ตอนที่ 97 ช้าไม่ได้แล้ว

'โจรปล้นรถ ดักปล้นทาง ตีตายมีรางวัล'

นี่คือสโลแกนที่เห็นได้ทั่วไปตามกำแพงริมถนนในยุคนี้

เจียงเนี่ยนโตมาอย่างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก พอยุคที่ตระกูลตกต่ำ ความสงบเรียบร้อยของสังคมก็ดีขึ้นแล้ว เธอจึงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรว่า สภาพแวดล้อมทางธุรกิจที่ดีนั้นมีความหมายมากขนาดไหน

เมื่อก่อนพวกอันธพาลแถวนี้มักจะชอบก่อเรื่องวุ่นวาย แต่กองกำลัง รปภ. ของหยางฟานรื่อฮว่านั้นแกร่งเกินไป แถมต่อมายังมีสำนักสอนมวยมาเปิดตั้งอยู่ตรงข้ามประตูบริษัทอีก กลุ่มชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนมายืนซ้อมหุ่นไม้ เล่นดัมเบลล์กันหน้าประตูทุกวัน คนสติดีที่ไหนจะกล้ามาหาเรื่อง

ในย่านที่ความปลอดภัยดีเยี่ยมขนาดนี้ ดันมีโรงเรียนที่สภาพแวดล้อมดีมากมาตั้งอยู่ แถมได้ยินว่าโรงเรียนนี้ยังมีศูนย์วิจัยทางวิทยาศาสตร์รองรับ โรงเรียนประจำโรงงานเดิมเลยมีนักเรียนเต็มโควตาทันตาเห็น ทุกคนต่างวางใจที่จะส่งลูกหลานมาเรียนที่นี่

ตอนนี้ทุกคนถึงได้เข้าใจว่า ทำไมเมื่อปีก่อนเจียงเนี่ยนถึงดึงดันจะรับสมัคร รปภ. มากมายขนาดนั้น และทำไมถึงต้องเปิดโรงเรียนประจำโรงงานให้ได้

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชื่อเสียงขององค์กรธรรมดาๆ แล้ว แต่มันส่งผลดีต่อสังคมอย่างมหาศาล

ขอแค่โรงเรียนนี้ยังไม่เจ๊ง ขอแค่ยังมีนักเรียนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผลิตภัณฑ์ของหยางฟานรื่อฮว่าย่อมเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในใจของผู้ปกครองทุกคนอย่างแน่นอน

ผู้ปกครองอาจไม่รู้เรื่องแบรนด์ดังไม่ดัง แต่เพื่ออนาคตของลูก พวกเขายินดีทุ่มเททุกอย่าง

"สมกับเป็นบอสเจียงคนเล็กจริงๆ! วิสัยทัศน์กว้างไกล พวกเราเทียบไม่ติดฝุ่นเลยครับ!" สุยเหวินเจี๋ยหัวเราะร่าจนหุบปากไม่ลง เอ่ยปากเยินยอเจียงเนี่ยนไม่หยุด

ยิ่งละแวกนี้เจริญรุ่งเรืองมากเท่าไร ในฐานะเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่ที่สุด ธุรกิจของเขาก็ยิ่งเฟื่องฟูตามไปด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนงานของหยางฟานรื่อฮว่ามีรายได้สูงมาก นอกจากการกินอยู่ประจำวันแล้ว เรื่องซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นอื่นๆ ก็ต้องมาเดินซูเปอร์มาร์เก็ต

ซูเปอร์มาร์เก็ตของสุยเหวินเจี๋ยมีขนาดใหญ่ สินค้ามีครบครัน ตอนนี้พวกเขาฟันกำไรไปจนกระเป๋าตุง ถึงขั้นเริ่มหันกลับมาแบ่งกำไรให้หยางฟานรื่อฮว่าแล้ว

เขาปรึกษากับอู่เสวียจวินไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อให้บอสเจียงคนเล็กไม่เห็นด้วย เขาก็จะแบ่งกำไรให้ได้!

