ตอนที่ 54 พังแน่ บรรลัยแล้ว

"งั้นเธอก็สู้ไปลงแข่งลีกเลยดีกว่า ขอแค่คว้าที่หนึ่งระดับมณฑลมาได้ ก็รับไปเลย 6,000" เจียงอวิ๋นคุนเริ่มแนะลู่ทางพร้อมยกผลประโยชน์มาล่อใจ

พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของลู่สือเซี่ยนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "งั้นมันรับซ้อนกันได้ไหมครับ"

เจียงอวิ๋นคุนเคาะหัวเขาเบา ๆ ทีหนึ่งทันควัน "คิดเสียสวยหรูเชียวนะ รางวัลในสายการแข่งขันเดียวกัน ในปีนั้นมีสิทธิ์รับได้แค่เงินรางวัลของระดับที่สูงที่สุดเท่านั้นแหละ"

"พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าเธอได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งระดับมณฑลในการแข่งคณิตศาสตร์ แต่ก่อนหน้านั้นเธอรับเงินรางวัลระดับหนึ่งของเมืองไปแล้ว เงินรางวัลรอบหลังก็อด"

ตอนนี้ลู่สือเซี่ยนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว มันจะมีช่องโหว่มากมายขนาดนั้นรอให้เขามาเจอเสียที่ไหนกัน ไม่อย่างนั้นพวกเด็กในทีมแข่งขันคณิตศาสตร์จะไม่ยอมมาลงแข่งรอบคัดเลือกกันทำไม

ถึงตรงนี้เขาเลยเลิกสนใจเรื่องเงินรางวัลไป พันกว่าหยวนมันดูธรรมดาเกินไปจริง ๆ ดูทรงแล้วการแข่งลีกรอบนี้คงปฏิเสธไม่ได้เสียแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น เป็นวันแรกของสัปดาห์ใหม่อีกครั้ง

หลังจากลู่สือเซี่ยนออกกำลังกายตามกิจวัตรเสร็จ เขาก็ค่อย ๆ เดินทอดน่องไปยังอาคารเรียน

อุปกรณ์ออกกำลังกายของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งดีเลิศเกินไป ถ้าเขาไม่ได้ใช้ทุกวันคงรู้สึกเหมือนทิ้งขว้างทรัพยากรไปเปล่า ๆ

เวลานี้แม้จะยังไม่ถึงช่วงอ่านหนังสือเช้า แต่นักเรียนที่มาเช้าของห้องมักจะเริ่มก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือกันอย่างเอาเป็นเอาตายแล้ว

ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียน เสียงท่องอ่านหนังสือข้างหูก็พลันหยุดลงอย่างกะทันหัน

ลู่สือเซี่ยนเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ และพบว่าทุกคนในห้องต่างพากันจ้องเขม็งมาที่ตนเอง

"หมายความว่าไงกัน เมื่อเช้าฉันไม่ได้หวีผมเหรอ ผมชี้ฟูหรือไง" ลู่สือเซี่ยนยกมือขึ้นลูบผมหน้าม้าของตัวเองไปตามสัญชาตญาณ

เฉิงอี้เสวียซึ่งช่วงนี้สนิทสนมกลมเกลียวกับเขาเป็นอย่างดี เอ่ยแสดงความยินดีกับเขาว่า "เหล่าลู่ ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ไม่เบาเลยนะ แอบไปคว้าที่หนึ่งมาเงียบ ๆ คนเดียวเลย"

"สุดยอดจริง ๆ!"

"หัวหน้าห้องโคตรเจ๋ง!"

"เหล่าลู่กำลังจะทะยานฟ้าแล้ว!"

"เทพเกินไปแล้ว พี่ชาย!"

......

ลู่สือเซี่ยนรีบห้ามปรามคำเยินยอของพวกเขา "อย่าเพิ่งเลยน่า นี่มันแค่รอบคัดเลือกเองนะ ถ้าการแข่งลีกฉันยังได้ผลงานแบบนี้อยู่ ถึงตอนนั้นค่อยมาแสดงความยินดีก็ยังไม่สาย"

"หัวหน้าห้องก็ยังเจ๋งอยู่ดีนั่นแหละ ถึงขนาดได้ไปแข่งลีกต่อ น่าเสียดายที่พวกเราแม้แต่รอบคัดเลือกยังผ่านเข้าไปไม่ได้เลย"

คำพูดนี้ได้รับความเห็นพ้องจากคนจำนวนมากในทันที

ยังดีที่เจียงอวิ๋นคุนซึ่งเดินตามหลังเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ให้ลู่สือเซี่ยนได้ทันเวลา

