ตอนที่ 58 เซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ที่ไม่ได้คาดหวัง

เมื่อคะแนนของผู้ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลประกาศต่ำลงเรื่อย ๆ ลู่สือเซี่ยนก็รู้ดีว่าใกล้จะอ่านจบแล้ว

ทว่ากระทั่งถึงคะแนนสุดท้ายที่ 100 เอ็ดคะแนน ก็ยังไม่มีชื่อของเขา ในตอนที่เขากำลังจะยอมแพ้นั่นเอง จู่ ๆ ข้างหูก็แว่วเสียงประกาศขึ้นมาว่า "โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง ลู่สือเซี่ยน 100 คะแนน"

สองมือของเขากำแน่นทันที เขาผ่านเกณฑ์แบบฉิวเฉียดพอดีเป๊ะ!

ความยินดีเหนือความคาดหมายพลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

ชีวิตคนเราอาจไม่ได้ราบรื่นสมปรารถนาทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ยังต้องเชื่อมั่นว่า ในช่วงเวลาที่บางครั้งอาจไม่ค่อยสวยงาม มักจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ที่ไม่ได้คาดหวังแวะเวียนมาหาเสมอ!

สมาชิกทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันส่งสายตาที่ทั้งไม่อยากจะเชื่อและอิจฉาตาร้อนมาที่เขา

โดยเฉพาะคนที่ได้เพียงรางวัลระดับสองของมณฑล สีหน้าก็กลายเป็นพวกขี้อิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที แบบนี้ยังจะเล่นด้วยกันอย่างมีความสุขได้อยู่ไหมเนี่ย?

100 คะแนนพอดีเป๊ะแตะเส้นเกณฑ์รางวัลชนะเลิศระดับมณฑล แบบนี้ก็ได้เหรอ?

อีกฝ่ายอยู่แค่ ม.4 ยังไม่เคยผ่านการฝึกอบรมจริงจังก็คว้าเตอร์รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลไปแล้ว ส่วนพวกเราอยู่ ม.5 แท้ ๆ กลับยังเล่นขี้โคลนอยู่เลย

ลู่สือเซี่ยนเกาท้ายทอย พลางพูดด้วยความกระดากอายเล็กน้อย "ครั้งนี้ผมฟลุกจริง ๆ ครับ"

ความคาดหวังในใจก่อนหน้านี้ลดลงมาหลายระดับแล้ว ผลลัพธ์ในตอนนี้จึงอยู่เหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ

"เกณฑ์คะแนนสำหรับรอบรองชนะเลิศคือ 112 คะแนนขึ้นไป ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้แก่ โจวอี้หมิง โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 120 คะแนน, เฉินเฟิงเจ๋อ โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 120 คะแนน, อู๋ซวง โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 118 คะแนน, เสิ่นหร่าน โรงเรียนมัธยมสาธิตประจำเมือง 116 คะแนน, หวังเชี่ยน โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำเมือง 115 คะแนน... เจิ้งเสียงอวิ๋น โรงเรียนมัธยมสองประจำเมือง 112 คะแนน"

พอฟังเกณฑ์คะแนนรอบรองชนะเลิศจบ ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่โชคดีแตะเส้นผ่านเกณฑ์เข้ามา ขณะเดียวกันก็สามารถสรุปผลงานของทีมแข่งขันคณิตศาสตร์โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งในครั้งนี้ได้แล้ว

ถ้ารวมคนที่ได้รางวัลชนะเลิศมาแบบช่วยเติมจำนวนอย่างเขาเข้าไปด้วย ทั้งหมดก็มีรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลสองคน รางวัลระดับสองของมณฑลสองคน รางวัลระดับสามของมณฑลสี่คน และในจำนวนนี้ยังมีนักเรียนที่ได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศอีกหนึ่งคน

พิธีมอบรางวัลในสถานที่จัดงานเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้รอบรองชนะเลิศจะยังไม่ได้จัดขึ้น แต่ก็ไม่ส่งผลต่อการตัดสินรางวัลเหล่านี้แล้ว

รางวัลนี้พูดไปแล้วก็นับว่าค่อนข้างสำคัญ ได้ยินมาว่าคนที่จะขึ้นเวทีมากล่าวเปิดงานในครั้งนี้คือผู้อำนวยการสำนักการศึกษามณฑลตัวจริง ไม่ใช่รองผู้อำนวยการ

ด้วยเหตุนี้ แม้แต่อธิการบดีมหาวิทยาลัยจินหลิงก็ยังต้องมาคอยให้การต้อนรับด้วยตัวเอง มาตรฐานระดับนี้สุดท้ายแล้วจึงก่อให้เกิดผลลัพธ์ประการหนึ่ง

นั่นคือการประชาสัมพันธ์และความสนใจต่อการแข่งขันคณิตศาสตร์รอบลีกครั้งนี้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"วันนี้ ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้มาพบกับเหล่านักเรียนผู้มีความสามารถทุกท่าน การแข่งขันคณิตศาสตร์มัธยมปลายระดับประเทศคืองานแข่งขันประจำที่ประเทศของเรากำหนดขึ้นตั้งแต่ปี 1981 ผมขอพูดสั้น ๆ สามประเด็น..."

พวกทำงานสายบริหารนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ บอกว่าพูดสั้น ๆ แต่เผลอแป๊บเดียวเวลายี่สิบนาทีก็ผ่านไปแล้ว

แม้ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ข้างล่างเวทีจะฟังไม่เข้าหู แต่ภาพที่มองจากภายนอกกลับดูตั้งอกตั้งใจฟังกันอย่างเต็มที่

พอกรรมการผู้อำนวยการกล่าวเปิดงานเสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็มาถึงช่วงมอบเหรียญรางวัลและถ่ายรูปร่วมกัน

คนที่ได้ขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีจริง ๆ มีเพียงตัวแทนนักเรียนไม่กี่คนที่ผ่านเกณฑ์คัดเลือกเข้าทีมตัวแทนมณฑล เนื่องจากมีจำนวนคนมากเกินไป คนอื่น ๆ จึงต้องรอให้พิธีมอบรางวัลจบลงก่อน แล้วค่อยไปรับใบประกาศนียบัตรที่จุดอำนวยการแข่งขัน

เมื่อพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง ลู่สือเซี่ยนก็ได้รับเหรียญรางวัลแรกในชีวิตมัธยมปลายมาอย่างรวดเร็ว ซึ่งก็คือใบประกาศนียบัตรรางวัลชนะเลิศเขตการแข่งขันมณฑลซู การแข่งขันโอลิมปิกวิชาการระดับมัธยมศึกษาแห่งชาติ

ลู่สือเซี่ยนเปิดออกดู ด้านในเขียนไว้ว่า นักเรียนลู่สือเซี่ยนได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันคณิตศาสตร์มัธยมปลายระดับประเทศประจำปี 2007 จึงขอมอบประกาศนียบัตรฉบับนี้ไว้เพื่อเป็นเกียรติประวัติ

ด้านบนไม่ได้ระบุทั้งอันดับและคะแนน

ลู่สือเซี่ยนรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง ขอแค่มีใบนี้ ใครมันจะว่างจัดจนต้องดั้นด้นเข้าไปค้นในเว็บไซต์ว่าเขาได้กี่คะแนน หรืออยู่อันดับที่เท่าไรกันล่ะ?

ขอแค่ผมไม่พูด ใครจะไปรู้ว่าผมเป็นอันดับสุดท้ายที่แตะเส้นเกณฑ์คะแนนพอดีเป๊ะ

มาถึงตรงนี้ เป้าหมายในการมาครั้งนี้ของลู่สือเซี่ยนก็บรรลุครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ในปีนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป

กลุ่มคนเดินทางกลับสู่โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งตามเส้นทางเดิมอย่างรวดเร็วพร้อมด้วยเกียรติยศที่ได้รับ

ทันทีที่มาถึงหน้าประตูอาคารอเนกประสงค์ จางกั๋วเฉียงผู้ชอบทำตัวลึกลับเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ก็ไม่รู้ว่าเดินมาจากทิศทางไหน เขาพยักหน้าให้หวังเชี่ยนอย่างพึงพอใจ

จากนั้นก็หันมามองลู่สือเซี่ยน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาเพียงประโยคเดียว "ไม่เลว"

ลู่สือเซี่ยนรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีขึ้นมาทันที การที่คนคนนี้เอ่ยปากชมเขาสักประโยคได้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เพราะเมื่อครู่เขาเห็นอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรกับหวังเชี่ยนสักคำด้วยซ้ำ

ส่วนที่ชมว่าทำผลงานได้ไม่เลวหรือโชคดีไม่เลวนั้น ก็ยากจะบอกได้ชัดเจน

เดิมทีพอมาถึงตรงนี้ ลู่สือเซี่ยนสามารถขอตัวแยกย้ายกลับไปได้เลย ทว่าด้วยเป้าหมายบางอย่าง สุดท้ายเขาก็ยังคงเดินตามขึ้นไปยังชั้นสาม

เมื่อมาถึงห้องทำงานของทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ จางกั๋วเฉียงมองดูลู่สือเซี่ยนที่ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังก็รู้สึกขบขันอยู่ในใจ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์

