ตอนที่ 61 ข่าวดีทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย

ในเมื่อสำนักการศึกษาออกคำสั่งแต่งตั้งและมีเอกสารลงมาเรียบร้อยแล้ว ถึงขั้นนี้ย่อมไม่มีใครคัดค้านอะไรอีก

และ "เสี่ยวเฉียน" ที่ไช่หมิงหย่วนเอ่ยถึงนั้น ที่แท้ก็คือเฉียนเจิ้งกั๋ว อดีตหัวหน้าฝ่ายปกครองระดับชั้น ม.ปลายปี 1 นั่นเอง

"ในเมื่อทุกคนไม่มีความเห็นขัดข้อง ถ้างั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้ก็จัดการส่งมอบงานให้เรียบร้อยนะ ต่อไปก็ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ถ้าใครมีเรื่องเกี่ยวกับงานในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบจะเสนอ ก็พูดออกมาได้เลย พวกเราจะได้ช่วยกันหารือในที่ประชุมคณะผู้บริหาร"

ตอนนี้หยางอี้จิ้น รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารทั่วไปจึงรับช่วงพูดต่อ "รองฯ เฉียน คุณเองก็เป็นบุคลากรระดับบริหารที่เติบโตขึ้นมาจากโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง พวกเราต่างรู้ตื้นลึกหนาบางกันดี และทุกคนก็ทำเพื่อการพัฒนาของนักเรียน งั้นผมคงไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ"

"เดิมทีคุณเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการ แล้วก็ควบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายปกครองระดับชั้น ม.ปลายปี 1 ที่ภาระงานเบากว่าไปด้วย ตอนนี้งานด้านการเรียนการสอนของชั้น ม.ปลายปี 1 อยู่ในความดูแลของคุณ ถ้าจู่ ๆ เราเปลี่ยนตัวคนกะทันหัน มันจะส่งผลกระทบต่อแผนการสอนที่วางไว้ก่อนหน้านี้ไม่น้อย"

"อีกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่มีคนที่เหมาะสม ผมขอเสนอว่า งานฝ่ายปกครองระดับชั้น ม.ปลายปี 1 ในปีการศึกษานี้ ให้รองฯ เฉียนควบตำแหน่งดูแลไปพลาง ๆ ก่อนครับ"

เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา คนรอบโต๊ะประชุมต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง

ไช่หมิงหย่วนมองไปทางเฉียนเจิ้งกั๋วพลางเอ่ย "ที่เหล่าหยางพูดก็มีเหตุผลนะ เสี่ยวเฉียน คุณคิดว่ายังไงล่ะ"

เฉียนเจิ้งกั๋วพยักหน้ารับ "นี่เป็นขอบเขตงานที่ผมรับผิดชอบอยู่แต่เดิมแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ"

"เอาล่ะ ยังมีใครมีเรื่องจะพูดอีกไหม" ไช่หมิงหย่วนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถามต่อ

"ถ้าไม่มีใครมีอะไรจะเสนอแล้ว การประชุมตามวาระของวันนี้ก็ขอจบเพียงเท่า..."

"เดี๋ยวก่อนครับ ผมมีเรื่องอยากรายงาน"

ในตอนนั้นเอง เฉียนเจิ้งกั๋วที่เพิ่งก้าวเข้ามานั่งในที่ประชุมคณะผู้บริหารก็เปิดปากขึ้นกะทันหัน

"ผู้อำนวยการไช่ครับ ผมมีแบบคำร้องใบหนึ่ง อยากรบกวนให้ช่วยดูหน่อยครับ"

พอสิ้นเสียงนี้ ทุกคนต่างก็หันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ โดยทั่วไปแล้วคนเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่แทบไม่มีใครรีบออกความเห็นกันทั้งนั้น

ดังนั้น การที่เขาทำแบบนี้ขึ้นมา จึงกระตุ้นความสนใจของทุกคนขึ้นมาทันที

ไช่หมิงหย่วนหยิบแว่นตาออกมาจากกล่องใส่แว่นทางขวามือ เมื่อสวมเสร็จแล้วจึงรับแบบคำร้องจากมือเขาไป

พอกวาดตาดูรอบหนึ่ง ไช่หมิงหย่วนก็ชักไม่เข้าใจว่าเฉียนเจิ้งกั๋วแอบวางแผนอะไรไว้ในใจกันแน่

"เสี่ยวเฉียน เรื่องแค่นี้คุณให้นักเรียนมาหาผมเพื่อเซ็นชื่อก็เรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ เอาขึ้นมาเปิดในที่ประชุมแบบนี้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า"

หยางอี้จิ้นที่อยู่ข้าง ๆ ชะโงกหน้าไปมองดูแบบคำร้องใบนั้นด้วยเช่นกัน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างนึกขัน

