ตอนที่ 66 ศีลธรรมเสื่อมทราม หรือความเป็นมนุษย์บิดเบี้ยว

"เธอพูดมากจริง ตามฉันมาก็พอ"

ลู่สือเซี่ยนจนปัญญาจะกล่าว ได้แต่เดินตามหลังเธอไปเงียบๆ

ทว่าสุดท้าย ยิ่งเดินก็ยิ่งพบว่าเริ่มห่างไกลจากแสงสว่างของอาคารเรียนไปทุกที?

ผีบ้าอะไรกันเนี่ย?

ห้องมืดแคบๆ?

ผู้หญิงใจร้าย?

พอนำมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน เด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาถูกผู้หญิงใจร้ายพาเข้าห้องมืดแล้ว...

จินตนาการฟุ้งซ่านของลู่สือเซี่ยนทำให้สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวขมขื่นขึ้นเรื่อยๆ

ทว่ายิ่งเดินไป ก็มาถึงใต้อาคารที่มืดสนิทหลังหนึ่งจริงๆ

แต่ก่อนที่ความกลัวจะแล่นเข้ามา ลู่สือเซี่ยนกลับสังเกตเห็นจุดที่มองข้ามไป

ชักแปลกๆ แฮะ!

ที่นี่ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ?

เขาเดินตามขึ้นไปชั้นหนึ่ง

ถัดมาเป็นชั้นสอง

จากนั้นก็ชั้นสาม

หญิงสาวพลันหยุดเดินตรงนี้ แล้วหยิบกุญแจขึ้นสนิมเกรอะกรังดอกหนึ่งออกมาภายใต้แสงไฟเปิดปิดตามเสียงที่ค่อนข้างสลัวในโถงทางเดิน

"แกร๊ก!"

หมุนไปสองรอบ ประตูก็เปิดออก พร้อมกับฝุ่นละอองจำนวนมากลอยฟุ้งกระจาย

หญิงสาวเดินเข้าไป กดสวิตช์บนผนังข้างประตู

แสงสว่างจ้าบาดตากะทันหันทำให้ลู่สือเซี่ยนต้องหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าก็มีมือเรียวสวยประดับเล็บสลับสีขาวดำยื่นมาให้แล้ว

"ทำความรู้จักกันสั้นๆ นะ ฉันเหมยถิง"

มาถึงตรงนี้ ลู่สือเซี่ยนที่เริ่มคาดเดาได้ตั้งแต่ตอนเดินมาถึง

ตอนนี้ก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว

ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็คืออาจารย์ผู้ฝึกสอนที่เขาเคยลืมสนิทคนนั้นนี่เอง

ไม่พอใจก็บอกไม่พอใจสิ ใจแคบก็บอกใจแคบ จะมาเล่นไม้ตายจู่โจมกะทันหันทำไมกัน?

แถมไอ้ที่ว่าสั้นๆ นี่ก็สั้นเกินไปจริงๆ เขาระงับความอยากบ่นในใจ ยื่นมือไปจับเบาๆ

นุ่มเนียนไร้กระดูก เรียบลื่นดั่งหยก แตะโดนเพียงครู่เดียวลู่สือเซี่ยนก็ชักมือขวากลับ

"ให้เวลายี่สิบนาที ทำความสะอาดที่นี่ให้เอี่ยม" เหมยถิงยังคงวางท่าเย็นชาสูงส่ง

ลู่สือเซี่ยนเกือบจะหลุดขำด้วยความฉุน ครูคนนี้ช่างใช้งานคนเก่งเหลือเกิน ไม่คิดจะถนอมต้นกล้าของชาติเลยสักนิด

แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ? นักเรียนเชื่อฟังคำสั่งอาจารย์แล้วลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่ มันก็สมเหตุสมผลอยู่ไม่ใช่เหรอ?

แม้จะยังไม่แน่ใจในฝีมือของผู้หญิงตรงหน้า แต่ลู่สือเซี่ยนกล้ารับประกันว่าต่อให้เธอจะเป็นแค่แจกันประดับ เขาก็จะมีประสิทธิภาพในการเรียนรู้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดแน่นอน

ช่างเถอะ ถึงจะไม่อยากทำตัวเหมือนพวกลูกไล่ประจบประแจงก็เถอะ

แต่ใครใช้ให้สถานะของเขาในตอนนี้ต่ำกว่าเธออยู่ขั้นหนึ่งกันล่ะ?

ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ แต่เมื่อตัดสินใจจะทำแล้ว ก็ต้องทำให้จริงจังและออกมาดูดี

นี่คือหลักการที่ลู่สือเซี่ยนยึดถือมาตลอด

ดังนั้น ด้วยทักษะการพึ่งพาตัวเองที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก เขาใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็เก็บกวาดห้องเรียนขนาดกะทัดรัดแห่งนี้จนสะอาดหมดจดไร้ฝุ่นละออง

เหมยถิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองดูเขาเหนื่อยหอบเหมือนสุนัขตัวหนึ่งด้วยความสนใจ

"ใช้ได้แล้วใช่ไหมครับ?" ลู่สือเซี่ยนล้างมือเสร็จก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ

"ท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอเมื่อกี้ เป็นความรู้สึกหรือการสั่งการเคลื่อนไหวก่อน? แล้วความรู้สึกกับการสั่งการเคลื่อนไหวคืออะไรกันแน่?" เหมยถิงกอดอก ยิ่งขับเน้นทรวดทรงอกอิ่มด้านหน้าให้ดูตระหง่านชัดเจน

ทว่าลู่สือเซี่ยนกลับไม่มีอารมณ์จะไปสนใจมอง

เริ่มแล้วสินะ ก่อนจะติวให้ยังต้องมาหยั่งเชิงวัดกึ๋นผมก่อนงั้นเหรอ?

ลู่สือเซี่ยนรู้สึกไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง จึงรีบครุ่นคิดทบทวนความทรงจำ

เรื่องที่เกี่ยวกับมนุษย์ ย่อมเป็นเนื้อหาในวิชาสรีรวิทยา บางคนพอได้ยินคำว่าสรีรวิทยาก็มักคิดว่าเป็นแพทยศาสตร์

แต่ความจริงแล้วมันแค่คาบเกี่ยวกับแพทยศาสตร์อยู่บ้าง ทว่าเอนเอียงไปทางชีววิทยามากกว่า

แม้เนื้อหาส่วนนี้จะไม่ได้อยู่ในขอบเขตการสอบแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิก และช่วงนี้เขาก็ไม่ได้แตะต้องเลย

ทว่าสำหรับเขาในชาติก่อน นี่เป็นเพียงความรู้พื้นฐานระดับปริญญาตรีเท่านั้น พอนึกย้อนดูครู่เดียว เขาก็จำคำตอบของโจทย์ข้อนี้ได้

"ย่อมต้องรับข้อมูลความรู้สึกเข้ามาก่อน แล้วจึงเกิดการเคลื่อนไหวของร่างกายครับ ความรู้สึกคือการทำงานของระบบรับความรู้สึก (sensory system) ที่แปลงโลกภายนอกเชิงรูปธรรมให้กลายเป็นสัญญาณประสาทที่ระบบประสาทสามารถระบุได้ จึงก่อให้เกิดความรู้สึกขึ้นมา"

"ส่วนการเคลื่อนไหวคือกระบวนการทางชีวภาพที่ร่างกายใช้ระบบสั่งการเคลื่อนไหว (motor system) แปลงมโนทัศน์การเคลื่อนไหวที่สมองสร้างขึ้นให้กลายเป็นการหดตัวของกล้ามเนื้ออย่างเป็นรูปธรรม หรือเปลี่ยนเจตนาในการเคลื่อนไหวให้กลายเป็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริง"

"ความรู้สึกคือกระบวนการทำงานของระบบประสาทจากล่าง (ส่วนปลาย) ขึ้นบน (ส่วนกลาง) ส่วนการเคลื่อนไหวคือกระบวนการทำงานของระบบประสาทจากบน (ส่วนกลาง) ลงล่าง (ส่วนปลาย) ครับ"

ยิ่งลู่สือเซี่ยนพูดไปทีละประโยค สีหน้าประหลาดใจของเหมยถิงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทีละส่วน

เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ ลู่สือเซี่ยนจึงถือโอกาสใช้วิธีเดียวกันตอบโต้กลับไปบ้าง

"ครูเหมยครับ ผมมีคำถามข้อหนึ่งเหมือนกัน"

"ช่องตัวแท้จริง (eucoelom) กับช่องตัวเทียม (pseudocoelom) แตกต่างกันอย่างไรหรือครับ"

ลู่สือเซี่ยนไม่ได้ตั้งคำถามที่ซับซ้อนมาก อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้าเธอสักหน่อย มันเป็นเพียงประเด็นที่เกี่ยวข้องกับไฟลัมหนอนตัวกลมในหนังสือสัตววิทยาของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่เขาเพิ่งอ่านไปเมื่อเร็ว ๆ นี้

เพราะความไม่คุ้นเคยกับเรื่องสัตว์ เขาจึงต้องอ่านทบทวนอยู่หลายรอบกว่าจะเริ่มเข้าใจในเบื้องต้น

ทว่าต่อให้คำถามนี้จะไม่ยาก แต่สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการฟังคัมภีร์สวรรค์อันลึกล้ำ

ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เหมยถิงแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่น้อย และให้คำตอบออกมาอย่างรวดเร็ว

"ช่องตัวแท้จริงเริ่มปรากฏขึ้นในสัตว์จำพวกแอนเนลิดา (annelid) ท่ามกลางสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง โดยเกิดจากการแยกตัวตรงกลางของเนื้อเยื่อชั้นกลาง (mesoderm) ส่วนหนึ่งประกบชิดกับเนื้อเยื่อชั้นนอกที่กลายเป็นผนังลำตัว กลายเป็นเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำตัว (somatic mesoderm)"

