ตอนที่ 95 ทำอาหารสัตว์นี่แหละดี

หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เซวียชุนเฟิงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีเรื่องแบบนี้อยู่บนโลก

ในช่วงเวลาสำคัญที่หยางฟานรื่อฮว่ากำลังเร่งขยายกิจการ รองประธานอันดับหนึ่งของพวกเขากลับโผล่มาที่ไซต์ก่อสร้าง เพียงเพื่อมาถามไถ่ห่วงใยคนงานพวกนี้เนี่ยนะ

คนงานพวกนี้ล้วนเป็นแค่คนธรรมดาที่ตระเวนขายแรงงานประทังชีวิต แล้วพวกเขาจะสร้างอะไรให้กับอนาคตของหยางฟานรื่อฮว่าได้กัน

เจียงเนี่ยนทำดีกับคนพวกนี้ขนาดนี้ไปเพื่ออะไร

หรือยังหวังให้พวกเขาตอบแทนตัวเองในภายภาคหน้าได้อีกเหรอ

นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรือไงกัน แล้วแบบนี้เวลาเขียนข่าวจะใช้มุมไหนเป็นประเด็นเจาะลึกได้ล่ะ

เซวียชุนเฟิงยืนอึ้งตาค้าง ช่างภาพที่อาวุโสกว่าเล็กน้อยซึ่งอยู่ด้านหลังส่ายหน้าน้อยๆ พลางเอ่ยขึ้น

"ทุ่มเงินซื้อกระดูกม้า ดูท่าคนทั้งบริษัทนี้จะมีวิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลมไม่เบาเลยนะ"

จริงด้วยสิ…

เซวียชุนเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พลันตาสว่างขึ้นมาทันที

ยอดเยี่ยมไปเลยนี่

การช่วยเหลือยามลำบากย่อมมีความหมายยิ่งกว่าการประดับความงามให้สิ่งที่ดีอยู่แล้ว

คนงานก่อสร้างพวกนี้โยกย้ายงานไปเรื่อยๆ เข้าถึงพื้นที่ต่างๆ ในเผิงเฉิงได้มากมาย

ลูกๆ ของพวกเขาได้เรียนที่โรงเรียนที่หยางฟานรื่อฮว่าเปิด ในฐานะคนเป็นพ่อแม่ ย่อมต้องตั้งใจเรียงอิฐก่อปูนทีละก้อน ช่วยหยางฟานรื่อฮว่าสร้างโรงงานที่มีมาตรฐานสูงสุดอย่างประณีตแน่นอน

นี่เป็นเพียงผลลัพธ์ในระยะยาว ยิ่งคนพวกนี้เคลื่อนย้ายไปทำงานที่อื่นมากเท่าไร ชื่อเสียงของหยางฟานรื่อฮว่าก็จะยิ่งขจรขจายไปไกลเท่านั้น

พอถึงช่วงตรุษจีนที่พวกเขากลับบ้านเกิด ก็จะต้องภูมิใจที่ได้นำของดีประจำถิ่นติดไม้ติดมือกลับไปด้วย และผลิตภัณฑ์ของหยางฟานรื่อฮว่าย่อมเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา!

"ใช่สิ แล้วยังมีบริษัทชีวภาพที่หยางฟานรื่อฮว่าเพิ่งเริ่มทำอีกล่ะ!

ฉันได้ยินมาว่าบริษัทชีวภาพของพวกเขาเป็นธุรกิจเกิดใหม่ที่เน้นด้านการผลิตทางการเกษตรเป็นหลัก คนพวกนี้มาจากทั่วทุกสารทิศ ย่อมต้องมีมุมมองและความเชี่ยวชาญด้านการเกษตรอยู่บ้างแน่ๆ

ฉันว่าบอสเจียงคนเล็กกำลังเดินหมากตากระดานใหญ่ที่คนธรรมดายากจะเข้าใจ ถ้าวันนี้ไม่ได้มาที่นี่ ไม่ได้บังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาตัวเอง ฉันคงไม่เชื่อหรอกว่าโลกนี้จะมีบริษัทแบบนี้อยู่จริงๆ!"

