ตอนที่ 65 ตกลงสาวสวยคนนี้มาจากไหนกันแน่

ลู่สือเซี่ยนไม่ได้เลือกที่จะตรงไปที่ห้องเรียนทันที แต่กลับไปที่หอพักเพื่ออาบน้ำอุ่นให้สบายตัวก่อน

จนกระทั่งถึงเวลาเรียนทบทวนตนเองช่วงค่ำ เขาถึงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน ม.4/1

ยังไม่ทันก้าวเข้าไป เขาก็เห็นเฉิงอี้เสวียนั่งอยู่บนโพเดียมหน้าชั้นเพื่อคุมชั่วโมงทบทวนตนเอง

นักเรียนข้างล่างทุกคนต่างใช้ปากกาแทนดาบ ประกาศสงครามกับกองภูเขาโจทย์ที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ

ลู่สือเซี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินขึ้นไปบนโพเดียมช้า ๆ จากนั้นเอ่ยกับเฉิงอี้เสวียว่า "ขอเวลาผมสักห้านาทีได้ไหม"

เฉิงอี้เสวียไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่จากความเข้าใจที่เธอมีต่อเขา ในเมื่อทำท่าทางจริงจังขนาดนี้ ย่อมต้องมีเรื่องอะไรจะพูดแน่นอน

เธอหยิบสมุดแบบฝึกหัดแล้วขยับตัวสละที่ให้

ลู่สือเซี่ยนยืนอยู่กึ่งกลางโพเดียมหน้าชั้น เคาะโต๊ะเบา ๆ

"ขอโทษจริง ๆ นะครับที่รบกวนเวลาเรียนอันมีค่าของทุกคน"

ด้านล่าง เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างวางปากกาลงโดยพร้อมเพรียง เงยหน้าขึ้นมองลู่สือเซี่ยนด้วยความสงสัยใคร่รู้

"แม้จะทำใจลำบากมาก แต่ผมก็ต้องบอกทุกคนว่า ด้วยเหตุผลบางประการ พรุ่งนี้ผมจะต้องขึ้นไปอยู่ชั้น ม.6 แล้ว ได้พบกับทุกคน ผมโชคดีจริง ๆ ครับ"

"ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจและการสนับสนุนที่ทุกคนมอบให้ผมตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผมซาบซึ้งใจมากครับ" ลู่สือเซี่ยนพูดพลางโค้งคำนับให้ทุกคน

"ตลอดเดือนนี้ ผมเอาแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเอง ไม่ได้ทำหน้าที่และความรับผิดชอบของหัวหน้าห้องให้ดีเลย ผมละอายใจจริง ๆ"

"แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ผมแค่ก้าวล่วงหน้าไปบนเส้นทางที่ยังไม่รู้ก่อน เส้นทางนี้อาจจะเต็มไปด้วยขวากหนาม อาจจะเปี่ยมด้วยความยากลำบาก แต่มันก็คุ้มค่าที่เราจะมุ่งหน้าตามหาแดนสวรรค์ในใจ หวังว่าเส้นทางข้างหน้า ความพยายามของพวกเราจะไม่สูญเปล่า และหวังเพียงว่าหลังผ่านคลื่นลมมานับพัน คืนกลับมาเราจะยังคงเป็นเด็กหนุ่มสาวคนเดิม"

เมื่อลู่สือเซี่ยนพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เพราะเขาไม่กล้าสบสายตาเหล่านั้น

เขาไม่ค่อยชินกับความรู้สึกแบบนี้สักเท่าไร แต่ทุกคนต่างก็ก้าวเดินไปบนเส้นทางชีวิตของตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง และการจากลาก็มีขึ้นเพื่อรอพบกันใหม่ในครั้งหน้า

ทว่าตอนที่เขาเดินมาถึงทางเดินตรงประตูห้อง เสียงให้กำลังใจของเพื่อน ๆ ก็ดังลอยออกมาจากในห้องเรียน

"หัวหน้า สู้ ๆ นะ!"

"หัวหน้าลุยไปก่อนเลย เดี๋ยวพวกเราตามไปติด ๆ!"

"ไปอยู่ ม.6 นายก็ยังเป็นคนที่เท่ที่สุด มีเวลาก็แวะกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมบ้างนะ"

ลู่สือเซี่ยนแทบจะสะดุดขาล้มคะมำลงกับพื้น

วันรุ่งขึ้น เขาก็เก็บข้าวของเรียบร้อย

ภายใต้การแนะนำของกู่เฉิงจื้อแห่งห้องจินหลิน ม.6 ลู่สือเซี่ยนก็ได้ครอบครองที่นั่งตรงกลางของแถวสุดท้าย

ถึงจะบอกว่าเป็นแถวสุดท้าย แต่ในห้องจินหลินที่มีนักเรียนแค่สิบห้าคน ตำแหน่งนี้ก็คือจุดศูนย์กลางของห้องเรียนนั่นเอง

การเข้ามาของเขาดำเนินไปอย่างราบเรียบ ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใครเลยแม้แต่น้อย

ลู่สือเซี่ยนไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาคุ้นชินกับการสับเปลี่ยนที่นั่งบ่อย ๆ หรือเพราะต้องการกีดกันเด็กใหม่อย่างเขา หรืออาจเป็นเพราะในสายตาพวกเขาไม่มีความสนใจต่อสิ่งอื่นใดนอกจากการเรียนเลยกันแน่

ไม่มีใครเข้ามาทักทาย และไม่มีใครเอ่ยปากถามไถ่ ราวกับว่าการมีอยู่หรือไม่มีอยู่ของเขาไม่ได้สร้างความแตกต่างใด ๆ ทั้งสิ้น

ทั่วทั้งห้องเรียนอบอวลไปด้วยแรงกดดันที่เงียบงัน

ลู่สือเซี่ยนยิ้มเจื่อนในใจ นี่น่ะหรือบรรยากาศของห้องคิง?

แบบนี้อาจจะดีเหมือนกัน สภาพแวดล้อมเช่นนี้กลับช่วยให้เขามีสมาธิจดจ่อกับแผนการของตัวเองได้อย่างเต็มที่ที่สุด

พอถึงชั้น ม.6 โดยเฉพาะสำหรับนักเรียนห้องจินหลิน ตารางสอนก็หมดความหมายไปแล้ว ทุกคนต่างทบทวนเนื้อหาตามจังหวะและแผนการของตัวเอง บทบาทของครูเหลือน้อยลงจนแทบไม่มี และไม่ค่อยมีใครไปปรึกษาปัญหาอะไรกับครูด้วย

เพราะอย่างน้อยในระดับมัธยมปลาย สิ่งที่ครูรู้ พวกเขาก็รู้หมดแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ลู่สือเซี่ยนจึงปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมนี้ได้อย่างรวดเร็ว ในแต่ละวันเขาเข้าเรียน เลิกเรียน และใช้ชีวิตตามตารางเวลาประจำตัว ทว่าดูเหมือนเขาจะลืมเรื่องหนึ่งไป และผลลัพธ์ที่ตามมาก็ทำให้เขาต้องจดจำไปตลอดชีวิต

......

ถึงวันศุกร์อีกครั้ง

ช่วงพลบค่ำ ลู่สือเซี่ยนกลับมาที่หอพัก อาบน้ำเสร็จก็นั่งอ่านหนังสือโดยสวมแค่กางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว พลางรอให้หยดน้ำที่ยังเกาะอยู่ตามร่างกายแห้งไปเอง

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังชัดเจนขึ้นมาจากด้านนอก

สมาธิของลู่สือเซี่ยนถูกขัดจังหวะทันที เขาขมวดคิ้วแล้ววางหนังสือลงด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

โดยทั่วไปแล้ว ปกติเวลานี้ไม่มีทางมีใครมาหาเขาแน่นอน ห้องพักหมายเลขหนึ่งโด่งดังไปทั่วแถบนี้ตั้งนานแล้ว หนึ่งทุ่มตรงคือเวลาอ่านหนังสือที่ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้ของเขา

เดิมทีไม่อยากสนใจ แต่เสียงเคาะประตูที่มีจังหวะจะโคนอย่างยิ่งนี้ทำให้เขาต้องลุกขึ้นไปเปิดประตู

ขณะเดินไป เขาก็คิดไปด้วยว่าเป็นหานฟางหรือหวงจงเซิงกันแน่? หมู่นี้มีแค่สองคนนี้เท่านั้นที่แวะเวียนมาหา ทว่ารหัสเคาะประตูนี้ดูไม่ค่อยถูก น้ำหนักมือก็ไม่ค่อยใช่!

ลู่สือเซี่ยนดึงประตูเปิดออกด้วยความสงสัย เพียงแต่วินาทีที่เปิดประตูออก หัวใจของเขากลับคล้ายจะหยุดเต้นไปกะทันหัน

"คุณ... คุณ..."

ยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่สือเซี่ยนก็ถอยหลังพลางรีบเอามือปิดจุดสำคัญของตัวเองไว้

สีหน้าของเขาทั้งตื่นตระหนกทั้งหวาดกลัว

เพียงเพราะคนที่มาดันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ซ้ำยังเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งด้วย

พลันเห็นหญิงตรงหน้าสวมเสื้อสูทเข้ารูปสีดำ ใต้กระโปรงทรงสอบยาวเสมอเข่าคือถุงน่องดำบางเบาดุจปีกจักจั่น รองเท้าส้นสูงหัวแหลมสีดำประณีตคู่นั้นดันอุ้งเท้าให้ยกสูงขึ้น ยิ่งขับให้เรียวขายาวเรียวตรงสง่างาม

ทว่าคิ้วของเธอกลับขมวดมุ่น ดวงตาราวกับราตรีเหน็บหนาวคู่นั้นแผ่รังสีเย็นเยียบออกมาไม่หยุด

เมื่อหญิงสาวขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก็ทำให้ลู่สือเซี่ยนกลัวจนตัวสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่จริงใช่ไหม? คงไม่ใช่หรอกนะ?

ใครๆ ก็บอกว่าเด็กผู้ชายอยู่ข้างนอกต้องดูแลตัวเองให้ดี ผมยอมทิ้งอพาร์ตเมนต์มาอยู่หอพักในโรงเรียนแล้ว ยังหนีจุดจบแบบนี้ไม่พ้นอีกเหรอเนี่ย?

"คุณเป็นใครน่ะ?"

"คุณจะทำอะไร?"

"นี่มันหอพักชายนะ คุณเข้ามาได้ยังไง?"

เมื่อได้ยินคำถามรัวเป็นชุดดุจทวงวิญญาณของลู่สือเซี่ยน หญิงสาวก็เพียงแค่แค่นยิ้มเย็นชา "ลืมฉันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเองนะ?"

ลู่สือเซี่ยน : ( ＞﹏＜ )～

เขายิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ ในความทรงจำไม่กี่สิบปีอันจำกัดของเขา ดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวพันใดๆ กับสาวสวยตรงหน้าเลยไม่ใช่เหรอ?

แต่ในตอนนี้ เขาถอยไปจนถึงมุมห้องจนหมดทางถอยแล้ว

"เธอกำลังกลัวเหรอ? มีแค่คนอ่อนแอเท่านั้นแหละที่คอยปิดๆ บังๆ"

เพียงแค่ประโยคเดียวก็พังทลายการป้องกันทั้งหมดของลู่สือเซี่ยน เขาทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นยอมจำนนเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

หญิงสาวปรายตามองเขาแวบหนึ่งอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

"ดูไม่ออกเลยนะว่าเธอก็ใจกล้าไม่เบา? แต่น่าเสียดาย ก็แค่พวกกระดูกอ่อนเท่านั้นแหละ"

"ในสายตาของฉัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับกล้ามเนื้อเรียบและเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่ประกอบขึ้นจากเซลล์ของตัวลีเมอร์หรอก"

คล้ายเห็นว่าลู่สือเซี่ยนเริ่มน่าเบื่อ หญิงสาวจึงเปิดปากพูดต่อในที่สุด

"ให้เวลาสามนาทีเก็บของให้เรียบร้อย ฉันจะรอข้างนอก หมดเวลาแล้วไม่คอยนะ!" พูดจบ เธอก็เยื้องย่างด้วยรองเท้าส้นสูงออกไป

ลู่สือเซี่ยนรู้สึกเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

แม่งเอ๊ย สาวสวยนี่มาจากไหนกันแน่เนี่ย?

เท่และดุดันเบอร์นี้เลยเหรอ?

บอกได้เลยว่าเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันร้ายอยู่ไม่มีผิด

ลู่สือเซี่ยนปลอบประโลมจิตใจที่เพิ่งได้รับความกระทบกระเทือน พลางบ่นอุบในใจ

ทว่าการกระทำของมือไม้กลับไม่ช้าเลย เขากลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว ผลลัพธ์ของการทำเกินเวลาเขาจินตนาการไม่ออก และไม่มีอารมณ์จะไปคิดด้วย

ใช้เวลาเพียงสองนาที ลู่สือเซี่ยนก็กลับมาเป็นเด็กหนุ่มรูปงามตามเดิม ต่างจากสภาพทุลักทุเลเมื่อครู่นี้ราวฟ้ากับเหว

ลู่สือเซี่ยนปั้นรอยยิ้มเสแสร้งที่คิดว่าดูดีที่สุด แล้วเดินออกไปรับโทษทัณฑ์ด้านนอก

เมื่อเห็นเขาเดินออกมา หญิงสาวก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือควอตซ์สำหรับผู้หญิงแล้วพยักหน้า

"ไม่เลว สองนาทีห้าวินาที ตามฉันมา" พูดจบเธอก็ก้าวเดินไปข้างหน้าแล้ว

ลู่สือเซี่ยนยิ้มเก้ออยู่คนเดียว จึงรีบวิ่งตามไปทันที

"พี่สาวครับ ตอนนี้ก็ดึกดื่นมืดค่ำแล้ว พวกเราจะไปไหนกันเหรอครับ?"