ตอนที่ 55 นายมาเกาะเอารางวัลใช่ไหม

ลู่สือเซี่ยนจนปัญญาอยู่บ้าง เขารู้ว่าเฉินอีอีประหยัดมัธยัสถ์มาโดยตลอด แต่นี่เขาเลี้ยงนะ แถมจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้วด้วย

"อย่าเลย เงินก็จ่ายไปหมดแล้ว เธอไม่ดื่มปล่อยให้ทิ้งไปเปล่า ๆ จะไม่ยิ่งน่าเสียดายกว่าเหรอ"

พอพูดแบบนี้ ในที่สุดเฉินอีอีก็เลิกลังเล

ดื่มชานมเสร็จอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายกลับหอพักของตัวเอง

สำหรับพวกเขาทั้งคู่แล้ว ตอนนี้เวลาล้วนมีค่ายิ่ง

ก่อนจะจากกัน เฉินอีอีเอ่ยคำว่าสู้ ๆ กับลู่สือเซี่ยน ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

แม้จะเป็นแค่สองคำสั้น ๆ แต่สำหรับเฉินอีอีแล้ว นับว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ

เมื่อได้ยินเสียงให้กำลังใจของเธอ ลู่สือเซี่ยนทำได้เพียงยิ้มเจื่อน

เธอคงคิดว่าผมทำได้ทุกอย่างสินะ

แต่ผมไม่ได้เป็นเทพคณิตศาสตร์จริง ๆ เสียหน่อย

ลู่สือเซี่ยนทอดถอนใจยาวในอก พอกลับถึงหอพักก็เริ่มอ่านหนังสือต่อ

การจะมาเร่งอ่านเอาดาบหน้ากับวิชาคณิตศาสตร์นั้นเป็นไปไม่ได้เลย เวลาแค่หนึ่งถึงสองวันนี้ ต่อให้เขาอดหลับอดนอนอ่านเนื้อหาแข่งขัน ก็ไม่มีทางก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดได้หรอก

ขืนมาอ่านตอนนี้ สมองคงมีปัญหาแล้วจริง ๆ

ส่วนหนังสือ "หลักชีวเคมี" นั้น เขาอ่านจบหมดแล้ว แม้จะไม่อาจบอกว่าเข้าใจลึกซึ้งระดับผู้เชี่ยวชาญ แต่จุดความรู้สำคัญล้วนทำความเข้าใจจนขึ้นใจแล้วจริง ๆ

ดังนั้น เขาจึงนำไปคืนที่หอสมุดตั้งแต่วันก่อน และยืม "ชีววิทยาของเซลล์" อีกเล่มมาแทน

ด้วยรูปแบบการอ่านหนังสือที่กลายเป็นนิสัยไปแล้ว ลู่สือเซี่ยนจึงยังคงเริ่มต้นเปิดอ่านตั้งแต่บทนำ

หลังจากอ่านประวัติการพัฒนาของสาขาวิชาโดยสังเขปจบ ลู่สือเซี่ยนก็เริ่มจดประเด็นสำคัญที่ต้องทำความเข้าใจในหนังสือเล่มนี้

"ลักษณะร่วมพื้นฐานของเซลล์และคุณลักษณะของการเป็นหน่วยพื้นฐานของกิจกรรมแห่งชีวิต ลักษณะโครงสร้างของไมโคพลาสมากับกลไกจำเป็นต่อการอยู่รอดและการแบ่งตัวของเซลล์ โครงสร้างพื้นฐานของเซลล์ยูแคริโอต"

"ทำความเข้าใจความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับไวรัส (โครงสร้าง การจำแนกประเภท) การเพิ่มจำนวนของไวรัส ความสัมพันธ์ด้านกำเนิดและวิวัฒนาการระหว่างไวรัสกับเซลล์"

และยังมีความรู้ที่จำเป็นต้องทำความเข้าใจ ได้แก่ ความแตกต่างระหว่างเซลล์โพรแคริโอตกับเซลล์ยูแคริโอต เซลล์พืชกับเซลล์สัตว์

......

เช้าวันอาทิตย์ ลู่สือเซี่ยนออกกำลังกายและรับประทานอาหารเช้าเสร็จตามกิจวัตรเดิม

ต่อไปก็คือการไปหากลุ่มใหญ่ของทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ตามที่เจียงอวิ๋นคุนแนะนำไว้ เพื่อไปร่วมการแข่งขันลีกพร้อมกับพวกเขา

เจียงอวิ๋นคุนย่อมไม่มีเวลามาคอยพาเขาไปทุกวันอยู่แล้ว ธุระของตัวเองจะไม่ต้องทำหรืออย่างไร

