ตอนที่ 88 โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งให้เยอะน่ะสิ

เมื่อเรื่องราวยังคงกระจายออกไปเรื่อย ๆ

ข้อมูลภูมิหลังของลู่สือเซี่ยนก็ถูกผู้คนขุดคุ้ยออกมามากขึ้นตามไปด้วย

เรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจของคนธรรมดาที่พลิกชีวิตมาประสบความสำเร็จ มักจะกลายเป็นกระแสและแพร่หลายได้ง่ายที่สุดเสมอ

เด็กนักเรียนชนบทอาศัยความเพียรพยายามจนก้าวขึ้นมาเป็นจ้วงหยวนจงเข่าของเมืองจินหลิงได้ในคราวเดียว

จากนั้นภายในเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงหนึ่งปี เขายังคว้าทั้งรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งในการแข่งขันคณิตศาสตร์และชีววิทยาโอลิมปิกตามลำดับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งชีววิทยานั้น เขาสามารถติดทีมตัวแทนมณฑล เพื่อไปขับเคี่ยวกับตัวแทนจากทั่วประเทศในการแข่งขันระดับประเทศ

ที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดก็คือ เขาเพิ่งขึ้น ม.ปลายปี 1 ก็ข้ามชั้นไปอยู่ ม.ปลายปี 3 ได้ เข้าสอบเกาเข่า และยังทำคะแนนยอดเยี่ยมได้ถึง 680 กว่าคะแนน

คะแนนระดับนี้ หากตัดมหาวิทยาลัยชั้นนำไม่กี่แห่งอย่างเยียนต้ากับสุ่ยหมู่ออกไป เขาก็แทบจะเลือกเรียนที่ไหนก็ได้ตามใจชอบแล้ว

ถ้าจะบอกว่าตอนที่เขาได้เป็นจ้วงหยวนจงเข่านั้น ได้สร้างระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวในจินหลิง

ในเวลานี้ก็เปรียบเสมือนคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดสาด เขาถูกยกย่องให้เป็นเด็กอัจฉริยะ และกลายเป็น "ลูกบ้านอื่น" ที่พ่อแม่ทุกคนใฝ่ฝันไปแล้ว

ในโรงเรียนยังพอทำเนา แม้นักเรียนข้างในจะจำเขาได้ แต่ก็แค่มองดูอยู่ห่าง ๆ ไม่กี่ที ไม่ได้มีพฤติกรรมอื่นใด

ทว่าหากตอนนี้เขาเดินออกไปข้างนอก มีโอกาสสูงมากที่จะถูกจำหน้าได้แล้วมีคนมารุมล้อม นับว่าได้สัมผัสความรู้สึกแบบดาราคนดังอยู่เหมือนกัน

แต่เขากลับเก็บตัวอยู่แต่ในโรงเรียนไม่ยอมก้าวเท้าออกไปไหน จึงช่วยลดความยุ่งยากเหล่านี้ไปได้มาก

ในใจของเขากระจ่างชัดอยู่เสมอ ความสำเร็จที่มีอยู่ในตอนนี้มันไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

เมื่อเทียบกับเป้าหมายที่ตั้งไว้ในใจแล้ว เขายังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมากมายนัก

......

ผ่านไปสองสามวัน หลังการยื่นเลือกอันดับคณะเสร็จสิ้น พิธีจบการศึกษาของชั้น ม.ปลายปี 3 ก็เริ่มต้นขึ้น

ในฐานะที่เคยเป็นหนึ่งในสมาชิกของห้องจินหลิน ลู่สือเซี่ยนย่อมได้รับเชิญด้วยเช่นกัน

หลังเสร็จสิ้นพิธีการ ทุกคนในห้องจินหลิน ม.ปลายปี 3 ก็ถ่ายรูปรวมกันที่หน้าประตูโรงเรียน

ลู่สือเซี่ยนในฐานะสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด ถูกจัดให้อยู่แถวหน้าสุดเป็นพิเศษ

พอถ่ายรูปเสร็จ พวกเขาก็ได้กลับมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาในห้องเรียนเป็นครั้งสุดท้าย และเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งคุยสัพเพเหระกันอย่างผ่อนคลายถึงเพียงนี้

