ตอนที่ 57 ประกาศผลคะแนนการแข่งขันคณิตศาสตร์รอบลีก

ข้อแรก กำหนดช่วงค่าของ x มาให้ แล้วให้พิสูจน์ว่าอสมการนั้นเป็นจริง

ลู่สือเซี่ยนใช้ทฤษฎีบทอสมการค่าเฉลี่ยแปลงอสมการนั้นให้อยู่ใต้เครื่องหมายกรณฑ์เดียวกันได้โดยตรง

ท้ายที่สุด นิพจน์ดังกล่าวมีฟังก์ชันเพิ่มแบบทางเดียว (monotonically increasing) ภายในช่วงค่าของ x ที่กำหนด

ดังนั้น อสมการนี้จึงเป็นจริง

พอกล่อมแกล้ม ลู่สือเซี่ยนตั้งสติให้มั่น แล้วเริ่มดูข้อถัดไป

ข้อนี้เป็นเนื้อหาเรขาคณิตวิเคราะห์ ในระบบพิกัดฉาก มีการกำหนดพิกัดมาให้สามจุด หากระยะห่างจากจุด P ไปยังส่วนของเส้นตรงเส้นหนึ่งเป็นมัชฌิมเรขาคณิต (geometric mean) ของระยะห่างไปยังส่วนของเส้นตรงอีกสองเส้น จงหาสมการทางเดินของจุด P

ข้อที่สาม ภายในรูปสามเหลี่ยมมุมป้านรูปหนึ่งมีวงกลมล้อมรอบ จงพิสูจน์ว่าเงื่อนไขจำเป็นและเพียงพอที่ทำให้ส่วนของเส้นตรงสามเส้นเป็นส่วนสูงทั้งสามของสามเหลี่ยมรูปนี้คือสมการหนึ่ง

ลู่สือเซี่ยนคิดวิธีแก้ออกอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็คำนวณคำตอบการพิสูจน์ของสองข้อสุดท้ายลงบนกระดาษทดได้สำเร็จ

บ้าน่า? หรือว่าเราจะมองอะไรผิดไป มันไม่น่าจะง่ายขนาดนี้นี่นา?

ทว่าเขากลับมองไม่ออกเลยว่าแนวคิดของตัวเองผิดพลาดตรงไหน นี่น่ะหรือการสอบรวมระดับมณฑล?

เขาคิดทบทวนไปมา สุดท้ายก็เขียนขั้นตอนบนกระดาษทดลงในกระดาษคำตอบอยู่ดี

ลู่สือเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองผู้เข้าแข่งขันคนอื่นรอบตัวที่กำลังทำข้อสอบ แต่ละคนยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีใครทำเสร็จก่อนเวลาแม้แต่คนเดียว

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? หรือว่าเราจะเก่งเกินไปแล้วจริงๆ?

จนกระทั่งหมดเวลาสอบ ลู่สือเซี่ยนก็ยังคงตกอยู่ในความสับสนงุนงง

ระหว่างเดินไปรวมแถว เขาก็ยังขบคิดอยู่ตลอดว่าตรงไหนกันแน่ที่เกิดข้อผิดพลาด

เพราะมันทำได้ราบรื่นเกินไป ซึ่งนี่ไม่ปกติเอาเสียเลย

ถ้าเป็นวิชาอื่น เขาคงไม่เกิดความรู้สึกเช่นนี้ แต่นี่คือวิชาคณิตศาสตร์ เขาไม่กล้าประมาทหรือดูแคลนมันแม้แต่น้อย

หลังจากรวมตัวกับทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ลู่สือเซี่ยนก็สังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่ามีคนถึงสามคนที่สีหน้าดูแย่มาก

ลู่สือเซี่ยนไม่กล้าเอะอะ และไม่กล้าเอ่ยปากถามถึงสถานการณ์การสอบเมื่อช่วงเช้า

ทำได้เพียงแบกความกังขาเต็มอกไปกินข้าว จากนั้นก็รอคอยการประกาศคะแนนในช่วงบ่ายอย่างเงียบๆ

ทันทีที่การสอบช่วงเช้าสิ้นสุดลง สมาคมคณิตศาสตร์มณฑลซูก็เริ่มภารกิจตรวจข้อสอบอันซับซ้อนในทันที

เพื่อที่ช่วงบ่ายจะได้ตัดเกณฑ์คะแนนได้ทันท่วงที และกำหนดโควตาผู้ที่จะผ่านเข้าไปแข่งรอบสองต่อไป

แม้แต่ข้าวยังไม่มีเวลาจะกิน ทั้งสมาคมคณิตศาสตร์ต่างเริ่มขับเคลื่อนงานกันอย่างวุ่นวาย

หากเป็นการแข่งขันระดับเมืองยังพอให้เจ้าหน้าที่คนอื่นมาช่วยตรวจได้ แต่เมื่อมาถึงรอบลีก งานตรวจข้อสอบทั้งหมดต้องดำเนินการโดยคณะครูผู้ตรวจข้อสอบเท่านั้น

