ตอนที่ 62 ได้พบครูดี นับเป็นวาสนายิ่ง

เช้าวันจันทร์ ลู่สือเซี่ยนกำลังนั่งฟังเสียงท่องหนังสือตอนเช้าอย่างจริงจังของเพื่อนร่วมชั้นรอบตัวด้วยความเบื่อหน่าย

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของเจียงอวิ๋นคุนดังมาจากหน้าประตูห้องเรียน

"ลู่สือเซี่ยน ออกมานี่หน่อยสิ"

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจียงอวิ๋นคุนกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่จริง ๆ

ในใจลู่สือเซี่ยนพลันกระตุก เขารีบขานรับแล้ววิ่งออกไปทันที

"มีอะไรเหรอครับ อาจารย์"

เจียงอวิ๋นคุนมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อะไรกัน เรื่องที่ตัวเองทำไว้ จำไม่ได้เลยหรือไง"

"ดูท่าห้องหนึ่งซึ่งเป็นแค่วัดเล็ก ๆ แห่งนี้ คงจะรั้งนายไว้ไม่อยู่แล้วสินะ"

ลู่สือเซี่ยนพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เรื่องนี้เขาสะเพร่าจนคิดไม่รอบคอบไปจริง ๆ

พูดตามตรง เจียงอวิ๋นคุนดีกับเขามากทีเดียว

ต่อให้ไม่มีอำนาจตัดสินใจ แต่อย่างน้อยก็เป็นครูประจำชั้นของเขา สมควรต้องปรึกษาก่อนแท้ ๆ

ใครจะไปรู้ว่าตอนไปพบเฉียนเจิ้งกั๋ว เรื่องกลับลุล่วงไปได้ง่าย ๆ แบบนั้น

พอกลับมาเขาก็ดันลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ลู่สือเซี่ยนอธิบายด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย "แหะ ๆ ครูเจียงครับ ผมแค่ลองเปรยกับหัวหน้าเฉียนไปเฉย ๆ ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จจริง ๆ"

ทว่าเจียงอวิ๋นคุนกลับเพียงตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"ตอนนี้ต้องเรียกผู้อำนวยการเฉียนแล้วล่ะ เรื่องของนายถูกยกขึ้นมาเป็นวาระพิเศษในที่ประชุมผู้บริหาร ตอนนี้ครูทั้งโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งรู้เรื่องกันหมดแล้ว แถมยังให้ความสนใจกันมากด้วย"

"ตั้งใจสอบให้ดีล่ะ ถึงเวลาถ้าบอกว่านายมาจากห้อง ม.4/1 ฉันเองก็จะได้พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย เส้นทางขึ้นอยู่กับคนเดิน ความสำเร็จขึ้นอยู่กับคนทำ"

"ฉันเองก็หวังว่านายจะบุกเบิกเส้นทางที่แตกต่างออกไปได้เหมือนกัน จำไว้นะ ตราบใดที่นายมีความสามารถพอจะทำสิ่งใด ก็จงลงมือทำมันอย่างเต็มที่ อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งเสียดายทีหลัง สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไม่ใช่จุดที่เรายืนอยู่ แต่เป็นทิศทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไปต่างหาก"

ลู่สือเซี่ยนรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา หากบอกว่าการที่เฉียนเจิ้งกั๋วช่วยเหลือเขานั้นมีผลประโยชน์อื่นแอบแฝงอยู่บ้าง

แต่กับเจียงอวิ๋นคุน พวกเขารู้จักกันได้ไม่นาน และอีกฝ่ายก็ยังไม่ได้สั่งสอนอะไรเขามากมายนัก

ทว่าความเชื่อมั่นและความเข้าใจที่มอบให้เขานั้น มีค่ามหาศาลเกินกว่าจะประเมินราคาได้

ได้พบครูดี นับเป็นวาสนายิ่ง

เปี่ยมด้วยคุณธรรมล้ำเลิศ แตกฉานในศาสตร์พร้อมทั้งจริยวัตรงดงาม

คงจะหมายถึงคนเช่นนี้เองสินะ!

