ตอนที่ 63 การทดสอบความสามารถก่อนข้ามชั้น

เมื่ออ่านหัวข้อจบ ให้ตายสิ บรรดาครูพวกนี้ช่างประยุกต์ใช้สถานการณ์เก่งจริง ๆ

เขาเพิ่งยื่นเรื่องขอข้ามชั้นไปหยก ๆ อีกฝ่ายก็ออกข้อสอบเรียงความเรื่องการสอนตามความถนัดของผู้เรียนมาทันควัน

ลู่สือเซี่ยนระงับความอยากบ่นในใจ เขาหยุดคิดอยู่หนึ่งนาทีแล้วจรดปากกาลงมือเขียนทันที

"มนุษย์เราเกิดมาล้วนแตกต่าง หากมองเส้นทางตลอดชีวิตของคนบนโลก ผลลัพธ์สุดท้ายยิ่งต่างกันลิบลับ บางคนเคยขึ้นไปเหยียบยอดเขาสูง ก้มมองใต้หล้า มองเห็นขุนเขาอื่นเล็กนิดเดียว ทว่าบางคนกลับตกลงสู่หุบเหวลึก ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไร้ผลงาน จนกลืนหายไปในหมู่ชนทั่วไป"

"คนเหล่านี้มิได้ด้อยกว่าผู้ที่ประสบความสำเร็จไปเสียทั้งหมด ความแตกต่างส่วนหนึ่งอาจมาจากวิธีการศึกษาที่ไม่เหมือนกัน ผมเชื่อว่าวิธีการศึกษาที่เหมาะสมจะสร้างประโยชน์ให้คนผู้นั้นไปตลอดชีวิต..."

ระหว่างนั้น ครูรอบ ๆ ต่างพากันจิบชาพลางเดินเข้ามาดูการทำข้อสอบของลู่สือเซี่ยน ในใจอดทึ่งกับความลื่นไหลในการตอบของเขาไม่ได้ ในฐานะคนเป็นครู ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกำลังชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามที่ชวนให้ดื่มด่ำจนลืมเวลา

ขณะนี้ ลู่สือเซี่ยนเริ่มเขียนบทสรุปช่วงสุดท้ายแล้ว

"บนโลกนี้ไม่มีคนโง่ มีเพียงอัจฉริยะที่ถูกสะกดกั้นศักยภาพเอาไว้ ใบไม้ได้รับความเมตตาจากธรรมชาติ จึงมีเส้นลวดลายงดงามแตกต่างกัน นักเรียนทุกคนก็ได้รับรอยประทับอันเป็นเอกลักษณ์จากธรรมชาติเช่นกัน ดังนั้นผู้ให้การศึกษาจึงควรปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นส่วนตน ปล่อยให้นักเรียนได้เบ่งบานตามตัวตนของพวกเขา เป็นผู้นำทางในการเรียนรู้ และเป็นผู้ส่งเสริมการดึงศักยภาพออกมา"

"ใต้ไม้เรียวของคุณอาจมีวัตต์ ใต้สายตาเย็นชาของคุณอาจมีนิวตัน ในเสียงเยาะเย้ยของคุณอาจมีเอดิสัน อย่าเพิ่งรีบขับไล่พวกเขาไป และอย่ารอจนกระทั่งได้นั่งเรือกลไฟ จุดหลอดไฟ หรือเรียนรู้แคลคูลัส แล้วค่อยตระหนักได้ว่านี่คือเด็กเรียนแย่ที่คุณเคยมองข้ามด้วยสายตาเย็นชาในวันวาน"

ทันทีที่ลู่สือเซี่ยนวางปากกา หลี่เต๋อจาง หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาจีนระดับ ม.ปลายปี 3 ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตบมือชื่นชมอย่างออกนอกหน้า

"เอาละ ลู่สือเซี่ยน เธอไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยพักผ่อนสักหน่อยนะ พวกเราจะพยายามทำภารกิจให้เสร็จภายในวันนี้" เฉียนเจิ้งกั๋วกล่าวกับเขาด้วยรอยยิ้ม