แม้ปริมาณข้อสอบที่ต้องตรวจจะมหาศาล ทว่าก็มิอาจต้านทานพลังคนหมู่มากได้

เพียงไม่นาน เมื่อถึงเวลาบ่ายโมงครึ่ง คะแนนทั้งหมดก็ถูกรวบรวมออกมาจนเกือบครบถ้วน

เวลานี้ครูผู้ตรวจข้อสอบทุกคนต่างมารวมตัวกัน ความเหน็ดเหนื่อยตลอดช่วงพักเที่ยงก็เพื่อที่จะได้เห็นคะแนนในวินาทีนี้เอง

"ข้ออื่นๆ ความยากตามปกติผมจะไม่พูดถึงนะ แต่คราวนี้ผมเดาว่าคงมีคนไม่น้อยที่ตกม้าตายในข้อสุดท้าย เพราะกับดักค่อนข้างแนบเนียน ถ้าพิจารณาแค่กรณีเรขาคณิตระนาบเพียงอย่างเดียว จะได้คะแนนแค่หนึ่งในสามเท่านั้น ยังมีกรณีเรขาคณิตสามมิติที่ต้องนำมาคิดด้วย"

"ข้อสอบปีนี้เน้นหนักไปทางเรขาคณิตจริงๆ ช่วงนี้ IMO เองก็ชอบออกแนวนี้ด้วย เลยทำให้เบื้องบนเริ่มหันมาให้ความสำคัญกับด้านเรขาคณิตอย่างเห็นได้ชัด"

"คาดว่าคราวนี้คนที่ได้คะแนนเต็มคงไม่เยอะเท่าครั้งก่อนแล้วล่ะ"

ครูผู้ตรวจข้อสอบหลายคนต่างแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างออกรส

......

เวลาบ่ายสองโมงครึ่ง ผู้เข้าแข่งขันทุกคนต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้า

บนลานกิจกรรมกลางแจ้งขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยจินหลิง เจ้าหน้าที่จากสมาคมคณิตศาสตร์มณฑลได้จัดเตรียมสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว

เนื่องจากคนในสมาคมคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสายวิชาการ จึงไม่มีการพูดจาเวิ่นเว้อให้เสียเวลา ตรงเข้าสู่ประเด็นสำคัญทันที

สมาชิกของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งยืนรวมกลุ่มกัน เฝ้ารอการประกาศคะแนนด้วยความร้อนใจ

"ฉันรู้ตัวเลยว่าคราวนี้คงไม่รอดแล้ว ออกข้อสอบเรขาคณิตเยอะขนาดนี้ ที่ฉันตะลุยโจทย์พีชคณิตข้อใหญ่ๆ มาก่อนหน้านี้กลายเป็นสูญเปล่าหมดเลย" หลี่หรูไห่พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งถอดใจ

"ใครว่าไม่จริงล่ะ ไม่ว่าฉันจะผ่านเข้าสู่รอบสองได้หรือเปล่า ตอนนี้ขอแค่ได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลก็พอแล้ว แค่นั้นฉันก็มีแต้มต่อพอจะได้โควตาเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยจินหลิงแล้ว" รุ่นพี่ ม.6 คนนั้นกล่าวด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

คนอื่นๆ ในทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ไม่ได้เอ่ยปาก แต่ก็มองเห็นแววความตึงเครียดปรากฏบนใบหน้าได้อย่างชัดเจน

......

ขณะที่เหล่านักเรียนด้านล่างยังคงกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น รองนายกสมาคมก็ถือไมโครโฟนเริ่มประกาศเกณฑ์คะแนนของการแข่งขันครั้งนี้

"จากผลคะแนนรวมในการแข่งขันรอบลีกรอบแรกครั้งนี้ ทางเราได้กำหนดเกณฑ์คะแนนของรางวัลชนะเลิศ รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง และรางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง รวมถึงเกณฑ์คะแนนสำหรับการผ่านเข้าสู่รอบสองไว้เรียบร้อยแล้ว"

"เกณฑ์คะแนนของรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองคือ ตั้งแต่ 60 คะแนนขึ้นไปแต่น้อยกว่า 75 คะแนน เนื่องจากมีจำนวนค่อนข้างมาก นักเรียนที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองขอให้ไปดูที่หน้าจอแสดงผลตรงเวทีด้านหน้าในภายหลัง หากมีข้อโต้แย้งประการใดสามารถแจ้งต่อคณะกรรมการจัดการแข่งขันได้"

"เกณฑ์คะแนนของรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งคือ ตั้งแต่ 75 คะแนนขึ้นไปแต่น้อยกว่า 100 คะแนน ผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งในการแข่งขันคณิตศาสตร์รอบลีกมณฑลซูประจำปี 2007 ได้แก่ จางลี่ โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 99 คะแนน, หลี่อี้ปิน โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 96 คะแนน... เฉิงหรูเหวิน โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง 92 คะแนน... หวงจงเซิง โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง 78 คะแนน..."

การประกาศรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งจุดชนวนให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นทันที ส่วนทางฝั่งทีมของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งกลับมีทั้งคนดีใจและเสียใจปะปนกัน

คนที่ยินดีปรีดาย่อมเป็นหวงจงเซิง เพิ่งเข้าทีมแข่งขันคณิตศาสตร์มาได้ไม่ทันไรก็คว้าเหรียญเงินระดับมณฑลมาครองได้ นับเป็นแรงใจอันยิ่งใหญ่สำหรับเขา

ทว่าสำหรับเฉิงหรูเหวินที่อยู่ ม.6 แล้ว นี่กลับเป็นเรื่องสะเทือนใจอย่างยิ่ง เขาอยากได้โควตาเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยจินหลิง ซึ่งต้องคว้าผลงานรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลบวกกับรางวัลอื่นๆ มาเสริมด้วยถึงจะพอมีหวัง

แต่ในตอนนี้จิตใจของเขากลับแทบพังทลาย เด็กหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วคนหนึ่งถึงกับร้องไห้โฮออกมาราวกับเด็กเล็กๆ

คนในทีมแข่งขันต่างพากันเข้าไปปลอบใจเขา

พูดตามตรง ตอนนี้ลู่สือเซี่ยนเองก็เริ่มใจคอไม่ดีเหมือนกัน ผู้คนมากมายขนาดนี้คะแนนวนเวียนอยู่แค่ระหว่างแปดสิบถึงเก้าสิบคะแนน แสดงว่าต่างก็เสียคะแนนกันเป็นวงกว้าง

แล้วตัวเขาเองจะไม่โดนหางเลขไปด้วยหรือไง

ถ้าประเมินจากความรู้สึกตอนทำข้อสอบ การจะมือเปล่ากลับไปคงไม่น่าเป็นไปได้ ข้อสอบส่วนแรกอย่างน้อยก็น่าจะได้สักเจ็ดสิบกว่าคะแนนแล้ว

แต่ในรายชื่อรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งที่ประกาศออกมาเมื่อครู่กลับไม่มีชื่อเขา นั่นหมายความว่าโอกาสสูงมากที่เขาจะได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง

บอกไม่ถูกว่าผิดหวังหรืออย่างไรกันแน่ เดิมทีความคาดหวังของลู่สือเซี่ยนก็แค่มาเนียนเอาเหรียญรางวัลกลับไปอยู่แล้ว

แค่เดินตามมาเกาะขบวนรอบเดียวก็ได้รางวัลระดับมณฑลติดมือมาแล้ว พูดไปแล้วมีแต่ได้กับได้ ลู่สือเซี่ยนปลอบใจตัวเองอยู่ในอก

ไม่นานนัก รองนายกสมาคมก็เริ่มขานเกณฑ์คะแนนของรางวัลชนะเลิศ ซึ่งเป็นประเด็นที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุด ถึงตอนนี้ทั่วทั้งสนามพลันเงียบสงัดลงทันตา มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวคอยกระซิบข้างหู

"เกณฑ์คะแนนของรางวัลชนะเลิศคือ ตั้งแต่ 100 คะแนนขึ้นไป ผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศ ได้แก่ โจวยี่หมิง โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 120 คะแนน, เฉินเฟิงเจ๋อ โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 120 คะแนน, อู๋ซวง โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 118 คะแนน, เสิ่นหร่าน โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 116 คะแนน, หวังเชี่ยน โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง 115 คะแนน..."

พอขานมาถึงตรงนี้ คนของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เพราะหวังเชี่ยนก็คือรุ่นพี่สาวคนที่คอยปลอบลู่สือเซี่ยนก่อนหน้านี้นั่นเอง ทั้งยังเป็นกัปตันทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งอีกด้วย

"กัปตัน คะแนนขนาดนี้เธอได้เข้าสู่รอบสองแน่นอน สุดยอดไปเลย" หวงจงเซิงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ

เพื่อถนอมน้ำใจของคนอื่นๆ หวังเชี่ยนจึงไม่ได้พูดอะไร ทว่าประกายความยินดีตรงหัวคิ้วกลับไม่อาจปิดบังได้เลย

ขณะที่ลู่สือเซี่ยนไม่มีเวลาไปสนใจสิ่งที่พวกเขาพูดกัน ในหูของเขายังคงสะท้อนก้องด้วยรายชื่อที่รองนายกสมาคมกำลังขานอยู่

แม้จะมีลางสังหรณ์ว่าตนเองน่าจะได้รางวัลที่สามระดับมณฑลเป็นแน่ ทว่าในเมื่อยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ใครเล่าจะหยั่งรู้ผลลัพธ์ที่แท้จริงกันได้