ตอนที่ 53 นักเรียนคนนี้ไม่มีความปราดเปรียวเอาเสียเลย

เมื่อเขามาถึงหน้าประตูโรงเรียนมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์จินหลิง ปรากฏว่าเห็นนักเรียนตัวแทนเข้าแข่งขันจากห้องหนึ่งและห้องสองทุกคนกำลังยืนรอเขาอยู่คนเดียว

บาปกรรมจริง ๆ ตัวผมคนเดียวทำให้คนอีกสามสี่สิบคนต้องเสียเวลาอันมีค่าไปเสียได้

ลู่สือเซี่ยนรีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเจียงอวิ๋นคุน

เจียงอวิ๋นคุนมองเขาอย่างสงสัยพลางเอ่ยถาม "ทำไมเพิ่งออกมาเอาป่านนี้ล่ะ หลับอยู่ข้างในหรือไง"

ลู่สือเซี่ยนตอบอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษครับ พอดีเจอโจทย์ยากไปหน่อย ผมเลยใช้เวลาคิดนานไปนิดครับ"

เจียงอวิ๋นคุนรู้ว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่มักจะดันทุรังเวลาทำโจทย์ พอติดคอขวดเข้าตรงไหน ก็จะต้องแก้ให้หลุดให้ได้สถานเดียว

ดูท่าลู่สือเซี่ยนจะเจอกับสถานการณ์แบบนี้เข้าแล้ว

เขาไม่ได้ถือสาอะไร ยิ้มตาหยีมองไปยังเหล่านักเรียนที่ดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีกันเท่าไร

"เป็นไงบ้างทุกคน รู้สึกยังไงกันบ้าง"

"ข้อสอบยากเกินไปแล้วครับ! ทำไม่ทันเลยสักนิด" พลันเกิดเสียงโอดครวญขึ้นพร้อมเพรียงกันในทันที

"ฉันทำข้อเติมคำตอบได้แค่สองข้อกับข้อแสดงวิธีทำได้ข้อเดียวเอง นอกนั้นมั่วหมดเลย"

"นายยังทำข้อแสดงวิธีทำได้ตั้งข้อหนึ่ง ฉันนี่ตอนนั้นมึนตึ้บไปเลย มัวแต่ฟาดฟันกับโจทย์เรขาคณิตข้อเติมคำตอบนั่น สุดท้ายพังพินาศคู่ ทำไม่ได้แล้วก็เดินออกจากห้องสอบมาเลย"

ลู่สือเซี่ยนปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนไม่กล้าพูดอะไร เขาไม่รู้ว่าถ้าบอกออกไปว่าตัวเองทำเสร็จหมดทุกข้อสภาพการณ์จะกลายเป็นเช่นไร อาจจะโดนรุมซ้อมจนตายก็ได้

......

ทันทีที่การแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับเมืองช่วงเช้าสิ้นสุดลง พอกินมื้อกลางวันเสร็จ สมาคมระดับเมืองที่ตั้งอยู่ชั้นล่างของอาคารสมาคมคณิตศาสตร์มณฑลก็เริ่มงานตรวจข้อสอบทันที

มณฑลซูไม่ได้ถือเป็นมณฑลแถวหน้าด้านการแข่งขันวิชาการ นอกจากสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่พอจะนับเป็นจุดแข็งได้แล้ว ผลงานช่วงไม่กี่ปีมานี้ล้วนไม่สู้ดีนัก

และเมืองจินหลิงก็เป็นกำลังหลักของมณฑล ดังนั้นช่วงไม่กี่ปีมานี้พวกเขาจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะพลิกฟื้นสถานการณ์ดังกล่าว

เหตุผลที่การแข่งขันคราวนี้เพิ่มระดับความยากของข้อสอบขึ้นก็มาจากต้นสายปลายเหตุนี้นี่เอง

อันที่จริงพื้นที่อื่น ๆ ในมณฑลต่างจัดการแข่งขันรอบคัดเลือกกันไปนานแล้ว มีเพียงเมืองจินหลิงที่เลื่อนเวลาการแข่งรอบคัดเลือกออกไป เพราะต้องการเพิ่มการประชาสัมพันธ์ด้านการศึกษาให้เข้มข้นขึ้นเพื่อหวังผลสัมฤทธิ์ที่ชัดเจนกว่าเดิม

เวลานี้ ชั้นสองของอาคารสมาคมคณิตศาสตร์กำลังวุ่นวายจนหัวหมุน เพราะการเลื่อนเวลาก่อนหน้านี้ จึงส่งผลให้ต้องประกาศผลสอบในเช้าวันพรุ่งนี้ ซึ่งหมายความว่าบ่ายวันนี้จะต้องตรวจข้อสอบทั้งหมดให้เสร็จสิ้นให้ได้

ต้องรู้ก่อนว่า แม้จะมีแค่กระดาษคำตอบจากพื้นที่เมืองจินหลิงเพียงแห่งเดียว แต่เมื่อมีเวลาจำกัด ภาระงานจึงไม่ได้เบามือเลย