เขาพยักหน้า บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า แล้วเดินออกจากห้องไป

ในเวลานั้นเอง กระดาษคำตอบของลู่สือเซี่ยนในห้องพักครูก็ดึงดูดให้ทุกคนเข้ามารุมล้อม

"เหล่าหลี่ เป็นยังไงบ้าง จะได้สักกี่คะแนนกันเชียว" เฉียนเจิ้งกั๋วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลี่เต๋อจางส่ายหน้าพลางกล่าว "เนื้อหาท่อนหน้าผมยังไม่ได้ดูละเอียดหรอกนะ แต่ดูจากเรียงความแล้ว ช่างมีกลิ่นอายของปรมาจารย์จริง ๆ มีการอ้างอิงตำรับตำรา หยิบยกหลักฐานรอบด้าน เขียนได้พลิ้วไหวช่ำชองจนหาที่ติไม่ได้เลย"

"เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้ว ตอนบ่ายค่อยมาทดสอบกันต่อ เหล่าหลี่ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จรบกวนคุณช่วยรีบตรวจออกมาให้เร็วหน่อยนะ เรื่องนี้ฝากด้วยล่ะ" เฉียนเจิ้งกั๋วพูดพลางมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

ภาษาจีนดูแล้วน่าจะไปได้สวย ส่วนคณิตศาสตร์ยิ่งไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าของเหรียญทองรางวัลชนะเลิศระดับมณฑลจากการแข่งขันคณิตศาสตร์อยู่แล้ว ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับภาษาอังกฤษช่วงบ่ายกับวิทยาศาสตร์รวมตอนค่ำแล้วล่ะ

......

ตามตารางเวลาการทดสอบ บ่ายโมงครึ่ง ลู่สือเซี่ยนก็มาถึงห้องพักครูแล้ว

ไม่อย่างนั้นเวลาช่วงถัดไปอาจไม่พอทำข้อสอบทั้งสามวิชา

บ่ายโมงสี่สิบนาที ลู่สือเซี่ยนเริ่มต้นทำข้อสอบคณิตศาสตร์อย่างเป็นทางการ

สำหรับลู่สือเซี่ยนแล้ว แม้คณิตศาสตร์จะยังไม่ยอมให้เขาได้สัมผัสใกล้ชิดลึกซึ้งเหมือนคู่รัก แต่เพียงแค่อ้อมกอดเรียบง่ายในระดับมัธยมปลายนี้ ก็นับว่าแสดงออกอย่างสนิทสนมกลมเกลียวเป็นอย่างยิ่งแล้ว

หลังจากโดนปฏิเสธอย่างเย็นชาไร้เยื่อใยในการแข่งขันคณิตศาสตร์ครั้งล่าสุด คราวนี้เธอดูจะมอบความกระตือรือร้นให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม

เขาเพลิดเพลินอยู่ท่ามกลางระลอกคลื่นอันงดงามของเซต ฟังก์ชันมอนอโทนิก ลำดับและอนุพันธ์ ฟังก์ชันตรีโกณมิติ รวมถึงเวกเตอร์บนระนาบ

ดื่มด่ำอยู่ใต้เงาอันลึกลับของพาราโบลา เรขาคณิตสามมิติ เรขาคณิตวิเคราะห์ วงรี ไฮเพอร์โบลา และรูปทรงเรขาคณิตต่าง ๆ

แม้ว่าครั้งนี้เธอจะงัดทุกกระบวนท่าของระดับ ม.ปลาย ออกมารับมือกับลู่สือเซี่ยน แต่จิตใจของเขากลับบรรลุขั้นไร้สตรีในดวงใจ จรดปลายปากกาดุจมีเทพสถิตไปแล้ว ไม่ว่าเธอจะใช้สิบแปดกระบวนท่า ทั้งอรหันต์ชวนชมจันทร์หรือกวนอิมขึ้นบัว ตัวเขาก็ยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา

เมื่อถึงเวลาบ่ายสามโมงตรง ลู่สือเซี่ยนกวาดสายตามองตรวจดูแผ่นข้อสอบคร่าว ๆ แล้วจึงวางปากกาลง

หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ระดับ ม.ปลายปี 3 รับกระดาษคำตอบไปแล้วก็เริ่มตรวจให้คะแนนทันที

ลู่สือเซี่ยนพักสายตาครู่หนึ่งแล้วดื่มน้ำไปอึกใหญ่

บ่ายสามโมงยี่สิบนาที ลู่สือเซี่ยนเริ่มการทดสอบวิชาภาษาอังกฤษ

พอมาถึงภาษาอังกฤษระดับ ม.ปลาย ลู่สือเซี่ยนถึงได้สัมผัสความเพลิดเพลินในการอ่านบทความเสียที ในระดับ ม.ต้น มันเหมือนอ่านนิยายย่อยง่ายบันทึกเรื่องราวธรรมดาเรื่อยเปื่อยจนเขาขี้เกียจจะบ่น

หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย

เวลาหนึ่งทุ่มยี่สิบนาที การทดสอบวิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์ที่เป็นวิชาสุดท้ายก็เริ่มต้นขึ้น

เขายังคงเลือกวิชาที่ตัวเองโปรดปรานเช่นเดิม แต่การติดอยู่ในความหลงใหลแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์มิใช่หรือ

ก่อนอื่นเขาตรงไปยังห้องหอของชีววิทยา บางทีอาจเป็นเพราะรู้ว่าลู่สือเซี่ยนมีฝีมือร้ายกาจ พลังทำลายล้างของวิชาชีววิทยาในวันนี้จึงดุดันกว่าที่ผ่านมาระดับหนึ่งทีเดียว

"พวกตาแก่คนออกข้อสอบนี่แสบจริง ๆ"

ลู่สือเซี่ยนเพิ่งประจันหน้ากันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ชีววิทยาในวันนี้เหมือนโดนวางยามาเสียอย่างนั้น ทำเอาเขาเกือบรับมือไม่ไหว

ตั้งแต่ไมโอซิสไปจนถึงไมโทซิส ตั้งแต่ระยะเพอริคาร์ปไปจนถึงระยะโพลาร์นิวเคลียส มีการพลิกแพลงสารพัดรูปแบบมาครบทุกกระบวนการ

จากการจับคู่เบสไปจนถึงการจำลองดีเอ็นเอ จากหลักการเซ็นทรัลดอกมาไปจนถึงการคำนวณความถี่ยีน จิตใจของลู่สือเซี่ยนต้องแบกรับภาระหนักหน่วงอย่างยิ่ง

น่าเสียดายที่ช่วงนี้ลู่สือเซี่ยนฝึกปรือวิชาการแข่งขันชีววิทยาอย่างหนักหน่วง สายตาจึงเปิดกว้างขึ้นมาก ลูกเล่นพวกนี้จึงไม่อยู่ในสายตาของเขาอีกต่อไป มองเป็นเพียงลูกไม้ธรรมดาเท่านั้น

หากมีปัญญาทำได้แค่นี้ละก็ ขอโทษทีนะแม่สาวชีววิทยา ฉันขอเหมาครบสามเบสเลยก็แล้วกัน

ลู่สือเซี่ยนเริ่มเบนสายตาไปยังฟิสิกส์กับเคมีที่ยังคงชะเง้อคอมองรอคอยอยู่ข้างบน

ทว่าทั้งสองวิชาสำหรับเขาแล้วช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็จับฉลากเลือกป้ายเลยก็แล้วกัน

ลู่สือเซี่ยนจึงท่องในใจว่า จุดหนึ่งจุดสองจุดสามสี่ จิ้มโดนใครก็เอาคนนั้นแหละ

สุดท้ายฟิสิกส์ก็ได้เป็นฝ่ายได้รับการปรนเปรอรับใช้อย่างเป็นทางการก่อน

แม้ก่อนหน้านี้เขาจะหลงลืมฟิสิกส์ไปบ้าง แต่หลังจากได้คลุกคลีใกล้ชิดกันมาหลายวัน ความสัมพันธ์ก็ทวีความอบอุ่นขึ้นตั้งนานแล้ว บัดนี้จึงเป็นช่วงเวลาอันล้ำค่าดั่งค่ำคืนร่วมหอลงโรงที่ไม่อาจประเมินค่าได้

