ตอนที่ 87 ผลสงครามกระแสสังคมที่พลิกผัน

จำคะแนนตัวเองได้ก็เก่งมากแล้ว จุดนี้เขาคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเยอะ

ได้ยินคำพูดของเจียงอวิ๋นคุน ลู่สือเซี่ยนก็อดถอนหายใจในใจด้วยความหดหู่ไม่ได้

ดูท่าตัวเองจะทำให้ชาวแก๊งย้อนเวลาต้องขายหน้าจริง ๆ ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งถือว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

คนอื่นเขาเริ่มเรื่องมามีทั้งดาวโรงเรียนสุดน่ารักข้างกายและข้อมูลแกนหลักของเครื่องโฟโทลิโทกราฟี (photolithography)

วัน ๆ แกล้งคุมคะแนนแสร้งเป็นหมูหลอกกินเสือ พอสอบเกาเข่าก็ชิล ๆ สอบได้คะแนนเต็มเพียว ๆ หนึ่งเดียวในประเทศคว้าตำแหน่งจ้วงหยวน

ไม่ก็ลงแข่งโอลิมปิกวิชาการมันทุกวิชา ก้าวข้ามขีดจำกัดของกาลเวลาและระยะทาง ในประเทศไล่ตบเรียบ ต่างประเทศไร้เทียมทาน กวาดเหรียญทองนับไม่ถ้วน

มีแต่เขานี่แหละ แค่เรียนชีววิทยาโอลิมปิกวิชาเดียวก็ไม่รู้ต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อไปมากเท่าไร ส่วนการสอบเกาเข่ายิ่งไม่ต้องพูดถึง

คิดถึงตรงนี้ ในใจลู่สือเซี่ยนก็น้ำตาแห่งความอิจฉาไหลพราก

ขณะนั้นเอง เจียงอวิ๋นคุนก็เปิดหน้าเว็บตรวจสอบคะแนนสอบเกาเข่า พลางส่งสัญญาณให้ลู่สือเซี่ยนเริ่มลงมือได้แล้ว

ลู่สือเซี่ยนถอนหายใจเบา ๆ พลางกรอกเลขประจำตัวสอบพลางเอ่ย "เข้าสอบรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะน่าจะไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ยังมีอะไรให้ลุ้นอีกเหรอครับ เทียบกับไม่กี่คนในห้องจินหลิน คะแนนผมคงไม่น่าเอามาพูดถึงหรอกมั้งครับ"

"ข้อสอบเกาเข่ารอบนี้ค่อนข้างง่าย ไม่ต้องตรวจผมก็พอเดาได้ว่าคะแนนผมน่าจะอยู่ราว ๆ 680"

เจียงอวิ๋นคุนอดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้กับความขิงแบบไม่ตั้งใจของเขา

ปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วหัวเราะ "แกนี่รู้จักพอซะบ้าง! คนอื่นอยากได้คะแนนเท่านี้ยังทำไม่ได้เลย"

"ก็ไม่แปลกหรอกที่ไม่ใช่แค่ผู้อำนวยการเฉียนที่มาถามคะแนนจากครู แม้แต่คนของฝ่ายประชาสัมพันธ์การศึกษาก็ยังกำชับให้ครูตรวจคะแนนของแกเพื่อนำไปรวมสถิติด้วย จะได้ทำยอดตามตัวชี้วัดการเรียนการสอนเพิ่มขึ้นอีกข้อ"

ตอนนั้นเอง หน้าเว็บตรวจสอบคะแนนก็แสดงผลขึ้นมาในที่สุด

สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่หน้าจอพร้อมกัน

"ภาษาจีน: 140"

"คณิตศาสตร์: 150"

"ภาษาอังกฤษ: 150"

"ข้อสอบรวมสายวิทย์: 246"

"คะแนนรวม: 686 อันดับที่ 368 ของทั้งมณฑล"

เห็นคะแนนนี้ ตาของเจียงอวิ๋นคุนพลันเป็นประกาย พูดอย่างดีใจว่า "มากกว่าที่แกเดาไว้ตั้งหกคะแนน อันดับระดับนี้ ต่อให้สอบเข้าแบบปกติก็ติดสาขายอดฮิตของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงได้สบาย ๆ แล้ว"

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดรู้สึกเสียดายแทนลู่สือเซี่ยนไม่ได้

"เสียดายจริง ๆ เสียดายเหลือเกิน!"