"ฉันจะรีบกลับไปเขียนข่าวเดี๋ยวนี้เลย ต้องถ่ายทอดวิสัยทัศน์ของหยางฟานรื่อฮว่าออกมาให้ครบถ้วนทุกกระเบียดนิ้ว

ฉันเชื่อว่าพวกเราจะได้เห็นบริษัทยักษ์ใหญ่ที่แข็งแกร่งค่อยๆ ผงาดขึ้นมา และพวกเราก็คือพยานผู้เห็นประวัติศาสตร์หน้านี้!"

* * *

เจียงเนี่ยนไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าภายนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

เพราะวันนี้กัวไห่ผิงแวะมาหา แถมยังพาคนเก่งมาแนะนำให้เธอรู้จักอีกด้วย

เจียงเนี่ยนรู้สึกว่าตัวเองใจร้ายกับกัวไห่ผิงมานานมาก แต่เขากลับยังคงทุ่มเทให้เธอด้วยความเต็มอกเต็มใจโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ทำให้เธอรู้สึกเกรงใจอยู่ลึกๆ

เธอจึงโยนเรื่องการรับสมัครงานให้อู่เสวียจวินกับเจี่ยซิงอิ่งไปจัดการแทน อย่างไรเสียขั้นตอนการสอบข้อเขียนก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอลงมือเองอยู่แล้ว ไปดูเสียหน่อยดีกว่าว่ายอดฝีมือที่กัวไห่ผิงพามานั้นเป็นคนแบบไหน

เก้าโมงเช้า กัวไห่ผิงก็ปรากฏตัวตรงเวลาเป๊ะ

และคนที่ตามเขามาด้วยก็คือผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้สวมเสื้อโค้ตผ้าวูลลายตาราง รองเท้าผ้าใบยางสีเหลือง มัดผมแกละสองข้าง สวมแว่นตากรอบดำทรงเชยๆ บนไหล่สะพายกระเป๋าหนังสีดำใบเก่าที่หนังเริ่มแตกกรอบ ใบหน้าที่ดูดีพอใช้ถูกทำลายด้วยแววตาและสีหน้าที่อิดโรยอย่างหนัก ดูแล้วเหมือนคนป่วยกระเสาะกระแสะ

เจียงเนี่ยนรีบเชิญให้เธอนั่งลง แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"เอ่อ อาจารย์คะ ให้ฉันตามหมอมาตรวจดูอาการหน่อยไหมคะ"

ผู้หญิงคนนั้นฝืนยิ้ม ใช้มือกดเบาๆ ที่ช่วงเอวแล้วส่ายหน้า

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย อาการเดิมๆ น่ะค่ะ"

เจียงเนี่ยนเข้าใจได้ในทันที เธอรีบดันกัวไห่ผิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยออกไปนอกห้อง พอลงกลอนประตูเสร็จก็รีบควักกล่องปฐมพยาบาลออกมา หยิบผ้าอนามัย ยาแก้ปวด และน้ำตาลทรายแดงออกมาจากในนั้น จากนั้นก็หยิบแก้วน้ำจากตู้มาชงน้ำอุ่นผสมน้ำตาลทรายแดง ซ้ำยังเติมน้ำร้อนใส่กระเป๋าน้ำร้อนแล้วยัดใส่อ้อมอกของอีกฝ่าย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้หญิงคนนั้น

หญิงคนนั้นนิ่งอึ้งไป อยู่นานสองนานกว่าจะพึมพำออกมาได้

"หะ…ห้องประชุมมีของพวกนี้ด้วยเหรอคะ"

"อ๋อ" เจียงเนี่ยนตอบอย่างเกรงใจ "ฉัน…ที่นี่เรามีพนักงานหญิงค่อนข้างเยอะน่ะค่ะ เพื่อเป็นการดูแลสวัสดิการของพนักงาน จุดพักผ่อนทุกที่ในโรงงานเลยมีของพวกนี้เตรียมไว้ครบชุดเลยค่ะ"

"แล้วถ้า…ถ้าเกิดวางทิ้งไว้นานๆ ไม่มีคนใช้ล่ะคะ"

"ไม่มีคนใช้ก็เปลี่ยนของใหม่สิคะ ขอแค่เวลาจำเป็นต้องใช้เร่งด่วนแล้วมีให้ใช้ก็พอแล้วนี่นา

พนักงานต้องเสียเงินซื้อของพวกนี้เองน่ะเรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญคือการต้องพกติดตัวตลอดเวลามันเป็นภาระใจ บริษัทออกเงินให้ก็จบเรื่องแล้วค่ะ"

ผู้หญิงคนนั้นฟังจนอ้าปากค้าง เนิ่นนานทีเดียวกว่าเธอจะพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเคารพเลื่อมใส

"สมแล้วที่เป็นหยางฟานรื่อฮว่า สมแล้วที่เป็นบอสเจียงคนเล็ก

ตอนที่ฉันเรียนอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคุณมาตลอด ไม่เสียแรงจริงๆ ที่ฉันนั่งรถไฟสองวันเต็มๆ มาจากมณฑลฉิน!"

หัวใจของเจียงเนี่ยนกระตุกวูบ พลางคิดในใจว่า เรียนจบจากเซี่ยงไฮ้ แถมกัวไห่ผิงยังเป็นคนแนะนำมาอีก ระดับความสามารถย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ถ้าคนแบบนี้ดันเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ที่แฝงตัวมา แล้วคิดค้นวิจัยอะไรที่มันล้ำยุคขึ้นมาได้ ไม่ซวยหรอกเหรอเนี่ย

แต่ในเมื่อเป็นคนที่กัวไห่ผิงแนะนำมา เจียงเนี่ยนก็ปฏิเสธไม่ลง ได้แต่เออออตามน้ำไปก่อน

"ไม่ทราบว่าต้องเรียกคุณว่าอย่างไรคะ แล้วคุณรู้จักบริษัทของเราได้ยังไงเหรอคะ"

"อ๋อ ฉันชื่อ…" สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นมีแววเย้ยหยันตัวเองผุดขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันชื่อฝานไหลตี้ค่ะ เป็นคนมณฑลฉิน ก่อนหน้านี้เรียนปริญญาเอกสาขาชีวเคมีที่เซี่ยงไฮ้ เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ

ก่อนหน้านี้ฉันเคยไปทำโปรเจกต์ที่มณฑลเจวี่ยน แล้วบังเอิญได้เห็นโฆษณาของบริษัทคุณเข้า จะบอกว่าฉันเป็น…เอ่อ แฟนคลับโฆษณาของบริษัทคุณก็ว่าได้ค่ะ!

ตอนดึกๆ ที่ต้องอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์ สิ่งที่ฉันชอบดูที่สุดก็คือโฆษณาของบริษัทคุณนี่แหละค่ะ พอดีตอนนั้นได้ไปประชุมที่สถาบันวิจัยชีวภาพประจำมณฑล เลยได้รู้จักกับเสี่ยวกัวที่นั่น"

ฝานไหลตี้

นี่เป็นชื่อที่มีเอกลักษณ์เฉพาะยุคสมัยจริงๆ สื่อความหมายว่าครอบครัวอยากจะได้ลูกชายเพิ่มอีกสักคน

ฝานไหลตี้เรียนสูงจนจบปริญญาเอก แต่ก็ยังต้องแบกรับชื่อนี้ไว้ ในใจของเธอย่อมรู้สึกอึดอัดขัดข้องอยู่บ้างแน่ๆ

การที่เธอยอมดั้นด้นเดินทางมาไกลนับพันลี้เพียงเพราะคำพูดคำเดียวของกัวไห่ผิง ย่อมหมายความว่าเธอต้องการสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเองชัวร์ๆ

