ตอนที่ 96 บ้าน

ฝานไหลตี้มีฐานะยากจน เติบโตมาจนถึงจุดนี้ได้ล้วนอาศัยการตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างหนักและความมุ่งมั่นพยายามระดับเหนือมนุษย์

ตอนเลือกสายการเรียนในอดีต สิ่งที่เธอเฝ้าฝันถึงคือการกลับไปยังแถบตะวันตกเฉียงเหนืออันกว้างใหญ่เพื่อทำปศุสัตว์ จนกระทั่งได้เรียนระดับบัณฑิตศึกษาแล้วมีคนบอกว่าเธอคือด็อกเตอร์หญิงสาขาชีวเคมีคนแรกของประเทศ เธอถึงเพิ่งเกิดความคิดอยากสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง

ตอนเธอจบปริญญาตรี ที่บ้านก็เคยหว่านล้อมให้รีบเข้ารับตำแหน่งบรรจุประจำในขณะที่บัณฑิตปริญญาตรียังมีสถานะเป็นบุคลากรของรัฐ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ควรอยู่เป็นอาจารย์สอนต่อในมหาวิทยาลัย

แม้แต่อาจารย์ของเธอเองยังเคยเอ่ยว่า อุตสาหกรรมสายนี้มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดในอนาคต ทว่าตอนนี้ยังยากจะนำผลงานวิจัยไปต่อยอดในเชิงพาณิชย์โดยตรง ทำได้เพียงสั่งสมวิชาในแวดวงวิชาการไปก่อน รอจนวันข้างหน้ามีนักธุรกิจเล็งเห็นคุณค่าของสายงานนี้แล้วค่อยว่ากัน

เมื่อได้ก้าวขึ้นเรือลำใหญ่ของหยางฟานรื่อฮว่า ด็อกเตอร์หญิงวัยสามสิบปีคนนี้จึงรู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลพลุ่งพล่านทั่วร่าง พร้อมบอกว่าจะทุ่มเททำงานอย่างสุดชีวิต เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคนที่เรียนสายชีวเคมีนี่แหละคือจอมราชันแห่งการอดหลับอดนอนตัวจริง

เจียงเนี่ยนเห็นใบหน้าอิดโรยของฝานไหลตี้ก็เอื้อมมือไปแตะบ่าอีกฝ่าย พลางเอ่ยอย่างจริงจังยิ่งยวด

"ไม่ได้ค่ะ! ดร.ฝาน บริษัทเราน่ะ…"

"ฉันทราบค่ะว่าวัฒนธรรมองค์กรของบริษัทคุณคือไม่ให้ทำงานล่วงเวลา แต่ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยมาได้ก็เพราะการอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ และมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะความตรากตรำแบบนี้เหมือนกัน การทำงานล่วงเวลาของฉันมาจากความสมัครใจ ไม่ต้องการเงินค่าล่วงเวลาด้วย ขอแค่บอสเจียงคนเล็กเข้าใจฉันก็พอค่ะ!" ฝานไหลตี้เอ่ยอย่างหนักแน่นและยึดมั่น

เจียงเนี่ยนกลัวคนบ้างานประเภทขยันจนเกินเหตุนี่ที่สุด

เธอจึงกุมมือของฝานไหลตี้ไว้แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง

"ดร.ฝาน ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดจะเป็นยุคของเทคโนโลยีชีวภาพ สิ่งที่คุณต้องทำในตอนนี้คือดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี จากนั้นก็หมั่นเรียนรู้พัฒนาตนเอง เพื่อจะได้ช่วยให้บริษัทของเราเติบโตเร็วยิ่งขึ้นในวันข้างหน้า ให้คนทั้งโลกได้ประจักษ์ถึงศักยภาพการวิจัยอันแข็งแกร่งของหยางฟานรื่อฮว่า ฉันมองเห็นอนาคตที่สดใสในตัวคุณและคอลลาเจนนะคะ เอาเป็นว่านับแต่นี้ไปฉันจะให้คนคอยจับตาดูคุณตลอดเวลา และจะไม่ยอมให้คุณทำลายสุขภาพตัวเองเด็ดขาดค่ะ"

