ตอนที่ 94 ขอให้บอสเจี่ยช่วยชี้แนะให้มากหน่อย

การรับสมัครงานช่วงปลายปีของหยางฟานรื่อฮว่าเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้มีตำแหน่งงานเปิดรับมากมาย ไม่เพียงแต่พนักงานฝ่ายผลิตในโรงงานเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพนักงานบัญชีและการตลาดจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีบุคลากรทางการศึกษาและทีมงานครบชุดสำหรับบริษัทชีวภาพแห่งใหม่อีกด้วย

ก่อนหน้านี้โครงสร้างองค์กรของหยางฟานรื่อฮว่าดูพิศวงอย่างยิ่ง ขนาดฝ่ายบัญชีกับฝ่ายผลิตยังแทบไม่ได้จัดการให้เข้าที่เข้าทาง กลับริเริ่มก่อตั้งฝ่ายประชาสัมพันธ์และแผนกดูแลพนักงานขึ้นมาก่อน

ทว่าการรับสมัครงานครั้งนี้กลับพลิกขั้วไปอีกทาง ราวกับคนที่หิวโซใกล้ตายพอเห็นกองอาหารตรงหน้าก็คิดจะฮุบกลืนลงไปในคราวเดียว ต้องยัดคนลงไปในทุกตำแหน่งให้แน่นขนัดให้จงได้

หลี่ตง ลูกศิษย์ของจงลี่เซี่ยน ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาหันไปมองเซี่ยหลิงหลิง ผู้เป็นศิษย์สายตรงที่อาจารย์รับรองด้วยสีหน้างุนงง

"นี่มันแนวคิดแบบไหนกันอีกล่ะเนี่ย ก่อนหน้านี้เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าหยางฟานรื่อฮว่าใช้แนวคิดลดขนาดส่วนกลาง แล้วกระจายอำนาจให้ผู้บริหารระดับโรงงานเป็นแกนหลักน่ะ?

แล้วการรับสมัครฝ่ายบริหารมากมายขนาดนี้ในครั้งนี้จะอธิบายว่ายังไงล่ะ?"

วิทยานิพนธ์ที่เซี่ยหลิงหลิงเขียนก่อนหน้านี้อ้างว่า หยางฟานรื่อฮว่ากำลังใช้โครงสร้างองค์กรแบบใหม่เพื่อผลักดันการจัดการให้หยั่งรากลึกถึงระดับปฏิบัติการ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าการรับสมัครงานรอบที่สองของหยางฟานรื่อฮว่าจะแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จนทำเอาเซี่ยหลิงหลิงตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้างเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นสีหน้าได้ใจของหลี่ตง เธอก็กอดอกอย่างสุขุมแล้วเอ่ยว่า

"นายนี่ไม่เข้าใจอะไรเลย นี่คือแนวคิดการบริหารธุรกิจอันเป็นเอกลักษณ์อย่างยิ่งของบอสเจียงคนเล็กต่างหาก!"

หลี่ตง: "…"

เซี่ยหลิงหลิงยิ้มแล้วพูดต่อ

"บริษัททั่วไปในช่วงแรกเริ่มมักทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดไปกับการตลาดและการเงิน พยายามรัดเข็มขัดลดต้นทุน กดสวัสดิการพนักงานลงเพื่อกอบโกยกำไรให้ได้มากที่สุด

แต่แนวคิดของบอสเจียงคนเล็กคือ การมอบสวัสดิการที่ดีเลิศให้พนักงานก่อน และนำรูปแบบการจัดการใหม่ที่ฉันเขียนไว้ในวิทยานิพนธ์มาใช้ แม้จะดูเหมือนมีค่าใช้จ่ายสูง แต่กลับควบคุมต้นทุนการจัดการในระหว่างกระบวนการทำงานได้เป็นอย่างดี

พอถึงเวลานี้ ก็คือช่วงเวลาที่จะดำเนินการขั้นต่อไป นั่นคือการสร้างโครงสร้างองค์กรสมัยใหม่ที่สมบูรณ์แบบ

อืม พอดีเลย นี่เป็นส่วนต่อขยายให้กับวิทยานิพนธ์ที่ฉันยังเขียนไม่เสร็จพอดี!"

"มันจะเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง"

หลี่ตงเพิ่งจะเอ่ยปากระบายความคับข้องใจ ก็พลันได้ยินเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"หลี่ตงเอ๋ย ความสามารถในการทำความเข้าใจของนายยังไม่พอนะ เลื่อนจบไปซะ!"