ขอแค่รับประกันได้ว่าเขาเป็นตัวแทนจำหน่ายรายใหญ่ที่สุดของหยางฟานรื่อฮว่า ต่อไปเขาก็จะอยู่ดีกินดีอย่างสุขสบาย กระทั่งซูเปอร์มาร์เก็ตครบวงจรขนาดใหญ่ของต่างชาตินั่นก็อย่าหวังจะมาเอาชนะเขาได้เลย

เจียงเนี่ยนมองสุยเหวินเจี๋ยที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง กับอู่เสวียจวินที่ยืนเลื่อมใสเต็มเปี่ยม ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

แค่นี้ก็ยังทำเงินได้อีกเหรอ…

มันจะหลุดโลกเกินไปแล้วนะ

ตอนนั้นเธอแค่คิดว่า รปภ. ไม่มีผลผลิตอะไรเลย มีแต่จะผลาญเงินเปล่าๆ

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะมีมุกนี้ล่ะก็ พูดอะไรเธอก็ไม่มีทางยอมให้หานเจียหนิงไปเปิดบริษัท รปภ. เด็ดขาด

ตรากตรำเหน็ดเหนื่อยมาทั้งปี ใครจะไปคิดว่าวันสุดท้ายของปีจะมาแผนแตกเอาดื้อๆ แบบนี้

เจียงเนี่ยนหมดอาลัยตายอยากจนแทบจะวิ่งไปโดดแม่น้ำประชดชีวิต

ใจเย็นไว้ เจียงเนี่ยน เธอเพิ่งจะอายุเท่าไร เจอปัญหานิดหน่อยจะมายอมแพ้ได้ยังไง

ลองคิดดูสิว่าพวกบริษัทที่เขาเจ๊งๆ กันน่ะ เขาบริหารกันแบบไหน?

หลังจากเงียบไปนาน เจียงเนี่ยนขมวดคิ้วเรียวสวยแน่น ค่อยๆ เอ่ยปากช้าๆ

"มะ…ไม่เลว

ทุกอย่างอยู่ในแผนของฉันอยู่แล้ว ตอนนี้สถานการณ์ของโรงเรียนดีขนาดนี้ เราก็ย่อมไม่…ไม่อาจทำให้ทุกคนผิดหวังได้"

"เอาอย่างนี้ เมื่อกี้ฉันคิดทบทวนแผนงานรูปธรรมของปีหน้าอย่างรอบคอบแล้ว บอสอู่จดไว้หน่อยนะ เตรียมเริ่มดำเนินการได้เลย!"

อู่เสวียจวินกับสุยเหวินเจี๋ยล้วนเป็นคนคุ้นเคยของเจียงเนี่ยน พอเห็นว่าก่อนหน้านี้เจียงเนี่ยนหน้าถอดสี ก็รู้ทันทีว่าบอสเจียงคนเล็กต้องกำลังตื่นเต้นดีใจสุดขีด และกำลังเตรียมวางแผนการที่เหนือชั้นยิ่งกว่าเดิมเพื่อกวาดกำไรก้อนโตแน่นอน

ทั้งสองได้ยินดังนั้นต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบบอกทันทีว่าจะให้ความร่วมมือกับการทำงานของบอสเจียงคนเล็กอย่างเต็มที่

เจียงเนี่ยนกัดฟันกรอดแล้วเอ่ยว่า

"ข้อแรก ยังคงเหมือนเดิม

วันขึ้นปีใหม่กับวันตรุษจีน ค่าล่วงเวลาห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว! สำหรับกรณีที่แอบทำงานล่วงเวลาเอง บริษัทต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด หากตรวจพบว่ามีการแอบทำงานล่วงเวลา ให้ตักเตือนและอบรมหัวหน้าสายการผลิตกับผู้จัดการโรงงาน ถ้ายังมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกให้ไล่ออกทันที!

