ตอนที่ 86 วัยอย่างผมนอนไม่หลับหรอกครับ

พอผู้อำนวยการอาวุโสออกโรง ผลลัพธ์ย่อมไม่ธรรมดา

ห้องประชุมที่เมื่อครู่ยังเงียบสงัดดั่งน้ำนิ่งสนิท พลันกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นทันตาเห็น

"ผู้อำนวยการไช่ยังมีวิธีแก้ปัญหาเสมอเลยนะครับ!"

"นั่นสิ ใช้หนามยอกเอาหนามบ่ง เอาคืนด้วยวิธีเดียวกันเสียเลย"

หยางอี้จิ้นแทบจะอยากเคาะโต๊ะตัดสินใจลงไปเดี๋ยวนี้

"จะให้ผมสั่งให้ฝ่ายธุรการเขียนบทความโต้กลับขึ้นมาสักชิ้นเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ แล้วค่อยส่งตีพิมพ์ในนามของเสี่ยวซุนจากฝ่ายรับสมัครนักเรียน"

ทว่าตอนนั้นเอง เฉียนเจิ้งกั๋วกลับขมวดคิ้วแน่น เขากวาดตามองคนรอบข้างที่เอาแต่พยักหน้าเห็นพ้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ไช่หมิงหย่วน

"วิธีนี้พูดไปแล้วถือเป็นการรับมือที่ดีที่สุดก็จริง แต่มีปัญหาข้อหนึ่งอยู่ครับ"

"นั่นคือมันไม่มีความเหนือกว่าแบบเด็ดขาด และมีแนวโน้มจะบานปลายกลายเป็นการโต้เถียงกันไม่รู้จบ"

"ถึงคราวต้องเด็ดขาดแต่ไม่เด็ดขาด ย่อมนำภัยมาสู่ตัว หากพวกเราเอาแต่ไปปรากฏตัวตามสื่อราวกับแม่ค้าปากตลาด ภาพลักษณ์โรงเรียนของเราจะพลอยเสียหายไปด้วย เรื่องเก่ายังไม่ทันคลี่คลายก็สร้างเรื่องใหม่ขึ้นมาอีก ได้ไม่คุ้มเสียชัด ๆ ครับ"

คราวนี้เฉียนเจิ้งกั๋วไม่คิดจะเก็บงำอะไรไว้อีก เขาเอ่ยความเคลือบแคลงสงสัยในใจออกมาตรง ๆ

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ห้องประชุมก็ตกอยู่ในวงสนทนาอันดุเดือดอีกระลอก

ในที่สุด หยางอี้จิ้นผู้ใจร้อนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"อันนั้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ดี แล้วตกลงจะเอายังไงกันแน่!"

"นั่นน่ะสิ! สู้ลองทำตามแผนเมื่อกี้ดูก่อนไม่ได้หรือไง หากไม่ไหวจริง ๆ ค่อยว่ากัน" บอร์ดบริหารคนอื่น ๆ ต่างพากันกล่าวสนับสนุน

จังหวะนั้นเอง เฉียนเจิ้งกั๋วพลันหันไปมองไช่หมิงหย่วนอีกครั้ง

"ผู้อำนวยการไช่ครับ ในเมื่อท่านเป็นคนเสนอวิธีนี้ ย่อมต้องรู้ถึงจุดบกพร่องของมันอยู่แล้ว แสดงว่าท่านคงมีแผนการอันแยบคายเตรียมไว้แต่แรกแล้วใช่ไหมครับ"

ไช่หมิงหย่วนได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "พวกเธอนี่นะ มัวแต่มองแค่ผืนนาแปลงเล็ก ๆ ของตัวเอง ไม่ยอมออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกข้างนอกบ้างเลย"

"ในเมื่อกระแสกำลังสูสี เราก็ต้องอาศัยกระแสเหนี่ยวนำแรง ยืมแรงคู่ต่อสู้มาสะท้อนกลับ ไม่รู้พวกเธอเคยติดตามข่าวเมื่อปลายเดือนมีนาคมปีนี้กันบ้างหรือเปล่า ในงานฉลองครบรอบสามสิบปีห้องเรียนเด็กอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง ทางการได้ทำพิธีเปิดป้ายเขตทดลองนวัตกรรมรูปแบบการบ่มเพาะบุคลากรข้ามสาขาวิชาอย่างเป็นทางการแล้ว"

ไช่หมิงหย่วนไม่ได้อธิบายอะไรต่อ แต่คนที่อยู่ในห้องประชุมเกือบทั้งหมดต่างเข้าใจความหมายทันที

นั่นหมายความว่ารูปแบบการศึกษาล้ำหน้าวัยได้รับการยอมรับเบื้องต้นจากเบื้องบนแล้ว

ภายใต้เงื่อนไขข้อนี้ เมื่อประเด็นหลักยืนหยัดไม่อยู่ บทความของต่งปี้เหยียนก็เป็นได้แค่สายน้ำไร้ต้นกำเนิดและต้นไม้ไร้รากเท่านั้น

คนบางคนเพียบพร้อมทุกอย่าง เงื่อนไขต่าง ๆ ล้วนสมบูรณ์พร้อม ทว่ามักจะขาดเพียงก้าวสุดท้ายจนไม่อาจทำการใหญ่ให้สำเร็จได้จริง

สายตาสั้นมองการณ์แคบคือศัตรูตัวฉกาจที่สุด หากกระโดดออกจากกรอบเดิมแล้วมองปัญหาลงมา ก็จะสามารถใช้แรงเพียงสี่ตำลึงพลิกน้ำหนักพันชั่งได้โดยง่าย

มาถึงขั้นนี้ บรรดาผู้บริหารโรงเรียนทุกคนต่างบรรลุข้อตกลงร่วมกันเป็นเอกฉันท์

ทุกสายตาพลันหันมาจับจ้องที่ลู่สือเซี่ยนเป็นจุดเดียว

"นักเรียนลู่ เธอคิดว่าคะแนนสอบเกาเข่ารอบนี้ของเธอจะผ่านเข้าสู่การสอบรอบสองของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีนได้ไหม" เฉียนเจิ้งกั๋วได้รับสัญญาณสายตาจากคนอื่น ๆ จึงเอ่ยถามอย่างรู้ใจ

ลู่สือเซี่ยนทำตัวเป็นแค่ผู้ชมลอยตัวมาตลอด ไม่นึกเลยว่าจังหวะนี้จะมีคิวให้ตัวเองต้องออกโรงกับเขาด้วย

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งน้ำหนักรอบด้านแล้วจึงเอ่ยปาก "พูดอย่างนี้แล้วกันครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โอกาสผ่านเข้าสอบรอบสอง ต่อให้ไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็มีถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แน่นอนครับ"

"แต่โอกาสที่จะสอบผ่านรอบสองนั้น ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ"

ครั้นได้ยินคำตอบของลู่สือเซี่ยน การประชุมที่ยืดเยื้อมานานหลายชั่วโมงนี้ก็เคาะข้อสรุปได้ทันที

"ตกลงทำตามแผนนี้"

ลู่สือเซี่ยนเดินกลับไปพร้อมความคิดที่วนเวียนในหัว เขาพอจะเดาอะไรบางอย่างออกแล้ว

หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ในทันทีเลยจริง ๆ

เขาแค่อยากค้นคว้าทางวิชาการอย่างเรียบง่าย เป็นเพียงนักวิจัยที่ไม่ต้องแก่งแย่งแข่งขันกับใคร

แต่น่าเสียดาย ไม่ใช่แค่วันนี้ หรือแม้กระทั่งในอนาคตอันใกล้

นักวิจัยผู้บริสุทธิ์ใจที่ต้องการสร้างผลงานอันโดดเด่นท่ามกลางสภาพแวดล้อมทางสังคมในยุคนี้ ช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน

กลไกแบบ 'เงินเลวขับไล่เงินดี' เช่นนี้ ย่อมทำให้คนประเภทที่ชอบสร้างภาพหาแสงและคอยประจบเอาใจคนอื่นมีแต่จะเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วน 'ยอดช่างแห่งแผ่นดิน' ที่มุ่งมั่นแสวงหาความจริง ยึดมั่นในอุดมการณ์ไม่สั่นคลอน และพร้อมจะสืบสานพัฒนาสิ่งใหม่ ๆ กลับมีแต่จะร่อยหรอลงไปทุกวัน

เส้นทางที่พวกเราต้องก้าวเดินต่อไป จึงยังอยู่อีกยาวไกลนัก

......

