ตอนที่ 85 ถึงกับไร้ที่พักพิงหลบฝนเชียวหรือ

มีคนตอบกลับได้อย่างเฉียบคมว่า เพราะวิชาอื่นพวกเราก็ไม่รู้เรื่องน่ะสิ มีแต่วิชาเรียงความนี่แหละที่ยังพอสอดปากสอดคำได้บ้าง

ในช่วงแรกสถานการณ์ก็เป็นไปตามที่ว่าจริง ๆ หนังสือพิมพ์ อินเทอร์เน็ต และวงสนทนาทั่วไปต่างพากันถกเถียงเรื่อง "ท่วงทีกิริยา" กันเกือบทั้งหมด

ทว่าการปรากฏขึ้นของคลิปวิดีโอข่าวชิ้นหนึ่ง กลับทำให้หัวข้อ "ท่วงทีกิริยา" ตกจากบทพระเอกกลายเป็นแค่ตัวประกอบในทันที

ในวันนี้เอง ช่องโทรทัศน์ท้องถิ่นบนจอทีวีของชาวจินหลิงนับไม่ถ้วนได้ออกอากาศคลิปวิดีโอหนึ่ง

ไม่ถึงหนึ่งวัน มันก็โด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วเมือง และแพร่กระจายออกไปรอบทิศทางอย่างบ้าคลั่งโดยมีจินหลิงเป็นจุดศูนย์กลาง

พาดหัวของคลิปวิดีโอนั้นแสนจะธรรมดา นักเรียนคนแรกที่เดินออกจากห้องสอบ สีหน้าสุขุมสงบนิ่ง ตอบคำถามด้วยถ้อยคำเรียบง่าย

บนหน้าจอ เด็กหนุ่มรูปงามที่ใบหน้ายังแฝงแววไร้เดียงสากำลังให้สัมภาษณ์

ฉากหลังด้านหลังนั้นก็คือประตูหน้าโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งพอดิบพอดี

นักข่าว "ขอถามหน่อยค่ะ ในฐานะที่คุณเป็นคนแรกที่พุ่งตัวออกมาจากห้องสอบ ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้างคะ"

เด็กหนุ่ม "ไม่ได้รู้สึกอะไรครับ เกาเข่าก็เป็นแค่การสอบครั้งหนึ่ง ควรทำอะไรต่อก็ทำไปเถอะครับ"

นักข่าว "ข้อสอบคณิตศาสตร์ยากมากไหมคะ มีข้อไหนที่อยากจะบ่นถึงบ้างหรือเปล่า"

เด็กหนุ่ม "ในสายตาของผู้เข้าสอบจากโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ไม่มีข้อสอบเกาเข่าชุดไหนที่ยากหรอกครับ"

"พูดตามตรง คนส่วนใหญ่ทำเสร็จตั้งนานแล้ว อาจจะรู้สึกกังวลอยู่บ้างก็เลยยังไม่ออกมา"

"อยู่ต่ออีกครึ่งชั่วโมงก็ไม่มีประโยชน์ ควรทำตัวเองให้ดีที่สุดในเวลาที่จำกัดดีกว่าครับ"

นักข่าว "ข้อสอบรวมสายวิทย์ทำได้เป็นอย่างไรบ้างคะ"

เด็กหนุ่ม "สามหลักครับ คงไม่ดีเป็นพิเศษ แต่ก็คงไม่แย่เป็นพิเศษ แค่พอใช้ก็พอแล้วครับ"

......

หากดูแยกทีละช่วงก็ยังถือว่าพอรับได้ แต่คลิปสามช่วงเวลาที่แตกต่างกันกลับถูกตัดต่อรวมเป็นคลิปเดียว ผลลัพธ์ที่ตามมาจึงไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

ออกอากาศทางโทรทัศน์ยังพอว่า แต่พอถูกส่งต่อลงบนอินเทอร์เน็ต มันกลับหลุดโลกไปไกล

ในคืนนั้น ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนต่างพากันแสดงความคิดเห็นแซวในเหรินเหรินเน็ตและไคซินเน็ต

"เด็กหนุ่มผู้เรียบง่ายบ้าบออะไรกันเนี่ย!"

"ขอถามเบา ๆ คำหนึ่ง โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งนี่คือโรงเรียนอะไรเหรอ"

"สงบนิ่งสมคำร่ำลือจริง ๆ ทุกท่วงทีกิริยาล้วนแผ่รังสีแห่งความเรียบง่ายออกมา"

"คะแนนไม่ต้องสูง แค่พอใช้ก็พอ!"

