ตอนที่ 64 คนมีวาสนาต่อกัน พึงทะนุถนอม พึงเก็บไว้ในใจ และพึงร่วมทาง

วันอังคาร ลู่สือเซี่ยนออกกำลังกาย กินข้าว และเข้าเรียนคาบศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองตอนเช้าตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อเห็นเขากลับมาปรากฏตัวในห้องเรียนอีกครั้ง เพื่อน ๆ ในห้องหนึ่งต่างก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

ถ้ารวมวันศุกร์สัปดาห์ก่อนที่เขาลาหยุด กับวันจันทร์ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ลู่สือเซี่ยนไม่ได้มาเดินวนเวียนอยู่ในสายตาพวกเขานานถึงสี่วันติดแล้ว

แม้จะเพิ่งเปิดเทอมได้เพียงเดือนเศษสั้น ๆ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเพื่อนร่วมชั้นก็ถือว่ากลมเกลียวสนิทสนมกันเป็นอย่างดี

โดยเฉพาะเฉิงอี้เสวียที่มักจะเข้ามาถามโจทย์กับลู่สือเซี่ยนเป็นประจำ

"เหล่าลู่ ช่วงนี้มัวไปยุ่งอะไรอยู่เหรอ ถ้าครูประจำชั้นไม่บอกว่านายลาหยุด พวกเราคงนึกว่านายถูกลักพาตัวไปแล้วนะเนี่ย"

"จริงด้วย หัวหน้าห้อง ช่วงที่นายไม่อยู่ ฉันเหงาสุด ๆ เลยว่ะ" หานฟาง หนุ่มร่างใหญ่ยักษ์ข้าง ๆ ก็แกล้งทำหน้าเศร้าตามไปด้วย

ได้ยินแบบนั้น ลู่สือเซี่ยนก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันควัน แต่สุดท้ายก็ยอมเอ่ยปากอธิบาย

"ช่วงนี้ฉันเพิ่งจะปลงตก ปล่อยวางโลกียวิสัยได้ เลยตัดสินใจว่าเร็ว ๆ นี้จะบรรลุขั้นเซียนเหาะขึ้นสู่แดนสวรรค์ แผ่นดินนี้ฉันขอฝากพวกนายดูแลต่อด้วยแล้วกัน"

ทันใดนั้น ทั้งห้องก็พร้อมใจกันส่งเสียงโห่ฮา ต่างพากันแซวลู่สือเซี่ยนว่าอ่านนิยายมากเกินไปหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เพ้อเจ้อเป็นเด็กเบียวขึ้นมาได้

ลู่สือเซี่ยนได้แต่แอบขำอยู่ในใจโดยไม่พูดอะไร ที่จริงเขาไม่ได้พูดผิดไปเลยสักนิด นักเรียน ม.6 น่ะแทบจะบรรลุขั้นเซียนกันจริง ๆ จากการอดหลับอดนอนอ่านหนังสือทุกวันอยู่แล้ว

เขาเรียนอย่างใจลอยไปได้สองคาบ ในที่สุดช่วงพักเบรก เจียงอวิ๋นคุนก็เรียกตัวเขาไปพบ

ลู่สือเซี่ยนดีดตัวผึ่งขึ้นจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง แล้วรีบวิ่งแจ้นออกไปทันที

"ครูเจียง ผลเป็นยังไงบ้างครับ"

เจียงอวิ๋นคุนยิ้มพลางบอกเขา "ผลอย่างเป็นทางการครูยังไม่แน่ใจนะ แต่ได้ยินข่าวแว่ว ๆ มาว่าเธอทำได้ดีมาก น่าจะไม่พลาดแปดเก้าส่วนแล้วล่ะ ได้ยินว่าพวกเขายกระดับความยากของข้อสอบขึ้นไปด้วยนี่ ดูท่าเจ้าหนูอย่างเธอจะมีฝีมือไม่เบาจริง ๆ"