วันเวลาผ่านไปเช่นนี้จนครบสองสัปดาห์

จู่ ๆ ลู่สือเซี่ยนก็ถูกเจียงอวิ๋นคุนเรียกตัวไปที่ห้องพักครูอีกครั้ง

"ไม่เลวนี่ สภาพจิตใจยังดีอยู่เลย!" เจียงอวิ๋นคุนเห็นว่าเขายังดูสบายดี จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

ลู่สือเซี่ยนรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงกระแสดราม่าที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ข้างนอกตอนนี้

เขาโบกมืออย่างปลง ๆ "พวกเขายังไม่เคยเจอผมด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่เคยรู้จักผมจริง ๆ สักนิด อยากจะด่าก็ด่าไปเถอะครับ เนื้อผมไม่ได้หลุดหายไปสักกี่กิโลเสียหน่อย"

เจียงอวิ๋นคุนอดทึ่งกับวุฒิภาวะทางอารมณ์ของลู่สือเซี่ยนไม่ได้ และเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนสังเกตเห็นในช่วงนี้ เขาก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เธอก็สอบเกาเข่าเสร็จไปแล้ว ทำไมช่วงนี้ยังอ่านหนังสือคู่มือฟิสิกส์อยู่อีก ตอนนี้น่าจะเตรียมตัวสอบการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับชาติถึงจะถูกสิ"

ลู่สือเซี่ยนได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

"การแข่งชีววิทยาโอลิมปิกยังไงเดือนหน้าก็ต้องเข้าค่ายเก็บตัวอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยทบทวนก็ยังไม่สายครับ"

"แต่การสอบรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะดันสอบแค่วิชาคณิตศาสตร์กับฟิสิกส์น่ะสิครับ วิชาคณิตศาสตร์ยังพอไหว แต่ถ้าฟิสิกส์ไม่รีบอ่านตอนนี้ก็จะไม่ทันแล้ว"

"ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่าจะทำยังไงดี" ตอนนี้ลู่สือเซี่ยนแทบจะคลั่งอยู่รอมร่อ

พอได้ยินเสียงบ่นของลู่สือเซี่ยน เจียงอวิ๋นคุนก็รู้สึกทอดถอนใจปนชื่นชมในตัวเด็กคนนี้ขึ้นมาอีกระลอก

เด็กคนนี้เข้มงวดกับตัวเองมากเกินไปจริง ๆ

เล่นใช้งานตัวเองเยี่ยงเครื่องจักร หมุนวนไม่หยุดหย่อนจนเขาต้องเอ่ยปลอบ

"อันที่จริงครูคิดว่าเธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้เลย ช่วงเวลาที่เธอจะเฉิดฉายได้เต็มที่ที่สุดน่าจะเป็นตอน ม.5 มากกว่า"

"พื้นฐานของเธอในตอนนี้ก็แน่นกว่าเด็ก ม.4 ส่วนใหญ่ตั้งเยอะแล้ว เอาเวลาตรงนี้กลับไปนอนพักผ่อนให้สบายยังจะดีกว่า"

ลู่สือเซี่ยนผายมือออกพลางพูดอย่างจนใจ

"ผมจะไปหลับลงได้ยังไงล่ะครับ"

"คนวัยอย่างผม ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ จะให้นอนหลับได้ยังไงกัน!"

"ผมยังอยากจะมีอนาคตอยู่นะครับ"

เจียงอวิ๋นคุน : ...