คอมเมนต์ในช่วงแรกยังค่อนข้างปกติและเป็นมิตร เพราะช่วงนี้อินเทอร์เน็ตเพิ่งเริ่มเป็นที่นิยม สมาร์ตโฟนยังไม่แพร่หลาย

พวกนักเลงคีย์บอร์ดและพวกเกรียนคีย์บอร์ดยังไม่เติบโตขึ้นมาในยุคนี้

ทว่าหลังจากการปรากฏขึ้นของบทความชิ้นหนึ่ง กระแสสังคมก็ค่อย ๆ เปลี่ยนทิศทางไป

ในหนังสือพิมพ์จินหลิงซางเป้าได้ตีพิมพ์บทความที่มีการลงชื่อผู้เขียนเรื่องหนึ่งว่า "เร่งรัดเติบโตไปเพื่อสิ่งใด? วัยรุ่นประสบความสำเร็จ หรือแค่ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ"

เพียงแค่เกิดกระแสขึ้นไม่กี่วัน บทความนี้ก็จุดชนวนความรังเกียจที่ผู้คนมีต่อลู่สือเซี่ยนโดยตรง ซ้ำยังลามไปถึงความไม่พอใจที่โรงเรียนปล่อยปละละเลย

เสียงก่นด่าโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งบนโลกออนไลน์ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อย ๆ

คราวนี้ ทางโรงเรียนเริ่มจะนั่งไม่ติด รีบเรียกตัวลู่สือเซี่ยนมาสอบถามสถานการณ์ทันที

ภายในห้องประชุมเล็ก ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนต่างอยู่กันพร้อมหน้า

บนโต๊ะประชุมมีหนังสือพิมพ์จินหลิงซางเป้าฉบับล่าสุดวางอยู่หลายฉบับ

"ลู่สือเซี่ยน ที่เรียกเธอมาในครั้งนี้ หลัก ๆ ก็เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์การสอบเกาเข่าของเธอในครั้งนี้น่ะ" เฉียนเจิ้งกั๋วเข้าประเด็นตรงไปตรงมา

เรื่องนี้ทำให้ลู่สือเซี่ยนรู้สึกงุนงงไปบ้าง

เพิ่งจะผ่านไปกี่วันเอง

ก็เริ่มถามคะแนนกันแล้วหรือ

อีกอย่าง คะแนนเกาเข่าของเขาก็ไม่ได้สูงมาก ทั้งยังไม่สามารถยื่นเลือกอันดับมหาวิทยาลัยได้ ดูเหมือนจะไม่ได้มีความหมายอะไรกับโรงเรียนมากนักไม่ใช่หรือ

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา เฉียนเจิ้งกั๋วคล้ายจะเข้าใจความคิดของเขา จึงชี้ไปที่หนังสือพิมพ์บนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า "เธอลองอ่านดูก็จะรู้เอง"

ลู่สือเซี่ยนหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน คิ้วพลันเลิกขึ้นสูง

"ลู่สือเซี่ยน ในฐานะนักเรียนชั้น ม.ปลายปี 1 ของโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง หลังจากเพิ่งจบภาคเรียนแรก กลับสามารถข้ามชั้นไปเรียนในระดับชั้น ม.ปลายปี 3 ได้โดยตรง และในเดือนมิถุนายนปีนี้ ยังได้เข้าร่วมการสอบเกาเข่าล่วงหน้าถึงสองปี โดยออกจากห้องสอบก่อนเวลาสามสิบนาทีทุกวิชา จากจุดนี้ก็พอจะอนุมานได้แล้วว่าจิตใจของเขาเป็นเช่นไร"

นัยของประโยคนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบอกว่าเขาไม่มีทางสอบได้คะแนนดี ทุกสิ่งที่ทำไปก็แค่เพื่อเรียกร้องความสนใจ จิตใจไม่ซื่อตรง

ต่อจากนั้น ผู้เขียนก็เปลี่ยนทิศทางการวิจารณ์ในทันที

"สถานการณ์นี้สะท้อนให้เห็นอย่างลึกซึ้งว่าโรงเรียนหละหลวมในการคัดกรอง เพิกเฉยต่อการเติบโตอย่างมีสุขภาวะของนักเรียน การศึกษาที่เร่งรัดเกินวัยไม่เพียงส่งผลเสียต่อสุขภาพกายใจ อุปนิสัย และความฉลาดทางอารมณ์ของเด็ก เช่น ขาดทักษะการดูแลตัวเอง ไม่ประสีประสาในการเข้าสังคม และค่อนข้างเย่อหยิ่งอวดดี..."

"ยิ่งไปกว่านั้น การทำเช่นนี้ไม่เพียงขัดต่อกฎเกณฑ์พัฒนาการทางร่างกายและจิตใจของเด็กนักเรียน แต่ยังฝืนกฎแห่งธรรมชาติอีกด้วย"

"'การศึกษาล้ำหน้าวัย' อ้างว่าเพื่อสร้างคนเก่งให้เร็วและก่อนวัย แต่แท้จริงแล้วคือการดึงต้นกล้าช่วยให้โต เป็นการชี้นำที่ผิดพลาดและสร้างความเข้าใจผิดให้แก่วงการการศึกษาเยาวชน"

ลู่สือเซี่ยนกวาดตาไปดูชื่อผู้เขียนที่ลงท้าย ก็เข้าใจกระจ่างทันที

สิ่งที่ทำให้คนอื่นประหลาดใจคือ ตลอดเวลาที่ผ่านมาลู่สือเซี่ยนกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง และหลังจากนั้นยังเอ่ยชมไปสองสามประโยค

"เขียนได้ดีครับ เพียงแต่หวังว่าคราวหน้าเขาจะไม่เขียนอีก"

"มีเนื้อหาสาระ มีหลักฐานรองรับหนักแน่น ปลุกเร้าอารมณ์ได้ดี นับเป็นตัวอย่างบทความแสดงทัศนะชั้นยอดที่หาได้ยากบทความหนึ่งเลยครับ"

เมื่อเห็นท่าทีของเขา ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนก็เริ่มงุนงง นี่มันใช่จังหวะที่จะมาชื่นชมฝ่ายตรงข้ามเสียที่ไหน!