"เอาละ เกี่ยวกับการแข่งคณิตศาสตร์ครั้งนี้ ครูขอพูดสั้น ๆ หน่อยแล้วกัน ผลคะแนนประกาศออกมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ห้องเราได้รางวัลระดับหนึ่งของเมืองหนึ่งคน ระดับสองของเมืองสองคน และระดับสามของเมืองสิบคน"

"ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับนักเรียนที่ได้รับเกียรติยศเหล่านี้ และต่อไปก็ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนนักเรียนลู่สือเซี่ยนที่คว้าสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งลีกในรอบต่อไปได้สำเร็จ"

"สุดท้ายครูอยากจะบอกว่า ทุกคนเพิ่งจะอยู่ ม.4 การทำผลงานได้ขนาดนี้ก็นับว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ ถ้าใครอยากจะลองเส้นทางสายการแข่งขัน ก็ต้องทุ่มเทให้กับการเรียนในยามปกติให้มากขึ้น พยายามทำให้ตอนขึ้น ม.5 ปีหน้าสามารถผ่านเข้าไปถึงการแข่งลีก หรือไม่ก็คัดตัวเข้าทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ของโรงเรียนเราให้ได้โดยตรง"

"เอาละ ทุกคนอ่านหนังสือเช้าต่อได้"

และแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนที่ทั้งตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยเนื้อหา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งมาถึงคาบเรียนสุดท้ายของบ่ายวันศุกร์

ชีวิตในโรงเรียนค่อนข้างน่าเบื่อหน่าย ข่าวสารอะไรก็ตามจึงมักจะแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

ด้วยเหตุนี้ เพื่อนนักเรียนจากหลาย ๆ ห้องในระดับ ม.4 ต่างได้ยินเรื่องนี้กันหมดแล้ว ว่าลู่สือเซี่ยนจากห้องหนึ่งกลายเป็นความหวังเดียวของทั้งระดับชั้นที่คว้าสิทธิ์เข้าแข่งลีกคณิตศาสตร์ระดับเมืองมาได้ ก่อนเลิกเรียนจึงพากันมามุงดูความครึกครื้นอยู่นอกห้องหนึ่งกันเต็มไปหมด

ทั้งที่เวลานี้ควรเป็นเวลาที่พวกเขาต้องรีบเดินทางกลับบ้านกัน แต่ทุกคนกลับมารวมตัวกันเพื่อส่งกำลังใจล่วงหน้าให้ลู่สือเซี่ยน

"หัวหน้าห้อง สู้ ๆ กับการแข่งลีกนะ!" นี่คือเสียงของเพื่อนร่วมห้องของเขา

ทว่ายังมีเด็กจากห้องอื่นอีกมากมายที่มาช่วยส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจเขาเช่นกัน

"เทพลู่สู้ตาย ต่อยมัธยมสาธิตจินหลิง เตะทีมแข่งคณิต รักษาศักดิ์ศรี ม.4 ตลอดกาล!"

จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กตัวแสบคนไหนตะโกนประโยคสุดเบียวประโยคนี้ออกมา ถึงขนาดทำให้คำว่า 'เทพลู่' ปรากฏขึ้นมาก่อนเวลาจริงตั้งหลายปี

ทว่าคำพูดนี้กลับมีคนขานรับกันอย่างล้นหลาม แล้วเริ่มตะโกนประสานเสียงพร้อมกันขึ้นมา

"ต่อยมัธยมสาธิตจินหลิง เตะทีมแข่งคณิต!"

คราวนี้ทำเอาลู่สือเซี่ยนถึงกับเริ่มใจฝ่อขึ้นมา ถ้าเรื่องนี้ดังไปเข้าหูพวกทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ในโรงเรียนเข้า เขาไม่ต้องอับอายขายหน้าจนแทรกแผ่นดินหนีเลยหรือไง

พังแน่ บรรลัยของจริงแล้วคราวนี้

เมื่อนึกถึงการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ ลู่สือเซี่ยนก็เริ่มรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาทันที

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าเขาเป็นพวกเด็กเทพคณิตศาสตร์จอมปลอม ขืนไปเดินเฉิดฉายในการแข่งขันลีกสักรอบคงได้เผยธาตุแท้ออกมาหมดแน่

ทันใดนั้น เขาก็มองเห็นเงาร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งท่ามกลางฝูงชน

ลู่สือเซี่ยนรีบส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เธอ จากนั้นก็รีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ปี 2007 ชานมเริ่มฮิตระเบิด ทั่วทุกหนแห่งในเมืองจินหลิงเริ่มปรากฏป้ายโฆษณาชานม CUCU ตู้เข่อ

ในร้านแฟรนไชส์ CUCU ตู้เข่อ ตรงถนนคนเดินสายของกินของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ลู่สือเซี่ยนกับเฉินอีอี้นั่งหันหน้าเข้าหากัน