ฝานไหลตี้มองเจียงเนี่ยนตาค้าง ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีนักธุรกิจที่พูดจาทำนองว่าไม่ต้องเหนื่อยพยายามออกมาจริงๆ

การโหมงานหนักติดต่อกันหลายปีให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยแก่เธอ แต่มันก็สร้างปัญหากับร่างกายของเธอจริงๆ

คำพูดของเจียงเนี่ยนไม่ต่างจากสายน้ำแร่บริสุทธิ์ที่ชะล้างจิตใจและร่างกายของเธอ จนดวงตาที่เดิมทีรื้นไปด้วยละอองฝ้ากลับเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาในพริบตาเดียว

"ฉัน ฉันเข้าใจแล้วค่ะ…ฉันจะดูแลตัวเองให้แข็งแรงดี และในอนาคตจะต้องช่วยสร้างผลงานให้บอสเจียงคนเล็กให้ได้มากกว่านี้แน่นอนค่ะ"

เมื่อได้ฝานไหลตี้เข้ามาร่วมงาน เจียงเนี่ยนก็ประกาศจัดตั้งบริษัทชีวภาพของหยางฟานรื่อฮว่าขึ้นอย่างเป็นทางการ

ทว่าเธอกลับไม่ได้มีแนวคิดอะไรเลยเกี่ยวกับบริษัทชีวภาพ จึงตัดสินใจควักเงินกว้านซื้อโรงงานอาหารสัตว์ที่อยู่ใกล้เคียงมาดื้อๆ ซึ่งเป็นโรงงานผลิตอาหารสัตว์ตั้งแต่สมัยที่เผิงเฉิงยังเป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ โดยนำก้างปลามาบดละเอียดทำเป็นอาหารสัตว์ ถือว่าตอบโจทย์ความต้องการได้พอดี

เพื่อผลาญเงินให้ได้มากที่สุด เธอยังสร้างฟาร์มปศุสัตว์และแปลงปลูกผักเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามแห่ง

โครงการกองพะเนินเหล่านี้ยังไม่เห็นผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน แต่เงินกลับไหลออกไปราวกับสายน้ำ

ในวันสุดท้ายของปี เจียงเนี่ยนได้ยินจากฝ่ายบัญชีว่ากระแสเงินสดเริ่มตึงมืออีกครั้ง ใบหน้าของเธอก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาในที่สุด

เฮ้อ

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

ที่บ้านมีเครื่องปั๊มเงินชั้นยอดอย่างกรดไฮยาลูรอนิกคอยสร้างกำไรเหนาะๆ เดือนละไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านหยวน

แถมแผ่นมาสก์หน้า เซรั่ม และโลชั่นที่เหลือก็ยังกอบโกยเงินอย่างบ้าคลั่งจนค่อยๆ ครองส่วนแบ่งการตลาด ทำให้รายได้ของหยางฟานรื่อฮว่าพุ่งทะยานจนน่าตกใจ ถึงขั้นที่เจียงเนี่ยนไม่กล้าแม้แต่จะเปิดดูตัวเลข

ยังดีที่ความพยายามไม่เคยทรยศใคร

หลังจากที่เจียงเนี่ยนทุ่มเทป่วนสารพัด ทั้งเปิดบริษัทที่เซี่ยงไฮ้ เปิดบริษัทชีวภาพ รับคนเพิ่มและก่อสร้างขยายโรงงานครั้งใหญ่ ทั้งยังริเริ่มโครงการอื่นๆ อีกมากมาย ตอนนี้ก็ทำให้กระแสเงินสดเริ่มมีปัญหาจนได้

