ตอนที่ 67 พูดต่อสิ ไม่ต้องสนใจฉัน

คราวนี้เหมยถิงยิ่งไปไม่เป็นหนักกว่าเดิม

สำนักสุสานโบราณงั้นเหรอ

เซียวเหล่งนึ่งเนี่ยนะ

"เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่"

"คิดอะไรเหรอครับ"

"ตอนนี้ฉันอยากจะผ่ากะโหลกเธอออกมาดูจริง ๆ ว่ามันต่างจากกะโหลกของลิงโบราณตรงไหนบ้าง"

ลู่สือเซี่ยนฝ่อลงทันควัน สมกับเป็นผู้หญิงที่ข้ามสายมาเรียนวิชาบรรพชีวินวิทยา ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

แต่สุดท้ายเหมยถิงก็ยอมไขข้อข้องใจให้เขาอยู่ดี "เธอคิดมากไปแล้ว ถึงเวลาเรียนก็มีคนเยอะเท่าเดิมนั่นแหละ อาจารย์ไม่ได้มาสอนเธอแค่คนเดียวสักหน่อย"

"ไม่รู้ว่าเธอไปได้ยินมาจากไหน แต่ตอนถ่ายรูปจบการศึกษาน่ะ มีฉันแค่คนเดียวจริง ๆ"

จากนั้น เหมยถิงก็ก้มดูเวลาอีกครั้งแล้วเอ่ยกับเขา "เอาละ วันนี้พอแค่นี้ ต่อไปให้มาที่นี่ตั้งแต่หกโมงครึ่งถึงสี่ทุ่มครึ่งทุกวัน มีปัญหาอะไรไหม"

"แน่นอนว่าเธอจะเลือกไม่มาก็ได้ แต่ถ้าเธอเบี้ยวนัดฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอคงไม่อยากรู้หรอกว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง"

"คำเตือนฉันมิตรข้อสุดท้าย เวลาอื่นอย่ามารบกวนฉัน โดยเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์"

พูดจบ เธอก็เดินจากไปตามลำพัง ทิ้งไว้เพียงเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องที่ค่อย ๆ แผ่วเบาลง

ลู่สือเซี่ยนได้แต่มองหน้ากับความว่างเปล่า เขาไม่เคยเจออาจารย์คนไหนที่มีนิสัยแบบนี้มาก่อนเลย

ทั้งสวย ทั้งเท่ ทั้งเก่งกาจ แถมตอนนี้ยังมาติวเข้มตัวต่อตัวให้อีก อาจารย์แบบนี้ใครจะไม่ชอบกันล่ะ

พอกลับมาสงบสติอารมณ์ได้ วันนี้ก็จบลงเพียงเท่านี้

วันรุ่งขึ้น ลู่สือเซี่ยนไม่เคยเฝ้ารอให้คาบสุดท้ายของช่วงบ่ายเลิกเรียนขนาดนี้มาก่อน

แม้ว่าในห้องจินหลินจะค่อนข้างอิสระ ขอแค่ไม่จงใจรบกวนการเรียนและการพักผ่อนของคนอื่น จะออกไปตอนไหนภายในขอบเขตของโรงเรียนก็ได้ทั้งนั้น

แต่บรรยากาศการเรียนของที่นี่นับว่าดีที่สุดในโรงเรียนแล้ว เขาจะลำบากลำบนไปหาที่เรียนอื่นทำไมกัน

จากผลการทดสอบวัดระดับความรู้ทางวิชาการครั้งก่อน ในที่สุดเขาก็สืบรู้คะแนนรวมของตัวเองจนได้

ภาษาจีน: 138

คณิตศาสตร์: 150

ภาษาอังกฤษ: 148

วิทยาศาสตร์รวม: 230

คะแนนรวมออกมาเป็นตัวเลขมงคลอย่างยิ่ง 666 คะแนน สูงกว่าช่วง 600-650 คะแนนที่เขาเคยประเมินไว้เสียอีก

ลู่สือเซี่ยนไม่ได้ไปดูใบกระดาษคำตอบ แต่คิดว่าวิชาภาษาจีนคงโดนหักไปกับส่วนการอ่านจับใจความเสียเป็นส่วนใหญ่

เพราะเขายังค่อนข้างมั่นใจกับเรียงความและข้อสอบปรนัยกับเติมคำอยู่พอตัว

ส่วนคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษคงไม่ต้องพูดถึง แม้คะแนนวิทยาศาสตร์รวมจะดูรั้งท้ายไปสักหน่อย แต่ก็ยังอยู่ในความคาดหมายของเขา

ก่อนหน้านี้คะแนนวิทยาศาสตร์รวมของเขาได้เพียงราว ๆ 210 คะแนนเท่านั้น เพราะมีวิชาเคมีกับฟิสิกส์คอยฉุดไว้

บัดนี้ในสถานการณ์ที่ข้อสอบยากขึ้น แต่เขากลับทำคะแนนเพิ่มขึ้นได้ถึงยี่สิบแต้ม แสดงว่าแผนการเรียนก่อนหน้านี้เข้าเป้าเป็นอย่างดี มีความก้าวหน้าชัดเจนมาก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เป้าหมายสำคัญถัดไปสำหรับเนื้อหาการสอบเกาเข่าก็ต้องทุ่มไปที่วิทยาศาสตร์รวมแล้ว

พูดตามตรง เขารู้ตัวดีแก่ใจ

ด้วยคะแนนพื้นฐานวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ หากเขาสอบวิทยาศาสตร์รวมได้สักสองร้อยแปดสิบกว่าคะแนนแบบสบาย ๆ ก็มีโอกาสสูงมากที่จะได้ชิงตำแหน่งจ้วงหยวนแห่งการสอบเกาเข่า

ทว่าเขาทำไม่ได้นี่สิ ตัวเขาเป็นแค่ไอ้เด็กเรียนเก่งแบบเอียงข้างธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

ถ้าเคมีกับฟิสิกส์มันว่าง่ายเหมือนชีววิทยาละก็ เขาจะมาเสียเวลาเรียนชีววิทยาโอลิมปิกหาพระแสงอะไร

ช่วงคะแนน 660 คะแนน อย่างมากที่สุดก็คงเข้าได้แค่มหาวิทยาลัยในกลุ่ม C9 เช่น เจียวต้าเซี่ยงไฮ้ มหาวิทยาลัยฟู่ต้าน หรือมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง

หากอยากเข้ามหาวิทยาลัยเยียนจิงกับมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่ ก็ต้องทำคะแนนให้ได้ 680 ขึ้นไป และที่สำคัญคือยังเลือกสาขาวิชาตามใจชอบไม่ได้ ถ้าอยากมีสิทธิ์เลือกสาขาที่ดีที่สุด ก็ต้องแตะไปถึง 690 คะแนนขึ้นไปเท่านั้น

สำหรับคนที่อยากสอบติดฝั่งฝันตั้งแต่ตอน ม.ปลายปี 1 อย่างเขา การจะเพิ่มคะแนนขึ้นมาราว 30 คะแนนในระยะเวลาสั้น ๆ นั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย

ไม่อย่างนั้นแล้ว หากเดินบนถนนสายหลักที่ราบเรียบได้ เขาจะเลือกเดินบนทางเดินแคบ ๆ ที่ขรุขระไปทำไมกัน

แผนการที่รัดกุมหลายอย่างล้วนเป็นผลลัพธ์จากการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่การตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบหรือเลือดร้อนเพียงชั่วขณะ

ลู่สือเซี่ยนเห็นโศกนาฏกรรมมามากเกินไปแล้ว ต้นทุนในการลองผิดลองถูกของเรื่องบางเรื่อง หากมองในแง่ดีก็คือการเสียเวลาเปล่าไปหลายปี แต่หากมองในแง่ร้าย มันคือการปล่อยให้ชีวิตทั้งชีวิตต้องจมปลักไปเลยทีเดียว

อย่างเช่นถ้าเขาต้องทนก้มหน้าก้มตาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จินหลิงเหมือนเดิม สักห้าหกปีอาจจะได้อาศัยแค่อาวุโสค่อย ๆ เลื่อนขึ้นเป็นอาจารย์ผู้สอน แต่หากเขาอยู่บนเวทีที่สูงกว่า มีวุฒิการศึกษาที่ดีกว่า ภายในเวลาห้าปีเขาอาจอาศัยการตีพิมพ์ในวารสารแกนหลัก SCI จนได้เลื่อนขั้นเป็นรองศาสตราจารย์ หรือกระทั่งศาสตราจารย์เต็มขั้นเลยก็เป็นได้

ลู่สือเซี่ยนไม่ได้เห็นด้วยกับค่านิยมที่ยึดเอาตำแหน่งเป็นใหญ่ แต่หากมองจากมุมใดมุมหนึ่ง ถ้าเขาอยากจะสร้างผลงานขึ้นมาให้ได้ ก็จำเป็นต้องพยายามมุ่งหน้าไปในทิศทางนี้จริง ๆ

เขาคิดวนไปเวียนมาในใจ ไม่ทันไรเวลาก็ล่วงเลยมาถึงห้าโมงครึ่งในตอนเย็น

ตามเงื่อนไขของเหมยถิง เวลาที่เหลือให้เขาจึงมีเพียงหนึ่งชั่วโมง ลู่สือเซี่ยนรีบไปกินข้าว จากนั้นก็กลับไปอาบน้ำที่หอพัก

หกโมงยี่สิบนาที ลู่สือเซี่ยนเดินมาถึงอาคารรวมพร้อมกับเส้นผมที่ยังชื้นอยู่นิด ๆ

เมื่อมาถึงห้องเรียนที่กลับมาแขวนป้ายทีมแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกอีกครั้ง ลู่สือเซี่ยนก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

นักเรียนหนึ่งคน ครูหนึ่งคน

จะหาโอกาสปล่อยตัวตามสบายชิล ๆ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

ในเวลานี้ ภายในห้องเรียนยังคงว่างเปล่าไร้ผู้คน

กระทั่งถึงเวลาหกโมงครึ่งเป๊ะ ร่างอันเพรียวระหงของเหมยถิงจึงปรากฏตัวขึ้นตรงเวลาพอดิบพอดี

ทันทีที่เธอเดินเข้ามา ก็เห็นภาพลู่สือเซี่ยนกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ก่อนแล้ว

"ไม่เลวนี่ มีความกระตือรือร้นดี มิน่าล่ะถึงได้กล้ากระโดดข้ามชั้น"

ลู่สือเซี่ยนคร้านจะสนใจเธอ จึงเลือกที่จะประท้วงด้วยความเงียบ

เหมยถิงไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเขา พลางเอ่ยปากพูดต่อไปเอง "ถึงฉันจะไม่ได้โควตาเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเยียนจิงผ่านการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิก แต่รูมเมตตอนเรียนปริญญาโทของฉันเคยได้เหรียญทองอันดับหนึ่งของ CNSBO ในปีนั้น แถมยังได้เข้าทีมเก็บตัวระดับชาติ แล้วท้ายที่สุดก็ติดหนึ่งในสี่คนที่เป็นตัวแทนประเทศไปลุยศึก IBO ด้วยนะ"

"นายแน่ใจเหรอว่าไม่อยากฟังสิ่งที่ฉันจะพูดจริง ๆ น่ะ"

คราวนี้ลู่สือเซี่ยนมีหรือจะมัวห่วงเรื่องศักดิ์ศรีหรือความสำรวมอะไรอีก เขายอมยกธงขาวทิ้งการต่อต้านไปในทันที

"อาจารย์เหมยครับ พูดต่อเถอะ อย่าเพิ่งสนใจผมเลย"

มุมปากของเหมยถิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะพูดต่อ "ก่อนอื่นเลย กระบวนการทั้งหมดของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกเนี่ย นายรู้เรื่องชัดเจนดีหรือยัง ถ้าแม้แต่ข้อมูลพื้นฐานที่สุดพวกนี้นายยังไม่รู้ งั้นการฝึกซ้อมหลังจากนี้ก็ไม่ต้องทำกันแล้ว"

"รู้แค่ช่วงเวลาสำคัญคร่าว ๆ ไม่กี่จุดครับ ส่วนที่เหลือผมไม่ค่อยรู้เรื่องเลย" ลู่สือเซี่ยนส่ายหน้า ตอบไปตามความจริง

เหมยถิงดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบได้อยู่แล้ว เธอจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง

"อย่างแรกคือช่วงกลางเดือนเมษายนของทุกปี แต่ละพื้นที่จะจัดรอบคัดเลือกของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกกันเอง นายโชคดีมากนะ เพราะรอบคัดเลือกนี้ไม่ได้จัดขึ้นในทุกพื้นที่หรอก"

"ต้องผ่านการคัดเลือกจากรอบคัดเลือกนี้ให้ได้ก่อน ถึงจะได้เข้าสู่การแข่งขันรอบลีกในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม สิ่งที่ควรระวังก็คือ การแข่งขันรอบลีกอนุญาตให้แค่นักเรียนชั้น ม.4 กับ ม.5 เข้าร่วมเท่านั้น"

ประโยคหลังนี้ทำเอาลู่สือเซี่ยนใจหายวาบไปครึ่งหนึ่งในทันที

ไม่จริงน่า แล้วแบบนี้ฉันจะข้ามชั้นมาเพื่ออะไรกันเนี่ย

นี่มันไม่ใช่ฉลาดแกมโกงจนตกม้าตายหรอกเหรอ

ขณะที่ลู่สือเซี่ยนกำลังอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดใหญ่ โชคยังดีที่เสียงของเธอดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ถึงตอนนี้นายจะเรียนอยู่ในห้องจินหลินแล้วก็จริง แต่ข้อมูลทะเบียนนักเรียนของนายยังไม่ได้เปลี่ยน ยังคงอยู่ชั้น ม.4 เหมือนเดิม"

ลู่สือเซี่ยนถึงค่อยโล่งอก ยกภูเขาออกจากอกได้เสียที ก่อนจะเอ่ยปากบ่นกับเธออย่างขุ่นเคืองอยู่บ้าง "อาจารย์เหมยครับ อาจารย์ช่วยพูดรวดเดียวให้จบประโยคเลยได้ไหม เมื่อกี้ทำเอาผมตกใจแทบแย่แหนะ"

เหมยถิงได้ยินดังนั้นกลับแค่นยิ้มเย็น "ตัวเองไม่รอบคอบดูรายละเอียดให้ดี แล้วตอนนี้จะมาโทษฉันเหรอ"

เขาพูดไม่ออกจริง ๆ ต่อให้รอบคอบพันครั้งก็ย่อมมีหลุดรอดไปสักครั้งเข้าจนได้ เขาไม่ได้สังเกตเห็นกฎระเบียบปลีกย่อยข้อนี้จริง ๆ

ยังดีที่สถานะทะเบียนนักเรียนยังไม่เปลี่ยน ไม่อย่างนั้นเขาคงอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาจริง ๆ แน่

โชคดีที่ความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดไม่ได้สูญเปล่ากลายเป็นศูนย์ไปเสียก่อน