ตอนที่ 70 ผู้ชายอย่างไรก็ต้องเติบโต

ครั้งนี้เหมยถิงก็แวะมาเดินดูรอบหนึ่งตามความเคยชินเหมือนเช่นเคย

ทว่าเมื่อเห็นท่าทางของลู่สือเซี่ยนที่กำลังจดบันทึกอย่างตั้งอกตั้งใจ จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมาว่า "เปิดเทอมปีหน้าค่อยทดสอบดูว่าความรู้เชิงทฤษฎีของเธอแม่นยำแค่ไหน ถ้าถึงเกณฑ์ระดับการแข่งขันระดับชาติ ฉันจะพาเธอลงมือทำการทดลอง"

ลู่สือเซี่ยนหยุดปลายปากกา เงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้เธอ เป็นการบอกว่ารับทราบแล้ว

ขณะมองดูเธอกำลังจะเดินจากไป ลู่สือเซี่ยนก็นึกถึงวันที่ของวันนี้ขึ้นมาได้ นั่นคือวันที่ 31 ธันวาคม 2007

พรุ่งนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นปีใหม่แล้ว ปี 2008

เขาลุกขึ้นยืน ป้องสองมือรอบปากทำเป็นไมโครโฟน แล้วตะโกนใส่แผ่นหลังของเธอเสียงดังลั่น "ครูเหมย สุขสันต์วันปีใหม่ครับ!"

ฝีเท้าของเหมยถิงไม่ได้ชะงักลงแม้แต่น้อย ราวกับไม่ได้ยินเสียงนั้น

ทว่าท่ามกลางความมืดมิด มุมปากของเธอที่ปกติแทบจะไม่เคยเห็นรอยยิ้ม กลับปรากฏรอยโค้งขึ้นมาจาง ๆ วูบหนึ่ง

......

ไม่นานนัก เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงปลายเดือนมกราคม

การที่ลู่สือเซี่ยนย้ายมานั่งเรียนตามชั้น ม.6 ก็ก่อให้เกิดปัญหาตามมาข้อหนึ่ง นั่นคือเขาไม่มีวันหยุดปิดเทอมฤดูหนาวร่วมเดือนอีกต่อไป

พวกหมา ม.6 ผู้น่าเวทนามีวันหยุดตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ถึง 7 กุมภาพันธ์ 2008 รวมแล้วแค่ 7 วันเท่านั้น

เด็ก ม.4 กับ ม.5 ต่างพากันกลับบ้านอย่างมีความสุขไปตั้งแต่วันที่ 18 มกราคม เพื่อไปรับการดูแลเอาใจใส่จากครอบครัวและความรื่นเริงของเทศกาลปีใหม่

นักเรียนชั้น ม.6 ทั้งระดับชั้นยังคงเฝ้ารอคอยอย่างจดจ่อพลางเรียนหนังสือต่อไปที่โรงเรียนอีก 13 วัน แต่ลู่สือเซี่ยนกลับรู้สึกว่าท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบเช่นนี้ ประสิทธิภาพการเรียนรู้ของเขากลับยิ่งสูงขึ้นไปอีก

วันที่ 31 มกราคม โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งทั้งโรงเรียนก็เริ่มหยุดเรียน

แม้ว่าลู่สือเซี่ยนจะอยากอ่านหนังสือต่อแค่ไหนก็ทำไม่ได้แล้ว

พอถึงเวลานี้ คณาจารย์และเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนส่วนใหญ่ก็กลับบ้านไปฉลองปีใหม่กันหมดแล้ว ถ้าเขาไม่กลับบ้าน เกรงว่าจะต้องอดตายอยู่ในโรงเรียนแน่

อีกอย่างนับตั้งแต่กลับบ้านไปเมื่อสองเดือนก่อน เขาก็ไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้วจริง ๆ

