ตอนที่ 69 เอฟเฟกต์ตาแดงของลู่สือเซี่ยน

เหมยถิงเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะถามเรื่องนี้ จู่ๆ ก็หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะ

"บัตรยืมหนังสือแบบไม่ระบุชื่อของหอสมุดมหาวิทยาลัยจินหลิง มีอายุหนึ่งปี ภายในอายุการใช้งานอย่าทำหายล่ะ"

ลู่สือเซี่ยนรับบัตรมา ไม่รู้จะพูดอะไรดี นี่มันเจ๋งเกินไปแล้ว

ตกลงว่าครูผู้ฝึกสอนของเขามีฐานะเป็นใครกันแน่เนี่ย

เขาจึงเอ่ยเย้าเหมยถิงว่า "ครูเหมยครับ ทำแบบนี้ผมจะเกรงใจแย่ ไม่ทราบว่าถ้าตอนนี้จะขอยกตัวให้เพื่อตอบแทนบุญคุณยังพอมีโอกาสไหมครับ"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่มือที่เก็บกระเป๋ากลับคล่องแคล่วว่องไว ไม่เห็นร่องรอยของความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เหมยถิงก็ดูเขาออกแล้วเหมือนกัน

ลู่สือเซี่ยนจัดเป็นพวกที่ชอบเดินไต่ลวด มักจะวนเวียนอยู่ตรงขอบเหวระหว่างการหยั่งเชิงกับการหาเรื่องตายอยู่เรื่อย

ทว่าตอนนี้นางก็ขี้เกียจจะถือสาหาความกับเขา จึงพูดต่อ "รอเธอเรียนทฤษฎีจนแน่นแล้ว ครูค่อยพาไปฝึกปฏิบัติการทดลอง"

"ถ้าพื้นฐานทฤษฎียังไม่แน่น ก็อย่าหวังเลย ต่อให้ทำการทดลองได้ดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"

"สี่ทุ่มแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน เธอจัดการทบทวนของตัวเองให้ดี ครูจะกลับก่อนแล้ว"

พูดจบ เหมยถิงก็เดินจากไปอย่างเด็ดขาดฉับไวเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด

ลู่สือเซี่ยนมองข้อความที่เขียนกระดานไว้ละลานตาเต็มไปหมดด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย

นี่กะจะบีบให้เขาตายชัดๆ!

พูดตามตรง ปริมาณเนื้อหาขนาดนี้มากพอให้เขาเรียนวิชาฟิสิกส์กับเคมีของระดับชั้น ม.ปลายทั้งสามปีซ้ำได้ถึงสิบรอบ

ถ้าว่ากันตามนี้ ดูเหมือนการที่เขาหันไปทุ่มสมาธิให้ฟิสิกส์กับเคมีน่าจะเป็นทางลัดที่เร็วกว่า

แต่ประเด็นสำคัญคือ เกาเข่าเป็นเพียงแค่กระบวนการ การได้เรียนรู้ความรู้ทางทฤษฎีที่เป็นประโยชน์จริงๆ ต่างหากที่เป็นเป้าหมาย

ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสได้เรียนรู้โดยตรงแล้ว เขาจะละทิ้งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพื่อไปควานหาจากที่ไกลๆ ทำไมกัน

ความคิดของเขายังคงกระจ่างชัดเจนเสมอมา

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่สือเซี่ยนก็เริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว

ย่านที่มีชื่อเสียงแบบนี้ มักจะมีบริการเส้นทางรถรับส่งเที่ยวเดียวถึงเสมอ

ลู่สือเซี่ยนยื่นใบลาที่ผ่านการอนุมัติจากกู่เฉิงจื้อให้พนักงานรักษาความปลอดภัย ขึ้นรถที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง แล้วลงที่สถานีมหาวิทยาลัยจินหลิง

มหาวิทยาลัยจินหลิงความจริงแล้วยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดัง ภายในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายทางวัฒนธรรม พื้นที่ส่วนใหญ่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมได้

ทว่าลู่สือเซี่ยนไม่มีอารมณ์จะแวะชม เขามุ่งหน้าตรงไปยังหอสมุดของมหาวิทยาลัยจินหลิงทันที

โดยไม่ทันได้เปิดดูรายชื่อหนังสือมากมายมหาศาลของหอสมุด

ลู่สือเซี่ยนรูดบัตรเสร็จ ก็ตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นสิบเอ็ดซึ่งเป็นหมวดวิทยาศาสตร์ชีวภาพ

ในยุคนั้น ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของหอสมุดมหาวิทยาลัยเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

ลู่สือเซี่ยนพิมพ์ชื่อหนังสือหลายเล่มที่เขาต้องการลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สำหรับค้นหาตรงทางเข้า