"เด็กคนนี้อยู่ ม.ปลายปี 1 ก็คว้ารางวัลชนะเลิศระดับมณฑลจากการแข่งคณิตศาสตร์มาได้แล้ว ยอดเยี่ยมจริง ๆ นั่นแหละ แต่มันก็แค่ยอดเยี่ยมไม่ใช่เหรอ จำเป็นต้องเอาออกมาเปิดเผยเอิกเกริกขนาดนี้ด้วยหรือไง นายนี่มันชอบพูดครึ่งกั๊กครึ่งอยู่เรื่อย จะมัวอมพะนำทำไม มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ"

ด้วยเหตุนี้ เฉียนเจิ้งกั๋วเลยใช้เวลาห้านาทีบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดของลู่สือเซี่ยนออกมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน

พอเขาเล่าจบ ทุกคนบนโต๊ะประชุมต่างก็เผยสีหน้าสนอกสนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าผมจำไม่ผิด ลู่สือเซี่ยนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นจ้วงหยวนการสอบจงเข่าของรุ่นนี้นี่นา ช่างคิดอะไรแปลกใหม่จริง ๆ"

"อยู่แค่ ม.ปลายปี 1 แท้ ๆ แต่คิดจะลุยทั้งสายแข่งขันโอลิมปิกและสายเกาเข่าไปพร้อมกัน ความสามารถของเด็กคนนี้เอาไว้ว่ากันทีหลัง แต่ความกล้านี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ถึงขนาดอยากจะเป็นคนแรกที่ทำได้เชียว"

"ฮ่า ๆ ๆ หลายปีมานี้ไม่เคยเจอนักเรียนที่น่าสนใจแบบนี้ในโรงเรียนมัธยมหนึ่งเลย ผมว่าน่าจะลองให้โอกาสเขาสักครั้งนะ"

......

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของทุกคนในตอนนี้ แม้แต่ไช่หมิงหย่วนเองก็อดที่จะยิ้มตามออกมาไม่ได้

"นั่นสิ นักเรียนสมัยนี้เห็นพวกเราทีไรก็กลัวกันจนตัวสั่น ไม่เหมือนยุคพวกเราเมื่อก่อนเลย ที่เอะอะอะไรก็วิ่งไปหาครู ชวนคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ตลอด"

"ดูเด็กห้องเรียนชั้นปีจบที่เพิ่งขึ้น ม.ปลายปี 3 ตอนนี้สิ สภาพแต่ละคนซังกะตายสิ้นดี แววตาเหม่อลอย ไม่มีประกายในตาเลยสักนิด ขาดชีวิตชีวาที่คนหนุ่มสาวควรจะมีไปหมด"

"ถ้าเจ้าเด็กคนนี้เข้าไปอยู่ชั้น ม.ปลายปี 3 ได้ บางทีอาจจะช่วยกระตุ้นพวกนั้นได้จริง ๆ ก็ได้นะ เพียงแต่ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะเป็นปลาดุกที่เข้ามาป่วน หรือจะเป็นแค่ปลาทองกันแน่"

ถึงแม้ผู้อำนวยการจะเปิดปากไปในทิศทางนั้นแล้ว แต่หยางอี้จิ้นก็ยังอดแสดงความกังวลออกมาไม่ได้ "ผมเองก็อยากให้โรงเรียนมัธยมหนึ่งของเรามีคนเก่งระดับนี้โผล่มาเหมือนกันครับ"

"ดูจากแผนการที่เด็กคนนี้วางไว้ เรารู้ได้เลยว่าเขามีความคิดความอ่านที่โตเกินวัยมาก แต่ถ้าความสามารถในการเรียนของเขายังไม่ถึงระดับของชั้น ม.ปลายปี 3 ผมเกรงว่าถึงตอนนั้นมันจะกลายเป็นส่งผลเสียแทน แล้วถ้าไปทำลายเด็กคนนี้เข้า มันจะไม่เป็นผลดีเลยนะ"

ทันใดนั้นเอง เฉียนเจิ้งกั๋วก็เสนอแนะขึ้นมา

"ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเราก็ลองให้กลุ่มสาระการเรียนรู้ ม.ปลายปี 3 ออกข้อสอบมาชุดหนึ่ง แล้วให้เจ้าเด็กนี่ลองทำดู ถ้าคะแนนออกมาไม่น่าพอใจ ก็ให้เขากลับไปเรียนตามเดิม มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นอย่างว่าง่าย"

"แต่ถ้าเขามีความสามารถถึงระดับที่ว่าไว้จริง ๆ การช่วยส่งเสริมให้เป็นจริงก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนี่ครับ ยังไงเมื่อครู่นี้ผู้อำนวยการไช่ก็เพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ต้องจัดการเรียนการสอนให้เหมาะกับความสามารถเฉพาะตัว เพื่อพัฒนาจุดเด่นของนักเรียน"

ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนในห้องประชุมต่างก็พากันหัวเราะออกมา

ผู้อำนวยการไช่หมิงหย่วนถึงกับชี้นิ้วใส่เฉียนเจิ้งกั๋วอย่างเอ็นดู

"ฮ่าๆๆ ร้ายจริงนะเฉียนเจิ้งกั๋ว ที่แท้ก็วางแผนดักรอฉันอยู่ตรงนี้เองสินะ ถ้าพูดถึงเรื่องวางแผนซ้อนแผนล่วงหน้าเนี่ย ในโรงเรียนมัธยมหนึ่งไม่มีใครเทียบคุณได้จริง ๆ"

