ตอนที่ 73 เข้าร่วมการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกรอบคัดเลือก

เช้าวันรุ่งขึ้น เขายังคงทำหน้าที่ของนักเรียนที่ดีด้วยการไปหากู่เฉิงจื้อเพื่อขอลาหยุดครึ่งวัน

แต่สุดท้ายกลับได้รับคำอนุมัติจากครูประจำชั้นว่า ตราบใดที่ไม่ก้าวออกนอกประตูโรงเรียน เขาจะไปที่ไหนก็ได้ตามใจชอบ ไม่จำเป็นต้องมาขออนุมัติการลาอีก

คราวนี้ลู่สือเซี่ยนจะพูดอะไรได้อีก จะมาสายหรือกลับก่อนก็ไม่มีความกดดันแล้ว

ดังนั้น เขาจึงรีบมุ่งหน้าไปยังอาคารทดลองทันที

รออยู่ประมาณสิบนาที เหมยถิงก็ปรากฏตัวตรงเวลาทำงานเพื่อมาสมทบกับเขาจริง ๆ

"ไปกันเถอะ สิทธิ์การใช้ห้องทดลองเล็กตลอดครึ่งเดือนนี้ครูช่วยทำเรื่องขอให้เธอแล้ว วันนี้จะพาเธอไปดูรอบหนึ่ง หลังจากนี้ผู้ดูแลห้องทดลองจะปล่อยให้เธอเข้าไปได้เลย" เหมยถิงอธิบายให้เขาฟังขณะเดิน

ลู่สือเซี่ยนถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง "โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งมีความพร้อมขนาดนี้เลยเหรอครับ สามารถทำการทดลองแข่งขันชีววิทยาได้ด้วย?"

เหมยถิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะเพราะคำพูดของเขา เธอตวัดสายตามองเขาปราดหนึ่ง

"เธอดูถูกโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งขนาดนี้เลยเหรอ อย่างน้อยนี่ก็เป็นโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเมืองเอกประจำมณฑลนะ เคยเป็นโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดของทั้งมณฑลด้วย"

"ประวัติศาสตร์ของโรงเรียนยาวนานกว่าอายุของเธอตั้งกี่เท่า ถึงตอนนี้นักเรียนจะไม่ค่อยเอาถ่านเท่าไหร่ แต่อุปกรณ์การทดลองข้างในก็ยังครบครันมากนะ"

"อุปกรณ์การทดลองบางชิ้นอาจจะล้าสมัยไปบ้าง แต่ใช้ทำการทดลองชีววิทยาพื้นฐานก็เหลือเฟือแล้ว"

ขณะพูด เหมยถิงก็พาเขาเดินผ่านระเบียงทางเดินเข้าไปในห้องทดลองขนาดย่อมห้องหนึ่ง

เธอหยิบเสื้อกาวน์สีขาวมาสวม จากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะทดลองเพื่อจัดเตรียมอุปกรณ์ พร้อมกับเอ่ยกับลู่สือเซี่ยนไปด้วย

"การทดลองของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกดูเหมือนจะทดสอบทักษะการปฏิบัติการ แต่จริง ๆ แล้วส่วนใหญ่ยังคงวัดว่าทฤษฎีของเธอแน่นพอไหม นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมก่อนหน้านี้ครูถึงให้เธอเรียนทฤษฎีให้แม่นก่อน"

"ช่วงนี้การทดลองยอดฮิตของการแข่งขันชีววิทยาคือการทดลองพืชกับการทดลองสัตว์ ส่วนชีวเคมีกับเครื่องมือทดลองออกสอบน้อยลงแล้ว"

"เพราะงั้นครูเลยคาดเดาว่าข้อสอบช่วงนี้น่าจะเน้นไปที่เนื้อหาด้านชีววิทยาแท้ ๆ"

"แถมปีนี้ยังเป็นปีที่พิเศษมาก ส่วนเรื่องที่ว่าจะเน้นพืชหรือสัตว์นั้น สามารถคาดเดาได้จากตัวเลขปี"

คำพูดเมื่อครู่ลู่สือเซี่ยนยังพอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้กลับทำให้เขาเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก

"พิเศษยังไงเหรอครับ"

เหมยถิงล้างบีกเกอร์ไปพลางพูดกับเขาไปพลาง "ก็แค่ข่าวลือไร้สาระน่ะ ปี 2008 เป็นปีเลขคู่ ดังนั้นปีนี้ก็น่าจะวนมาถึงสมาคมพฤกษศาสตร์กับมหาวิทยาลัยเยียนจิงเป็นคนออกข้อสอบ ส่วนปีเลขคี่จะเป็นสมาคมสัตววิทยากับมหาวิทยาลัยครูเยียนจิง"