ครั้งก่อนก็แค่เพราะต้องไปกันทั้งห้อง ถึงได้จำเป็นต้องพาไปเท่านั้นเอง

แม้จะไม่เคยไปมาก่อน แต่แค่เดินตรงไปยังตึกอเนกประสงค์ก็เรียบร้อยแล้ว

ได้ยินมาว่าที่นี่เป็นศูนย์รวมของทีมแข่งขันโอลิมปิกวิชาการทุกวิชาของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ค่อย ๆ หาไปทีละชั้นอย่างไรก็ต้องเจอ

เมื่อเดินเข้าไปจากโถงชั้นหนึ่ง นอกจากห้องเรียนแล้ว เขาก็เดินดูห้องพักครูทั้งฝั่งซ้ายและขวาจนทั่ว ปรากฏว่าไม่ใช่เลยสักห้อง

ถ้าไม่ใช่ห้องคอมพิวเตอร์ ก็เป็นห้องเก็บอุปกรณ์การเรียนการสอน

พอเดินขึ้นไปอีกชั้น ไม่มีคนอยู่เลยสักคน เช่นนั้นก็คงไม่ใช่แน่นอน

จนกระทั่งเดินมาถึงชั้นสาม ลู่สือเซี่ยนก็ได้ยินเสียงถกเถียงกันแว่วมาจากระยะไกล

"ข้อนี้ฉันว่าใช้วิธีที่เดส์การ์ตใช้แก้ปัญหาของปัปปุสได้นะ กำหนดเส้นตรงเส้นหนึ่งบนระนาบให้เป็นเส้นฐาน ระบุจุดเริ่มต้นให้มัน แล้วเลือกเส้นตรงอีกเส้นที่ตัดกับมัน โดยกำหนดให้สองเส้นนี้แทนแกน x จุดกำเนิด O และแกน y ตามลำดับ เพื่อสร้างระบบพิกัดเฉียงขึ้นมา"

"แนวคิดของนายไม่มีปัญหา แบบนี้ตำแหน่งของจุดใด ๆ บนระนาบนั้นก็จะถูกกำหนดได้อย่างเจาะจงด้วย (x, y) เพียงชุดเดียว ข้อสอบจริงเมื่อกี้ก็จะถูกแปลงเป็นสมการไม่กำหนดดีกรีสองที่มีสองตัวแปร ฉันคิดว่าทำได้นะ"

......

ลู่สือเซี่ยนพลันเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนร่วมชั้นขึ้นมาทันที นี่น่ะหรือคือโลกของเหล่าเทพคณิตศาสตร์ ดูเหมือนเขาจะเข้าไม่ถึงเอาเสียเลย

ทว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เดินหันหลังกลับก็คงไม่ได้

เขาทำได้เพียงแข็งใจเดินหน้าต่อไป เมื่อเห็นว่าพวกเขาน่าจะได้ข้อสรุปตรงกันและเริ่มเงียบเสียงลงแล้ว

ลู่สือเซี่ยนจึงอาศัยจังหวะนี้ หยิบขวดนมเปรี้ยวหวาฮาฮาสองขวดออกจากกระเป๋าเป้ใบเล็กแล้วยื่นให้พวกเขาพลางกล่าวว่า "พวกรุ่นพี่เหนื่อยกันแย่เลยครับ ดื่ม AD แคลเซียมเติมพลังกันสักหน่อย ผมเป็นรุ่นน้องที่จะมาขอติดรถไปด้วยครับ"

นักเรียนชายทั้งสองคนได้ยินคำว่ารุ่นพี่แล้วดูเหมือนจะยังไม่ค่อยชิน จากนั้นก็หันมองหน้ากัน ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมาในทันใด

AD แคลเซียมทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

นักเรียนชายคนหนึ่งพูดอย่างเกรงใจว่า "อย่าเรียกพวกเราว่ารุ่นพี่เลยครับ พวกเราสองคนอยู่ ม.5/1 เขาชื่อหวงจงเซิง ส่วนผมชื่อหลี่หรูไห่ ในเส้นทางการแข่งคณิตศาสตร์นี้พวกเราก็เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เพิ่งเข้าทีมแข่งขันคณิตศาสตร์มาได้ไม่ถึงปีเอง"

นักเรียนชายอีกคนที่ชื่อหวงจงเซิงเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดกับเขาว่า "ดูท่าทางนายคงจะเป็นหน่อเนื้อต้นเดียวของ ม.4 โรงเรียนเราที่มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งระดับมณฑลสินะ สมแล้วที่ว่าแผ่นดินมีผู้มีความสามารถรุ่นสู่รุ่น คลื่นลูกใหม่ย่อมไล่ตามคลื่นลูกเก่า"

ลู่สือเซี่ยนข่มความรู้สึกอยากแซวว่าสองประโยคนี้มันไม่ได้มาจากบทเดียวกันเอาไว้ แล้วกล่าวถ่อมตัวตามมารยาทกลับไป