ว่ากันตามจริง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เจอกันหลังจากคราวนั้นที่บ้านของเฉินอีอี

คนรู้จักตอนมัธยมต้นที่ได้มาเรียนที่มัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งมีแค่เธอคนเดียวจริง ๆ

เฉินอีอีหลังจากขึ้น ม.ปลาย ดูเหมือนจะลดความไร้เดียงสาลงไปบ้าง ส่วนสูงก็เพิ่มขึ้น ดูโตเป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อก่อนขึ้นมานิดหน่อย

แต่ไม่รู้ทำไม พอเห็นลู่สือเซี่ยน เธอก็ยังแก้ความขี้อายไม่หายอยู่ดี

หลังจากสั่งชานมไข่มุกเมนูซิกเนเจอร์ให้เธอ ลู่สือเซี่ยนก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

ไม่อย่างนั้น เขาเดาว่าคงได้นั่งดื่มกันจนถึงเช้าโดยไม่ได้คุยกันสักคำแน่นอน

"เพื่อนอีอี ช่วงนี้สบายดีไหม"

"ฉัน...ฉันสบายดีค่ะ แค่พอขึ้น ม.ปลายแล้วไม่ค่อยได้กลับบ้าน เลยไม่ได้ช่วยแม่ทำงานเลย"

พอฟังแล้ว ลู่สือเซี่ยนก็รู้ทันทีว่าตอนนี้เฉินอีอีคงจะอยู่หอพักโรงเรียนเหมือนกับเขาแน่ ๆ

ก็จริง บ้านเกิดของเฉินอีอีกว่าจะเดินทางกลับไปได้ลำบากกว่าเขาเสียอีก พักอยู่โรงเรียนยังสะดวกกว่า

"แล้วเรื่องเรียนล่ะ รู้สึกตามทันไหม"

"อื้อ ช่วงแรก ๆ ยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่พอผ่านไปอาทิตย์หนึ่งก็ดีขึ้นแล้ว คาบเรียนค่อนข้างเยอะ ในห้องฉันจดแทบไม่ทัน ตอนหลังเลยใช้วิธีฟังก่อน จดเฉพาะจุดสำคัญ แล้วค่อยมาเขียนเสริมตอนเลิกเรียนน่ะ"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้า เรื่องนี้เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นชาติก่อนเฉินอีอีจะสอบติดมหาวิทยาลัยจินหลิงได้อย่างไร

คาดว่าเวลาว่างของเธอในตอนนี้คงเอาไปใช้กับการเรียนหมด แล้วพอคิดว่าการที่เขาเรียกเธอออกมาแบบนี้จะทำให้เธอเรียนช้าลงหรือเปล่านะ

พอดีกับที่ตอนนั้นชานมถูกยกมาเสิร์ฟ

เลี้ยงชานมเธอสักแก้ว ถือเป็นการชดเชยแล้วกัน

ลู่สือเซี่ยนรีบช่วยเจาะหลอดให้แก้วหนึ่ง แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเธอ

ทว่าเฉินอีอีกลับเบิกตากลมโตจ้องมองชานมตรงหน้า ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

"นี่มันชาอะไรเหรอ ทำไมเป็นสีน้ำตาล แถมยังมีอะไรอยู่ข้างในด้วย เหมือนเอาไปแช่ดินเลย มันดื่มได้จริง ๆ เหรอ"

ลู่สือเซี่ยน : (＞_＜)

เขาเอามือกุมหน้า เรียบเรียงคำพูดอย่างละเอียดรอบคอบแล้วอธิบายว่า "ชานมก็คือชานมไง ตามตัวอักษรก็คือนมวัวผสมชาแดง มันถึงได้มีสีนี้ ดื่มได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่ถ้าเธอดื่มแล้วอ้วนขึ้นมาอย่ามาโทษผมล่ะ"

"ไม่อ้วนหรอก ถ้าฉันทำงานเยอะ ๆ ก็ไม่อ้วนแล้ว"

เฉินอีอีถึงได้วางใจลง ในเมื่อเขาบอกว่าดื่มได้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแน่

เป็นไปตามคาด พอดื่มไปอึกเล็ก ๆ ดวงตาของเฉินอีอีก็หยีลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยวอย่างน่ามอง

"อร่อยจัง หวานดีด้วย แก้วนี้เท่าไหร่เหรอ"

"แก้วละห้าหยวน" ลู่สือเซี่ยนบอกเธอ

คราวนี้ เฉินอีอีถึงกับตกใจจนแทบจะพ่นชานมที่เพิ่งกลืนลงไปออกมา

"แพงขนาดนี้เลยเหรอ ถ้างั้นฉันไม่ดื่มแล้วดีไหม เงินตั้งห้าหยวน ฉันกดน้ำได้ตั้งหลายขวดเลยนะ"