ไช่หมิงหย่วนที่นั่งอยู่ด้านหน้ากลับยิ้มออกมา แล้ววางหนังสือพิมพ์ในมือลงอย่างไม่ใส่ใจ

"ลู่สือเซี่ยนพูดถูกจริงๆ นี่ไม่ใช่ข่าวแจก แต่เป็นบทความแสดงทัศนะชั้นครูต่างหาก"

ตอนนั้นเอง เฉียนเจิ้งกั๋วก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวลใจระคนว่า "จากการสืบดูตลอดช่วงไม่กี่วันนี้ ต่งปี้เหยียนคนนี้ก็คือหัวหน้าฝ่ายรับสมัครนักเรียนของโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงครับ"

"ไม่รู้ว่าผูกใจเจ็บเพราะตอนรับสมัครนักเรียนจงเข่าเมื่อปีก่อน ถูกเสี่ยวซุนจากฝ่ายรับสมัครของโรงเรียนเราปาดหน้าชิงตัวไปหรือเปล่า"

"หรืออาจจะแค่อยากถือโอกาสนี้เล่นงาน โดยอาศัยกระแสวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการศึกษาล้ำหน้าวัยมาบ่อนทำลายชื่อเสียงโรงเรียนของเรา"

พอได้ฟังการวิเคราะห์อย่างละเอียดของเฉียนเจิ้งกั๋ว รองผู้อำนวยการหยางอี้จิ้นก็ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม "ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่หวังดีแน่นอน! ตอนนี้สังคมกำลังวิจารณ์เรื่องการศึกษาล้ำหน้าวัยกันอย่างหนักหน่วง แล้วนี่จะทำยังไงกันดีล่ะครับ"

"ไม่รู้เพราะอะไร แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่สื่อกึ่งทางการอย่าง 'จินหลิงหว่านเป้า' ไม่ได้ลงข่าวเกี่ยวกับลู่สือเซี่ยน นี่คงเป็นข่าวดีเพียงอย่างเดียวแล้วล่ะ"

พูดถึงตรงนี้ เฉียนเจิ้งกั๋วก็เหลือบมองลู่สือเซี่ยนแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

นอกจากไช่หมิงหย่วนกับลู่สือเซี่ยนที่สีหน้าเป็นปกติแล้ว ขณะที่คนอื่นๆ ในห้องต่างเกาหัวเกาหู คิดหาหนทางกันอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ๆ ไช่หมิงหย่วนก็หยิบแว่นสายตายาวขึ้นมาสวม

"ทำไมเงียบกันไปหมดล่ะ"

"เรื่องแค่นี้ก็ทำให้พวกคุณจนปัญญาแล้วหรือ"

"โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งของเราฝ่าฟันลมฝนมานับร้อยปี ยืนหยัดมาได้เนิ่นนานขนาดนี้ จะปกป้องนักเรียนของตัวเองไม่ได้เชียวหรือ"

"เพียงฝนโปรยปรายราวเส้นไหม ใต้ร่มเงาพฤกษาแห่งครู กลับไร้ที่กำบังหลบฝนให้ศิษย์กระนั้นหรือ"

เมื่อไช่หมิงหย่วนเอ่ยประโยคนี้ออกมา สีหน้าของผู้คนในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยความละอายใจ

"ผู้อำนวยการไช่ครับ พวกเราก็แค่รอให้ท่านมาสอนบทเรียนให้พวกเราต่างหากล่ะครับ ขืนรอให้ท่านเกษียณไปก่อนก็ไม่มีโอกาสแล้วสิครับ!" คำพูดประโยคเดียวของเฉียนเจิ้งกั๋วเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากทุกคนขึ้นมาทันควัน

ไช่หมิงหย่วนเองก็อดขำไม่ได้ เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึกก่อนจะกล่าวว่า "สุภาษิตโบราณว่าไว้ดีแท้ 'ด้านบุ๋นไร้ที่หนึ่ง ด้านบู๊ไร้ที่สอง'"

"ในเมื่อก่อให้เกิดข้อถกเถียงได้ ก็แสดงว่าเรื่องนี้มีทั้งข้อเสียและข้อดี"

"เขาเขียนบทความแสดงทัศนะมาถกเหตุผลกับเรา แล้วทำไมพวกเราจะถกเหตุผลกลับไปหาเขาไม่ได้ล่ะ"

"ต่างก็เป็นคนมีการศึกษา มีหรือจะกลัวการประลองปลายปากกากันน่ะ"