ไม่นานนัก เจียงอวิ๋นคุนก็พาลู่สือเซี่ยนมาถึงชั้นเรียนของระดับชั้น ม.6

โดยทั่วไปแล้ว เพื่อลดสิ่งรบกวนจากภายนอกที่จะกระทบต่อนักเรียนชั้นปีจบการศึกษาให้ได้มากที่สุด จึงมักจัดให้พวกเขาเรียนและใช้ชีวิตอยู่บนชั้นสูง ๆ

แม้แต่ช่วงเวลาพักรับประทานอาหาร ทางโรงเรียนก็จะเหลื่อมเวลาให้เร็วขึ้นราวสิบห้านาที เพื่อให้ความสำคัญกับเรื่องอาหารการกินของนักเรียนชั้นปีจบการศึกษาก่อนเป็นอันดับแรก

เสียงอันเปี่ยมด้วยพลังของเหล่าครูบาอาจารย์ดังแว่วออกมาจากห้องเรียน

ลู่สือเซี่ยนกวาดสายตามองเข้าไป นักเรียนในห้องเกือบทั้งหมดกำลังก้มหน้าก้มตาเรียน ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้พวกตนจะเดินผ่านหน้าต่างไป ก็ไม่มีใครเหลียวหลังกลับมามองเลยสักคนเดียว

มันก็ดีอยู่หรอก แต่เหมือนกับขาดอะไรบางอย่างไป ทว่าลู่สือเซี่ยนก็บอกไม่ถูกเช่นกันว่าคืออะไร

ในเมื่อหน้าที่ของนักเรียนคือการเรียนหนังสือ มันก็ถูกต้องชอบธรรมแล้วไม่ใช่หรือ

"ถึงแล้วล่ะ ลู่สือเซี่ยน นายเข้าไปเถอะ ฉันต้องกลับไปสอนแล้ว" แม้เจียงอวิ๋นคุนจะอยากอยู่ดูการทดสอบครั้งนี้ตลอดทั้งกระบวนการมากเพียงใด แต่ก็จนใจที่เดี๋ยวตนยังมีคาบสอนอยู่

เมื่อต้องเลือกระหว่างสองสิ่ง สิ่งที่สำคัญกว่าย่อมต้องมาก่อน การไปสอนหนังสือเพื่อถ่ายทอดความรู้ให้นักเรียนจึงมีน้ำหนักเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากกล่าวลาเจียงอวิ๋นคุนแล้ว ลู่สือเซี่ยนก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปในห้องพักครูของระดับชั้น ม.6

เมื่อเดินเข้าไปข้างใน ก็เห็นเฉียนเจิ้งกั๋วอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ส่วนครูที่เหลือล้วนแปลกหน้า ไม่เคยพบเจอมาก่อน น่าจะเป็นอาจารย์ของระดับชั้น ม.6

"สวัสดีครับผู้อำนวยการเฉียน สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน" ลู่สือเซี่ยนชิงเอ่ยทักทายขึ้นก่อน

เรื่องของเฉียนเจิ้งกั๋วพักไว้ก่อน แต่สำหรับครูคนอื่น ๆ ในห้องพักครูแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นหน้าค่าตาของลู่สือเซี่ยน

ในเมื่อครูทั้งกลุ่มสาระการเรียนรู้กว่าสิบคนต้องยอมมาทำงานล่วงเวลาช่วงสุดสัปดาห์เพื่อนักเรียนเพียงคนเดียว หากจะบอกว่าไม่สนใจในตัวเขาก็คงเป็นการโกหก

ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริงเสียที ครูวัยกลางคนศีรษะล้านตรงกลางที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานริมหน้าต่างผุดลุกขึ้นยืนทันที พลางจ้องมองสำรวจลู่สือเซี่ยนหัวจรดเท้า

