ตอนที่ 59 ทำไมนายถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้

หลังจากบอกลาคนในทีมแข่งขันคณิตศาสตร์แล้ว ลู่สือเซี่ยนก็เดินขึ้นไปดูห้องฝึกซ้อมของทีมแข่งขันวิชาอื่นที่ชั้นสามอีกแวบหนึ่ง

นอกจากวิชาชีววิทยาแล้ว แม้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่วิชาอื่นก็ยังฝึกซ้อมกันอย่างคึกคัก

ลู่สือเซี่ยนนิ่งเงียบไม่พูดจา เขาใช้นิ้วลูบผ่านประตูห้องฝึกซ้อม ชั้นฝุ่นหนาก็เกาะติดเต็มมือขวาของเขาทันที

"ความท้าทายระดับนรกแตกอีกแล้วสินะ"

"แต่ผมชอบนะ"

ท้ายที่สุดตึกอเนกประสงค์ก็เหลือเพียงเสียงพึมพำแผ่วเบาของเขาที่ราวกับคนละเมอ

......

วันต่อมา วันจันทร์ก็เวียนมาถึงอีกครั้ง

ลู่สือเซี่ยนตื่นนอน แล้วเริ่มการวิ่งออกกำลังกายรอบสนามขนาดกว้างใหญ่เป็นประจำทุกวัน

พอกินมื้อเช้าที่โรงอาหารเสร็จ เขากลับพบว่ามีผู้คนจำนวนมากยืนล้อมอยู่ตรงทางเดินชั้นหนึ่งของอาคารเรียน

ทางเดินนี้เป็นเส้นทางที่นักเรียนทุกคนต้องเดินผ่านเพื่อเข้าเรียน ไม่ว่าจะอยู่ชั้นปีไหนเวลาเดินผ่านก็มองเห็นได้ทั้งสิ้น

ลู่สือเซี่ยนเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เห็นว่าบนบอร์ดประกาศแบบพกพามีการติดใบประกาศข่าวดีสีแดงขึ้นมาใหม่อีกใบ

"ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนของโรงเรียนเราที่สร้างผลงานอันยอดเยี่ยมอีกครั้ง ในการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายรอบลีกมณฑลซู ประจำปี 2007"

บรรทัดถัดลงมาคือรายชื่อนักเรียนที่ได้รับรางวัลหลายคน คนที่อยู่อันดับหนึ่งย่อมเป็นหวังเชี่ยนอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าคนที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดกลับไม่ใช่หวังเชี่ยน แต่เป็นลู่สือเซี่ยนที่อยู่อันดับสอง เพราะเขาเพิ่งจะอยู่ ม.4 เท่านั้น

"รุ่นพี่หวังเชี่ยนน่ะไม่ต้องพูดถึงแล้ว แต่ลู่สือเซี่ยนคนนี้กลายเป็นม้ามืดโผล่มาจากไหนกันเนี่ย"

"นั่นน่ะสิ เก่งเกินไปแล้ว เพิ่งจะ ม.4 ก็คว้า своеรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลมาได้แล้ว ไม่ว่าจะโควตาเข้าเรียนต่อหรือลดคะแนนสอบ นี่มันก็เข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศได้สบาย ๆ เลยไม่ใช่เหรอ"

"หูหนวกตาบอดจริง เขาเป็นถึงจ้วงหยวนจงเข่าปีนี้นะ จะได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลแบบสบาย ๆ มันแปลกตรงไหนกัน"

......