ขณะนี้ เจ้าหน้าที่สถิติรุ่นใหม่ที่สวมแว่นตาหลายคนกำลังคัดแยกข้อสอบอย่างรวดเร็ว

กระดาษคำตอบที่ข้อใหญ่ว่างเปล่าคือส่วนที่พวกเขาต้องรวมคะแนนและลงบันทึกไว้

ส่วนกระดาษคำตอบที่มีร่องรอยการเขียนในข้อใหญ่จะต้องแยกไปไว้อีกฝั่ง รอให้พวกเขาตรวจทานข้อเติมคำตอบเสร็จ กระดาษคำตอบเหล่านี้จะถูกส่งต่อไปยังมือของผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์อาวุโสที่ดึงตัวมาเป็นการชั่วคราว เพื่อให้พวกเขาเป็นผู้ตัดสินคะแนนในส่วนข้อใหญ่

การตรวจข้อสอบครั้งนี้ลากยาวไปจนถึงสามทุ่มกว่า

ในที่สุด ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของสมาคมคณิตศาสตร์ระดับเมือง ผลคะแนนของการแข่งขันรอบคัดเลือกครั้งนี้ก็คลอดออกมาจนได้

จากนั้นก็ถูกรวบรวมส่งตรงไปยังห้องทำงานของเหมาจิ้นสี่ รองนายกสมาคมผู้รับผิดชอบการแข่งขันครั้งนี้

ในตอนนี้ ห้องทำงานของเหมาจิ้นสี่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน คนทั้งสมาคมต่างให้ความสนใจกับผลคะแนนในครั้งนี้เป็นอย่างมาก

เหมาจิ้นสี่มองท่าทางคาดหวังของพวกเขาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยฉีดวัคซีนเตือนสติไว้ก่อน

"ฮะ ๆ พวกเธออย่าเพิ่งไปตั้งความหวังไว้สูงนักล่ะ กำลังหลักที่จะไปชิงชัยระดับประเทศต่างก็เก็บตัวฝึกซ้อมอยู่ในทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ของแต่ละโรงเรียนกันหมด ไม่ได้มาลงแข่งรอบคัดเลือกครั้งนี้หรอกนะ"

"อีกอย่าง ความยากของการแข่งครั้งนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ารอบลีกเท่าไรแล้ว อย่าได้หวังเลยว่าจะมีคนได้คะแนนสูง ๆ กันเยอะ"

ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ก็ลุกขึ้นพรวด ถือใบรายงานคะแนนที่เพิ่งพิมพ์เสร็จยื่นส่งให้เหมาจิ้นสี่

พอกวาดสายตาดูอันดับหนึ่งเท่านั้นแหละ น้ำชาที่เขาเพิ่งจิบเข้าไปยังไม่ทันได้กลืนลงคอก็พุ่งพรวดออกมาทันที

"โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ลู่สือเซี่ยน 120 คะแนนเต็มงั้นเหรอ"

เขาเพิ่งพูดหยก ๆ ว่าอย่าไปหวังว่าจะมีคนได้คะแนนสูง แล้วไฉนตอนนี้ถึงโผล่คะแนนเต็มมาได้เล่า

เช่นนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าคนคนนี้มีฝีมือถึงขั้นเข้าทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ได้สบาย ๆ แล้วหรอกหรือ แล้วทำไมยังต้องมาลงแข่งรอบคัดเลือกอีก

"ลู่สือเซี่ยนคนนี้โผล่มาจากไหนกัน" เหมาจิ้นสี่เอ่ยถามเด็กสาวคนหนึ่งที่รับผิดชอบแฟ้มประวัตินักเรียนผู้เข้าแข่งขัน

เด็กสาวค้นหาข้อมูลของลู่สือเซี่ยนจากคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็ว

"ประธานเหมาคะ จากข้อมูลระบุว่าคนคนนี้เป็นนักเรียนใหม่ห้อง ม.4/1 โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ครั้งนี้ดูเหมือนว่าทั้งห้องของพวกเขาจะสมัครเข้าแข่งรอบคัดเลือกกันหมดเลยค่ะ"

เรื่องที่มาลงแข่งกันทั้งห้องนั้น เขาไม่ได้แปลกใจอะไร นักเรียนที่มาลองสัมผัสบรรยากาศการแข่งขันมีอยู่ถมไป ขอแค่จ่ายค่าสมัครครบ เขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว

ทว่านักเรียนใหม่คนนี้กลับทำข้อสอบระดับความยากขนาดนี้ได้คะแนนเต็ม นับว่ามีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริง ๆ

"เอากระดาษคำตอบของเด็กคนนี้มาให้ฉันดูหน่อย" เหมาจิ้นสี่เกิดความสนใจขึ้นมากะทันหัน

ไม่นาน มีคนดึงกระดาษคำตอบแผ่นหนึ่งออกมาจากปึกกระดาษคำตอบคะแนนสูง แล้วส่งให้เหมาจิ้นสี่