สมกับเป็นระดับมหาวิทยาลัยจริงๆ ของที่เขาต้องการมีครบครันทุกเล่ม

ไม่รู้เหมือนกันว่าบัตรใบนี้จะยืมได้กี่เล่ม แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ อย่างมากก็แค่วิ่งมาหลายรอบหน่อยเท่านั้น

เขาหอบหนังสือตำราเฉพาะทางภาษาต่างประเทศสิบเล่มไปยังเคาน์เตอร์เจ้าหน้าที่หอสมุด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบรรณารักษ์ แล้วอุ้มหนังสือทั้งสิบเล่มเดินจากไปอย่างมาดมั่น

ลู่สือเซี่ยนอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า การมีเส้นสายระดับสูงข้างบนนี่มันทำงานง่ายจริงๆ

เมื่อครู่นี้เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าโควตาการยืมในระบบระบุไว้สูงสุดถึงยี่สิบห้าเล่ม

และเขาก็บังเอิญรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง มีเพียงศาสตราจารย์ประจำของมหาวิทยาลัยนี้เท่านั้นที่มีสิทธิ์ยืมหนังสือได้ถึงยี่สิบห้าเล่มในคราวเดียว

โคตรเทพเลยจริงๆ!

จู่ๆ ลู่สือเซี่ยนก็รู้สึกหมดคำพูด นึกหาถ้อยคำอื่นมาบรรยายความรู้สึกในใจไม่ออก

ใช้เวลาไปทั้งหมดไม่ถึงสองชั่วโมง ลู่สือเซี่ยนก็กลับมาถึงโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอีกครั้ง

วันเวลาหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างราบเรียบ

กลางวันทบทวนเนื้อหาเตรียมสอบเกาเข่า กลางคืนดูดซับความรู้พื้นฐานระดับแนวหน้าที่สุดของวงการชีววิทยาในยุคปัจจุบันอย่างบ้าคลั่ง

แน่นอนว่า บางครั้งที่เขาแอบเปิดอ่านหนังสือแข่งชีวะโอลิมปิกในคาบเรียน ก็ไม่มีใครสังเกตเห็น หรือพูดให้ถูกคือไม่มีใครสนใจเลยต่างหาก

ในช่วงนี้ นอกจากตอนแรกๆ ที่เหมยถิงแวะมาดูเขาติดต่อกันสองสามครั้งในตอนกลางคืน หลังจากนั้นนางก็แทบจะปล่อยให้เขาดูแลตัวเองตามสบาย

ความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตัวเองของลู่สือเซี่ยนทำให้นางพอใจมาก นางชอบนักเรียนประเภทที่ไม่หาเรื่องปวดหัวมาให้แบบนี้ที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์ของทั้งสองจึงลงรอยกันอย่างยิ่ง

......

ภาคเรียนแรกที่ลู่สือเซี่ยนย้ายมายังโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง และมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นภาคเรียนแรกสุดท้ายของเขากำลังจะสิ้นสุดลง

ระหว่างนั้น ลู่สือเซี่ยนก็จำต้องเจียดเวลาไปจัดการธุระสำคัญสองเรื่องแบบขอไปทีอีกจนได้

อย่างแรกคือเขาได้ล็อกอินเข้าสู่ระบบรับสมัครของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ มหาวิทยาลัยหัวเคอต้าจากที่โรงเรียน เพื่อส่งเอกสารยื่นสมัครเรียบร้อยแล้ว

อย่างที่สองคือเขาถูกกู่เฉิงจื้อบังคับให้เข้าสอบกลางภาคของระดับชั้น ม.ปลายปี 3 จะไม่เข้าเรียนตามตารางก็ได้ แต่เรื่องสอบนั้นหนีไม่พ้นเด็ดขาด

ลู่สือเซี่ยนจึงจำใจต้องไปสอบให้ผ่านๆ ไป

พอคะแนนสอบประกาศออกมา เขาก็อดทึ่งในความน่าสะพรึงกลัวของห้องจรวดไม่ได้

คะแนนรวมของเขาได้ 668 คะแนน แต่กลับได้อันดับรั้งท้ายที่สุดของห้องจินหลิน

ช่างน่ากลัวจนขนหัวลุกจริงๆ พับผ่าสิ นี่ทำให้เขายิ่งมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่จะเลือกใช้เส้นทางลัดมากขึ้นไปอีก

ดูท่าแล้วตัวเขาคงไม่เหมาะกับสนามสอบเกาเข่าจริงๆ นั่นแหละ

ทว่าในตอนที่คะแนนถูกประกาศออกมา ผลสอบของเขากลับสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ครูและนักเรียนทั่วทั้งโรงเรียน

แม้ว่าเขาจะได้อันดับบ๊วยของห้อง แต่เมื่อเทียบอันดับรวมของทั้งโรงเรียนแล้ว เขากลับคว้าอันดับที่สิบหกมาครอง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้รับเกียรติให้ขึ้นไปอยู่บนบอร์ดเชิดชูเกียรติ (บอร์ดสถาปนาเทพ) บริเวณทางเดินสายหลักที่มุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

เป็นไปตามคาด รูปถ่ายสุดหล่อที่แฝงรอยยิ้มเขินอายปนเสแสร้งของลู่สือเซี่ยนถูกนำไปแปะไว้บนนั้น

ข้างๆ รูปยังอุตส่าห์มีคติประจำใจของเขาเขียนกำกับไว้ด้วยว่า "ทุกคนเก่งกันจังเลย ผมกดดันมากเลยครับ!"