จะว่าไปแล้วก็คิดถึงพ่อกับแม่อยู่ไม่น้อย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่สือเซี่ยนก็เก็บข้าวของสัมภาระ ล็อกประตูนอนของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินก้าวออกจากประตูโรงเรียนไปในวันนั้น

นั่งรถประจำทางสาย 405 แล้วไปต่อรถประจำทางสาย 808

ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง ในที่สุดลู่สือเซี่ยนก็เดินทางกลับมาถึงตำบลซิ่งฝูอีกครั้ง

เมื่อมาถึงถนนสายยาวของตำบลซิ่งฝู เวลานี้ทั่วทั้งตลาดในตำบลก็ประดับประดาไปด้วยโคมไฟและริบบิ้นสีสันสดใส ใต้ชายคาทุกหนแห่งเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดงสว่างไสว

ทุกบ้านเรือนต่างติดแผ่นกระดาษคำโคลงต้อนรับฤดูใบไม้ผลิไว้ที่หน้าประตูกันถ้วนหน้า

กลิ่นอายของเทศกาลตรุษจีนในช่วงเวลานี้เผยออกมาอย่างชัดเจนที่สุด ตลอดทั้งปีก็มีเพียงช่วงนี้เท่านั้นที่คึกคักและเปี่ยมสุขที่สุด

เขาเดินหน้าต่อไปพลางมองดูผืนนาที่เริ่มแห้งผากเพราะพืชผลถูกเก็บเกี่ยวและน้ำระเหยเหือดแห้งไป นี่ก็นับเป็นอีกทัศนียภาพหนึ่งที่หาดูได้ยาก

เขายังคงมองหาเสาไฟฟ้าที่เป็นจุดสังเกตอันคุ้นเคยต้นนั้น ลู่สือเซี่ยนก้าวเดินไปตามทิศทางที่มันนำทาง ฝีเท้าค่อย ๆ กลายเป็นความเริงร่า

เขาแบกกระเป๋าเป้ใบเล็ก แล้วเดินกลับมาจนถึงหน้าประตูบ้าน

ภายในบ้านเวลานี้ มองเห็นเพียงเหล่าลู่กำลังร่วมมือกับแม่ทำความสะอาดบ้านกันอยู่

ลู่สือเซี่ยนยืนอยู่บนคันนา ไม่อาจสะกดกลั้นความรู้สึกของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป

เขาตะโกนเรียกทั้งสองคนเสียงดังลั่น "พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ!"

สองคนที่หน้าประตูพร้อมใจกันก้มลงมองไปข้างล่าง ใบหน้าของทั้งคู่ผุดรอยยิ้มแห่งความดีใจออกมาพร้อมกัน

"อุ๊ย นี่แขกผู้มีเกียรติจากบ้านไหนกันเนี่ย" คุณแม่เซี่ยซิ่วหม่านรีบเดินปรี่เข้ามาหา รับเอากระเป๋าเป้ที่เขาแบกอยู่ไปถือไว้

"ลูกของเหล่าหวังข้างบ้านเขากลับมากันตั้งนานแล้ว มีแต่แกนี่แหละที่ยังโอ้เอ้อยู่ที่โรงเรียน" เซี่ยซิ่วหม่านบ่นกระปอดกระแปดพลางเดินไปด้วย

ลู่สือเซี่ยนเองก็จนใจอยู่บ้าง

"แม่ครับ นี่ผมไม่ได้อยู่ ม.6 หรอกเหรอ ทุกคนก็ออกจากโรงเรียนเวลานี้กันทั้งนั้น ผมจะชิ่งหนีกลับมาก่อนได้ยังไงล่ะครับ"

เหล่าลู่ที่ยืนอยู่ตรงลานบ้านพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ก็ใช่น่ะสิ ลูกมันขึ้น ม.6 แล้ว มีแต่นางคนนี้นี่แหละที่วัน ๆ เอาแต่บ่นอยู่ได้ บ่นยังกะสวดคาถารัดเกล้า ทำเอาฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว"