"อีกส่วนหนึ่งประกบชิดกับเนื้อเยื่อชั้นในที่ก่อตัวเป็นผนังลำไส้ กลายเป็นเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำไส้ (splanchnic mesoderm) ช่องตัวแท้จริงก็คือช่องว่างที่อยู่ระหว่างเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำตัวกับเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำไส้นั่นเอง"

"ส่วนช่องตัวเทียมมีอีกชื่อว่าซูโดซีลอมหรือช่องตัวปฐมภูมิ เป็นช่องว่างที่หลงเหลือมาจากช่องบลาสโทซีล (blastocoel) ในระยะเอ็มบริโอ อยู่ระหว่างเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำตัวกับเนื้อเยื่อชั้นในของผนังลำไส้ ไม่มีเยื่อบุช่องตัว (peritoneum) และผนังลำไส้โดยทั่วไปมักขาดชั้นกล้ามเนื้อ"

"สัตว์อย่างไฟลัมเนมาโทดา เช่น พยาธิไส้เดือนและโรติเฟอร์จัดอยู่ในกลุ่มนี้ มีเฉพาะเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนผนังลำตัว แต่ไม่มีเนื้อเยื่อชั้นกลางส่วนอวัยวะภายใน"

"ความแตกต่างของทั้งสองอย่างหลัก ๆ อยู่ที่ชั้นกล้ามเนื้อและเยื่อบุช่องตัว กลุ่มแรกไม่มีเยื่อบุช่องตัวและขาดชั้นกล้ามเนื้อ ส่วนกลุ่มหลังมีครบทั้งสองอย่าง"

ลู่สือเซี่ยนฟังจบก็ถึงกับอึ้งตาค้าง

เซียนที่ไหนลงมาโปรดเนี่ย

นี่ดูเหมือนจะอธิบายได้ละเอียดยิ่งกว่าในตำราเรียนเสียอีกไม่ใช่หรือไง

จิตใจเขาพลันไหววูบ รีบก้าวไปข้างหน้าพร้อมปั้นหน้ายิ้มประจบ แกล้งทำท่าทางคารวะกราบไหว้อาจารย์

"อาจารย์คนสวยผู้สูงส่ง โปรดรับการคารวะจากศิษย์ด้วยครับ!"

เหมยถิงมองท่าทาง 'ตอนแรกหยิ่งผยอง ตอนหลังนอบน้อม' ของเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ ในใจรู้สึกขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ทว่านิสัยที่ติดตัวมาตลอดก็ยังทำให้สีหน้าของเธอดูเย็นชาอยู่ดี

"อย่ามาตามตื๊อฉัน ไม่มีหวังหรอก"

ลู่สือเซี่ยนจะยอมปล่อยต้นขาทองคำท่อนใหญ่นี้ให้หลุดมือไปได้อย่างไร รีบขยับเข้าไปใกล้แล้วถามว่า "ครูเหมยครับ ขอถามหน่อยว่าก่อนหน้านี้ทำงานระดับสูงที่ไหนมาหรือครับ"

เหมยถิงย่อมรู้ดีว่าเขาต้องการจะถามอะไร

เธอจึงค่อย ๆ ตอบไปว่า "มหาวิทยาลัยเยียนจิง ปริญญาโทสาขาชีววิทยาของเซลล์จากคณะวิทยาศาสตร์สิ่งมีชีวิต ปริญญาเอกสาขาวิชาบรรพชีวินวิทยาและลำดับชั้นหินจากคณะวิทยาศาสตร์โลกและอวกาศ"

คราวนี้ ลู่สือเซี่ยนอ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง นี่มันเว่อร์เกินไปแล้ว สมัยนี้การแข่งขันมันดุเดือดถึงขั้นนี้แล้วหรือ

จบปริญญาเอกข้ามสายจากมหาวิทยาลัยเยียนจิง กลับต้องตกอับมาเป็นครูในโรงเรียนมัธยมปลายชายขอบที่เสื่อมถอยแห่งนี้ เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้คือความบิดเบี้ยวของความเป็นมนุษย์ หรือการเสื่อมทรามของศีลธรรมกันแน่

ลู่สือเซี่ยนพลันก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยถามเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ครูเหมยครับ คุณเหงาไหมครับ"

คราวนี้ทำเอาเหมยถิงถึงกับไปไม่เป็น เธอปรายตามองเขาแล้วพูดต่อว่า "อย่ามารักฉัน ไม่มีผลลัพธ์หรอกย่ะ"

ลู่สือเซี่ยนได้ยินก็รู้ทันทีว่าเธอคิดเตลิดไปไกล จึงรีบอธิบายว่า "ผมได้ยินมาว่า 'สำนักสุสานโบราณ' ของมหาวิทยาลัยเยียนจิง แต่ละรุ่นรับศิษย์สืบทอดแค่คนเดียว เรื่องนี้จริงหรือเปล่าครับ ถ้าเป็นเรื่องจริง ครูเหมยก็เป็นเซียวเหล่งนึ่งน่ะสิครับ"