ส่วนเรื่องการรายงานค่าล่วงเวลาเป็นเท็จ เช่น ทำโอทีหลายวันแต่รายงานแค่หนึ่งถึงสองวัน ยิ่งต้องกำจัดให้สิ้นซาก เรื่องนี้ต้องทำเป็นมาตรการตรวจสอบพิเศษ!"

"ข้อสอง สวัสดิการตรุษจีนปีนี้ต้องยกระดับขึ้นไปอีก นอกจากเหรียญที่ระลึกตัวเลข 1997 แล้ว ยังต้องแจกขนมอบสั่งทำพิเศษ บัตรกำนัลช็อปปิ้ง แล้วก็เสื้อขนเป็ดด้วย

แน่นอนว่า สิ้นปีทั้งที โบนัสประจำปีจะขาดไม่ได้ ปีนี้จ่ายโบนัสประจำปีเท่ากับเงินเดือนสิบสองเดือน เพื่อตอบแทนความเหน็ดเหนื่อยของคนงานตลอดทั้งปีที่ผ่านมา!"

สุยเหวินเจี๋ยฟังเงื่อนไขสวัสดิการที่ดูแลประคบประหงมประหนึ่งพี่เลี้ยงเด็กพวกนี้แล้วถึงกับตาลาย

สวัสดิการเชี่ยอะไรจะดีขนาดนี้เนี่ย แค่ตวัดปากกาลงไปทีเดียวจะต้องจ่ายเงินออกไปเท่าไรกัน?

หรือว่าบอสเจียงคนเล็กจะไม่มีความอยากตามประสาปุถุชนจริงๆ เลย จะเอาเงินไปซื้อรถ ซื้อบ้านพักตากอากาศสักสองสามหลังให้ตัวเองก็ยังได้ หรือถ้าไม่ได้จริงๆ เอาเงินไปรีโนเวตตึกสำนักงานตัวเองใหม่หน่อยก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?

เป็นไปไม่ได้ นี่ต้องเป็นศาสตร์การบริหารขั้นสูงส่งมากแน่ๆ

ตัวสุยเหวินเจี๋ยเองไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ คิดในใจว่าเจียงเนี่ยนคงตั้งใจชี้แนะตนเอง กลับไปแล้วเขาจะต้องตั้งใจศึกษาให้ดี ต้องพัฒนาซูเปอร์มาร์เก็ตของเราให้ยอดเยี่ยม จะทำให้บอสเจียงคนเล็กเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด!

ส่วนอู่เสวียจวินชินชากับมุกของบอสเจียงคนเล็กที่ว่า พอได้กำไรมาก็แจกสวัสดิการให้พนักงานก่อนเพื่อนไปแล้ว เขาไม่ได้เอ่ยปากคัดค้านอะไร ได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มแป้นจนหน้ามันวาว มีความสุขสุดๆ

"ข้อสาม!" เจียงเนี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย "ข้อสามนี้สำคัญมาก ต่อไปโรงเรียนของเราจะต้องจัดหาหอพักครูให้แก่ครูทุกคน และต้องมีเจ้าหน้าที่คอยดูแลทำความสะอาดและบริการดูแลความเป็นอยู่ให้ครูด้วย

ครูทุกคน เอ่อ รวมถึงนักวิจัยของเราด้วย จะต้องทุ่มเทให้กับการสอนและการวิจัยได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องมีเรื่องกวนใจ"

"ข้อสี่ โรงอาหารของเราต้องขยายเมนูให้ครอบคลุมอาหารแปดตระกูลใหญ่ ฝีมือของกุ๊กในโรงอาหารทุกคนต้องไม่ต่ำกว่าระดับโรงแรมห้าดาว แถมต้องทำให้ออกมามีเอกลักษณ์ มีผลงานที่โดดเด่น