เฮ้อ ฉันเหนื่อยยากแค่ไหนรู้ไหม ทั้งหมดนี้ก็เพื่อครอบครัวเราทั้งนั้น

ดูจากทรงแล้ว สิ้นปีนี้จะต้องมีปัญหาโผล่มาแน่นอน

หึๆ

เจียงเนี่ยนบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ ปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก แล้วเดินกลับห้องทำงานอย่างผ่อนคลาย

ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา เธอก็เห็นอู่เสวียจวินยืนมองเธอด้วยสายตาตื่นเต้นจัด ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นมาในใจของเจียงเนี่ยนทันที

"มีเรื่องอะไรเหรอคะ"

อู่เสวียจวินคลี่หนังสือพิมพ์ในมือออกดังพรึ่บ พลางเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"บอสเจียงคนเล็ก ลองดูนี่สิครับ!"

เมื่อเจียงเนี่ยนเห็นว่าเป็นหนังสือพิมพ์เผิงเฉิงรื่อเป้า เธอก็ปวดหัวตึ้บจนแทบอยากจะอาเจียน

"เซวียชุนเฟิงรายงานอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย โธ่ พี่สาวคนนี้เป็นอะไรนักหนา กัดพวกเราไม่ปล่อยเลยหรือไง"

อู่เสวียจวินมองเธอด้วยแววตาเลื่อมใสยิ่งกว่าเดิม

"ผมรู้อยู่แล้วว่าเรื่องทั้งหมดนี้ต้องอยู่ในการคำนวณของบอสเจียงคนเล็กแน่นอน"

ข่าวของเซวียชุนเฟิงที่ผ่านมามักจะอวยเจียงเนี่ยนจนเลิศเลอมาตลอด แต่ก่อนหน้านี้ยังอยู่ในขอบเขตที่พอรับได้ เจียงเนี่ยนจึงไม่อาจหาว่าเธอพูดจาไร้สาระได้

หลังจากกล้ำกลืนมานาน เจียงเนี่ยนก็ดึงหนังสือพิมพ์มาดูอย่างหงุดหงิด

"เอาเถอะ ขอดูหน่อยสิว่าคราวนี้เธอเขียนอะไรอีก"

เธอคลี่หนังสือพิมพ์ออก แต่พอเห็นพาดหัวข่าวตัวโตบนหน้าหนึ่ง ในหัวก็พลันส่งเสียงอื้ออึง หน้ามืดตึ้บขึ้นมาทันที

บนนั้นมีตัวอักษรสีดำหนาเตอะเขียนไว้เพียงคำเดียว

บ้าน!

นี่ นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะเนี่ย

เจียงเนี่ยนรีบอ่านเนื้อหา พบว่าเซวียชุนเฟิงได้บรรยายถึงการที่หยางฟานรื่อฮว่ายอมทุ่มทุนมหาศาลเพื่อซื้อใจคน จัดเตรียมอาหารมื้อทำงานคุณภาพดีราคาประหยัดให้กับแรงงานต่างถิ่น และที่น่าตกใจที่สุดคือบริษัทยังจัดให้ลูกหลานของแรงงานต่างถิ่นเหล่านี้เข้าเรียนในโรงเรียนของบริษัทด้วย!

นี่ มันมีอะไรผิดปกติตรงไหนกัน

จะตื่นเต้นตกใจอะไรขนาดนั้น

ต่อให้ฉันทำบุญทำทาน มันก็ไม่น่าจะต้องเอามาพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ

เจียงเนี่ยนขมวดคิ้วอ่านต่อไป แล้วสมองก็พลันว่างเปล่าไปอีกรอบ

ในบทความ เซวียชุนเฟิงได้อ้างอิงข้อมูลจากหน่วยงานระดับสูง ซึ่งระบุว่าเขตอุตสาหกรรมที่หยางฟานรื่อฮว่าตั้งอยู่นั้นมีอัตราการเกิดอาชญากรรมต่ำอย่างไม่น่าเชื่อ กระทั่งยังต่ำกว่าบริเวณรอบๆ อาคารหน่วยงานราชการเสียอีก…