ลู่สือเซี่ยนในตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปจากสมัยมัธยมต้นมากแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เรียนหนังสือจนทานอาหารไม่ตรงเวลาบ่อย ๆ ร่างกายจึงไม่มีเนื้อมีหนัง แม้จะดูสุภาพเรียบร้อย แต่ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรกลับดูค่อนข้างผอมแห้งและบอบบาง

ทว่าในยามนี้ หลังจากออกกำลังกายอย่างไม่ย่อท้อ ถึงจะยังไม่มีกล้ามท้องแปดลูก แต่ก็ดูแข็งแรงกำยำขึ้นมากทีเดียว

เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าที่มีเครื่องหน้าคมคายเด่นชัด ก็ต้องยอมรับว่ามีกลิ่นอายของเด็กหนุ่มเต็มเปี่ยมทีเดียว

พลอยทำให้บรรดาครูในห้องพักครูเกิดความประทับใจแรกพบที่ดีต่อเขาไปด้วย

ครูวัยกลางคนแม้ผมจะบางจนล้านเลี่ยน ศีรษะสะท้อนแสงจนเป็นมันวับ ทว่าทั้งตัวกลับยังดูกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาไม่น้อย

"เธอคือนักเรียนลู่สือเซี่ยนที่ผู้อำนวยการเฉียนแนะนำไว้สินะ หน้าตาหมดจดสง่างามสมคำร่ำลือจริง ๆ"

"ในเมื่อผู้อำนวยการไช่พยักหน้าเห็นชอบแล้ว ขอเพียงเธอผ่านการทดสอบวัดระดับความสามารถของกลุ่มสาระการเรียนรู้พวกเราได้ ฉัน กู่เฉิงจื้อ ในนามตัวแทนของห้องจินหลิน ม.ปลายปี 3 ก็ยินดีต้อนรับเธอเข้ามาร่วมชั้น"

ลู่สือเซี่ยนเข้าใจได้ในทันที ที่แท้คนคนนี้ก็คือครูประจำชั้นของห้องร็อกเก็ตนี่เอง

"ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ"

พอลู่สือเซี่ยนพูดจบ เฉียนเจิ้งกั๋วที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ในเมื่อคนมาครบแล้ว เช่นนั้นก็เริ่มให้เร็วหน่อยเถอะ ผู้อำนวยการไช่ยังรอผลสรุปอยู่นะ"

"ทำตรงนี้นี่แหละ มีปัญหาอะไรไหม" เฉียนเจิ้งกั๋วหันไปถามลู่สือเซี่ยน

ลู่สือเซี่ยนส่ายหน้า เขารู้ดีว่านี่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเคลือบแคลงสงสัยหรือข้อครหาให้ได้มากที่สุด

การถูกสายตาหลายคู่จับจ้องแบบนี้ แม้บางคนจะไม่ชินจนทำข้อสอบไม่ลง แต่ลู่สือเซี่ยนไม่ใช่คนแบบนั้น เขากลับยิ่งตื่นเต้นกระตือรือร้นขึ้นมา ระดับความรู้ที่แท้จริงที่มีทำให้เขามีจิตใจที่หนักแน่นมั่นคงดั่งผู้เข้าแข่งขันหัวใจเหล็ก

"ผมไม่มีปัญหาครับ เริ่มได้ทุกเมื่อ"

ด้วยเหตุนี้ โต๊ะเรียนที่เตรียมไว้ให้ลู่สือเซี่ยนโดยเฉพาะจึงถูกยกมาวางไว้ตรงกลางห้องพักครู

ไม่นานนัก ข้อสอบวิชาภาษาจีนชุดใหม่เอี่ยมที่ฝ่ายวิชาการออกขึ้นมาก็ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าลู่สือเซี่ยน

"ตอนนี้เวลาเก้าโมงยี่สิบนาที เวลาทำข้อสอบถึงสิบเอ็ดโมงห้าสิบนาทีช่วงสาย"

"เริ่มทำข้อสอบได้ ณ บัดนี้!" พูดจบ กู่เฉิงจื้อก็นำนาฬิกาปลุกเรือนเล็กมาวางไว้ที่มุมซ้ายบนของโต๊ะเรียน

