ผิง

ผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์คนนี้ ต้องระหกระเหินมาอยู่เผิงเฉิงเพราะสาขาภาคเหนือไปเทกโอเวอร์โรงงานเดิมของเขา การทำงานในระบบราชการก็ไม่ค่อยราบรื่น พออยากจะมาอยู่บริษัทเธอก็ถูกเธอขัดขวางไว้อีก

ก่อนหน้านี้เขาก็เคยช่วยบริษัทไว้ตั้งเยอะ แม้ว่าสำหรับเจียงเนี่ยนแล้วมันจะเป็นการช่วยให้แย่ลงก็ตาม แต่ยังไงเสียเธอก็ติดค้างน้ำใจเขาอยู่ดี เจียงเนี่ยนอยากจะตอบแทนด้วยเงินสด แต่กัวไห่ผิงก็ปฏิเสธโดยบอกว่าข้าราชการจะรับเงินมั่วซั่วไม่ได้

มีเรื่องถึงค่อยติดต่อ พอไม่มีเรื่องก็ทิ้งเขาไว้ข้างทางไม่คุยด้วย แถมตอนตรุษจีนยังต้องลากเขามาเป็นโล่กำบังเวลาพ่อแม่เร่งรัดเรื่องแต่งงานอีก เจียงเนี่ยนรู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย น้ำเสียงจึงสั่นเล็กน้อยตอนพูด

กัวไห่ผิงที่ปลายสายดูเหมือนกำลังยุ่ง เขาบอกให้รอสักครู่ มีเสียงฝีเท้าเดินเร็วๆ ดังขึ้น เมื่อรอบข้างเงียบลงแล้วเขาจึงเอ่ยว่า

"เรียบร้อยแล้วครับ เมื่อกี้คุยกับเพื่อนอยู่สองสามคน ตอนนี้คุยได้แล้วครับ"

เจียงเนี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

"คืออย่างนี้ค่ะ ฉันเปิดโรงเรียนขึ้นมาแห่งหนึ่ง

ถ้าเป็นแค่โรงเรียนของโรงงานเราเองก็แล้วไปเถอะค่ะ แต่นี่เบื้องบนให้ความสำคัญมาก มอบนโยบายช่วยเหลือให้โรงเรียนเราเพียบเลย อยากให้พวกเราทำให้ดีและทำให้ใหญ่โต

ตอนนี้พวกเราต้องการครูเยอะมาก แต่พี่ก็รู้ว่าวุฒิการศึกษาของพวกเรา… เอ่อ ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายถึง พี่พอจะช่วยแนะนำครูให้สักสองสามคนได้ไหมคะ?

ถ้าพี่ไม่มีคนรู้จักทางฝั่งเผิงเฉิงนี้ จะช่วยคัดเลือกคนตอนรับสมัครให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ยิ่งพูดเจียงเนี่ยนก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจ กลัวเหลือเกินว่ากัวไห่ผิงจะเกิดนึกขึ้นมาได้แล้วพูดว่า งั้นให้ผมไปทำเองไหมล่ะ

แต่สถานการณ์น่าอึดอัดแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้น

กัวไห่ผิงที่อยู่อีกฝั่งยิ้มอย่างอ่อนโยนมาก

"ได้สิครับ เรื่องหาครูยกให้เป็นหน้าที่ผมเอง

ผมกำลังคิดจะติดต่อคุณอยู่พอดี อยากจะแนะนำผู้เชี่ยวชาญด้านการวิจัยทางชีววิทยาให้คุณสักคนครับ"

"เอ่อ" เจียงเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจว่าคนที่กัวไห่ผิงรู้จักคงไม่ใช่ยอดคนลึกลับในวงการที่จะมาพาเธอทะยานสู่ความร่ำรวยอะไรหรอกนะ

แต่พอลองคิดดูอีกที การจะแปลงผลงานวิจัยทางการเกษตรและชีววิทยาให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์มันง่ายเสียที่ไหน วุฒิระดับบัณฑิตศึกษาเป็นแค่เกณฑ์เริ่มต้นของวงการนี้เท่านั้น คนที่จะสร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ล้วนเป็นระดับหัวกะทิที่มีทีมของตัวเองทั้งนั้น

หัวกะทิระดับนั้นจะมาแลบริษัทพวกเราได้ยังไงกัน?