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในฝูงชน ลู่สือเซี่ยนก็รีบเดินเลี่ยงออกมาทันที หากคนพวกนี้รู้ว่าเขาแค่โชคดีเลยฟลุกได้รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลมา มันคงไม่ใช่คำว่า 'สบาย ๆ' แล้วล่ะ

พอกลับมาถึงห้องเรียน ม.4/1 ลู่สือเซี่ยนย่อมได้รับการคารวะกราบไหว้ด้วยความเลื่อมใสจากเพื่อนร่วมชั้นตามระเบียบ

แม้แต่รอบคัดเลือกพวกเขายังไม่ผ่านกันเลย ทว่าลู่สือเซี่ยนกลับทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการแข่งขันระดับที่สูงกว่าขึ้นไปอีกขั้น

ทั้งที่อยู่ ม.4 เหมือนกันแท้ ๆ จึงได้รับสายตาที่ทั้งจับจ้องและอิจฉาไปตามธรรมชาติ

"หัวหน้าห้องโคตรเทพเลยว่ะ!"

"ขอคุกเข่ากราบงาม ๆ สักทีเถอะ"

"ทำไมนายถึงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้นะ"

"ไม่ออกโรงก็แล้วไป พออกโรงปุ๊บก็คว้ารางวัลชนะเลิศเลย"

"แน่นอนสิ ระดับหัวหน้าห้องน่ะ ฝีมือขนาดนี้พอไปแข่งระดับประเทศก็ไล่ตบกระจุยแน่นอน"

ลู่สือเซี่ยนได้ยินประโยคก่อนหน้ายังพอทำใจยอมรับได้ จนกระทั่งประโยคสุดท้าย เขาจึงรีบส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดทันที

"ทุกคนฟังผมพูดหน่อยนะ ผ่านการแข่งขันครั้งนี้มาผมก็ได้ข้อคิดอะไรบางอย่างแล้ว เพราะงั้นผมเลยถอนตัวจากการแข่งคณิตศาสตร์ของปีนี้แล้วล่ะ เกียรติยศที่เหลือก็ปล่อยให้พวกนั้นไปแย่งชิงกันเถอะ ผมไม่ได้สนใจมันแล้ว" ลู่สือเซี่ยนแกล้งพูดอย่างสุขุมนิ่งสงบ

"นี่คือระดับความคิดของเทพลู่อย่างนั้นเหรอเนี่ย เกินกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเราจะเอื้อมถึงจริง ๆ"

นักเรียนในห้องก็ใช่ว่าจะเป็นพวกมือใหม่ไร้เดียงสากันไปหมด มีบางคนที่พอจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการแข่งขันพวกนี้อยู่บ้าง

แต่ในตอนนี้ เมื่อสนิทสนมกับลู่สือเซี่ยนแล้ว ย่อมไม่มีใครคิดจะหักหน้าเขาอยู่แล้ว

ถึงอย่างไรเด็กเรียนเก่งก็ต้องรู้จักเอาใจและรักษาน้ำใจคนอื่นเหมือนกัน

ตอนนี้ ฉายา 'เทพลู่' เริ่มแพร่หลายล่วงหน้า และค่อย ๆ กลายเป็นที่รู้จักของผู้คนไปแล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่าคำว่า YYDS จะถูกอัจฉริยะคนไหนคิดค้นขึ้นมาเมื่อไหร่กันนะ

ช่วงบ่าย หลังหมดคาบวิชาคณิตศาสตร์ ลู่สือเซี่ยนก็ถูกเจียงอวิ๋นคุนเรียกตัวไปที่ห้องพักครูตามคาดจริง ๆ

เจียงอวิ๋นคุนเดินวนไปวนมาอยู่ข้างตัวลู่สือเซี่ยน มองเขาพลางทำสีหน้าราวกับเพิ่งเคยรู้จักกันเป็นครั้งแรก

"ไม่เลวนี่ ลู่สือเซี่ยน มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงไม่เห็นนายพูดถึงเรื่องเงินพันกว่าหยวนนั่นเลย ที่แท้ก็กะจะโก่งราคาขึ้นสินะ"

ลู่สือเซี่ยนแสร้งทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างไม่เป็นธรรม "เป็นไปไม่ได้ครับ ต้องมีใครใส่ร้ายผมแน่ ๆ ผมจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทเลยคอยดู"

"ความจริงคือผมว่างจัดจนกินอิ่มเกินไป ก็เลยแวะไปร่วมงานขำ ๆ ใครจะไปคิดล่ะครับว่าจู่ ๆ โชคจะดีขนาดถูกหวยรางวัลใหญ่แบบนั้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมเลยจริง ๆ นะครับ อาจารย์เจียงต้องให้ความเป็นธรรมกับผมด้วยนะ"

เจียงอวิ๋นคุนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ถ้ารางวัลชนะเลิศระดับมณฑลมันได้มาง่ายขนาดนั้นจริง ๆ ล่ะก็ ฉันก็อยากให้นายไปกินข้าวที่โรงอาหารเพิ่มอีกเยอะ ๆ เลย"

พูดจบเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน แล้วเลื่อนเปิดลิ้นชักออก

"เอาไปสิ ฉันจะไม่รู้นิสัยแกหรือไง จะทำอะไรแต่ละอย่างต้องคิดหน้าคิดหลังอยู่นาน ถ้าไม่เห็นกระต่ายก็ไม่ปล่อยเหยี่ยวจริง ๆ นะเอ็ง"

ลู่สือเซี่ยนรับกระดาษเอสี่แผ่นนั้นมา ก็เห็นหัวกระดาษเขียนไว้ว่า แบบฟอร์มขอรับเงินรางวัลสำหรับผลงานดีเด่นระดับมณฑล โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็แย้มยิ้มบานแฉ่ง แล้วรีบพับเก็บใบคำร้องทันที

"แหม เกรงใจจังเลยครับ"

พอกลับมาถึงห้องเรียน เขาก็เริ่มลงมือกรอกแบบฟอร์มด้วยความกระตือรือร้นขั้นสุด จะว่าไปแล้ว ตอนสอบแข่งขันเมื่อวานนี้ยังไม่กระปรี้กระเปร่าเท่าตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

ชื่อ-นามสกุล: ลู่สือเซี่ยน

ระดับชั้น: ม.4/1

ระดับของรางวัล: ระดับมณฑล

หน่วยงานผู้จัด: สมาคมคณิตศาสตร์มณฑลซู, คณะกรรมการจัดการแข่งขันคณิตศาสตร์มณฑลซู

รางวัลที่ได้รับ: รางวัลชนะเลิศระดับมณฑล การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย มณฑลซู

......

ในช่องความเห็นของครูประจำชั้น เจียงอวิ๋นคุนได้เซ็นชื่อรับรองไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

ลู่สือเซี่ยนกวาดตาดูแวบเดียว ก็พบว่ายังขาดลายเซ็นของหัวหน้าฝ่ายปกครองกับผู้บริหารโรงเรียนที่รับผิดชอบสายงานนี้

"ให้ตายสิ เงินก้อนนี้เอาไม่ง่ายเลยแฮะ ทำไมมันยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย"

ถึงปากจะบ่นไปแบบนั้น แต่สองเท้าของลู่สือเซี่ยนกลับก้าวฉับ ๆ อย่างรวดเร็ว

หลังกินข้าวเสร็จ ในช่วงก่อนเริ่มเรียนคาบแรกของภาคบ่าย ลู่สือเซี่ยนคาดคะเนว่าเวลานี้น่าจะมีโอกาสเจอเฉียนเจิ้งกั๋วมากที่สุด

พูดไปแล้ว นอกจากตอนฝึกทหารช่วงเปิดเทอม ลู่สือเซี่ยนก็แทบไม่ได้เจอเฉียนเจิ้งกั๋วอีกเลย

จะว่าไปคนผู้นี้ก็นับเป็นดาวนำโชคของเขาจริง ๆ คอยช่วยเหลือเขาไว้ตั้งหลายเรื่อง คราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องไปขอบคุณต่อหน้าสักหน่อย