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นเหมือนโดนฉีดเลือดไก่ทุกวันของลู่สือเซี่ยน เขาก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ในประเด็นนี้อีก

ขืนพูดต่อไป เขาเนี่ยแหละจะเป็นฝ่ายประสาทกินเสียเอง

การต้องมาคอยขอร้องให้นักเรียนเลิกอ่านหนังสือแล้วรีบไปนอน ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตการเป็นครูของเขาเลย

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองช่างงี่เง่าสิ้นดี

"เอาละ ๆ วันนี้ถึงกำหนดเปิดให้ตรวจคะแนนเกาเข่าแล้ว เธอจะไปตรวจที่ห้องคอมพิวเตอร์ก็คงไม่ค่อยสะดวก พอดีครูอยู่ที่ห้องพักครูก็เลยช่วยตรวจให้เลย" ในที่สุดเจียงอวิ๋นคุนก็ยอมเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเรียกตัวเขามาในครั้งนี้

ฟังจบแล้วลู่สือเซี่ยนก็รู้สึกขำขึ้นมาครามครัน เขารู้ดีว่าโรงเรียนต่างหากที่ใจร้อนอยากรู้คะแนนของเขาจนทนไม่ไหว

ความจริงแล้วคนที่รู้คะแนนก่อนใครเพื่อนย่อมเป็นโรงเรียน เพราะบรรดาครูต่างก็มีเลขบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของนักเรียนทุกคนอยู่แล้ว

จะมีก็เพียงแค่ลู่สือเซี่ยนคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น เพราะบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของเขาออกให้โดยมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง

พูดแบบนี้แสดงว่าคะแนนของนักเรียนชั้น ม.6 ก็คงทยอยประกาศออกมาหมดแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงอดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ "อาจารย์เจียงครับ คะแนนของพวกรุ่นพี่ออกหมดแล้วเหรอครับ ห้องจินหลินสอบเป็นยังไงบ้างครับ"

เจียงอวิ๋นคุนส่ายหน้า "ทางมณฑลเพิ่งจะเปิดระบบให้ตรวจคะแนน ตอนนี้โรงเรียนกำลังรวบรวมสถิติอยู่ ครูก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน แต่เท่าที่รู้ตอนนี้นักเรียนที่ได้คะแนนสูงสุดของโรงเรียนเราน่าจะเป็นโจวเหวินอู่ ได้ไป 717 คะแนน"

ได้ยินแบบนั้น ลู่สือเซี่ยนถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ทึ่งในความเก่งกาจระดับปีศาจของเทพเจ้าแห่งการเรียน

ดูท่าพวกกากเดนที่ถนัดแค่วิชาเดียวอย่างเขา คงไม่มีทางไล่ตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายได้ทันชั่วชีวิต

"ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะได้เป็นจ้วงหยวนเลยไม่ใช่เหรอครับ" ลู่สือเซี่ยนรู้สึกอิจฉาอยู่ลึก ๆ

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นการตอบรับในแง่ลบของเจียงอวิ๋นคุน

"ทางโรงเรียนวิเคราะห์กันแล้ว ข้อสอบคณิตศาสตร์เกาเข่าครั้งนี้จัดว่าค่อนข้างง่าย จึงส่งผลเสียต่อเขามาก คะแนนระดับนี้ถ้าเป็นปีก่อน ๆ คงนอนมาแน่นอน แต่สำหรับปีนี้คงพูดได้ไม่เต็มปาก"

อย่าให้พวกทึ่มที่ไหนมาถามเลยว่า ในเมื่อเขาย้อนเวลากลับมาแล้ว ทำไมถึงไม่รู้ว่าใครเป็นจ้วงหยวนเกาเข่า

ลองคิดดูสิว่า เวลาล่วงเลยผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้ ใครจะไปคอยจดจำชื่อเสียงเรียงนามหรือคะแนนของจ้วงหยวนเกาเข่ารุ่นก่อนหน้าตัวเองตั้งสองปีกันเล่า