เขาขยับแว่นให้เข้าที่ กวาดสายตามองขั้นตอนการแสดงวิธีทำของลู่สือเซี่ยนคร่าว ๆ

ยิ่งดูคิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่น แทบจะย่นเป็นรอยลึก

ชายวัยกลางคนข้าง ๆ ที่นึกสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้นมา "เหล่าเหมา เป็นอะไรไป หรือว่าการตรวจให้คะแนนมีปัญหา ไม่ใช่ว่าได้คะแนนเต็มหรอกเหรอ"

เหมาจิ้นสี่วางกระดาษคำตอบลงพลางถอนหายใจ "คะแนนเต็มน่ะเต็มจริง แต่เด็กคนนี้ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ทุกอย่างทำตามขั้นตอน ทำตามตำราเป๊ะ ๆ"

"เลือกใช้วิธีที่ทื่อที่สุดก็ช่างเถอะ แต่ข้อสุดท้าย กรณีตั้งมากมายขนาดนั้น ชัด ๆ เลยว่าใช้วิธีอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์ก็เขียนจบได้ง่าย ๆ เขาดันเลือกวิธีแจกแจงทุกกรณี ไล่เขียนแจงออกมาทีละอันจนหมด ทั้งข้อย่อยที่หนึ่งและข้อย่อยที่สองเลย"

"ช่างเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็ประกาศผลตามคะแนนนี้ไปแล้วกัน มีคะแนนเต็มก็ยังดีกว่าไม่มี"

หากลู่สือเซี่ยนได้ยินการประเมินจากรองประธานสมาคมคณิตศาสตร์เข้า คงต้องร้องขอความเป็นธรรมเสียงหลงแน่

ทำถูกได้ก็ไม่ง่ายแล้วไหมล่ะครับ

คิดว่าผมมีระบบหรือไงกัน

......

เช้าวันอาทิตย์ ลู่สือเซี่ยนกำลังนั่งทำโจทย์จำลองวิชาฟิสิกส์กับเคมีอยู่ในห้องเรียนตามลำพัง

ทันใดนั้น ประตูพลันเปิดออก เจียงอวิ๋นคุนชะโงกหน้ามองเข้ามาข้างใน แล้วก็พบร่างของลู่สือเซี่ยนจริง ๆ

"ลู่สือเซี่ยน เธอนี่วนเวียนอยู่แค่สามจุดจริง ๆ ไม่หอพัก โรงอาหาร ก็ห้องเรียน"

ลู่สือเซี่ยนย่อมไม่หลงกลคำชมแบบนี้อยู่แล้ว จึงถามกลับไปว่า "อาจารย์เจียงครับ ปกติผู้อาวุโสอย่างอาจารย์ถ้าไม่มีธุระคงไม่แวะมาหา มีอะไรจะคุยกับผมก็พูดตรง ๆ เถอะครับ"

ได้ยินดังนั้น เจียงอวิ๋นคุนก็หัวเราะพลางด่าว่า "ไปให้พ้นเลย ใครผู้อาวุโสกัน เจ้าเด็กนี่! ฉันมาบอกข่าวดีกับเธอต่างหาก"

"วันนี้สมาคมคณิตศาสตร์ประจำเมืองประกาศผลการแข่งขันของเมื่อวานแล้ว เธอได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งระดับเมือง แถมยังได้ 120 คะแนนเต็มด้วย"

คราวนี้ ลู่สือเซี่ยนรีบวางปากกาลงทันที ดวงตาเป็นประกายวาววับ "นี่ก็นับเป็นรางวัลใหญ่ใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะได้เงินตั้งพันสองร้อยหยวนเลยสิเนี่ย"

พอเจอแบบนี้เข้า เจียงอวิ๋นคุนถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ถ้าเขาจำไม่ผิด เพิ่งจะเปิดเทอมได้ไม่นานก็เพิ่งมอบทุนการศึกษาให้ไปตั้งห้าหมื่นหยวนไม่ใช่หรือ ไฉนเจ้าเด็กนี่ถึงไม่ได้นึกถึงเกียรติยศเป็นอันดับแรก แต่นึกถึงเงินขึ้นมาก่อนเล่า

นิสัยเห็นเงินแล้วตาลุกวาวแบบนี้ ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ

เจียงอวิ๋นคุนถามด้วยความสงสัย "อย่าบอกนะว่าเธอขาดเงินอีกแล้ว ทุนการศึกษาของเธอล่ะ"

ลู่สือเซี่ยนโบกมือพลางตอบ "ส่งให้ที่บ้านหมดแล้วสิครับ ให้พ่อแม่ผมเอาไปหมุนต่อ จะได้เหนื่อยน้อยลงหน่อย แล้วก็ถือโอกาสเอาไปปรับปรุงบ้านด้วย"

เจียงอวิ๋นคุนพลันรู้สึกละอายใจขึ้นมา ดูเหมือนเขาจะเอาใจคนแคบไปตัดสินคนมีน้ำใจเสียแล้ว

ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ตาม ก็ไม่ควรเคลือบแคลงสงสัยในเจตนาอันบริสุทธิ์ของเด็กคนหนึ่งเลยจริง ๆ