เซวียชุนเฟิงได้อธิบายอย่างละเอียดถึงจุดหนึ่งที่ผู้คนมักมองข้ามไปเกี่ยวกับหยางฟานรื่อฮว่า นั่นคือกองกำลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอันแข็งแกร่ง

"บริษัทที่มีพนักงานเพียงสามร้อยคน แต่กลับจ้างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงห้าสิบคน ซ้ำยังก่อตั้งบริษัทรักษาความปลอดภัยขึ้นมาโดยเฉพาะ ดึงตัวลูกศิษย์จากสำนักสอนมวยมาคอยสอนมวยออกกำลังกายให้พนักงาน และยังมี รปภ. คอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิดตั้งแต่บนรถรับส่งไปจนถึงหอพัก

นี่เป็นเพราะอะไรกัน หรือเป็นเพราะบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งแห่งนี้มีเงินล้นมือจนไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหนงั้นหรือ

ไม่ใช่เลย นี่คือวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของบอสเจียงคนเล็กต่างหาก!"

พรวด!

เจียงเนี่ยนแทบจะสิ้นสติ ฉันมีเงินล้นมือจนไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหนจริงๆ นั่นแหละ แล้วมันจะมีคำตอบอื่นไปได้ยังไงกันอีกเล่า

เธอรีบกวาดสายตาอ่านต่อ พบว่าด้านล่างมีการสัมภาษณ์ผู้นำหน่วยงานดูแลความสงบเรียบร้อย โดยแจกแจงสถิติคดีทำร้ายร่างกายและเหตุรุนแรงต่างๆ ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาอย่างละเอียด

ผู้นำหน่วยงานทอดถอนใจยาวพลางกล่าวว่า เดิมทีแถบนี้มีพวกคนจรจัดว่างงานที่ดั้นด้นมาเสี่ยงโชคในเผิงเฉิงแต่เอาตัวไม่รอด และไม่ยอมจากไปอยู่เป็นจำนวนมาก

ทว่าทีม รปภ. ของหยางฟานรื่อฮว่ากลับน่าสะพรึงกลัวเกินไป ชายชราที่เฝ้าประตูใหญ่คือปรมาจารย์ตัวจริงแห่งมวยหย่งชุน สำนักสอนมวยของครอบครัวเขาได้รับเงินร่วมทุนจากหยางฟานรื่อฮว่าหลังเทศกาลตรุษจีน แล้วย้ายมาเปิดอยู่ตรงหน้าประตูบริษัทพอดิบพอดี

พวกอันธพาลย่อมชอบรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่งเป็นธรรมดา ใครจะว่างจัดจนกล้าไปหาเรื่องกับคนที่เป็นมวยตัวจริง พอเห็นสำนักสอนมวยย้ายมาตั้ง ต่างก็พากันแยกย้ายไปหาทางทำมาหากินที่อื่น

ยิ่งไปกว่านั้น จากการสืบหาข้อมูลของเซวียชุนเฟิง นอกจากลุงไช่ที่เฝ้าประตูแล้ว บริษัทรักษาความปลอดภัยแห่งนี้ยังมีคนอีกหลายคนที่จบมาจากฉือปู้!

พวกคนร้ายพากันได้ยินว่าแถวนี้มี รปภ. จากฉือปู้ แค่ช่วงมาดูลาดเลาก็ตกใจกลัวจนรีบหนีเตลิดไปแล้ว

ส่วนพวกหัวขโมยเล็กๆ พอมองเห็นท่าไม่ดีก็พากันหลบเลี่ยงพื้นที่แถบนี้ไปโดยปริยาย

สถานที่ที่ตามหลักแล้วระบบรักษาความปลอดภัยน่าจะย่ำแย่ กลับกลายมาเป็นพื้นที่ที่สงบสุขและกลมเกลียวอย่างยิ่ง บรรดาพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยต่างพากันย้ายเข้ามาค้าขาย แม้กระทั่งบริษัทหลายแห่งยังมาขออาศัยบารมีจากทีม รปภ. ของหยางฟานรื่อฮว่า ส่งผลให้เขตอุตสาหกรรมแห่งนี้เต็มไปด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวาและการเติบโตอย่างก้าวกระโดด