คำพูดนี้ทำเอาคุณนายเซี่ยซิ่วหม่านชักสีหน้าไม่พอใจ เท้าสะเอวกระทืบเท้าพูดว่า "ฉันจะบ่นแล้วมันทำไม มีแต่นายคนไร้น้ำใจอย่างแกนั่นแหละที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักวัน ลูกน่ะคลอดออกมาจากท้องฉันนะ ฉันจะเป็นห่วงลูกไม่ได้หรือไง"

เหล่าลู่ดูดบุหรี่ไปคำหนึ่ง ไม่พูดไม่จาแล้วเดินตรงเข้าบ้านไปทันที

คราวนี้ลู่สือเซี่ยนถึงกับพูดไม่ออก

ตอนที่เขาเพิ่งกลับมาถึง ทั้งสองคนยังปกติดีอยู่เลย ทำไมพอกลับมาปุ๊บก็เปิดศึกทะเลาะกันปั๊บเลยล่ะเนี่ย

หรือว่าตัวเขาจะเป็นเครื่องจักรจุดชนวนการทะเลาะวิวาทตามคำร่ำลือกันแน่นะ

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้กังวลว่าจะมีปัญหาอะไร ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอบอุ่นใจเสียด้วยซ้ำ

สองคนนี้เป็นคู่สามีภรรยาที่อยู่กันมานานหลายสิบปีแล้ว วันไหนถ้าไม่เถียงกันสักสองสามคำสิถึงจะเรียกว่าผิดปกติ

เพราะใกล้จะถึงวันปีใหม่ ที่บ้านจึงซื้อของกินของใช้สำหรับเทศกาลตุนไว้ล่วงหน้าตั้งเยอะ ไม่จำเป็นต้องออกไปซื้อกับข้าวเลย

อาหารเย็นมื้อนี้จึงอุดมสมบูรณ์มาก กับข้าวนานาชนิดที่ยากจะได้ลิ้มรสตอนอยู่โรงเรียนค่อย ๆ ถูกแม่ยกขึ้นมาจัดวางบนโต๊ะ

ลู่สือเซี่ยนลงมือกินอย่างมูมมามในทันที ราวกับคนอดอยากปากแห้งไม่ได้กินข้าวมาแปดชาติ

หากว่ากันตามทฤษฎีลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์ (Maslow's hierarchy of needs) การที่เขากินข้าวที่โรงเรียนก็ตอบสนองได้เพียงความต้องการทางกายภาพขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

ทว่าพอกลับมาถึงบ้าน เขาก็ได้เพลิดเพลินกับความต้องการด้านความรักและความผูกพันในขั้นที่สี่ทันที

ระดับขั้นมันยกระดับขึ้นมาพรวดพราดแบบนี้เลย

เมื่อเทศกาลปีใหม่ใกล้เข้ามา ทุกบ้านเรือนต่างเริ่มออกไปเดินสายเยี่ยมเยียนญาติมิตร

ถือโอกาสในช่วงเวลานี้ ลู่สือเซี่ยนจึงหน้าหนาแบมือรับซองอั่งเปามาได้ไม่น้อย

ทว่าตอนที่ไปฉลองปีใหม่ที่บ้านเดิมของแม่ เขาก็ได้พบกับเซี่ยอวี่ปิงอีกครั้ง

ลู่สือเซี่ยนยื่นมือขอซองอั่งเปากับเธอต่อหน้าธารกำนัลทันที ทำเอาเธอโมโหแทบแย่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องส่งซองอั่งเปาให้ด้วยความหงุดหงิดระคนจนใจ

ไม่นาน เขาก็ได้รับซองอั่งเปาจากเซี่ยหงกวงผู้เป็นน้า ซึ่งก็คือพ่อของเซี่ยอวี่ปิง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้นำสูงสุดของหน่วยงานหนึ่งในสังกัดของเทศบาลเมือง

จะว่าไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกของปีที่เขาได้พบกับอีกฝ่าย