เฉียนเจิ้งกั๋วกลับผายมือออกอย่างจนปัญญา "ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าท่านจะตกลงเร็วขนาดนี้"

ทว่าไช่หมิงหย่วนกลับเอ่ยออกมาอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ใช่ว่าใครจะมีปัญญาลงหนังสือพิมพ์จนสำนักงานเลขาธิการมณฑลกับสำนักวิจัยนโยบายมีเก็บไว้กันคนละเล่มเสียเมื่อไหร่"

"เรื่องนี้เอาตามนี้ก็แล้วกัน จัดการให้เสร็จเรียบร้อยก่อนสัปดาห์หน้า ถ้าเขามีความสามารถจริง ๆ ภาคเรียนหน้าก็ให้เขาไปรายงานตัวที่ห้องจรวดได้เลย แล้วก็...ฉันจำได้ว่าในบรรดาครูที่เพิ่งบรรจุใหม่ปีนี้ มีคนที่จบด้านชีววิทยามาคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เหมือนกำลังอบรมเตรียมความพร้อมก่อนสอนอยู่ใช่ไหม"

"ให้เธอไปคอยดูแลติวให้เจ้าเด็กนี่โดยเฉพาะเลย ถ้าทำสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ นี่อาจจะเป็นโอกาสของเธอก็ได้"

......

ผ่านไปไม่นาน ภายในหนึ่งสัปดาห์ ลู่สือเซี่ยนก็ได้รับข่าวดีสองเรื่องจากเฉียนเจิ้งกั๋วตามคาด

ข้อแรกคือขั้นตอนการเบิกจ่ายเงินรางวัลใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว อีกไม่นานเงินก็จะเข้าบัญชี

ข้อสองคือแผนการเรียนของเขาผ่านความเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์จากที่ประชุมคณะผู้บริหาร แต่มีเงื่อนไขว่าเขาต้องผ่านการทดสอบวัดระดับความสามารถในวันจันทร์หน้าเสียก่อน

เมื่อได้ยินข่าวดี ลู่สือเซี่ยนก็ดีใจจนแทบจะตัวลอยขึ้นมาจากพื้น

สำหรับลู่สือเซี่ยนแล้ว เงินทองย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอนอยู่แล้ว แต่เมื่อเทียบกับข่าวที่สอง มันกลับกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่คุ้มค่าจะเอ่ยถึงไปเลย

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเขายิ่งมายิ่งชอบสภาพแวดล้อมทางการเรียนการสอนของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งเข้าแล้ว

เขารู้สึกโล่งใจและยินดีกับการตัดสินใจเลือกในตอนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

ด้วยเหตุนี้ ลู่สือเซี่ยนจึงเปลี่ยนนิสัยการอ่านหนังสือของตัวเองกลางคันเป็นครั้งแรก

เขายอมละทิ้งการอ่านหนังสือเตรียมแข่งชีววิทยาในช่วงบ่ายที่เคยทำเป็นประจำทุกวันอย่างเคร่งครัดไปชั่วคราว

ในวันศุกร์ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ลู่สือเซี่ยนกลายสภาพเป็นคนติดห้องไปโดยปริยาย นอกเหนือจากเวลาออกไปกินข้าวแล้ว เขาแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากห้องเลย

เพราะเขามีนิสัยที่ดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือไม่เคยออกรบโดยปราศจากการเตรียมความพร้อม

เพื่อไม่ให้เสียงรบกวนจากการเรียนในคาบมาดึงสมาธิ เขาถึงกับขอลาหยุดหนึ่งวัน ขังตัวเองอยู่คนเดียวในหอพักเพื่อเริ่มทบทวนวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และวิชาอื่น ๆ อย่างเข้มข้น

จุดความรู้ต่าง ๆ ที่เคยวางมือและหยุดไปก่อนหน้านี้ จำเป็นต้องได้รับการปัดฝุ่นทบทวนใหม่อีกครั้ง

ในเวลานี้ ไม่จำเป็นต้องทำข้อสอบจริงทั้งชุดแล้ว แค่เลือกทำโจทย์เฉพาะจุดที่ตรงเป้าเพื่อรักษาความคุ้นมือเอาไว้ก็พอ

คืนวันอาทิตย์ ลู่สือเซี่ยนไม่ได้แตะโจทย์ข้อไหนอีกเลย

เขาตรงไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที การพักผ่อนฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้เต็มที่คือสิ่งสำคัญที่สุด

สำหรับเขาแล้ว ความสำคัญของการสอบวัดระดับครั้งนี้ทัดเทียมกับการสอบจงเข่า หรืออาจจะยิ่งกว่านั้นเสียอีก

มันมีค่ามากพอให้เขาทุ่มเทสมาธิอย่างเต็มที่และเผชิญหน้าด้วยทัศนคติที่ดีที่สุด