กฎของคูลอมบ์ การอนุรักษ์พลังงาน การเหนี่ยวนำไฟฟ้าสถิต สนามไฟฟ้าสม่ำเสมอ และอื่น ๆ ที่เคยยืนขวางหน้าประตูดั่งเสือร้าย บัดนี้ไม่นับเป็นคู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป

ลู่สือเซี่ยนก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปแล้ว ทะลวงบุกเดี่ยวเข้าสู่ใจกลางอย่างราบคาบ

ต่อด้วยเคมี ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่ต้องตามมาในท้ายที่สุดได้ โดนกวาดเรียบไปทีละเปลาะ

แม้ในช่วงท้ายจะมีข้อพิพาทเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างกันบ้าง จากเรื่องความไม่สมดุลของไอออนบวกและไอออนลบในโจทย์ข้อใหญ่

แต่เมื่อลู่สือเซี่ยนเห็นแก่ปฏิกิริยาเคมีมากมาย ทั้งออกซิเดชัน การแทนที่ รีดักชัน การรวมตัว และการขจัด ที่เคยเกิดขึ้นร่วมกับเธอมาก่อนหน้านี้

ช่วงเวลาอันหอมหวานตราตรึงเช่นนั้นจะลืมเลือนลงได้อย่างไร ลู่สือเซี่ยนจึงใจกว้างพอที่จะเลือกมองข้ามความขัดแย้งเมื่อครู่ไป

ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมราบรื่นดั่งแขกมาเยือนด้วยความพึงพอใจ ได้บทสรุปอันสมบูรณ์แบบที่มาด้วยความตื่นเต้นและกลับไปด้วยความอิ่มเอมใจ

น่าเสียดายที่จุดบกพร่องใหญ่ที่สุดคือยังมีตาแก่ไร้ยางอายสองสามคนยืนจ้องมองเขาเขม็งอยู่ข้าง ๆ

จากนั้นลู่สือเซี่ยนก็จรดรอยประทับอันหนักแน่นลงบนภาพงามทั้งสามภาพนี้ด้วยการลงชื่อของตัวเอง แล้วเดินจากไปอย่างผึ่งผาย

ท่องผ่านดงบุปผาโดยไร้กลีบใบระแคะระคาย ไม่นำพากลุ่มเมฆติดตัวไปแม้สักก้อนเดียว

......

ในเวลานี้เขาไม่ได้กลับไปเข้าห้องเรียนเพื่อทบทวนหนังสือรอบค่ำอะไรทั้งนั้น ลู่สือเซี่ยนเดินกลับหอพัก อาบน้ำอุ่นเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหลับไปทันที

วันนี้เขาทำศึกหนักติดต่อกันหลายสมรภูมิ สิ้นเปลืองพลังงานไปมหาศาล ทั้งทางจิตใจและร่างกายถูกรีดเค้นจนแทบจะกลวงโบ๋

แม้จะยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่นี่ก็เป็นขีดความสามารถที่ดีที่สุดเท่าที่ลู่สือเซี่ยนทำได้แล้ว

ความราบรื่นในการทำข้อสอบครั้งนี้พิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ความพยายามในช่วงที่ผ่านมาของเขาได้ผลจริง

การทำโจทย์จากติดขัดจนลื่นไหล ย่อมต้องแลกมาด้วยต้นทุนทั้งเวลาและความพยายามควบคู่กันเสมอ

ทุกสิ่งที่เขาทำได้ล้วนเสร็จสิ้นลงหมดแล้ว เขาเฝ้ารอคอยว่าผลลัพธ์ในวันพรุ่งนี้จะนำความประหลาดใจแบบไหนมาให้เขากันแน่