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผลลัพธ์ที่ผมทุ่มสุดกำลังทำได้ ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นของพวกพี่เท่านั้นเอง"

ขณะที่ทั้งสองสามคนกำลังคุยกันอย่างออกรสอยู่ด้านนอก จู่ ๆ ก็มีเสียงกระแอมไออย่างขรึมจัดดังมาจากข้างใน

"แค่ก ๆ พวกเธอสามคนเข้ามาข้างในให้หมด"

ลู่สือเซี่ยนหันกลับไปก็พบว่ารุ่นพี่ทั้งสองคนเดินคอตกเข้าไปข้างในแล้ว ทั้งยังส่งสายตาเห็นอกเห็นใจแต่ช่วยอะไรไม่ได้มาให้เขาอีกด้วย

เขาเองก็เดินตามเข้าไปอย่างระมัดระวัง พบว่าข้างในยังมีอีกสี่ห้าคนกำลังเก็บข้าวของอยู่ บนเก้าอี้มีชายวัยกลางคนรูปร่างปานกลางนั่งอยู่คนหนึ่ง ดูแล้วอายุน่าจะค่อนข้างมาก ทว่าสายตากลับเฉียบคมและทรงพลังอย่างยิ่ง

หรือว่า นี่จะเป็นโค้ชของทีมแข่งขันคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง?

หวงจงเซิงกับหลี่หรูไห่ที่เมื่อครู่ยังคุยโวอย่างออกรสอยู่ด้านนอก พอเข้ามาข้างในกลับกลายเป็นเหมือนลูกแกะเชื่อง ๆ สองตัว

ทั้งสองคนเอ่ยทักทายชายวัยกลางคนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "สวัสดีครับอาจารย์จาง!"

เวลานี้ลู่สือเซี่ยนยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนเอง จึงเอ่ยทักทายตามไปด้วยอีกคน

ชายวัยกลางคนใช้สายตาคู่หนึ่งกวาดมองประเมินลู่สือเซี่ยนพลางกล่าวว่า "เธอคือจ้วงหยวนจงเข่ารุ่นนี้น่ะเหรอ? นักเรียนในมือของเสี่ยวเจียงสินะ?"

ออร่าของคนผู้นี้ค่อนข้างแข็งกร้าว สร้างแรงกดดันให้ลู่สือเซี่ยนอยู่บ้าง

ทว่าประสบการณ์เป็น 'คนทำงานหาเช้ากินค่ำ' มาหลายปีของลู่สือเซี่ยนไม่ได้สูญเปล่า คนคนนี้หากเทียบกับ 'เถ้าแก่' ในมหาวิทยาลัยที่กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายในห้องทดลองแล้ว ก็ยังนับว่าด้อยกว่าอยู่ระดับหนึ่ง

"อาจารย์จางล้อผมเล่นแล้วครับ ครั้งนี้ผมฟลุกสอบผ่านรอบคัดเลือกมาได้ เลยอยากจะขอตามอาจารย์ไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยครับ"

ชายวัยกลางคนกลับไม่ไว้หน้าตามมารยาทแม้แต่น้อย นิสัยตรงไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น

"ฟลุกงั้นเรอะ? ถ้าฟลุกแล้วยังสอบได้คะแนนเต็ม ฉันก็คงไม่ต้องมาเสียเวลาสอนโจทย์ห่าเหวอะไรแล้ว"

"ข้อสอบของเธอฉันดูแล้ว ร่องรอยการทำตามแบบแผนหนักเกินไป ดูทรงแล้วคงไม่มีพรสวรรค์อะไรเท่าไหร่ มาเกาะเอารางวัลใช่ไหมล่ะ?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ภายในห้องพักครูก็เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจอย่างชัดเจน

แต่นักเรียนทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ข้างในกลับไม่มีใครเปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าชินชากับสำนวนคำพูดของชายวัยกลางคนมานานแล้ว

ลู่สือเซี่ยนเองก็ถึงกับพูดไม่ออก นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่แท้ ๆ แถมยังไม่ได้ไปล่วงเกินอะไรอีกฝ่ายเลย แต่คำพูดช่างฟังแล้วระคายหูเหลือเกิน

ทว่าในใจของเขาย่อมรู้ดี ชายวัยกลางคนพูดไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว

เขาไม่มีพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์จริง ๆ การที่มาถึงจุดนี้ได้ล้วนอาศัยความรู้คณิตศาสตร์ขั้นสูงมาเป็นฐานให้ทั้งสิ้น

และวิชาพื้นฐานอย่างคณิตศาสตร์นี้ หากคิดจะเรียนให้ลึกซึ้งและเชี่ยวชาญ ถ้าปราศจากพรสวรรค์และประกายความคิดสร้างสรรค์ ต่อให้ตรากตรำเรียนไปชั่วชีวิตก็ยากที่จะสร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาได้