ตอนที่ 84 ปิดฉากเกาเข่า สื่อมวลชนสุดคึกคัก

ในเมื่อสิ่งที่ควรทำก็ทำเสร็จหมดแล้ว การรั้งอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรอีก

นั่งจนหมดเวลาก็ไม่ได้ทำให้คะแนนวิทย์รวมของเขาเพิ่มขึ้นมาสักกี่คะแนน

เขารอจนถึงเวลาที่อนุญาตให้ส่งกระดาษคำตอบได้อย่างสบายใจ จากนั้นก็เดินออกจากห้องสอบ

พอออกมา เขากลับเจอนักข่าวเมื่อช่วงบ่ายคนนั้นอีกจนได้

พี่ชายคนนี้ช่างปักหลักเฝ้าเก่งจริง ๆ ไม่ไปเป็นปาปารัสซีถือว่าเสียของแท้ ๆ

พอนักข่าวเห็นเขาเดินออกมา ในใจไม่เพียงไม่เบื่อหน่าย แต่กลับยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม

ข่าวต้องการอะไรล่ะ ต้องการยอดความสนใจไงล่ะ!

จากการสังเกตของเขา นักเรียนคนนี้เดินออกจากห้องสอบเป็นคนแรกติดต่อกันสามวิชาแล้ว

เช่นนั้นก็มีคำอธิบายเพียงสองอย่าง ไม่เขาเก่งกาจจริง ๆ ก็แค่พวกเรียกร้องความสนใจ

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน นี่ก็ล้วนเป็นข่าวที่มวลชนชื่นชอบทั้งนั้น

ถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่กระแสร้อนแรง แล้วอะไรจะใช่อีกล่ะ

ดังนั้น เขาจึงปรี่เข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้นยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก

"สวัสดีครับน้อง เจอกันอีกแล้วนะ ช่างบังเอิญจริง ๆ!"

ลู่สือเซี่ยนทำใจยอมรับชะตากรรมแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างราบเรียบเป็นที่สุดว่า "ถ้าพี่เป็นผู้หญิง ผมคงเชื่อคำพูดนี้ไปแล้วครับ"

"ว่ามาเถอะครับ คราวนี้อยากจะถามอะไรอีก"

นักข่าวชะงักไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจว่าไอ้หนูนี่น่าสนใจจริง ๆ

แต่เขาก็ยังคงถามตามร่างคำถามที่เตรียมไว้ "น้องครับ ครั้งนี้คิดว่าทำข้อสอบวิทย์รวมเป็นยังไงบ้าง"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถามคำถามชี้นำหรือชวนทะเลาะเพื่อเรียกทัวร์ ลู่สือเซี่ยนจึงตัดสินใจตอบคำถามเขาดี ๆ

เขานึกถึงช่องว่างขนาดไม่น้อยที่เว้นไว้ตอนทำข้อสอบเมื่อครู่ น่าจะโดนหักคะแนนไปไม่น้อยเลยทีเดียว!

คิดได้ดังนั้น ลู่สือเซี่ยนจึงตอบกลับไปว่า "อย่างน้อยก็คงถึงสามหลักแหละครับ คงไม่ดีเด่นอะไรมาก แต่ก็คงไม่แย่เกินไป สำหรับผมขอแค่พอใช้ก็พอแล้ว"

คำตอบนี้ทำเอาเพื่อนนักข่าวถึงกับอึ้งไปอีกรอบ

การสอบมันมีคำว่าพอใช้ด้วยเหรอ

ไม่ใช่ว่ายิ่งเยอะยิ่งดีหรอกเหรอ

อันที่จริง คำพูดของลู่สือเซี่ยนไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของเขา มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงเป็นผู้ออกให้

คะแนนสอบมีผลแค่กับการเข้าห้องเรียนเด็กอัจฉริยะเท่านั้น ต่อให้สอบได้คะแนนเต็มทุกวิชา ก็เข้ามหาวิทยาลัยเยียนจิงหรือมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่ไม่ได้อยู่ดี

แม้ว่าเขาเองก็ยังไปไม่ถึงระดับนั้นก็ตาม

หลังจากกินมื้อเที่ยงกับพ่อแม่เสร็จ

ในไม่ช้า ลู่สือเซี่ยนก็เข้าสู่การสอบวิชาสุดท้าย นั่นคือภาษาอังกฤษ

พูดตามตรง ความอัดอั้นตันใจที่ลู่สือเซี่ยนเพิ่งโดนฟิสิกส์กับเคมีเล่นงานมา เขาจะต้องมาทวงคืนในวิชานี้ให้ได้

"เหอะ ข้อสอบภาษาอังกฤษของเกาเข่าไม่สอบพูด ถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของแกแล้ว"

ลู่สือเซี่ยนฮึกเหิมอย่างองอาจ มุ่งมั่นว่าจะต้องกู้หน้ากลับคืนมาให้จงได้

เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือคะแนนเต็ม

ต่อให้พระเยซูเสด็จมาเองก็ขวางเขาไม่อยู่ คำนี้เขาเป็นคนพูดเอง

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาต้องใช้เวลาสามสิบนาทีกับข้อสอบข้อใหญ่ได้ มีแค่พาร์ตการฟังภาษาอังกฤษเท่านั้น

แค่ข้อนี้ข้อเดียว มันก็เพียงพอให้ภาคภูมิใจได้แล้ว

ข้อสอบเติมคำในช่องว่างไร้ความกดดันอย่างสิ้นเชิง

พาร์ตการอ่านจับใจความเทียบชั้นไม่ได้เลยสักนิด

การใช้คำศัพท์ก็เหมือนเด็กเล่นขายของ

มีเพียงเรียงความเท่านั้นที่พอจะคู่ควรให้ใส่ใจขึ้นมาบ้าง

เพราะประสบการณ์เรือล่มในร่องน้ำตื้นจากการถูกคนทุบกำแพงใส่ครั้งนั้นยังคงติดตาแจ่มชัด

คราวนี้ใครหน้าไหนจะมาขวางเขาได้

เขามองไปยังโจทย์: สมมุติว่าคุณคือหลี่หัว ปีเตอร์เพื่อนชาวอังกฤษของคุณส่งจดหมายมาปรึกษาว่าจะเรียนภาษาจีนให้เก่งได้อย่างไร โปรดเขียนจดหมายตอบกลับตามประเด็นต่อไปนี้

ประเด็นสำคัญ: 1. เข้าร่วมชั้นเรียนภาษาจีน

2. อ่านหนังสือ สิ่งพิมพ์ และดูโทรทัศน์ภาษาจีน

3. เรียนร้องเพลงและเต้นรำ

4. ทำความรู้จักเพื่อนชาวจีน

มีคำกล่าวไว้ว่าอย่างไรนะ วิชาคณิตศาสตร์ต้องดูเสี่ยวหมิง วิชาภาษาอังกฤษต้องพึ่งพี่หัว ด่านกฎหมายต้องเรียนจากจางซาน

ลู่สือเซี่ยนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าช่วยหลี่หัวเขียนจดหมายไปกี่ฉบับแล้ว ไม่เป็นนายหน้าหาคอนเนกชัน ก็เป็นตัวแทนแนะนำการย้ายถิ่นฐาน

แม้ตัวเองจะไม่มีใบอนุญาตอะไรเลย แต่ก็หวังว่าตอนนี้หมอนั่นจะยังปลอดภัยดีนะ

เมื่อเทียบกันแล้ว การเรียนภาษาจีนถือว่ามีผลกระทบเบาที่สุดแล้ว

ลู่สือเซี่ยนบ่มเพาะสำนวนโวหารอยู่ครู่หนึ่ง ยกระดับความลึกซึ้งขึ้นมาอีกนิด โดยไม่คิดจะซ่อนเร้นฝีมือมากเกินไปอีก

สุดท้ายเกือบจะเขียนรวดเดียวจบแบบไร้รอยต่อแล้วเชียว ติดอยู่ตรงที่เขาเกือบจะเผลอเขียนประเด็นที่สามเป็นเรียน Singing, dancing and Rap ไปเสียนี่

ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ แต่โจทย์มันชวนให้หลงทางเกินไปต่างหาก

หลังจากเขียนเรียงความเสร็จ ลู่สือเซี่ยนก็ตรวจทานอย่างรอบคอบไปหนึ่งถึงสองรอบ

สุดท้ายก็วางปากกา ส่งกระดาษคำตอบแล้วเดินจากไป

แต่พอเขาออกไป กลับพบว่าข้างนอกมีผู้เข้าสอบจำนวนไม่น้อยกำลังวิ่งหน้าตั้งกันอยู่แล้ว

หือ? เลขง่ายขนาดนั้นไม่ยักจะส่งข้อสอบก่อนเวลาเหรอ

หรือภาษาอังกฤษมันไม่คู่ควรกันนะ

แต่นี่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องไปประลองไหวพริบกับพวกพี่ๆ นักข่าว

แม้ในเวลานี้บรรดานักข่าวจากสารพัดสื่อจะแบกกล้องเลนส์ซูมเลนส์ฟิกซ์กันระเกะระกะ แถมยังมีบางคนคอยมองหาเขาเป็นพิเศษด้วยซ้ำ

ทว่าลู่สือเซี่ยนกลับแฝงตัวเข้าไปในฝูงชน ชิ่งหนีไปตั้งนานแล้ว

เดินออกมาได้ไกลโข ก็ยังแว่วเสียงตะโกนก้องดังมาจากข้างหลัง

ถ้อยคำที่อัดอั้นตันใจมาเนิ่นนานพลันถูกปลดปล่อยออกมา ณ วินาทีนี้

"กูเป็นอิสระแล้วโว้ย!"

"ทีนี้แหละจะได้เล่นเกมให้ตาแฉะ!"

"ไช่เหราเหรา ฉันชอบเธอนะเว้ย!"

......

ลู่สือเซี่ยนไม่รู้จะพูดยังไงดี ดูท่าคนพวกนี้คงจะอัดอั้นกันมานานมากจริง ๆ ตอนนี้เลยเริ่มปลดปล่อยตัวตนกันสุดเหวี่ยง

แต่เขาน่ะ ไม่ด้านพอจะไปทำเรื่องพรรค์นั้นแน่

ขืนถูกถ่ายติดไป เผลอๆ จะกลายเป็นประวัติศาสตร์มืดไปตลอดชีวิต

ถ้าไม่ดังก็แล้วไป แต่ถ้าวันข้างหน้ามีชื่อเสียงขึ้นมาแล้วโดนขุดคลิปนี้ออกมาแฉ มันคือการขุดหลุมขึ้นมาประหารชัดๆ!

หลังจากเดินออกมา เขาก็ไปรวมตัวกับพ่อแม่ได้อย่างรวดเร็ว ทว่ากลับถูกพวกเขาถามถึงแผนการหลังจากนี้

ลู่สือเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ค้นพบความจริงอันน่ารันทดข้อหนึ่ง

นักเรียน ม.ปลายปี 3 ที่สอบเกาเข่าเสร็จวันนี้ หากไม่คิดจะซิ่วซ้ำชั้น ก็ถือว่าเรียนจบแล้ว

นับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไปจะมีช่วงเวลาปิดเทอมยาวนานถึงสามเดือน ถ้าคุณสอบได้คะแนนพอใช้ได้ นี่ก็แทบจะเป็นช่วงเวลาที่ไร้กังวลที่สุดในชีวิตวัยเรียนเลยทีเดียว

แต่จุดสำคัญของปัญหาก็คือ เขาไม่ได้นับว่าเป็นเด็กจบการศึกษาตัวจริงสักหน่อย ก็แค่ย้ายไปสังเกตการณ์บารมีของเหล่าเซียนในห้องจินหลินเท่านั้นเอง

ในความเป็นจริง เขายังคงเป็นนักเรียนชั้น ม.ปลายปี 1 ห้อง 1 ต่างหาก!

ม.ปลายปี 1 กับปี 2 ยังไม่ถึงช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อน เมื่อการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลง จึงเป็นเวลาที่พวกเขาต้องกลับโรงเรียนไปเรียนต่อ

พอคิดถึงตรงนี้น้ำตาลู่สือเซี่ยนแทบจะไหล สรุปคือเขาเป็นคนทำงานที่ขยันขันแข็งที่สุดสินะ แม้แต่วันหยุดพักผ่อนแค่วันเดียวก็ยังไม่มี

ทว่าไม่นานเขาก็ปลอบใจตัวเอง วันหยุดเหรอ? จะหยุดไปทำไม! มีแต่พวกที่ไร้ประโยชน์ต่อประเทศชาติเท่านั้นแหละถึงจะหยุดพัก คนที่จะเป็นเสาหลักแห่งอนาคตของชาติอย่างฉัน จะหยุดได้ยังไงกัน?

และแล้วในวันที่เก้ามิถุนายน ลู่สือเซี่ยนก็หวนกลับสู่วิถีชีวิตของเด็ก ม.ปลายปี 1 อีกครั้ง

เมื่อกลับมาที่ห้อง 1 แทบทุกคนที่เจอหน้าก็มักจะถามว่าเขาทำข้อสอบได้เป็นอย่างไรบ้าง

ช่วงแรก ๆ ลู่สือเซี่ยนยังตอบอย่างจริงจังอยู่บ้าง จากผลการประเมินคะแนนของเขา ก็น่าจะพอเข้ามหาวิทยาลัยกลุ่ม C9 ได้สบายๆ หรือมหาวิทยาลัยโครงการ 985 ก็ผ่านฉลุย

แต่พอผ่านไปหลายวัน ก็เวียนมาถึงตาเด็กชั้นปีอื่นมาถามอีก ลู่สือเซี่ยนแทบจะโดนทรมานจนทนไม่ไหว

สุดท้ายเขาก็หลบหน้าอยู่ในห้องเรียนไม่ยอมออกไปข้างนอกอยู่หลายวัน เรื่องนี้ถึงค่อยๆ ซาลงไป

ที่จริงแล้ว ต่อให้เขากลับมาเรียน ม.ปลายปี 1 ก็ไม่มีใครมองว่าเขาเป็นเด็ก ม.ปลายปี 1 อีกต่อไปแล้ว

พูดตามตรง ตอนนี้เขากับชีวิตมหาวิทยาลัย ห่างกันเพียงแค่ใบแจ้งผลการรับเข้าเรียนใบเดียวเท่านั้น

ที่นั่งของลู่สือเซี่ยนเองก็ถูกปรับย้ายไปอยู่แถวหลังสุดตั้งนานแล้ว

ครูประจำวิชาที่มาสอนห้อง 1 แทบทุกคนมองข้ามเขาไปโดยอัตโนมัติ ปล่อยให้เขาอยากทำอะไรก็ทำตามใจชอบ

......

ส่วนโลกภายนอกนั้น ช่วงเวลาไม่กี่วันหลังการสอบเกาเข่าสิ้นสุดลงยังคงคึกคักอย่างยิ่ง

ในช่วงเวลานี้ ไม่มีกระแสร้อนแรงใดจะเทียบชั้นกับการสอบเกาเข่าได้ แม้แต่วงการบันเทิงก็ยังต้องหลีกเลี่ยงการจัดกิจกรรมในช่วงนี้ หรือเผลอๆ ยังต้องยอมเกาะกระแสไปด้วยซ้ำ

และหัวข้อเรียงความของการสอบเกาเข่าย่อมเป็นจุดสนใจอันดับหนึ่งในบรรดากระแสร้อนแรงทั้งหมด

มีมุกตลกฮาๆ มุกหนึ่งกล่าวไว้ว่า ทำไมหลังสอบเกาเข่าทีไรทุกคนถึงเอาแต่คุยเรื่องเรียงความกันนะ การสอบเกาเข่าก็ไม่ได้สอบแค่วิชาภาษาจีนวิชาเดียวเสียหน่อย ทำไมวิชาอื่นถึงไม่มีใครพูดถึงกันบ้างเลย?