เอ่อ แบบนี้ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ไม่ใช่เหรอ

ไม่ได้การล่ะ คนแบบนี้ดันชอบดูโฆษณารอบดึกที่จางจี๋ชิ่งทำขึ้นมา แสดงว่ามีคำว่า 'บ้างาน' แปะหราอยู่บนหน้าชัดๆ

ถ้าหากให้เธอนำทีมแล้วพาคนทั้งบริษัทเริ่มทำโอทีขึ้นมา บรรยากาศชิลๆ ที่ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทสร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ก็พังหมดน่ะสิ

ไม่ได้เด็ดขาด จะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้

อืม เอาเป็นว่าบอกไปว่าวัดเล็กๆ แห่งนี้รองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ไม่ได้ แล้วให้เงินเธอสักหมื่นหยวนเป็นค่ารถกลับไปก็แล้วกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเนี่ยนจึงแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน

"พี่ฝานทำวิจัยด้านไหนเป็นพิเศษเหรอคะ ก่อนหน้านี้เคยแตะงานวิจัยและพัฒนาเครื่องสำอางความงามมาบ้างไหม"

"ผลิตภัณฑ์ความงามก็คือเครื่องสำอางใช่ไหมคะ" ฝานไหลตี้ถาม "อันนั้นไม่เคยเลยค่ะ ไม่เคยแตะงานวิจัยและพัฒนาพวกเครื่องสำอางมาก่อนเลย ฉัน…เอ่อ ฉันทำวิจัยด้านอาหารสัตว์ค่ะ"

"อาหารสัตว์?" เจียงเนี่ยนยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าตอนที่วางแผนก่อตั้งบริษัทชีวภาพแห่งนี้ ดูเหมือนจะมีหมวดอาหารสัตว์รวมอยู่ด้วยจริงๆ

อาหารสัตว์นี่มันยอดไปเลย! ยอดเยี่ยมที่สุด!

ตอนนี้เจียงเนี่ยนรู้แล้วว่าเจี่ยซิงอิ่งดันวางทิศทางการโปรโมตบริษัทไปที่ประเด็นการวิจัยทางชีวภาพเพื่อนำกลับมาต่อยอดหล่อเลี้ยงผลิตภัณฑ์หลักของบริษัท

พวกสารสกัดจากพืชอะไรทำนองนั้น พอพูดถึงแล้วมันก็มีศักยภาพสูงมากจริงๆ

เธอรู้ดีว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า กระแสการดูแลผิวด้วยสารธรรมชาติจะได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม และประเทศลึกลับทางตะวันออกแห่งหนึ่งในอนาคตก็จะโหมโปรโมตโดยอิงกับสารสกัดจากโสมหรือพืชพรรณต่างๆ ไม่แน่ว่าอาจจะพาลทำให้ผลิตภัณฑ์ของฝั่งเธอพลอยขายดีเป็นเทน้ำเทท่าไปด้วย นี่จึงเป็นสาเหตุที่ก่อนหน้านี้เธอถึงได้ระแวดระวังฝานไหลตี้เป็นพิเศษ

แต่ว่า…

อาหารสัตว์เนี่ยนะ?

อืม เดี๋ยวสิ พวกสารอย่างไนอะซินาไมด์ก็ดูเหมือนจะเป็นสารเติมแต่งในอาหารสัตว์เหมือนกันนี่หว่า แบบนี้ก็ยังเสี่ยงทำเงินได้อยู่ดีสิ

เธอจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวังอีกครั้ง

"แล้วคุณทำวิจัยเกี่ยวกับอาหารสัตว์ประเภทไหนเหรอคะ"

"อ๋อ เป็นพวกอาหารสัตว์ประเภทโปรตีนค่ะ อย่างเช่นพวกอาหารสัตว์จากกระดูกปลา กระดูกวัวน่ะค่ะ"

"คอลลาเจนเหรอคะ"

"ใช่แล้วค่ะ คุณก็เคยได้ยินเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ"

ในที่สุดรอยยิ้มที่จริงใจอย่างที่สุดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงเนี่ยน เธอคว้ามือของฝานไหลตี้ขึ้นมาเขย่าอย่างกระตือรือร้น

"ดร.ฝาน ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริษัทของเรานะคะ ต่อไปตำแหน่งหัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของบริษัทชีวภาพเราก็คือคุณแล้วค่ะ!

ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้คุณในระดับเดียวกับผู้บริหารของบริษัทเลย หลังจากนี้ก็รบกวนช่วยดูแลเพื่อนสนิทของฉันอย่างเจี่ยซิงอิ่งด้วยนะคะ"

ฝานไหลตี้ถูกเจียงเนี่ยนจับมือเขย่าอย่างอบอุ่นจนมึนงงไปหมด ชั่วขณะนั้นเธอตามสถานการณ์ไม่ทันจริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เดี๋ยวนะ แค่นี้…แค่นี้ก็ได้แล้วเหรอ

หยางฟานรื่อฮว่ามีขนาดธุรกิจใหญ่โตขนาดนี้ เป็นถึงบริษัทดาวเด่นที่สถานีโทรทัศน์ส่วนกลางยังเอ่ยปากชม พวกเขามีเงินและพร้อมที่จะทุ่มทุน นี่เป็นสถานที่ที่นักวิทยาศาสตร์ไม่รู้ตั้งกี่คนอยากจะเข้ามาทำงานแต่ก็เข้ามาไม่ได้

ระหว่างทางที่มา กัวไห่ผิงก็เคยบอกไว้ว่าบอสเจียงคนเล็กมีวิธีการคัดเลือกคนที่ไม่เหมือนใคร ต่อให้เขาสนิทกับบอสเจียงคนเล็กแค่ไหนก็ใช่ว่าจะผ่านการคัดเลือกได้ง่ายๆ

ฝานไหลตี้ยังเตรียมตัวจะหยิบยกตั้งแต่ความเชี่ยวชาญเฉพาะทางสมัยมหาวิทยาลัย ไปจนถึงวิทยานิพนธ์ตอนเรียนต่อปริญญาเอกขึ้นมาอธิบายแลกเปลี่ยนกับเจียงเนี่ยนอย่างละเอียดเสียหน่อย

ทำไมข้อมูลที่เธอเตรียมมาตั้งเยอะแยะถึงไม่ได้ใช้เลยล่ะ ไม่สิ คอลลาเจนไม่ใช่หัวข้องานวิจัยที่ค่อนข้างเฉพาะกลุ่มและอยู่นอกกระแสหลักหรอกเหรอ

ทำไมบอสเจียงคนเล็กถึงดูคุ้นเคยกับมันขนาดนี้ล่ะ

หรือว่า…ก่อนหน้านี้บอสเจียงคนเล็กแอบติดตามงานวิจัยในด้านนี้อยู่แล้ว แถมยังเคยอ่านวิทยานิพนธ์ของฉันมาแล้วด้วยเหรอ

ไม่อย่างนั้นคงอธิบายไม่ได้เลยว่า ทำไมคนที่ทำธุรกิจเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันอย่างเธอจู่ๆ ถึงได้เปิดบริษัทชีวภาพขึ้นมา มิหนำซ้ำยังไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงตัวฉันเข้ามาทำงานในทันทีแบบนี้

ความคิดในหัวของฝานไหลตี้หมุนวนอย่างรวดเร็ว จู่ๆ ก็มีความคิดใหม่ผุดขึ้นมาในใจ

ใช่แล้ว นักธุรกิจชั้นยอดอย่างบอสเจียงคนเล็กย่อมต้องมีความรู้ความเข้าใจทางวิชาการที่ลึกซึ้งแน่นอน เธอต้องเคยอ่านงานวิจัยเกี่ยวกับคอลลาเจนจากที่ไหนสักแห่งมาแน่ๆ และมองเห็นว่าสิ่งนี้สามารถนำมาเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับผลิตภัณฑ์เคมีภัณฑ์ของเธอได้ ถึงได้ตัดสินใจดึงตัวฉันเข้ามาทำงานทันที

ไม่อย่างนั้นคนเขาจะเป็นนักธุรกิจแถวหน้าได้ยังไงล่ะ ดูท่าทิศทางงานวิจัยในอนาคตของฉันคงต้องเบนเข็มไปทางด้านนี้เสียแล้ว

ส่วนเจียงเนี่ยน พอได้ยินคำว่าคอลลาเจนก็แทบจะหุบยิ้มไว้ไม่อยู่

ก่อนที่เธอจะย้อนเวลากลับมา เคยมีช่วงหนึ่งที่กระแสเรื่องคอลลาเจนบูมสุดๆ ถือเป็นคู่หูของวิเศษตีคู่มากับกรดไฮยาลูรอนิก ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือการกินคากิอะไรเทือกนั้นเพื่อหวังจะเสริมคอลลาเจนให้ผิวพรรณเต่งตึงอ่อนกว่าวัย บลาๆ

เจียงเนี่ยนเองก็เคยศรัทธาและทดลองทำตามอยู่พักใหญ่ กินคากิแทบทุกมื้อไม่เคยขาด จนตอนหลังถึงได้รู้ว่าไอ้ของพรรค์นี้พอกินเข้าไปแล้วก็จะถูกกรดในกระเพาะย่อยสลายกลายเป็นกรดอะมิโนอยู่ดี แม้ว่าจะมีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์ แต่วิธีการกินเพื่อหวังผลทางความงามนั้นมันเป็นแค่การคิดไปเองฝ่ายเดียวล้วนๆ

ดีเลย

ลุยทำไอ้สิ่งนี้นี่แหละ!

บริษัทของเราไม่มีทางเล่นมุกโฆษณาชวนเชื่อหลอกลวงประชาชนเด็ดขาด หลังจากนี้สิ่งนี้ก็จะต้องถูกจำกัดอยู่แค่ในแวดวงอาหารสัตว์เท่านั้น ไม่มีทางสร้างกำไรให้สายการผลิตเคมีภัณฑ์ในชีวิตประจำวันได้หรอก

ต่อให้ทำเงินได้ มันก็เป็นแค่เศษเงินเล็กๆ น้อยๆ เดี๋ยวเดียวก็ผลาญหมดแล้ว

และถ้าหากขาดทุนล่ะก็…

ฮิๆ งบวิจัยและพัฒนาในช่วงแรกของสิ่งนี้ต้องใช้เงินมหาศาลแน่นอน คราวนี้เจ๊งยับสมใจแน่

เจียงเนี่ยนกับฝานไหลตี้พูดคุยกันอย่างถูกคอเนิ่นนาน จนเวลาผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสองคนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากัวไห่ผิงน่าจะยังยืนรออยู่หน้าประตู

ฝานไหลตี้รีบวิ่งไปเปิดประตู ส่งผลให้กัวไห่ผิงที่ยืนรอจนเมื่อยและแนบหูกับประตูแอบฟังอยู่นั้นซวนเซถลาเข้ามาข้างในทันที

เขามองคนทั้งสองด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน พลางหัวเราะแห้งๆ

"เป็นไงบ้าง คุยกันราบรื่นดีไหม"

ในดวงตาของฝานไหลตี้มีประกายน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจเอ่อล้น เธอแย้มยิ้มพลางกล่าว

"บอสเจียงคนเล็กสมกับเป็นนักธุรกิจที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ ค่ะ เธอให้แนวคิดที่วิเศษมากๆ กับฉัน ฉันรู้สึกว่า…ในอนาคตจะต้องบุกเบิกเส้นทางสายใหม่ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้อย่างแน่นอนค่ะ"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: อาหารสัตว์มันจะมีเส้นทางสายใหม่อะไรได้อีก ฉันไม่เชื่อหรอกย่ะ!