ลู่สือเซี่ยนเข้าใจได้ในทันที ในใจประหลาดใจอย่างยิ่ง มีคำกล่าวแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

ดังคำโบราณว่า ก้นกำหนดสมอง ตำแหน่งกำหนดความคิด

หากคำพูดนี้มีความน่าเชื่อถือละก็ ข่าวนี้มีค่าอย่างน้อยยี่สิบคะแนนเลยนะ

"แน่นอนว่านี่เป็นธรรมเนียมของระดับการแข่งขันระดับประเทศ สำหรับการแข่งขันรอบลีกแต่ละมณฑลจะออกข้อสอบเอง ข้อสอบที่ออกมาเลยพิสดารพันลึก เจออะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น"

"เอาละ พูดเรื่องไร้สาระมากไปแล้ว ถ้าเธอทำไม่เป็นก็ดูครูทำก่อน เดี๋ยวเธอค่อยลอง"

พูดจบ เธอกลับหยิบช่อดอกท้อออกมาจากกระเป๋าเสื้อเสียอย่างนั้น

"ตอนนี้ตรงกับช่วงดอกท้อบานพอดี ผ่าชำแหละเป็นไหม"

ลู่สือเซี่ยนคิดนิดหนึ่งก่อนพยักหน้าตอบ "พอเป็นนิดหน่อยครับ"

ถ้าจะบอกว่าผ่าสัตว์เขาอาจจะไม่ชำนาญ แต่ผ่าพืชย่อมไม่มีปัญหา เพราะอย่างไรพื้นฐานก็ยังมีอยู่

"งั้นเธอลองดูไหม" เหมยถิงถามด้วยท่าทีอยากลองดูเชิง

ลู่สือเซี่ยนไม่เกรงใจเช่นกัน ตอบข้อกังขาของเธอด้วยการกระทำโดยตรง ขั้นตอนพวกนี้ชาติก่อนเขาทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

เขารับปากคีบจากมือเธอมา แล้วเด็ดดอกท้อที่สดที่สุดออกมาหนึ่งดอก

ไม่รีบร้อนลงมือ เขาสังเกตลักษณะภายนอกและตำแหน่งการติดของดอกไม้ก่อน

ครู่ต่อมาจึงจับก้านดอกไว้ ใช้ปากคีบเด็ดกลีบดอกและกลีบเลี้ยงออกทีละส่วนตามลำดับจากนอกเข้าใน

จากนั้นใช้ปากคีบแยกวงกลีบดอก เกสรตัวผู้ และเกสรตัวเมียออกมาตามลำดับ นำไปวางเรียงไว้บนกระดาษทดลอง

คราวนี้ เมื่อเหมยถิงเห็นท่วงท่าอันชำนาญของเขา ในใจก็พลันตกตะลึงอยู่บ้าง

"ท่าทางได้มาตรฐานมาก เคยทำมาก่อนเหรอ"

ลู่สือเซี่ยนหัวเราะกลบเกลื่อนพลางตอบ "ผมค่อนข้างสนใจพืชครับ แต่เรื่องสัตว์นี่แทบไม่รู้เรื่องเลย"

เหมยถิงไม่สนใจว่าเขาไปทำเป็นมาจากไหน สั่งต่อทันที "เขียนสูตรโครงสร้างดอก (floral formula) ต่อตามผลการผ่าชำแหละซิ"

จริง ๆ แล้วดอกไม้สายพันธุ์ทั่วไปพรรค์นี้ ต่อให้ไม่ต้องส่องกล้องจุลทรรศน์ เขาก็เขียนออกมาได้อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้เป็นการทดลอง จึงทำได้เพียงส่องสังเกตกลีบดอกและเกสรตัวผู้ตามลำดับ จากนั้นก็ตัดรังไข่ออกมาผ่าดู เพื่อสังเกตรกและออวุล

จากนั้นเขาก็เขียนสูตรโครงสร้างดอกของดอกท้อลงบนโต๊ะ: K5, C5, A∞, G1∶1

ในใจเขารู้ดีว่า ขั้นตอนการทดลองต้องเป๊ะห้ามพลาดแม้แต่น้อย ต่อให้เขียนคำตอบถูก แต่ถ้าพลาดไปขั้นตอนเดียวก็ถูกหักคะแนนอยู่ดี

เหมยถิงเห็นเข้าก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง เอ่ยชมเขาขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษ "ใช้ได้นี่ ดูท่าเธอจะมีพรสวรรค์ด้านการทดลองไม่เบา"

ทว่าเธอคิดไม่ถึงเลยว่า การแสดงออกของลู่สือเซี่ยนหลังจากนั้นจะทำเอาเธอแทบสติแตก

"เอ๊ะ? ทำไมไส้เดือนตัวนี้ผ่าแล้วยังดิ้นอยู่อีกเนี่ย แบบนี้จะชำแหละยังไงล่ะครับ"

"วางยาสิยะ วางยา! วางยาสลบ! เธอจะชำแหละสัตว์ มันต้องวางยาสลบก่อนลงมือสิ!"

"อย่าไปโดนเส้นเลือดใหญ่ตามแนวกึ่งกลางหลังนะ!"

"คุณพระช่วย ทำไมเธอถึงไปตัดปมประสาทสมองขาดอีกแล้วล่ะเนี่ย"

......

สุดท้าย การทดลองทางสัตววิทยาก็จบลงด้วยความล้มเหลว เพราะไส้เดือนถูกสับเละเป็นชิ้น ๆ

"เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเห็นครูทำให้ดูรอบหนึ่งแล้วเหรอ ทำไมถึงทำเละเทะขนาดนี้เนี่ย"

"แล้วอีกอย่าง ตอนทดลองพืชก่อนหน้านี้ยังทำได้ดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ พอมาเป็นสัตว์ทำไมท่าทางถึงเพี้ยนไปหมดล่ะ"

เหมยถิงนั่งพักพลางบ่นเขาไม่หยุดปาก

ลู่สือเซี่ยนได้แต่หัวเราะเจื่อน ๆ "พอเป็นสิ่งมีชีวิตดิ้นได้ มันเลยประหม่าไปหน่อยครับ"

แต่มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ว่า ชาติก่อนไม่เคยทำการทดลองแบบนี้มาก่อนเลย ทำได้ขนาดนี้ในครั้งแรกก็นับว่าปกติมากแล้วไม่ใช่หรือไง

เพียงแต่การทดลองพืชเมื่อครู่ดันไปตั้งเพดานความคาดหวังของเหมยถิงไว้สูงลิ่วเกินไป ถึงได้ทำให้เธอหัวเสียขนาดนี้

ได้ยินคำแก้ตัวของลู่สือเซี่ยน เหมยถิงก็พูดอย่างเคือง ๆ "เธอจดลำดับจุดสำคัญพวกนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยไปฝึกเอง ครูไม่ยุ่งกับเธอแล้ว พรุ่งนี้ต่อด้วยการทดลองชีวเคมี"

ทิ้งให้ลู่สือเซี่ยนยืนยิ้มแหยอยู่ที่เดิม ดูท่าแสดงความสามารถโดดเด่นเกินไปก็ใช่ว่าจะดีแฮะ!

วันอังคารเป็นการทดลองชีวเคมี หัวข้อที่เหมยถิงให้เขาคือ จงวัดหาปริมาณโปรตีนในบรอกโคลีด้วยวิธีอย่างน้อยสามวิธี

วันพุธเป็นการทดลองทางอณูชีววิทยา ภารกิจของเขาคือการสกัดและตรวจวัดพลาสมิดดีเอ็นเอ (plasmid DNA) รวมทั้งการเพิ่มขยายยีนด้วยพีซีอาร์ (PCR) โดยเน้นไปที่การฝึกตรวจวัดด้วยอิเล็กโทรโฟริซิส (electrophoresis)

......

และแล้ว ภายใต้การเรียนรู้อย่างเข้มข้น ในที่สุดการแข่งขันรอบคัดเลือกระดับเมืองจินหลิงประจำเดือนเมษายนของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกก็มาถึง

ลู่สือเซี่ยนนั่งรถประจำทางมุ่งหน้าสู่โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงเพียงลำพัง ดูโดดเดี่ยวไม่น้อย

แต่ก็ช่วยไม่ได้ โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งมีเขาเป็นหน่อเนื้อชีววิทยาโอลิมปิกแค่คนเดียว ไม่มีเพื่อนร่วมทางสักคน

ในขณะเดียวกัน เหมยถิงก็บอกไว้ชัดเจนแล้วว่า ตราบใดที่ยังไม่ถึงการแข่งขันระดับประเทศ เธอจะไม่มีทางมาทำเรื่องไร้สาระอย่างการตามมาคุมสอบเด็ดขาด

แต่ก็ดี สำหรับเขาแล้ว การอยู่คนเดียวก็ค่อนข้างชินแล้วเหมือนกัน

ไม่นานนัก กระเป๋ารถเมล์ก็ร้องเตือนว่าถึงป้ายแล้ว เขาจึงเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิง

หากไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากนี้ไปจนถึงการแข่งขันรอบลีกเพื่อคัดตัวแทนมณฑล เขาก็คงต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่ตลอด

ก็ใครใช้ให้โรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงเจ๋งเป้งขนาดนั้นล่ะ!

เวลานี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ผู้คนที่มาร่วมการแข่งขันรอบคัดเลือกกลับเนืองแน่นจนแทบจะกลายเป็นทะเลคน

ไหนบอกว่าคนลงแข่งชีววิทยาโอลิมปิกมีน้อยไง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย