ตอนที่ 60 ถ้าอย่างนั้นก็ให้ผมเป็นคนแรกเอง

"รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลจากการแข่งคณิตศาสตร์เหรอ ยอดเยี่ยมไปเลย เพิ่งมาได้ไม่นานก็คว้าที่หนึ่งระดับมณฑลมาได้แล้ว ดูท่าสายตาฉันจะมองคนไม่ผิดจริง ๆ" แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความยินดีและพึงพอใจในทันที

ลู่สือเซี่ยนแสร้งยิ้มอย่างเก้อเขิน "แหะๆ อันนี้โชคช่วยล้วน ๆ เลยครับ เฉียดเส้นคะแนนรางวัลที่หนึ่งระดับมณฑลมาได้หวุดหวิดพอดี"

เฉียนเจิ้งกั๋วพยักหน้าพลางกล่าว "แค่นั้นก็ไม่ง่ายแล้ว ถ้าการแข่งคณิตศาสตร์ระดับรางวัลชนะเลิศของมณฑลยังไม่ได้เงินรางวัล ก็คงไม่มีรางวัลไหนได้แล้วล่ะ ฉันเซ็นให้เธอได้"

พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองลู่สือเซี่ยน "แต่เธอแน่ใจนะว่าจะยื่นขอเงินรางวัลตอนนี้เลยน่ะ เพราะถ้าเธอยื่นเรื่องสำเร็จในตอนนี้ ต่อให้ตอนอยู่ ม.ปลายปีสองเธอจะได้รางวัลระดับประเทศ ก็เปลี่ยนไม่ได้แล้วนะ"

"เธออยู่แค่ ม.ปลายปีหนึ่งก็คว้าที่หนึ่งระดับมณฑลได้แล้ว การแข่งระดับประเทศปีหน้าย่อมมีความหวังสูงมาก ไม่คิดจะทบทวนดูอีกสักหน่อยเหรอ"

นี่เป็นความคิดที่สมเหตุสมผลที่สุดในสถานการณ์ทั่วไปจริง ๆ ทว่าลู่สือเซี่ยนวางแผนเส้นทางของตัวเองไว้เรียบร้อยแล้ว จึงไม่มีทางตอบตกลงอย่างแน่นอน

เขายิ้มพลางส่ายหน้า "ถึงผมจะอยากเข้ารอบการแข่งขันระดับประเทศ อยากได้เหรียญทอง CMO หรือกระทั่งเหรียญทอง IMO มากแค่ไหน แต่ผมรู้ขีดความสามารถของตัวเองดีครับ บนเส้นทางคณิตศาสตร์นี้ นี่คงเป็นจุดสูงสุดของผมแล้ว"

"หนทางแห่งการแสวงหาความรู้นั้นกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แม้คณิตศาสตร์จะดีเยี่ยม แต่มันกลับไม่ใช่สิ่งที่ใจผมปรารถนา"

"การได้ค้นพบเส้นทางที่เหมาะกับตัวเอง และสามารถทุ่มเทพยายามเพื่อมันต่อไปได้เรื่อย ๆ นี่คือสิ่งที่ผมคิดอยู่ในตอนนี้ครับ"

สิ้นเสียงเขา แววตาชื่นชมของเฉียนเจิ้งกั๋วก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น

"ดีมาก สิ่งที่ยากที่สุดของการมีชีวิตอยู่ก็คือการมองเห็นตัวเองให้ทะลุปรุโปร่ง คนเราต่อให้วิ่งเร็วแค่ไหน แต่ถ้าทิศทางผิด ก็ยังสู้วิ่งช้าก้าวเดียวของคนอื่นไม่ได้อยู่ดี"

"หลายคนดิ้นรนอยู่นานหลายสิบปียังไม่เข้าใจเหตุผลง่าย ๆ นี้เลย แต่เธอกลับพูดออกมาได้ในประโยคเดียว การที่เธอผงาดขึ้นมาจากโรงเรียนมัธยมเกษตรจินหลิงได้ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลจริง ๆ"

กล่าวจบ เฉียนเจิ้งกั๋วก็ผายมือไปทางโซฟาตรงหน้า

"นั่งสิ แล้วพอจะบอกฉันได้ไหมว่าตอนนี้ทิศทางของเธอคืออะไร โรงเรียนหรือตัวฉันอาจจะช่วยเธอได้บ้าง"

ลู่สือเซี่ยนนั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วค่อย ๆ เล่าความคิดและแผนการระยะนี้ของตนให้ฟังอย่างละเอียด

เฉียนเจิ้งกั๋วยิ่งฟังก็ยิ่งสนใจ โน้มตัวมาข้างหน้า เมื่อฟังจบก็ถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

แผนชีวิตที่รัดกุมและเป็นไปได้จริงขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่มีผู้รู้คอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง เขาก็แทบไม่อยากเชื่อ ทว่าภูมิหลังครอบครัวของลู่สือเซี่ยนเขาก็รู้ดี ก็แค่ครอบครัวชนบทที่พอมีพอกินเท่านั้น

เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเด็กคนนี้คิดตกผลึกขึ้นมาเอง เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

"ที่เธอบอกว่าอยากจะเดินทั้งสายเกาเข่าและสายแข่งโอลิมปิกควบคู่กันไป ฉันไม่คัดค้านนะ ตอนนี้หลายคนก็วางแผนแบบนี้เหมือนกัน"

"แต่จะให้สำเร็จทั้งหมดตั้งแต่ ม.ปลายปีหนึ่ง มันไม่รีบร้อนเกินไปหน่อยเหรอ ยิ่งคิดจะเตรียมการพร้อมกันทั้งสองทาง ระวังยิ่งเร่งจะยิ่งไม่ถึงเป้านะ"

ลู่สือเซี่ยนรู้ดีว่าหากจะให้แผนการนี้เกิดขึ้นจริง ก็จำเป็นต้องเกลี้ยกล่อมเฉียนเจิ้งกั๋วตรงหน้าให้สำเร็จ หากกระทั่งด่านหัวหน้าฝ่ายปกครองยังผ่านไม่ได้ เรื่องอื่นก็ไม่ต้องคิดต่อแล้ว

ระเบียบขั้นตอนหลายอย่างจำเป็นต้องดำเนินการผ่านทางโรงเรียน อย่างเช่นการเรียน ม.ปลายปีหนึ่งครึ่งปี ม.ปลายปีสามครึ่งปี แล้วข้ามชั้นไปอยู่ ม.ปลายปีสามเพื่อเข้าสอบเกาเข่าโดยตรง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เรื่องนี้อาจารย์เองก็น่าจะทราบ ผมศึกษาเนื้อหา ม.ปลายด้วยตัวเองที่โรงเรียนมัธยมเกษตรจินหลิงมาหลายเดือนแล้ว จากระดับความรู้ที่ผมเข้าใจในตอนนี้ การจะแตะ 680 คะแนนขึ้นไปอาจจะยังยากอยู่บ้าง แต่การรักษาคะแนนให้อยู่ระหว่าง 600 ถึง 650 คะแนนได้อย่างสม่ำเสมอนั้นแทบไม่มีปัญหาแล้วครับ"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ การที่ผมจะเรียนในชั้นมัธยมปลายต่อไปเรื่อย ๆ ประสิทธิภาพก็คงไม่มากเท่าไหร่แล้ว"

"จากเหตุผลนี้ ผมจึงเลือกที่จะเข้าสอบเกาเข่าตั้งแต่ตอนอยู่ ม.ปลายปีหนึ่ง ต่อให้คะแนนไม่ถึงเกณฑ์รับตรง แต่ถ้าผ่านการทดสอบของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ ผมก็ยังสามารถเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำกลุ่ม C9 ได้อยู่ดี"

"ส่วนที่เลือกการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิก ผมอยากจะลองทุ่มสุดตัวเพื่อชิงโควตามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับท็อปทูดูครับ เพราะทหารที่ไม่อยากเป็นนายพลไม่ใช่ทหารที่ดี ในฐานะนักเรียน ผมก็คงพูดได้เหมือนกันว่า นักเรียนที่ในใจไม่เคยคิดจะสอบเข้าเยียนจิงหรือสุ่ยหมู่ ย่อมไม่ใช่นักเรียนที่ดีครับ"

เมื่อเฉียนเจิ้งกั๋วฟังเหตุผลของเขาจบ ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร กลับถามขึ้นว่า "เรื่องสอบเกาเข่าล่วงหน้าเราพักไว้ก่อน นายบอกว่าอยากเลือกแข่งชีววิทยาโอลิมปิกใช่ไหม"

"แต่โรงเรียนเราไม่เคยมีใครได้โควตาเข้าเรียนต่อระดับท็อปทูผ่านการแข่งขันวิชาการชีววิทยามาก่อนเลยนะ อีกอย่างทีมแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกของโรงเรียนเราก็ยุบไปนานแล้ว เพราะสิบปีมานี้ไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย"

"สาเหตุหลักก็คือการแข่งขันชีววิทยาเสียเปรียบกว่าวิชาอื่นมาก มหาวิทยาลัยหลายแห่งไม่ต้องการแค่รางวัลชนะเลิศระดับมณฑลของสายชีววิทยา นั่นหมายความว่าเกณฑ์ขั้นต่ำคือต้องติดค่ายฝึกอบรมทีมชาติเท่านั้น"

"นอกจากนี้ พอกลับมาสอบเกาเข่าหลังจบการแข่งขัน เนื้อหาชีววิทยาโอลิมปิกก็แทบไม่ได้ช่วยเรื่องข้อสอบชีววิทยาในเกาเข่าจริง ๆ เลย ช่วงไม่กี่ปีมานี้แทบไม่มีใครเลือกชีววิทยา ทางโรงเรียนเราก็เลยยกเลิกการสนับสนุนด้านนี้ไปแล้ว"

"ถ้านายเลือกเส้นทางชีววิทยา แทบจะไม่มีใครคอยชี้แนะให้นายได้เลย มันจะยากลำบากมาก เรื่องนี้นายคิดรอบคอบแล้วหรือยัง"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้าแล้วตอบว่า "เรื่องนี้ผมเคยได้ยินมาแล้วครับ"

"แต่ธรรมเนียมเดิม ๆ มีไว้ให้ทำลายไม่ใช่เหรอครับ ในเมื่อประวัติศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งยังไม่เคยมีใครทำได้ งั้นก็ให้ผม ลู่สือเซี่ยน เป็นคนแรกเองครับ!"

ในเวลานี้ลู่สือเซี่ยนไม่เหลือเค้าความถ่อมตนสุภาพเรียบร้อยเหมือนตอนแรกอีกต่อไปแล้ว กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและทระนงองอาจ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เฉียนเจิ้งกั๋วอดไม่ได้ที่จะสะดุดใจกับบุคลิกนี้ ดูเหมือนคนที่สร้างความสำเร็จยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ต่างก็มีบุคลิกเช่นนี้ติดตัวกันทั้งนั้น

บัดนี้ ใจของเขาเริ่มเอนเอียงไปในทิศทางนั้นแล้ว

ทว่าสีหน้าของเขายังคงไม่แสดงออกว่าจะเห็นด้วยหรือปฏิเสธ เขาเอ่ยกับลู่สือเซี่ยนว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน นายกลับไปก่อน เรื่องนี้ฉันรับรู้แล้ว"

"ฉันจะหาโอกาสคุยกับผู้อำนวยการ จากนั้นค่อยให้คณะผู้บริหารร่วมกันหารือ จะพยายามให้คำตอบนายภายในหนึ่งสัปดาห์ ส่วนใบคำร้องก็วางไว้ที่นี่ เดี๋ยวฉันช่วยส่งต่อให้เอง"

ลู่สือเซี่ยนเข้าใจดีว่าเรื่องนี้เขาไม่อาจตัดสินใจได้โดยตรง

แต่คำตอบเช่นนี้กลับทำให้เขาสบายใจยิ่งขึ้น หากเฉียนเจิ้งกั๋วรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะตั้งแต่ตอนนี้ว่าไม่มีปัญหา เขาคงจะยิ่งกระวนกระวายใจมากกว่า

มาถึงตรงนี้ จุดประสงค์ในการมาของเขาก็บรรลุครบถ้วนแล้ว

หลังจากกล่าวขอบคุณ ลู่สือเซี่ยนก็เดินออกจากตึกบริหารด้วยความปลอดโปร่ง รู้สึกเพียงว่าแสงแดดยามนี้ช่างเจิดจ้าสดใสเหลือเกิน

ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร สิ่งที่ควรทำเขาก็ทำไปหมดแล้ว

......

สามวันต่อมา การประชุมประจำของคณะผู้บริหารโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งก็เริ่มขึ้นตามกำหนดการ

ภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกบริหาร

คณะผู้บริหารทุกคนของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งนั่งประจำที่รอบโต๊ะกลมเรียบร้อย การประชุมจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผู้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับประตูใหญ่คือชายชราวัยเกือบหกสิบปี

เขาคือผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง และยังเป็นครูระดับเชี่ยวชาญพิเศษแห่งชาติ ไช่หมิงหย่วน

ไช่หมิงหย่วนก้มมองนาฬิกาข้อมือข้างขวาพลางเอ่ยขึ้น "ถึงเวลาแล้วนะ เริ่มประชุมกันได้"

"ผมขอพูดสักสองสามคำก่อน วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีอีกครั้ง เนื่องจากเหล่าซ่งคนเดิมเกษียณอายุด้วยเหตุผลทางสุขภาพ และเมื่อวานมีหนังสือแต่งตั้งจากสำนักการศึกษาเมืองเข้ามา ให้เสี่ยวเฉียนเข้ามาเสริมในคณะผู้บริหาร ดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการ"

"ดังนั้นก็ให้รองผู้อำนวยการเฉียนรับผิดชอบงานส่วนของเหล่าซ่ง ดูแลงานด้านการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนเรา เสริมสร้างศักยภาพของบุคลากรครู และยกระดับขีดความสามารถทางวิชาการของครูขึ้นไป"

"นำทีมหัวหน้าฝ่ายวิชาการในการดูแลงานด้านการศึกษาของนักเรียนอย่างใกล้ชิด ประกันการปฏิบัติตามหลักสูตรและแผนการสอน สุดท้ายคือจัดกิจกรรมนอกเวลา กิจกรรมศิลปวัฒนธรรม กีฬา และวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีให้แก่นักเรียน พัฒนาศักยภาพเฉพาะด้านของนักเรียนตามความถนัดของแต่ละบุคคล"

"รวมถึงงานส่วนอื่น ๆ ที่ได้รับมอบหมาย ทุกคนมีความเห็นหรือข้อสงสัยอะไรไหม"