ทุกคนที่เดินผ่านไปมา พอเหลือบดูอายุของเขาแล้วย้อนกลับมาดูคติประจำใจ ต่างก็ต้องข่มความรู้สึกอยากจะประเคนหมัดใส่หน้าเอาไว้สุดชีวิต

และที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เหล่าตัวอย่างบุคคลยอดเยี่ยมรอบข้างต่างก็มีสภาพหนวดเคราเฟิ้ม สิวเขรอะ หน้าตาไม่ได้ชวนมองกันทั้งนั้น

มีเพียงลู่สือเซี่ยนคนเดียวที่ยังมีเวลามาดูแลภาพลักษณ์หน้าตาของตัวเองเสียดิบดี

ทุกคนต่างก็โทรมเป็นผีกันหมด แล้วทำไมแกถึงได้ทั้งสูง ทั้งเก่ง ทั้งหล่ออยู่คนเดียววะ

ด้วยเหตุนี้เอง ในค่ำคืนเดือนมืดลมพัดแรงคืนหนึ่ง ก็ไม่รู้ว่าใครมือบอนไปควักลูกตาในรูปถ่ายของลู่สือเซี่ยนที่แปะอยู่บนกำแพงจนแหว่งหายไป

ทำให้มองเห็นพื้นหลังกระจกสีแดงที่อยู่ด้านในได้อย่างชัดเจน และตามมาด้วยปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์

พอตกกลางคืน เมื่อใดก็ตามที่มีแสงไฟส่องกระทบ รูปของลู่สือเซี่ยนจะเปล่งเอฟเฟกต์ตาสีแดงออกมาโดยอัตโนมัติ ชวนให้ดูขบขันและแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นล้อเลียนอยู่นานหลายวัน จนลู่สือเซี่ยนถูกเพื่อนเก่าขอให้สาธิตเอฟเฟกต์ตาสีแดงสดๆ ตอนกินข้าวอยู่บ่อยครั้ง

เรื่องนี้เคยทำให้เขากลุ้มใจอยู่พักใหญ่ ไม่รู้เลยว่าไอ้บ้าตัวไหนมันทำเรื่องพรรค์นี้ไว้ ถ้ารู้ตัวเมื่อไร พ่อจะจัดท่าแทงทะลวงทวารสั่งสอนให้สาสม

พอการสอบปลายภาคสิ้นสุดลง ก็เข้าสู่ช่วงใกล้ปิดเทอมฤดูหนาวแล้ว

ส่วนคะแนนสอบนั้นจะประกาศหลังเปิดเทอมฤดูหนาว บางทีอาจจะเพื่อให้ทุกคนได้ฉลองปีใหม่อย่างสบายใจ

ในคืนสุดท้ายที่ยังอยู่โรงเรียน ลู่สือเซี่ยนยังคงหมกตัวอยู่คนเดียวบนชั้นสามของตึกอเนกประสงค์ตามความเคยชิน

ทว่าคราวนี้ เหมยถิงที่หายหน้าหายตาไปนานจนไม่รู้ว่ากี่วันแล้ว กลับโผล่มาตรงหน้าเขาอย่างไร้สุ้มเสียง

"ไม่เลวนี่ หลายวันมานี้ฉันเห็นไฟสว่างเกือบทุกคืนเลย"

เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นข้างหูทำเอาเขาสะดุ้งโหยง ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

เขาชินกับบรรยากาศที่ตึกนี้ร้างผู้คนยามค่ำคืนไปแล้ว การที่มีเสียงผู้หญิงโทนเย็นชาไร้อารมณ์ดังแว่วขึ้นมาแบบนี้

มันชวนขนพองสยองเกล้าเกินไปจริงๆ

"ผมว่านะ ครูเหมยครับ ถึงครูจะไม่มาสนใจไยดีผมก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงขั้นมาหลอกให้ตกใจกัน มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอครับ"

เหมยถิงยังคงพูดจาไม่ไว้หน้าเช่นเดิม "มีแต่คนขี้ขลาดเท่านั้นแหละที่เอะอะก็ตกใจ คนอย่างเธอคงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกอันแสนวิเศษ ตอนที่ได้ขุดเอากระดูกสิ่งมีชีวิตอันงดงามขึ้นมาจากสุสานหรอก!"

ลู่สือเซี่ยน: (T﹏T)