ลู่สือเซี่ยนได้ยินข่าวดีนี้ก็พลอยยิ้มกว้างออกมาด้วย การที่เขามั่นใจในตัวเองก็เรื่องหนึ่ง แต่บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความต้องการส่วนตัวของคนเราเพียงฝ่ายเดียว

"เอาล่ะ ไปที่ห้องประชุมชั้นห้าของตึกอำนวยการก่อนเถอะ ผู้อำนวยการไช่รออยู่ที่นั่นแล้ว น่าจะถึงเวลาตัดสินใจขั้นสุดท้ายแล้วล่ะ"

ลู่สือเซี่ยนย่อมตอบรับด้วยความยินดี

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย ปลายทางครั้งนี้เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมประชุมค่อนข้างมาก จึงเปลี่ยนไปใช้ห้องประชุมที่ใหญ่กว่าเดิม

เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงการประชุม ลู่สือเซี่ยนก็ได้ยินเสียงชายชราผู้ดูกระฉับกระเฉงบนเวทีกำลังพูดผ่านไมโครโฟน "เอาล่ะ ตัวเอกของงานมาถึงแล้ว ทุกคนรีบหาที่นั่งให้เรียบร้อย เตรียมเริ่มการประชุมร่วมของคณะครูโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งครั้งที่สอง ประจำปี 2007 ได้แล้ว"

ครูที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังต่างเข้าใจดีว่ามีเรื่องอะไร แต่ครูระดับชั้น ม.5 จำนวนมากกลับยังคงงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ นี่มันยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะถึงการสอบกลางภาคเลยไม่ใช่หรือ

การประชุมร่วมครั้งล่าสุดก็คือตอนที่สำนักการศึกษาเดินทางมาประกาศแต่งตั้งเฉียนเจิ้งกั๋ว หรือว่าจะมีเรื่องใหญ่ระดับนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมการประชุมร่วมของคณะครูถึงมีนักเรียนโผล่มาคนหนึ่งด้วยล่ะ นี่มันชวนให้ทุกคนคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ออกจริง ๆ

ทว่าในเวลานี้ไม่มีใครสนใจความสงสัยของพวกเขา เพราะไช่หมิงหย่วนได้เริ่มเอ่ยปากอธิบายแล้ว

"ที่เรียกประชุมทุกคนในวันนี้ ประเด็นหลักคือการประกาศมติสำคัญสองเรื่อง รวมถึงการปรับเปลี่ยนหน้าที่รับผิดชอบของบุคลากรอีกหนึ่งตำแหน่ง"

"โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งของเราก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1911 จวบจนปัจจุบันก็มีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบหนึ่งร้อยปีแล้ว จากจุดเริ่มต้นในฐานะสำนักศึกษาจินหลิงต้าเสวียถัง สู่สถานศึกษาจินหลิง และขยับขยายเป็นวิทยาลัยจินหลิง จนกระทั่งกลายมาเป็นโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งในปัจจุบัน โรงเรียนของเราเปลี่ยนชื่อมาแปดหน ย้ายสถานที่ตั้งถึงห้าครา ผ่านวันเวลาผันเปลี่ยน พบพานความเปลี่ยนแปลงมานับไม่ถ้วน ฝ่าฟันคลื่นลมจนผลิดอกออกผล เราก้าวไปข้างหน้าท่ามกลางอุปสรรคขวากหนาม และพัฒนาตนเองจนยกระดับขึ้นมาได้อย่างต่อเนื่อง"

"ทว่า ตลอดหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยแปรเปลี่ยน นั่นก็คือคติประจำโรงเรียนของเรา ใฝ่รู้ใคร่ครวญ เปิดกว้างหลอมรวม"