ลู่สือเซี่ยนเริ่มลงมือทำข้อสอบทันที

เขากวาดสายตามองข้อสอบรอบหนึ่ง ตัวข้อสอบออกได้ค่อนข้างหยาบไปบ้าง มีโจทย์ครบถ้วน แต่ข้างบนกลับไม่มีคะแนนกำกับไว้

เห็นได้ชัดว่าเพื่อตอบสนองคำสั่งเบื้องบน จึงต้องทำข้อสอบชุดใหม่ที่ไม่มีโจทย์เดิมเลย และกลายเป็นผลงานรีบเร่งที่ยังไม่ได้มาตรฐานเท่าใดนัก

ทว่าแม้จะยังไม่ได้มาตรฐาน แต่ก็ต้องยอมรับว่าทำยากกว่าข้อสอบจริงเสียอีก

อย่างไรเสียข้อสอบเกาเข่าของจริงก็ยังมีข้อสอบแจกคะแนน เพื่อรับประกันว่านักเรียนจะได้คะแนนบ้าง

กระนั้นลู่สือเซี่ยนก็อุดช่องโหว่และเสริมจุดบกพร่องในวิชาภาษาจีนของตนเองเอาไว้ตั้งนานแล้ว

เวลาทำจึงยังคงราบรื่นคล่องแคล่วอย่างยิ่ง

ไม่นานก็มาถึงข้อสอบเรียงความ

เขาพุ่งสายตาไปที่โจทย์เรียงความทันที มันคือบทความประกอบบทหนึ่ง

มีอยู่คราหนึ่ง ขงจื๊อสอนหนังสือเสร็จก็กลับมายังห้องหนังสือของตน ศิษย์นามกงซีหวายกน้ำถ้วยหนึ่งมาส่งให้ ขณะนั้นเอง จื่อลู่ก็สาวเท้าเร่งรีบเข้ามา พลางเอ่ยขอคำชี้แนะจากอาจารย์เสียงดังลั่น "ท่านอาจารย์ หากข้าได้ยินหลักการที่ถูกต้องประการหนึ่ง สามารถลงมือทำทันทีได้หรือไม่ขอรับ"

ขงจื๊อปรายตามองจื่อลู่ แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า "อย่างไรก็ต้องไต่ถามบิดาและพี่ชายดูก่อนสิ จะได้ยินแล้วลงมือทำทันทีได้อย่างไร" จื่อลู่เพิ่งจะก้าวพ้นประตูออกไป ศิษย์อีกคนนามหย่านโหย่วก็ย่องเข้ามาตรงหน้าขงจื๊ออย่างเงียบเชียบ แล้วถามด้วยความเคารพว่า "ท่านอาจารย์ หากข้าได้ยินหลักการที่ถูกต้องประการหนึ่ง ควรลงมือทำทันทีหรือไม่ขอรับ"

ขงจื๊อตอบทันควัน "ใช่แล้ว ควรลงมือปฏิบัติทันที" ครั้นหย่านโหย่วจากไป กงซีหวาจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า "ท่านอาจารย์ คำถามเดียวกันแท้ ๆ เหตุใดคำตอบของท่านจึงตรงกันข้ามเล่าขอรับ" ขงจื๊อยิ้มพลางกล่าวว่า "หย่านโหย่วมีนิสัยถ่อมตน ทำการใดมักลังเลไม่เด็ดขาด ข้าจึงให้กำลังใจเพื่อให้เขากล้าตัดสินใจ ส่วนจื่อลู่นั้นชอบเอาชนะ ทำการใดไม่รอบคอบ ข้าจึงตักเตือนให้เขารู้จักรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นเมื่อเผชิญเรื่องราว และคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบก่อนลงมือทำ"

ขอถามว่า เมื่อพิจารณาจากเนื้อความข้างต้นนี้แล้ว เธอมีความคิดเห็นอย่างไร