หลี่ตง: "…"

เลื่อน… เลื่อนจบอีกแล้วเหรอเนี่ย…

ก่อนอายุสามสิบฉันจะยังเรียนจบได้ไหมเนี่ย

* * *

เซวียชุนเฟิงถูกลมหนาวพัดจนใบหน้าขาวเนียนแดงระเรื่อ

วันนี้เธอได้รับคำสั่งให้มาสัมภาษณ์คนงานที่มาสมัครงานกับหยางฟานรื่อฮว่า หลังจากถามคำถามตามขั้นตอนไปไม่กี่ข้อ เธอก็โบกมือน้อยๆ ส่งสัญญาณให้ตากล้องย้ายไปที่ไซต์ก่อสร้างใกล้ๆ แทน

ตากล้องเอ่ยถามด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง

"เสี่ยวเซวีย หัวหน้าสั่งให้พวกเรามาสัมภาษณ์ความคิดเห็นของผู้สมัครพวกนี้ที่มีต่อหยางฟานรื่อฮว่าไม่ใช่เหรอ?

แล้วเราจะวิ่งโร่ไปไหนกันล่ะเนี่ย?"

เซวียชุนเฟิงปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงข้างขมับ ยิ้มแล้วกล่าวว่า

"การไปสัมภาษณ์คนพวกนี้ที่งานรับสมัครว่ารู้สึกยังไงกับหยางฟานรื่อฮว่า มันก็เหมือนไปถามคนบนรถไฟว่าซื้อตั๋วได้หรือยังนั่นแหละค่ะ

ถ้าพวกเขารู้สึกว่าหยางฟานรื่อฮว่าไม่ดี ก็คงไม่มากันหรอก

ในฐานะนักข่าวที่ยอดเยี่ยม เราควรจะขุดคุ้ยข่าวสาร ไม่ใช่ทำตามคำสั่งหัวหน้าไปวันๆ ฉันเชื่อว่าหยางฟานรื่อฮว่ายังมีข่าวให้เจาะลึกอีกเยอะเลยค่ะ"

ตากล้องพยักหน้าด้วยความเลื่อมใส พลางเอ่ยชม

"มิน่าล่ะช่วงนี้เสี่ยวเซวียถึงได้ก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ แนวคิดแบบนี้คนทั่วไปเทียบไม่ติดจริงๆ"

ก่อนหน้านี้เซวียชุนเฟิงได้รับคำชมเชยจากผู้บังคับบัญชาเพราะขุดคุ้ยข่าวเชิงลึกของหยางฟานรื่อฮว่า ช่วงนี้จึงมีชื่อเสียงโด่งดังมาก เธอมั่นใจว่าองค์กรอย่างหยางฟานรื่อฮว่าจะมองแค่เปลือกนอกไม่ได้ ต้องมีเนื้อหาและมิติที่ซ่อนอยู่อีกมากอย่างแน่นอน

มีเพียงการขุดคุ้ยเนื้อแท้เหล่านั้นออกมาให้มากขึ้น จึงจะค่อยๆ ปะติดปะต่อความคิดที่แท้จริงของบอสเจียงคนเล็กได้ ไม่ใช่เอาแต่วิเคราะห์ร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ อย่างไร้ความหมายเหมือนพวกนักวิชาการคร่ำครึพวกนั้น

ก่อนหน้านี้เธอสังเกตเห็นแล้วว่าแถวนี้มีไซต์ก่อสร้างอยู่หลายแห่ง การสัมภาษณ์แรงงานต่างถิ่นที่นี่อาจจะเปิดมิติใหม่ๆ และช่วยให้เข้าใจแก่นแท้ของบริษัทยอดนิยมแห่งนี้ก็เป็นได้

ทั้งสองเดินย่องๆ ไปที่หน้าทางเข้าไซต์ก่อสร้าง เมื่อเห็นป้าย 'ห้ามคนนอกเข้า' แขวนอยู่ตรงประตู เซวียชุนเฟิงก็ลังเลใจอยู่บ้างว่าจะมุดเข้าไปดีหรือไม่

ตากล้องกระซิบเบาๆ

"ถอยหลังหน่อย มีคนมาแล้ว!"

ในฐานะนักข่าว เซวียชุนเฟิงเชี่ยวชาญการซ่อนร่องรอยตัวเองอยู่แล้ว

ทั้งสองย่อตัวลงข้างแผ่นกั้นรอบนอกของไซต์ก่อสร้าง และก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาจากทิศทางของหยางฟานรื่อฮว่าจริงๆ

เมื่อเซวียชุนเฟิงเห็นผู้หญิงที่เดินนำหน้า ดวงตาก็พลันเป็นประกาย แอบร้องในใจด้วยความตื่นเต้น

"ข่าวใหญ่มาแล้ว!"

วันนี้เป็นวันสำคัญของการรับสมัครงาน แต่เจี่ยซิงอิ่ง รองประธานอันดับหนึ่งของหยางฟานรื่อฮว่า แขนซ้ายแขนขวาของบอสเจียงคนเล็ก และผู้ดูแลแผนกดูแลพนักงาน กลับไม่ปรากฏตัวที่สนามสอบ แต่กลับโผล่มาที่นี่

ผู้หญิงคนนี้ลึกลับมากในสายตาคนภายนอก มีข้อมูลเกี่ยวกับเธอน้อยมาก แต่คนวงในของหยางฟานรื่อฮว่าต่างรู้ดีว่าเธอคือผู้มีอำนาจที่รองลงมาจากเจียงเนี่ยนเพียงคนเดียว และเป็นคนเดียวที่เข้าใจความคิดในใจของเจียงเนี่ยนได้ดีที่สุด

เหอะ เธอคงจะมาคุมงานก่อสร้างที่นี่สินะ?

เซวียชุนเฟิงส่งสัญญาณมือให้ตากล้อง ซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจทันที เขาดันแผ่นกั้นออกเล็กน้อย ตั้งกล้องขึ้นอย่างมั่นคง รอคอยให้เจี่ยซิงอิ่งเริ่มพูด

อืม รองประธานของหยางฟานรื่อฮว่าคงต้องดูน่าเกรงขามมากแน่ๆ ใช่ไหมนะ?

แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงดูแปลกๆ พิลึก?

เจี่ยซิงอิ่งเดินเฉื่อยชาเข้ามาในไซต์ก่อสร้างด้วยสภาพผมเผ้ารกรุงรังราวกับรังนก พลางหาวหวอดๆ

เธอเตรียมตัวสอบข้าราชการมาตั้งหนึ่งปี แต่พอถึงวันสอบจริงกลับนอนเพลินจนไปสอบไม่ทัน ตอนนี้อารมณ์จึงบูดถึงขีดสุด คนงานสองสามคนที่เดินตามหลังเธอมาก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร

หัวหน้าผู้ดูแลไซต์ก่อสร้างพอได้ยินว่าเจี่ยซิงอิ่งมา ก็รีบวิ่งออกมารับหน้า ก้มหน้าก้มตาอย่างนอบน้อมเพื่อรอฟังโอวาทจากลูกค้ารายใหญ่ท่านนี้

เซวียชุนเฟิงมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น คิดว่าฉากที่ตนเองเฝ้ารอใกล้จะมาถึงแล้ว

เจี่ยซิงอิ่งดูอารมณ์เสียขนาดนั้น เดี๋ยวคงต้องจับผิดด่ากราดอย่างหนัก แล้วสะบัดก้นเดินจากไปแน่ๆ

ใช่แล้ว ภาพลักษณ์ของหญิงแกร่งมันต้องเป็นแบบนี้สิ

* * *

หัวหน้าไซต์ก่อสร้างรายงานสถานการณ์การก่อสร้างในปัจจุบันให้เจี่ยซิงอิ่งฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วพาเธอเดินดูรอบๆ ไซต์ก่อสร้างหนึ่งรอบ จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เชิญคุณช่วยชี้แนะได้เลยครับ"

เมื่อผู้บริหารคิดจะหาเรื่อง ย่อมไม่มีทางที่จะหาจุดผิดไม่เจอ

ตั้งแต่เรื่องใหญ่อย่างความปลอดภัย ไปจนถึงเรื่องเล็กอย่างสุขอนามัย หรือถ้าไม่มีอะไรจริงๆ ก็ยังจับผิดทัศนคติของคนงานได้

คนงานในไซต์ก่อสร้างแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นแรงงานต่างถิ่น ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ย่อมทำได้เพียงยอมก้มหน้ารับชะตากรรม

เมื่อเห็นว่าเจี่ยซิงอิ่งดูอารมณ์ไม่ดี คนงานที่เดิมทีเตรียมจะพักเหนื่อยสักครู่ก็เริ่มตื่นตระหนก รีบกลับไปทำงานต่อทันที หวังเพียงว่าผู้หญิงคนนี้จะมีเมตตา อย่าได้หักเงินค่าจ้างของพวกเขาเลย

เจี่ยซิงอิ่งมองกองข้าวของในไซต์ก่อสร้างไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงที่แล้ว จะไม่พูดอะไรเลยก็คงดูไม่ดี เธอจึงกระแอมไอแล้วเอ่ยขึ้น

"อืม ปัญหาของพวกคุณร้ายแรงมากนะ"

เซวียชุนเฟิงได้ยินประโยคนี้ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น หัวหน้าของเธอก็มักจะพูดประโยคนี้เวลาที่กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเสมอ

เธอเสียดายเหลือเกินที่อยู่ไกลเกินไป ไม่อาจยื่นไมโครโฟนไปจ่อตรงหน้าเจี่ยซิงอิ่งเพื่อบันทึกภาพว่าหญิงแกร่งผู้ลึกลับคนนี้มีอุปนิสัยและท่วงท่าอย่างไรกันแน่