เดี๋ยวสิ แล้วมันไปเกี่ยวกับคำว่า 'บ้าน' ตรงไหนกัน

เจียงเนี่ยนอ่านเนื้อหาต่อไป ปรากฏว่าย่อหน้าถัดมาเซวียชุนเฟิงกลับยกเรื่องเล่าของต้าอวี่จัดการน้ำท่วมขึ้นมาเปรียบเปรย

ตอนที่พ่อของต้าอวี่จัดการน้ำ ใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นทุกหนแห่งจนเละเทะไปหมด

พอมาถึงรุ่นต้าอวี่จึงเริ่มขุดลอกระบายทางน้ำ ให้น้ำหลากไหลผ่านไปได้อย่างปลอดภัย บ้านเมืองจึงกลับมารุ่งเรืองเฟื่องฟูได้อีกครั้ง

การที่เจียงเนี่ยนจ้าง รปภ. จำนวนมหาศาลทั้งที่มีพนักงานเพียงหยิบมืออาจดูเหมือนเป็นเรื่องโง่เขลา ทว่าในยามนี้ผลลัพธ์กลับค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นมาแล้ว

เพราะมีความปลอดภัย ผู้คนจึงเริ่มพากันย้ายเข้ามาอยู่แถวนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

โรงงานและย่านการค้าเปิดโอกาสให้เกิดการจ้างงานมหาศาล แรงงานหนุ่มสาวต่างถิ่นต่างมีหน้าที่การงานของตัวเอง ย่อมไม่มีใครว่างจัดจนไปก่อคดีอาชญากรรม

และบนรากฐานนี้ เจียงเนี่ยนยังก่อตั้งโรงเรียนขึ้น เพื่อให้แรงงานต่างถิ่นทุกคนสามารถพาลูกหลานมาเข้าเรียนได้

ก่อนหน้านี้หลายคนต้องทิ้งลูกไว้ที่บ้านเกิด ทำงานได้เงินก็ส่งกลับไป จึงไม่รู้สึกผูกพันหรือมั่นคงปลอดภัยในเมืองนี้เลย

พอมีเงินและเกิดความเหงา การล่อลวงของเมืองใหญ่ก็อาจชักนำให้พวกเขาถลำเข้าสู่เรื่องราวที่ยากจะเอ่ยถึงโดยไม่รู้ตัว

ทว่าในยามนี้ ความรับผิดชอบต่อสังคมอันยิ่งใหญ่ของหยางฟานรื่อฮว่าได้มอบ 'บ้าน' ให้แก่พวกเขาแล้ว

พวกเขาสามารถส่งลูกหลานมาเรียนหนังสือที่นี่ได้…

คนที่หอบลูกจูงหลานแล้วยังไปก่ออาชญากรรมใช่ว่าจะไม่มี แต่ย่อมมีน้อยแสนน้อย

นึกภาพออกได้เลยว่า เมื่อมีหยางฟานรื่อฮว่าแห่งนี้เป็นศูนย์กลาง สภาพแวดล้อมทางสังคมย่อมจะดีขึ้นเรื่อยๆ และเศรษฐกิจก็ย่อมจะเติบโตตามไปด้วยอย่างแน่นอน

ในตอนท้ายเซวียชุนเฟิงได้สรุปไว้ว่า

"เจียงเนี่ยนได้ใช้ความตั้งใจอันสูงส่งสร้างบ้านยูโทเปียขึ้นมาให้กับพนักงานทุกคน

หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงนักธุรกิจที่โดดเด่น แต่ยังเป็นนักสร้างฝันที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและมีความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างแรงกล้า

จุดที่เธอหยั่งรากลงไปจะเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ และแผ่ขยายกลายเป็นผืนป่าอันเขียวชอุ่มในที่สุด นี่คือบ้านอันสงบสุขร่วมกันในความฝันของทุกคน!"

อู่เสวียจวินน้ำตาไหลพรากไปนานแล้ว เขาปาดน้ำตาพลางสะอื้นไห้

"หลายปีมานี้ผมเอาแต่คิดเล็กคิดน้อย มองแค่ผลประโยชน์ตรงหน้า ไม่นึกเลยว่าบอสเจียงคนเล็กจะมีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

แถม…แถมยังทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ ด้วย ฮือๆ…"

"ทะ ทำเงินได้ยังไงกันคะ" เจียงเนี่ยนเพิ่งดึงสติกลับมาจากความตกใจ หัวใจของเธอเต้นระรัว พลางเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ระ โรงเรียน…"

"วางใจได้เลยครับ! การรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนราบรื่นสุดๆ! ตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงมัธยมปลายมีคนสมัครเต็มหมดแล้ว! แม้แต่คนในใจกลางเมืองยังพาลูกหลานมาเข้าเรียนที่นี่ แถมยังมีผู้ปกครองหลายคนบอกว่าจะบริจาคเงินให้เราอีก…"

"รับไม่ได้เด็ดขาดนะคะ!"

"ผมรู้อยู่แล้วว่าบอสเจียงคนเล็กต้องไม่เอาแน่นอน!" อู่เสวียจวินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "แต่ห้ามความกระตือรือร้นของผู้ปกครองไม่ได้เลยครับ ตอนนี้ทุกคนแย่งกันไปกวาดซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อแสดงพลังสนับสนุนพวกเรา

อ้อ แล้วบริษัท รปภ. ของพวกเราตอนนี้ก็สร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแล้ว มีบริษัทไม่ต่ำกว่าสามสิบบริษัทติดต่อขอจ้างบริษัท รปภ. ของเราไปช่วยดูแลความปลอดภัยให้พวกเขาแล้วครับ!

ไหนจะแผนหอพักพนักงานก่อนหน้านี้อีก ช่างเฉียบแหลมจริงๆ เลย ตอนนี้คนที่เดินทางมาเผิงเฉิงต่างแย่งกันมาเช่าที่พักใกล้หอพักพนักงานของเรา ได้ยินว่ามีผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์หลายรายกำลังวิ่งเต้นกว้านซื้อที่ดินเตรียมสร้างหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่กันแล้วด้วยครับ"

"แค่บอสเจียงคนเล็กคนเดียวก็ขับเคลื่อนความเจริญให้ทั้งย่านได้แล้ว ตอนนี้เถ้าแก่สุยยิ้มแก้มแทบปริทุกวัน เตรียมจะแบ่งกำไรให้เราตั้งหลายล้านแน่ะครับ

ฮิๆ พอผมอยู่กับบอสเจียงคนเล็กนานเข้า ก็เริ่มมีวิสัยทัศน์กว้างไกลขึ้นตาม ผมเลยบอกเถ้าแก่สุยไปว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก

รอบนี้…พวกเราฟันกำไรเข้ากระเป๋าเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านแน่นอนครับ!"

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

เจียงเนี่ยน: ปลายทศวรรษ 1980 โรงงานของอาจารย์จางมียอดขายสามร้อยล้านหยวนแล้วค่ะ ทุกคนไม่ต้องตกใจกับตัวเลขนี้ ตลาดความงามในประเทศเป็นตลาดที่ยังมีโอกาสอีกมหาศาลจริงๆ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น เมื่อคุณภาพชีวิตดีขึ้น ความต้องการเรื่องความงามก็มากขึ้นตาม แต่ขอให้ดูให้ดี อย่าเชื่อแนวคิดสารพัดที่ร้านค้าหยิบมาโฆษณาง่ายๆ หาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย และไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีขนาดนี้นะคะ

ผู้เขียน: วันนี้มาชนบทเพื่อฉลองวันเกิดให้ผู้ใหญ่ ปรากฏว่าเงินค่าโทรศัพท์หมดจนต่อเน็ตไม่ได้ เลยอัปเดตช้าไปหน่อย