"ถ้าแกย้ายทะเบียนนักเรียนไปอยู่ ม.6 เลยล่ะก็ เอาคะแนนรอบนี้บวกกับโควตาลดคะแนนรับเข้าศึกษาจากคณิตศาสตร์โอลิมปิก ก็เข้าเรียนสาขาที่ดีที่สุดของมหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้กับมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นได้สบายแล้ว"

แต่ลู่สือเซี่ยนกลับปิดปากเงียบ

เสียดายจริงหรือ

ทว่าในใจเขาไม่นึกเสียใจภายหลังแม้แต่น้อย

ถ้าชาตินี้กระทั่งความกล้าที่จะลองเสี่ยงกับมหาวิทยาลัยเยียนจิงและสุ่ยหมู่ยังไม่มี เขาคงต้องเสียดายไปตลอดชีวิตแน่

ต่อให้ทำผลงานแข่งชีววิทยาโอลิมปิกได้ไม่ดี จนสุดท้ายต้องพ่ายแพ้ย่อยยับ

ก็ยังมีห้องเรียนเด็กอัจฉริยะของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงคอยรองรับ เขาจึงยังคงเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยระดับท็อปได้ก่อนขึ้น ม.5 อยู่ดี

แม้มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงจะมีอันดับสู้มหาวิทยาลัยเยียนจิงกับสุ่ยหมู่ไม่ได้ แต่วัดกันที่ศักยภาพด้านงานวิชาการและการวิจัยแล้ว ที่จริงไม่ได้ด้อยไปกว่าสองแห่งนั้นเลย

บางทีเขาอาจมีโอกาสได้เป็นศิษย์น้องของศาสตราจารย์ประจำที่อายุน้อยที่สุดของฮาร์วาร์ด

และเป็นศิษย์พี่ของ 'ผู้ควบคุมกราฟีน' ผู้โด่งดังคนนั้นในชาติก่อน

คิดดูแล้ว แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ด้วยเหตุนี้ ความมุ่งมั่นที่จะทุ่มเทอ่านฟิสิกส์ให้หัวหกป้นขวิดของเขาจึงเพิ่มขึ้นอีกมากโข

เจียงอวิ๋นคุนมองลู่สือเซี่ยนที่ตอนเดินออกไปจู่ ๆ ก็กลับมาฮึกเหิมเปี่ยมพลังอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ

"ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าเด็กนี่บ้าอะไรขึ้นมาอีก"

"แต่นี่ก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามุ่งหน้าไปสู่เป้าหมายได้อย่างต่อเนื่องสินะ!"

......

วันที่ 22 มิถุนายน ปี 2008

วันอาทิตย์

เวลานี้ ในรั้วโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งที่ควรจะเงียบสงบกลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เพราะการสอบเกาเข่ารอบที่สองของปี 2008 มาถึงแล้ว

นั่นก็คือการยื่นเลือกอันดับคณะและมหาวิทยาลัย

ในเวลาเดียวกัน ป้ายประกาศข่าวดีการสอบเกาเข่าขนาดใหญ่ก็ถูกนำมาตั้งไว้หน้าประตูโรงเรียนแล้ว

นักเรียนและผู้ปกครองทุกคนที่เดินผ่านสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เช้านี้ลู่สือเซี่ยนออกกำลังกายเสร็จพอดี จึงแวะมาเดินดูบรรยากาศครึกครื้นด้วย อย่างน้อยเขาก็เคยต่อสู้และมีส่วนร่วมกับมัน

เบียดเสียดเข้าไปในฝูงชน ชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ

"ร้อยปีมัธยมอันดับหนึ่ง ผลิดอกออกผลดกหนาในเดือนมิถุนายน โรงเรียนชื่อดังแห่งจินหลิง สอบติดทั่วหน้าประกาศศักดากึกก้อง"

"โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง ประจำปี 2008 มีจำนวนผู้เข้าสอบทั้งสิ้น 1,364 คน (รวมนักเรียน ม.4 จำนวน 1 คน) ทำคะแนนผ่านเกณฑ์มหาวิทยาลัยชั้นนำระดับหนึ่ง 664 คน (รวมนักเรียน ม.4 จำนวน 1 คน) ทำคะแนนผ่านเกณฑ์ระดับปริญญาตรี 1,182 คน"

"คะแนนสูงสุดสายวิทย์: 717 คะแนน (อันดับที่สามของทั้งมณฑล) คะแนนสูงสุดสายศิลป์: 667 คะแนน (อันดับที่หนึ่งของทั้งเมือง) สายวิทย์ได้คะแนน 680 ขึ้นไปมี 25 คน (ในจำนวนนี้รวมนักเรียน ม.4 จำนวน 1 คน)..."

พออ่านถึงตรงนี้ ลู่สือเซี่ยนก็ยกมือขึ้นกุมหน้าทันที ใครเป็นคนเขียนป้ายประกาศผลสอบวะเนี่ย จะเลิกใส่วงเล็บอธิบายเยอะแยะขนาดนี้ได้ไหม!

เขาได้ยินเสียงผู้ปกครองรอบข้างเริ่มชี้นิ้วกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันแล้ว

"ทำไมถึงมีเด็ก ม.4 ติดร่างแหมาด้วยล่ะเนี่ย"

"คงไม่ใช่เด็กที่เขาร่ำลือเรื่องข้ามชั้นกันช่วงนี้หรอกนะ"

"อยู่แค่ ม.4 ก็สอบได้ตั้ง 680 ขึ้นไปแล้ว ดูท่าเด็กคนนี้จะมีฝีมือจริงแฮะ!"

"ก็ใช่น่ะสิ หรือพวกเราจะเข้าใจเด็กคนนี้ผิดไปจริงๆ"

...

ลู่สือเซี่ยนไม่มีอารมณ์จะก้มหน้าอ่านเนื้อหาด้านล่างอย่างละเอียดอีกต่อไป

พวกผู้ปกครองอาจจะจำเขาไม่ได้ แต่นักเรียนที่เพิ่งจบซึ่งเดินตามมาด้วยน่ะไม่แน่

ขืนมีใครจำหน้าได้ขึ้นมา มีหวังได้ติดแหง็กหนีไปไหนไม่รอดชัวร์

พอกวาดสายตาผ่านเนื้อหาส่วนหลังอย่างลวกๆ ลู่สือเซี่ยนก็รีบชิ่งหนีทันที

ทว่า สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ เมื่อผลการสอบเกาเข่าประกาศออกมา

เรื่องที่ระเบิดความฮือฮาเป็นอันดับแรกกลับไม่ใช่ว่าใครคว้าตำแหน่งจ้วงหยวนเกาเข่าประจำปีนี้ หรือคะแนนสูงสุดของสายวิทย์สายศิลป์อยู่ที่เท่าไหร่

หากแต่เป็นใบคะแนนสอบของลู่สือเซี่ยนที่ "บังเอิญ" หลุดรอดออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

ใบคะแนนสอบที่มียอดรวมสูงถึง 686 คะแนน เมื่อประกบเข้ากับใบหน้าอันอ่อนเยาว์ในรูปถ่ายด้านข้าง อานุภาพทำลายล้างของมันจึงมหาศาลอย่างไร้ข้อกังขา

ทันใดนั้น บทความชื่อ "บัณฑิตหัวกะทิและนวัตกรจะฝ่ากรงขังการศึกษาเน้นสอบได้อย่างไร--การศึกษาล้ำหน้าวัย ต้องแหงนมองดวงดาวควบคู่ไปกับการก้าวเท้าลงบนพื้นดินจริง" ก็ได้รับการตีพิมพ์ลงบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์จินหลิงหว่านเป้า