นานทีปีหนกัวไห่ผิงจะมีเรื่องมาปรึกษาตนเอง เจียงเนี่ยนจึงรีบพูดว่า

"ไม่มีปัญหาค่ะ คนที่พี่กัวแนะนำต้องยอดเยี่ยมแน่นอน

ฉันจะให้เขาเป็นหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของบริษัทชีวภาพเราเลย ให้ดูแลเรื่องการสร้างทีม ส่วนเรื่องค่าตอบแทนคุยกันได้สบายมากค่ะ"

กัวไห่ผิงยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ตกลงครับ งั้นก็ขอบคุณบอสเจียงคนเล็กมากนะที่ให้เกียรติ

เรื่องครูเดี๋ยวผมช่วยหาให้นะ สวัสดิการบริษัทคุณดีขนาดนี้ ทุกคนต้องอยากไปสอนเด็กๆ แน่นอนครับ"

* * *

กัวไห่ผิงวางมือถือลง ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

เขาเงยหน้าขึ้น แสงแดดอันอบอุ่นในฤดูหนาวของเผิงเฉิงสาดส่องลงบนใบหน้า ให้ความรู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งร่าง

เนี่ยนเนี่ยน…

เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ

มาอยู่เผิงเฉิงเกือบปีแล้ว จะบอกว่าเขาไม่ได้รู้สึกดีๆ กับเจียงเนี่ยนเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่เจียงเนี่ยนเป็นนักธุรกิจชื่อดังที่ได้รับการยอมรับนับถือ ส่วนเขาเป็นแค่นักวิจัยตกอับ แถมยังไม่อาจช่วยอะไรเจียงเนี่ยนอย่างเป็นชิ้นเป็นอันได้ เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกท้อแท้อยู่ตลอด

ยังดีที่ครั้งนี้เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ถึงว่าล่ะ ทำไมเนี่ยนเนี่ยนถึงอยากให้ฉันอยู่ในระบบราชการต่อไป

เขายิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

"พี่กัว เป็นยังไงบ้างครับ?"

"ใช่บอสเจียงคนเล็กไหม บอสเจียงคนเล็กว่ายังไงบ้างครับ!"

พอเขากลับเข้ามาในห้องทำงาน คนกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้ามาล้อมเขาไว้จนแน่นขนัด

ในยุคนี้มีผู้คนมากมายที่ฟังคำบรรยายถึงอนาคตอันสดใสของเผิงเฉิงจากทางโทรทัศน์แล้วมุ่งหน้ามาที่นี่อย่างหน้ามืดตามัว ทว่าท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและการแข่งขันอันดุเดือด คนส่วนใหญ่กลับหาพื้นที่แสดงฝีมือของตนเองไม่ได้ คนอย่างหานเจียหนิงนั้นถือว่ามีอยู่น้อยมากจริงๆ

แม้แต่คนที่มีวุฒิการศึกษาสูงและมีความรู้เฉพาะทางก็ไม่เว้น

พวกเขาต้องเผชิญกับอุปสรรคขวากหนามจนสะบักสะบอมในเผิงเฉิง แต่ก็ทำใจจากไปไม่ลง

เพราะค่าแรงที่นี่ดีเหลือเกิน อีกทั้งสิ่งแปลกใหม่ที่ได้สัมผัสก็เป็นสิ่งที่พื้นที่อื่นไม่อาจเทียบเคียงได้

หลายคนถึงขนาดยินดีมาเป็นแค่คนงานธรรมดาที่นี่ เพราะอย่างไรก็ยังดีกว่ากลับไปรับเงินเดือนสี่ห้าร้อยที่บ้านเกิดตั้งเยอะ ก็ยุคนี้มันเป็นยุคที่ 'ผลิตระเบิดปรมาณูยังสู้ขายไข่ต้มใบชาไม่ได้' นี่นา

ถ้าพูดถึงการเป็นคนงาน โรงงานที่ดีที่สุดย่อมหนีไม่พ้นหยางฟานรื่อฮว่าอันเลื่องชื่อ

เพียงแต่สวัสดิการของโรงงานแห่งนี้ใช่ว่าใครจะเข้าไปคว้ามาได้ง่ายๆ ข้อสอบที่พวกเขาออกขึ้นชื่อว่าประหลาดสุดกู่ แถมยังจำกัดจำนวนคนอย่างเข้มงวด ทำเอาหลายคนจับต้นชนปลายไม่ถูก

เคราะห์ดีที่หัวหน้ากัวแห่งสำนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีท่านนี้บอกว่าจะช่วยพวกเขา วันนี้จึงเรียกพวกเขามาประชุม พอดีกับที่หัวหน้ากัวได้รับสายโทรศัพท์เข้า ตอนเดินออกไปได้ยินแว่วๆ ว่าเขาพูดคำว่า 'บอสเจียงคนเล็ก' ทำให้ทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยความหวัง

กัวไห่ผิงมองผู้คนรอบตัว ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

ในยุคนี้ สำนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมักต้องต้อนรับบรรดา 'ปรมาจารย์นักวิจัย' ที่อ้างว่ามีวิชาล้ำเลิศอยู่บ่อยครั้ง ส่วนใหญ่บอกว่าตนสร้างเครื่องจักรนิรันดร์ได้บ้าง หรือไม่ก็แก้ข้อสันนิษฐานของโกลด์บาคได้แล้ว เจ้าหน้าที่แทบจะประสาทเสีย แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินยอดคนลึกลับเหล่านี้ จึงโยนภารกิจรับรองคนพวกนี้ให้กัวไห่ผิงที่เพิ่งย้ายมาใหม่