"ว่าไง อยากจะเอาดีทางสายการแข่งขันโอลิมปิกล่ะสิ?"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าพลางกล่าว "ผมอยากไปทางสายแข่งขันวิชาการครับ แต่ไม่อยากไปทางสายคณิตศาสตร์"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในห้องทำงานต่างหันมามองลู่สือเซี่ยนด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าลู่สือเซี่ยนคิดอะไรอยู่ เพิ่งเปิดเทอม ม.4 ก็คว้าเหรียญทองรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลในการแข่งขันคณิตศาสตร์มาได้แล้ว หากได้รับการฝึกฝนเฉพาะทางต่อจากนี้ การจะผ่านเข้าสู่รอบสองหรือแม้กระทั่งได้รับคัดเลือกเข้าสู่ทีมตัวแทนมณฑลก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

มีต้นทุนที่ดีขนาดนี้ไม่เลือกคณิตศาสตร์แล้วจะไปเลือกทางไหน? การขยายข้อได้เปรียบต่อไป ชูจุดเด่นหลบจุดด้อยต่างหากถึงจะเป็นทิศทางที่ถูกต้อง

จางกั๋วเฉียงในเวลานี้ก็รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้างเช่นกัน "เธอไม่ต้องดูถูกตัวเองหรอก ถึงก่อนหน้านี้ฉันจะเคยบอกว่าเธอไม่มีพรสวรรค์เท่าไหร่ แต่การได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลก็พิสูจน์ฝีมือของเธอแล้ว ถ้าตอนนี้เธออยากจะเข้าทีมแข่งขันคณิตศาสตร์ ฉันก็ไม่คัดค้านนะ"

ลู่สือเซี่ยนยิ้มพลางส่ายหน้า "คณิตศาสตร์ดีมากจริง ๆ ครับ แต่ผมอยากเข้าสู่สายงานที่ตัวเองถนัดมากกว่า ด้วยระดับของผมมาถึงขั้นนี้ก็ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว ต่อให้ทุ่มเทเวลาลงไปมากกว่านี้หลังจากนี้ ก็คงไม่มีผลงานอะไรเด่นชัดขึ้นมาได้หรอกครับ"

จางกั๋วเฉียงพยักหน้า เขาเห็นนักเรียนอย่างลู่สือเซี่ยนมามากเกินไป ช่วงแรกพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับดาวหาง ทว่าหลังจากนั้นไม่นานก็กลับกลายเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป นั่นก็เพราะไม่รู้จักประเมินตนเองอย่างถ่องแท้ แล้วไปเลือกเส้นทางตันที่ไม่มีทางไปรอดได้เลย

ต่อการตัดสินใจของลู่สือเซี่ยน เขาแสดงออกถึงความเข้าใจและความชื่นชม

"ถ้าอย่างนั้นในบรรดาห้าสาขาวิชาการแข่งขัน เธออยากจะเลือกสายไหนล่ะ เห็นแก่ผลงานของเธอในวันนี้ ฉันพอจะแนะนำให้เธอเข้าทีมได้"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของลู่สือเซี่ยนก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ชีววิทยาครับ"

คราวนี้ ไม่มีใครรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป หวงจงเซิงและหวังเชี่ยนถึงกับอ้าปากค้างจนแว่นตาแทบหลุด

แม้แต่จางกั๋วเฉียงที่วางตัวนิ่งเฉยมาตลอด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง

"แค่กๆ ตัวเลือกนี้ของเธอ ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งตอนนี้ไม่มีทีมแข่งขันชีววิทยาเลยแม้แต่น้อย มันยุบไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว"

"จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม โรงเรียนเราไม่เคยมีผลงานจากการแข่งขันชีววิทยามาก่อนเลย แถมสถานะของมันในบรรดาห้าสาขาวิชาการแข่งขันก็รั้งท้ายพอ ๆ กับสาขาวิทยาการสารสนเทศ ต่อให้ไม่เรียนคณิตศาสตร์ ไปเรียนฟิสิกส์หรือเคมีก็ยังดีกว่าตั้งเยอะ"

สถานการณ์ที่จางกั๋วเฉียงพูดมานั้น มีหรือที่ลู่สือเซี่ยนจะไม่รู้ แต่ประเด็นสำคัญคือเขาไม่มีทางเลือกอื่น

วิชาฟิสิกส์กับเคมีของเขายังด้อยกว่าคณิตศาสตร์เสียอีก ยิ่งวิทยาการสารสนเทศก็แทบไม่ต้องพูดถึง ลู่สือเซี่ยนรู้จักตัวเองเป็นอย่างดี

เขาไม่เคยเป็นคนประเภทยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว

ทางออกเดียวในยามนี้คือ เมื่อไม่มีเงื่อนไขพร้อมสรรพ ก็ต้องสร้างเงื่อนไขขึ้นมาเอง

ต่อให้ไม่มีทีมแข่งขัน เขาก็จะมุ่งหน้าเดินหน้าต่อไปตามลำพังให้ถึงที่สุด

การที่เขามายังโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง เดิมทีก็ตั้งใจมาเพื่อสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่อยู่แล้ว