เพื่อให้อาหารการกินของพนักงานเรามีความหลากหลาย ให้เดินหน้าหาร้านอาหารที่เหมาะสมในเมืองเผิงเฉิง มณฑลเจวี่ยน เซี่ยงไฮ้ และที่อื่นๆ เพื่อจับมือเป็นพันธมิตรกับพวกเขา ต่อไปจะได้การันตีว่า เวลาพนักงานหยุดงานแล้วพาครอบครัวไปกิน ก็จะได้รับสิทธิ์เหมือนกินที่โรงอาหารของเรา"

"แล้วก็ สาขาภาคเหนือปีหน้าต้องเพิ่มงบโฆษณาขึ้นไปอีก เดินหน้าเข้าซื้อกิจการบริษัทท้องถิ่นต่อไป ส่วนดีพบลูคอสเมติกส์ต้องรีบเข็นผลิตภัณฑ์ออกมาให้เร็วที่สุด พยายามวางขายสู่ตลาดทันทีหลังตรุษจีนให้ได้

เรื่องพวกนี้ล้วนสำคัญอย่างยิ่ง จะชักช้าแม้แต่นาทีเดียวไม่ได้ ปีหน้างานของพวกเราหนักหน่วงมาก ทุกคนยังต้องพยายามกันต่อไปนะ!"

ตอนนี้เจียงเนี่ยนเข้าขั้นร้อนรนจนสะเปะสะปะจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว

โรงเรียนที่แต่ก่อนแทบไม่มีแววจะทำกำไร กับพวกรปภ. ที่มองยังไงก็ไม่เห็นตรรกะที่จะสร้างรายได้ ดันทำเงินได้ แถมยังโกยกำไรมหาศาล ยกระดับอิทธิพลทางสังคมขึ้นมาพรวดพราด

ถือโอกาสก่อนที่เทศกาลตรุษจีนจะมาถึง ฉันต้องรีบผลาญเงินก้อนโต วิธีที่ดีที่สุดคือใช้โรงอาหารที่ทำยังไงก็ขาดทุนเนื้อๆ เน้นๆ มาเล่นแร่แปรธาตุสักหน่อย

เริ่มจากทำให้อาหารแปดตระกูลใหญ่ที่กำหนดไว้ก่อนหน้านี้เกิดขึ้นจริง จากนั้นก็ขยายร้านค้าสมาชิกที่พนักงานสามารถไปใช้บริการในวันหยุดให้กว้างขึ้นไปอีก—

ก่อนหน้านี้ด้วยความพยายามของหานเจียหนิง หยางฟานรื่อฮว่าได้จับมือกับร้านอาหารสามแห่งในเผิงเฉิง พนักงานของหยางฟานรื่อฮว่าที่ไปกินอาหารสามร้านนั้นจะได้ราคาเดียวกับโรงอาหาร แน่นอนว่าส่วนต่างนั้นหยางฟานรื่อฮว่าควักกระเป๋าอุดหนุนให้ทั้งสิ้น

ให้แค่พนักงานในเผิงเฉิงได้สิทธิ์นี้มันไม่ยุติธรรมเกินไป พนักงานของสาขาภาคเหนือกับดีพบลูคอสเมติกส์ก็ต้องได้รับสวัสดิการนี้ด้วยเช่นกัน พอทำแบบนี้เงินก็ไหลออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ

เฮ้อ ฟ้าดินคุ้มครองด้วยเถอะ ยังมีท่าไม้ตายสุดท้ายนี้อยู่อีก

เมื่อรวมกับการเพิ่มต้นทุนอย่างมหาศาลด้านอื่นๆ เข้าไปด้วย ก็น่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของปีหน้าลงไปได้บ้าง

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแบบนี้มันจะยังทำกำไรได้อีก!

——

ฉากพิเศษท้ายตอน:

หานเจียหนิง: ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแค่นี้จะยังไม่กำไร!