หัวหน้าไซต์ก่อสร้างตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เขาก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้าเจี่ยซิงอิ่งตรวจพบปัญหาแล้วสั่งประเมินลงโทษ เถ้าแก่คงโยนค่าปรับทั้งหมดมาลงที่หัวเขาแน่ๆ

"คุณดูสิ คนงานในไซต์ก่อสร้างของพวกคุณเคยคิดถึงเรื่องการพักผ่อนบ้างไหม นี่มันใกล้จะได้เวลาพักแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังทำงานกันอยู่อีก?

แม้เมืองเผิงเฉิงจะไม่หนาวเท่าทางเหนือ แต่ทาวเวอร์เครนของพวกคุณลมโกรกแรงขนาดนั้น คนงานขึ้นไปอยู่ข้างในจะทรมานขนาดไหน?"

"…"

เซวียชุนเฟิง: ???

นี่… นี่มันอะไรกัน?

ก่อนหน้านี้รู้แค่ว่าหยางฟานรื่อฮว่าดูแลคนงานดีมาก แต่คนงานในไซต์ก่อสร้างพวกนี้ไม่ใช่พนักงานของพวกเขาสักหน่อยนี่?

อืม ใจเย็นไว้ นี่ต้องเป็นแค่วิธีหาเรื่องอีกแบบหนึ่งแน่ๆ ต่อไปคงสั่งปรับเงินอย่างหนักใช่ไหมล่ะ?

เจี่ยซิงอิ่งไอแห้งๆ หนึ่งที

"เอาแบบนี้แล้วกัน ต่อไปพวกคุณต้องทำแผนดูแลพนักงานขึ้นมาฉบับหนึ่ง

ในไซต์ก่อสร้างต้องการอุปกรณ์อะไร บริษัทเราจะเป็นคนจัดหาให้ทั้งหมด

ถ้าเกิดว่าความคืบหน้าของงานต้องล่าช้าไปเพราะคนงานได้พักผ่อนอย่างเหมาะสม นั่นไม่เรียกว่าล่าช้าหรอกนะ มันเป็นแค่ปัญหาเรื่องการคำนวณระยะเวลาก่อสร้างเท่านั้นเอง

แล้วก็บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเอาอาหารมาทำกินกันเองในไซต์ก่อสร้าง กินข้าวในสภาพแวดล้อมแบบนี้มันเสียสุขภาพ โรงอาหารของเราเปิดโซนตักข้าวสำหรับคนงานก่อสร้างไว้ให้โดยเฉพาะแล้ว ลุงยามที่ประตูก็จะไม่ห้ามพวกคุณด้วย

ถ้าพวกคุณคิดว่ามันไกลเกินไป บริษัทเราจะสร้างเพิงชั่วคราวแถวนี้ไว้ให้ทุกคนได้นั่งกินข้าว

สรุปสั้นๆ คำเดียว ในเมื่อมาช่วยสร้างโรงงานให้เรา ก็ถือเป็นคนกันเองทั้งนั้น หยางฟานรื่อฮว่าของเราไม่มีทางปฏิบัติต่อสหายของตัวเองอย่างอยุติธรรมเด็ดขาด"

คนงานทุกคนในที่นั้นต่างยืนอึ้งตาค้าง เซวียชุนเฟิงยิ่งต้องรีบซ่อนตัวให้มิดชิดกว่าเดิม พลางนึกในใจว่าเจี่ยซิงอิ่งเห็นพวกตนแล้วหรือเปล่า ถึงได้จงใจพูดสร้างภาพลักษณ์อันสูงส่งเช่นนี้ต่อหน้าสื่อ?

แต่ถัดมา เธอกลับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าเดิม

"จริงสิ โรงเรียนพนักงานของบริษัทเราจะเริ่มเปิดทำการหลังวันขึ้นปีใหม่สากล

สหายทุกคนที่ช่วยเหลืองานก่อสร้างของบริษัทเรา ตามเจตนารมณ์ของบอสเจียงคนเล็กแล้ว ก็นับเป็นพนักงานของบริษัทเราเหมือนกัน คนที่จะมาเรียนที่โรงเรียนของเราจะได้รับสิทธิ์ยกเว้นค่าหนังสือและค่าบำรุงการศึกษาทั้งหมด

บอสเจียงคนเล็กมองทุกคนเป็นคนกันเองมาโดยตลอด หวังว่าทุกคนจะไม่เกรงใจกันนะ!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เซวียชุนเฟิง: นี่… นี่มันแสดงละครเกินเบอร์ไปหน่อยแล้วมั้ง!