"นักเรียนลู่สือเซี่ยนของโรงเรียนเรา เนื่องจากมีทั้งความประพฤติและการเรียนที่เป็นเลิศ มีวิจารณญาณเฉียบแหลมรู้แจ้ง และได้ผ่านการทดสอบวัดระดับความรู้เทียบเท่าระดับมัธยมปลายแล้ว ดังนั้นหลังจากการหารืออย่างรอบคอบร่วมกันของคณะผู้บริหารโรงเรียน และได้ยื่นเรื่องขออนุมัติต่อสำนักการศึกษาประจำเมืองเรียบร้อยแล้ว จึงมีมติอย่างเป็นทางการว่า ในภาคเรียนหน้าจะปรับย้ายเขาขึ้นไปเรียนต่อที่ห้องกิฟต์จินหลินระดับชั้น ม.6"

ได้ยินถึงตรงนี้ สองมือของลู่สือเซี่ยนก็กำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจในหัวใจเอ่อล้นออกมาจนปรากฏชัดบนสีหน้า

แต่นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด เสียงของไช่หมิงหย่วนยังคงดังกังวานต่อไป

"นอกจากนี้ เพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนการสอนของโรงเรียนเราในทุกมิติ โรงเรียนจะยังคงยึดมั่นในแนวทาง 'ใช้การแข่งขันส่งเสริมการสอน ใช้การแข่งขันกระตุ้นการเรียนรู้ ใช้การแข่งขันจุดประกายการสร้างสรรค์' และเพิ่มกำลังในการส่งต่อนักเรียนที่มีความเป็นเลิศเฉพาะทางและมีศักยภาพด้านนวัตกรรมให้แก่ประเทศชาติและมหาวิทยาลัยชั้นนำ"

"ดังนั้น หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบ จึงมีมติให้ฟื้นฟูทีมแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง โดยมีครูเหมยถิงของโรงเรียนเรารับหน้าที่เป็นครูผู้ฝึกสอน"

สิ้นเสียงประกาศ สายตาของครูเกือบทั้งห้องประชุมต่างจับจ้องไปยังนักเรียนที่นั่งตัวตรงอยู่แถวหลังสุด พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า การตัดสินใจครั้งสำคัญของโรงเรียนจะเกี่ยวข้องกับเด็กนักเรียนคนนี้

เด็กนักเรียนคนนี้มีมนตร์วิเศษอันใดกันแน่ ถึงคุ้มค่าให้โรงเรียนยอมแบกรับแรงกดดันมหาศาลจากทั้งกระแสสังคมและภายในโรงเรียนเพื่อปูทางให้เขาถึงขนาดนี้

ท่ามกลางฝูงชน หญิงสาวคนหนึ่งที่แผ่รังสีเย็นชาห้ามคนเข้าใกล้พลันขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ก่อนจะหันมองไปทางด้านหลังด้วยความใคร่รู้เช่นกัน

ส่วนลู่สือเซี่ยนเมื่อต้องเผชิญกับสายตาจับจ้องพินิจพิเคราะห์มากมายขนาดนั้น กลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม หัวใจของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความประหลาดใจ ตื่นเต้น และซาบซึ้ง

การตัดสินใจข้อหลังนี้ เขาก็คาดไม่ถึงเลยเช่นกัน การที่โรงเรียนยอมทำให้เขาถึงขั้นนี้ มันกระทบกระเทือนใจเขาอย่างลึกซึ้งจริง ๆ

ในวินาทีนี้ ลู่สือเซี่ยนได้ตัดสินใจแน่วแน่ในใจแล้วว่า วันหน้าหากตนเองประสบความสำเร็จ จะต้องตอบแทนโรงเรียนกลับคืนไปเป็นร้อยเท่าพันเท่าอย่างแน่นอน

"วันนี้ผมภาคภูมิใจในโรงเรียน วันข้างหน้าโรงเรียนจะภาคภูมิใจในตัวผม" แม้คำพูดประโยคนี้จะฟังดูซ้ำซากจนเกร่อแล้วก็ตาม

แต่นี่คือความคิดที่จริงแท้ที่สุดในใจของเขาจริง ๆ

โรงเรียนมัธยมสาธิตมีราชบัณฑิตคอยหนุนหลังแล้วอย่างไรเล่า

ลู่สือเซี่ยนตั้งปณิธานไว้ในใจ สักวันหนึ่งเขาจะต้องก้าวขึ้นไปยืนอยู่แถวหน้านั้นให้จงได้

สิ่งที่โรงเรียนมัธยมสาธิตมี ทำไมโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งจะมีบ้างไม่ได้

บางเรื่องราวอาจไม่ใช่โชคชะตาจงใจขีดเขียน หากแต่เป็นกระบวนการที่ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ

การประชุมเลิกรา ผู้คนทยอยจากไป ห้องประชุมอันว่างเปล่าหลงเหลือไว้เพียงคำมั่นสัญญาอันเงียบงัน

การเปิดกว้างยอมรับความหลากหลายของโรงเรียนแห่งหนึ่ง กับความสุขุมรอบคอบและการมองการณ์ไกลของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เหตุที่หว่านไว้ในวันนี้ ย่อมออกดอกผลในวันข้างหน้า

และโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งจะรู้สึกขอบคุณการตัดสินใจในวันนี้อย่างสุดซึ้งในอนาคต

ทว่าเบื้องลึกเบื้องหลังเหล่านั้น จะมีผู้ใดมองเห็นทะลุปรุโปร่งได้เล่า

......

ลู่สือเซี่ยนเดินเคียงข้างเจียงอวิ๋นคุน มุ่งหน้ากลับไปยังห้องเรียนของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอย่างช้า ๆ

"ลู่สือเซี่ยน แม้จะยังเหลือเวลาอีกตั้งสามสี่เดือนกว่าจะหมดภาคเรียน แต่นายก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้วล่ะ"

"โรงเรียนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อมอบสภาพแวดล้อมและเงื่อนไขที่ดีที่สุดให้นาย หวังว่านายจะไม่ทำให้ความหวังของทุกคนต้องสูญเปล่า"

"เรื่องพวกนี้คงไม่ต้องพร่ำบอกนายให้มากความ เอาเวลาไปคิดเถอะว่าจะบอกลาเพื่อน ๆ ร่วมห้องอย่างไรดี"

"ชีวิตคนเราสั้นนัก คนหรือเรื่องราวที่ได้พานพบในช่วงหนึ่งของชีวิตก็จงทะนุถนอมไว้ให้ดี การพบกันครั้งแรกและการจากลาครั้งสุดท้ายท่ามกลางผู้คนนับล้าน ล้วนมีความหมายในตัวของมันเองทั้งสิ้น"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน แม้จะได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงเดือนเศษ แต่การได้ทำหน้าที่หัวหน้าห้องตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ก็ทำให้เขาจดจำเพื่อนร่วมห้องได้ทุกคน

คนไร้วาสนา อย่าได้ไขว่คว้า อย่าได้คะนึงหา อย่าได้เฝ้ารอ

คนมีวาสนา ควรค่าแก่การทะนุถนอม ควรค่าแก่การเก็บซ่อนไว้ในใจ และร่วมเคียงข้าง

การพานพบ ต้องใช้การเหลียวมองถึงห้าร้อยครั้งในชาติก่อน จึงจะแลกมาด้วยการเดินสวนกันในชาตินี้

ฉันได้พบเธอ เธอได้พบเขา วาสนาจะลึกซึ้งหรือตื้นเขิน จะขึ้นหรือลง ล้วนเติมเต็มช่วงเวลาแต่ละช่วง และแต่งแต้มช่องว่างที่เว้นไว้ในชีวิตให้สมบูรณ์

ห่างหายไปไม่กี่เดือน การทำความรู้จักกันอีกครา และการจากลากันอีกครั้ง

เขาเตรียมจะออกเดินทางใหม่อีกหน แล้วเรือลำมหึมาแห่งอนาคตลำนี้จะแล่นมุ่งหน้าไปสู่ทิศทางใดกันแน่