กัวไห่ผิงจึงเขียนโจทย์คณิตศาสตร์สองสามข้อลงในสมุดเล่มเล็กแล้วส่งให้ลุงยาม พร้อมกับอธิบายวิธีทำและคำตอบคร่าวๆ ให้ฟัง

พอมีโจทย์พวกนี้ งานของเขาก็สบายขึ้นทันตาเห็น คนส่วนใหญ่สอบตกตั้งแต่ด่านของคุณลุงหน้าประตู ส่วนคนที่มากันในวันนี้คือเหล่าผู้มีความสามารถที่พิชิตโจทย์เหล่านั้นได้สำเร็จภายในเวลาหนึ่งปี

"บอสเจียงคนเล็กอยากให้ผมช่วยรับสมัครครูให้โรงเรียนของพวกเขาครับ เป็นช่วงชั้นการศึกษาภาคบังคับไปจนถึงมัธยมปลาย

โรงเรียนของพวกเขาเป็นกลุ่มการศึกษาแบบร่วมทุนระหว่างรัฐและเอกชน ถ้าผมเป็นคนแนะนำให้ รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน และสวัสดิการของทุกท่านก็จะได้เท่ากับคนงานคนอื่นๆ ของหยางฟานรื่อฮว่าครับ!"

"จริงเหรอครับ!"

ทุกคนส่งเสียงเฮลั่นพร้อมกัน บางคนถึงกับน้ำตาไหลพราก

แม้ว่าในยุคนี้สวัสดิการของครูประถมและมัธยมจะด้อยกว่าคนงานอยู่ไม่น้อย แต่หยางฟานรื่อฮว่าให้สวัสดิการระดับไหนกันล่ะ?

การได้เข้าไปทำงานที่นี่ดีกว่าโรงงานทั่วไปตั้งเยอะ

"แต่ว่า ผมมีเรื่องหนึ่งต้องบอกไว้ก่อนนะครับ" กัวไห่ผิงยังคงยิ้มแย้ม ทว่าบนใบหน้าหล่อเหลากลับแฝงความจริงจังเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน "ทุกคนก็รู้ว่าบอสเจียงคนเล็ก ผู้จัดการใหญ่ของหยางฟานรื่อฮว่าเป็นคนมณฑลเจวี่ยน

ทุกคนคงเข้าใจดีว่าคนมณฑลเจวี่ยนให้ความสำคัญกับการศึกษาขนาดไหน ครั้งนี้พวกเขาทุ่มเงินมหาศาลก่อตั้งโรงเรียนสำหรับบุตรหลานพนักงาน แถมยังสร้างห้องแล็บเคมีภัณฑ์ในพื้นที่โรงเรียนด้วย นี่คือการสร้างบุคลากรสำรองให้บริษัท ขอให้ทุกคนให้ความสำคัญเป็นพิเศษด้วยนะครับ"

แม้ทุกคนจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมการบ่มเพาะคนถึงต้องลำบากไปเริ่มตั้งแต่การศึกษาขั้นพื้นฐาน แต่ก็ยังพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง

"ถ้าพวกเราได้เข้าไปในห้องแล็บของหยางฟานรื่อฮว่า รับรองว่าจะไม่ทิ้งทั้งการสอนและการวิจัยแน่นอน จะไม่ทำให้บอสเจียงคนเล็กผิดหวังเด็ดขาดครับ!"

"ผมเรียนจบด้านเคมีภัณฑ์เฉพาะทางมา สอนเด็กๆ สบายมากครับ"

"ฉันจบเภสัชกรรมมา ไม่มีปัญหาเหมือนกันค่ะ!"

"ผมจบสาขาคณิตศาสตร์ แต่ขอแค่ได้เข้าหยางฟานรื่อฮว่า ผมยินดีเรียนรู้ใหม่ตั้งแต่พื้นฐานเลย รับรองว่าจะช่วยเหลืองานวิจัยของพวกเราแก้ปัญหาได้สารพัดแน่นอนครับ!"

นี่คือยุคสมัยที่ทุกคนต่างมุ่งมั่นทะเยอทะยานและเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต

ทุกวงการกำลังพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง เติบโตอย่างก้าวกระโดดด้วยวิธีการที่คนรุ่นหลังมองว่าแปลกประหลาดเหลือเชื่อ

กัวไห่ผิงมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นเหล่านั้น ในใจก็ยิ่งฮึกเหิมเปี่ยมไปด้วยไฟในการทำงาน

ฉันจะช่วยเนี่ยนเนี่ยนหาคนเก่งๆ มาให้ได้มากที่สุดอย่างแน่นอน

หวังว่าจะได้มีส่วนช่วยส่งเสริมให้บริษัทยิ่งใหญ่แห่งนี้ผงาดขึ้นมาได้!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

กัวไห่ผิง: ฉันช่วยเนี่ยนเนี่ยนขนาดนี้ เธอน่าจะดีใจมากเลยสินะ!