แม้จะไม่เคยไปห้องทำงานของเฉียนเจิ้งกั๋วมาก่อน แต่การเดินตรงไปตึกอำนวยการย่อมไม่มีทางผิดแน่นอน พอถึงที่นั่นค่อยดูป้ายบอกทางที่ชั้นหนึ่งหรือถามคนแถวนั้นเอาก็ได้

ในที่สุดเขาก็หาห้องทำงานที่แขวนป้าย 'หัวหน้าฝ่ายปกครอง ระดับชั้น ม.4' บนชั้นสองจนเจอตามที่หวัง

แสงไฟที่ลอดออกมาจากช่องใต้ประตู ทำให้ลู่สือเซี่ยนมั่นใจว่าด้านในน่าจะมีคนอยู่

"ก๊อก ๆ ๆ..."

ลู่สือเซี่ยนเคาะประตูเบา ๆ

มีเสียงคุ้นหูดังออกมาจากข้างใน

"เข้ามาได้!"

ลู่สือเซี่ยนบิดลูกบิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ก็เห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งเขียนเอกสารรายงานทางความคิดอยู่

พอเฉียนเจิ้งกั๋วเงยหน้าเห็นเขาเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่ายังจำลู่สือเซี่ยนได้แม่นยำ จึงนึกชื่อของเขาออกทันที เพราะในฐานะจ้วงหยวนของการสอบจงเข่า ย่อมมีชื่อติดอยู่ในบัญชีความสนใจของเขาอยู่แล้ว

ลู่สือเซี่ยนกล่าวทักทาย แล้วเอ่ยปากแสดงความขอบคุณจากใจจริง

"สวัสดีครับหัวหน้าเฉียน คราวก่อนตอนที่อยู่โรงเรียนมัธยมต้น ต้องขอบพระคุณอาจารย์มากจริง ๆ ครับ" พูดจบเขาก็ค้อมตัวคำนับเฉียนเจิ้งกั๋วด้วยความจริงใจ

เฉียนเจิ้งกั๋วรู้สึกประทับใจในตัวลู่สือเซี่ยนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ลู่สือเซี่ยน เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับฉันเท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่เป็นเพราะอธิบดีเหรินมองเห็นแววในตัวเธอและมอบโอกาสนี้ให้ ตอนนี้ดูแล้ว ถึงพวกเราจะไม่ไปหา เธอเองก็คงค่อย ๆ โดดเด่นขึ้นมาได้อยู่ดี"

"อีกอย่าง ในอนาคตใครจะต้องขอบคุณใครก็ยังไม่แน่เลยนะ"

แน่นอนว่าลู่สือเซี่ยนไม่มีทางเออออตามน้ำไปเฉย ๆ พอนึกถึงเอกสารที่อีกฝ่ายกำลังนั่งเขียนอยู่เมื่อครู่ เขาก็รีบโต้แย้งทันที "ฮิ ๆ ผมมาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ก็เพื่อมาตอบแทนพระคุณของอาจารย์โดยเฉพาะเลยนะครับ"

คำพูดมาถึงขั้นนี้ก็ถือว่าพอเหมาะพอเจาะแล้ว คนฉลาดย่อมเข้าใจความนัยกันดี

เฉียนเจิ้งกั๋วจิบน้ำชาพลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ "เจ้าเด็กคนนี้ ฉันรู้สึกอยู่เรื่อยว่าเธอไม่เหมือนเด็ก ม.สี่ เอาเสียเลย เอ้า ว่ามาสิ คราวนี้มาหาฉันมีธุระอะไร?"

ลู่สือเซี่ยนระบายยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะรีบควัก 'ของเด็ด' ออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งให้อีกฝ่ายดูทันที

เฉียนเจิ้งกั๋วรับไปดู แววตาก็พลันฉายประกายประหลาดใจขึ้นมาในทันใด แล้วรีบเงยหน้ามองลู่สือเซี่ยนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