ย่อหน้าแรกของบทความได้โยนสองประเด็นร้อนที่แทงใจดำคนในชาติมานับไม่ถ้วนออกมาทันที: "เหตุใดโรงเรียนของเราจึงไม่เคยบ่มเพาะยอดคนผู้โดดเด่นออกมาได้เสียที"

"เหตุใดประเทศจีนจึงต้องคลาดแคล้วกับรางวัลโนเบลซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

ภายหลังจากการวิเคราะห์จุดบกพร่องของการศึกษาแบบเน้นสอบอย่างเจาะลึก บทความจึงค่อยๆ เปลี่ยนประเด็นเข้าสู่ "บางทีการศึกษาล้ำหน้าวัย อาจเป็นหนึ่งในแนวทางที่จะทลายกรงขังของการศึกษาแบบเน้นสอบนี้ได้"

"เมื่อเดือนมีนาคมปีนี้ ในพิธีฉลองครบรอบสามสิบปีห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง ได้มีพิธีเปิดป้ายเขตทดลองนวัตกรรมรูปแบบการบ่มเพาะผู้มีความสามารถข้ามสาขาวิชาการอย่างเป็นทางการ ซึ่งการสอนตามศักยภาพของผู้เรียนและการเคารพต่อแนวทางการพัฒนาเฉพาะบุคคลนั้น ล้วนริเริ่มมาจากห้องเรียนเด็กอัจฉริยะเป็นแห่งแรก"

"เด็กที่ได้รับการหล่อหลอมจากการศึกษาล้ำหน้าวัย ควรเป็นผู้ที่มีอุดมการณ์ มีความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ สามารถเติบโตไปเป็นผู้ชี้นำอารยธรรมสังคม เป็นผู้นำในแต่ละแวดวง และเป็นฟันเฟืองขับเคลื่อนความก้าวหน้าแห่งยุคสมัย"

"การทุ่มเททรัพยากรทางการศึกษามากขึ้นเพื่อบ่มเพาะหัวกะทิ มิได้หมายความถึงอภิสิทธิ์แต่ประการใด หากแต่เป็นเพราะพวกเขากำลังแบกรับภาระและหน้าที่อันหนักหน่วงยิ่งกว่าคนทั่วไปต่างหาก"

...

ทันทีที่บทความนี้เผยแพร่ออกมา มันก็กวาดเรียบหน้าสื่อสิ่งพิมพ์ทุกสำนัก ในขณะเดียวกันสื่อกระแสหลักอื่นๆ ก็เริ่มออกโรงร่วมส่งเสียงสนับสนุนการศึกษาล้ำหน้าวัยด้วยเช่นกัน

สื่อกระบอกเสียงท้องถิ่นหากไม่ได้โง่เขลาจนเกินไป ย่อมมองออกได้ไม่ยากว่าการเอ่ยถึงเขตทดลองนวัตกรรมนั้นหมายถึงทิศทางลมจากเบื้องบน

และการเกาะติดทิศทางลมให้มั่น ก็คือรากฐานในการเอาตัวรอดของสื่อกระบอกเสียงอยู่แล้ว

ต่งปี้เหยียนที่เดิมทียังวางท่าผยองหยิ่งผยอง ถึงกับยืนอึ้งตาค้างกลายเป็นคนโง่ไปในพริบตา

ช่างไร้ยางอายสิ้นดี! นี่มันเอาปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานมายิงไล่ยุงชัดๆ ระดับชั้นในการประลองมันไม่คู่ควรกันตั้งแต่แรกแล้ว

กระทั่งคนที่เคยโบกธงเปิดศึกนำหน้ายังต้องหนีเตลิดไปอย่างหมดรูป ผลลัพธ์ที่ตามมาจึงเป็นโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งที่กำชัยชนะไปอย่างขาดลอย

ผลงานสงครามจิตวิทยาที่เคยสะสมไว้ก่อนหน้านี้ พลันพลิกคว่ำกลับตาลปัตรลงในชั่วพริบตา!