พอลองลูบดูความหนา ลู่สือเซี่ยนก็ใจเต้นตึกตัก หนาขนาดนี้น่าจะไม่ต่ำกว่าสี่หลักแล้วละมั้ง

เซี่ยหงกวงมองดูเขาด้วยความปลาบปลื้มใจอย่างยิ่งแล้วพูดว่า "ตั้งแต่เธอไปอยู่ที่จินหลิง น้าก็คอยติดตามดูการเติบโตของเธออยู่ตลอด น้ามัวแต่ยุ่งกับงานก็เลยไม่มีเวลาไปเยี่ยมเธอที่มัธยมหนึ่งเลย"

"แต่ได้ยินเสียงสะท้อนจากทางโรงเรียนมาว่าเธอตั้งใจเรียนขยันขันแข็งมาก น้าก็หวังว่าเธอจะพยายามอย่างไม่ย่อท้อ วันข้างหน้าถ้ามีโอกาสก็ตอบแทนจินหลิงให้ดีนะ"

ลู่สือเซี่ยนยังไม่ทันได้ตอบ คุณตาเซี่ยเฉิงจวินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็พลันชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมา

"วันปีใหม่ก็คือวันปีใหม่ จะมาวางมาดพูดจาเป็นทางการอะไรกันนักหนา? พากันกินข้าวฉลองปีใหม่ได้แล้ว"

เมื่อผู้เฒ่าเอ่ยปาก ย่อมไม่มีใครกล้าขัด

ทุกคนจึงเปิดโหมดชนแก้วร่ำสุรากันอย่างคึกคักในทันที

ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงเจ็ดวันกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ถึงเวลาต้องบอกลากันแล้ว

ยังไม่ทันได้อยู่ฉลองเทศกาลหยวนเซียว บ่ายวันที่เจ็ด ลู่สือเซี่ยนก็จำต้องออกเดินทางกลับโรงเรียน

แม่เซี่ยซิ่วหม่านกับพ่อลู่เจี้ยนกั๋วยืนส่งลูกชายจากไปที่หน้าประตูบ้านอีกครั้ง

"เหล่าลู่ คุณว่าลูกคิดอะไรอยู่นะ? ขึ้น ม.6 เร็วขนาดนี้ ทำให้ปิดเทอมฤดูหนาวได้อยู่บ้านเล่นแค่เจ็ดวัน เด็กคนอื่นป่านนี้ยังเที่ยวเล่นกันสนุกสนานอยู่เลย!" เซี่ยซิ่วหม่านเอ่ยขึ้นด้วยความไม่เข้าใจนัก

ส่วนลู่เจี้ยนกั๋วกอดอกแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "เรื่องของผู้ชาย เธออย่ายุ่งน่า ลูกอายุสิบหกปีก็เรียน ม.6 ได้ นั่นมันความสามารถของเขา ถึงตอนนั้นตระกูลลู่ของเราอาจจะมีเด็กสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังจริง ๆ สักคนก็ได้"

เซี่ยซิ่วหม่านตวัดสายตาค้อนใส่เขาอย่างไม่พอใจพลางว่า "คุณก็รู้แค่นี้แหละ เรียนหนังสือนะไม่ใช่เกี่ยวข้าว จะรีบร้อนไปทำไมกัน?"

"คุณไม่รู้หรอกว่าพอเป็นแบบนี้ วัยเด็กของเขาจะขาดความสุขไปตั้งเท่าไหร่ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมลูกถึงทำแบบนี้? เหมือนกับจู่ ๆ ก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาซะอย่างนั้น"

เหล่าลู่สูบบุหรี่ไปคำหนึ่ง เนิ่นนานกว่าจะพ่นควันเป็นวงออกมา

"ผู้ชายน่ะ ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ วันหนึ่งก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่อยู่ดี บางคนอาจใช้เวลานานมาก แต่บางคน...กลับเติบโตขึ้นมาในชั่วพริบตาเดียว"

......