จากที่ได้รับรู้มาตลอดทั้งวัน ลู่สือเซี่ยนก็ได้ทราบสถานการณ์การสอบเกาเข่าของห้องจินหลินอย่างละเอียดแล้ว

ถ้าไม่นับตัวเขา ทั้งห้องมีทั้งหมดสิบห้าคน มีถึงห้าคนที่ยื่นเลือกเยียนต้า เจ็ดคนเลือกสุ่ยหมู่ ส่วนอีกสามคนต่อให้ทำผลงานได้ไม่เต็มที่ ก็ยังสามารถเข้าเรียนสาขาวิชาเอกระดับท็อปของกลุ่มมหาวิทยาลัย C9 ได้อยู่ดี

ตอนที่ได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก ลู่สือเซี่ยนถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

นี่มันโหดระดับสัตว์ประหลาดขั้นกว่าชัด ๆ!

ก่อนจะแยกย้าย เหล่ายอดฝีมือของห้องจินหลินซึ่งมีโจวเหวินอู่เป็นตัวแทน ต่างก็ส่งคำเชิญชวนอย่างจริงใจมายังเขา

"ลู่สือเซี่ยน สู้ ๆ นะ! หวังว่าปีหน้าจะได้เห็นนายที่เยียนจิง ถึงตอนนั้นค่อยมาเจอกันนั่งคุยให้ฉ่ำปอด"

ลู่สือเซี่ยนพยักหน้าอย่างสุขุมหนักแน่น สื่อว่าเข้าใจความหมายของพวกเขาแล้ว

การอยู่ท่ามกลางคนเก่งนี่มันชวนให้รู้สึกกดดันมหาศาลจริง ๆ

ทว่าลู่สือเซี่ยนกลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม เขากลับเปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาอันแรงกล้า

ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงฤดูร้อนที่แดดแผดเผาและจักจั่นส่งเสียงระงม

นักเรียน ม.ปลายปี 3 จบการศึกษาไปแล้ว นักเรียน ม.ปลายปี 1 กับปี 2 ก็เริ่มเพลิดเพลินกับช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อนอันแสนสุข

แต่ลู่สือเซี่ยนกลับไม่มีโอกาสได้เสพสุขเช่นนั้น

เขาได้รับหนังสือแจ้งเข้าค่ายเก็บตัวฝึกซ้อมจากคณะกรรมการการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกมณฑลซูแล้ว

สมาชิกทีมตัวแทนมณฑลทั้งแปดคนที่ผ่านการคัดเลือกจากการแข่งขันรอบลีกมณฑลซูคราวก่อน รวมถึงผู้ชนะรางวัลระดับหนึ่งระดับมณฑลที่มีความมุ่งมั่นจะเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศในครั้งถัดไป ล้วนสามารถสมัครเข้าร่วมได้

การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกไม่เหมือนคณิตศาสตร์หรือฟิสิกส์ เพราะไม่อนุญาตให้นักเรียน ม.ปลายปี 3 เข้าร่วม

กล่าวคือ มีเพียงนักเรียนชั้น ม.ปลายปี 1 ในรุ่นนี้ที่ได้รับรางวัลระดับหนึ่งระดับมณฑลเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วม

ด้วยเงื่อนไขข้อจำกัดเหล่านี้ จำนวนคนจึงน้อยกว่าการแข่งขันวิชาอื่นมาก

สถานที่เข้าค่ายฝึกซ้อมถูกกำหนดไว้ที่คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ มหาวิทยาลัยจินหลิง

เรื่องนี้ลู่สือเซี่ยนคาดเดาไว้นานแล้ว ในเมื่อเสียงข้างน้อยต้องยอมรับเสียงข้างมาก เขาก็เข้าใจได้

คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพของมหาวิทยาลัยจินหลิงถือเป็นสถานที่ที่เป็นตัวแทนด้านการวิจัยและการศึกษาชีววิทยาของทั้งมณฑลซูได้อย่างดีที่สุด

นอกจากของใช้ส่วนตัวและอุปกรณ์การเรียนที่จำเป็นแล้ว ลู่สือเซี่ยนไม่ได้พกหนังสือไปเลยสักเล่มเดียว เขาเดินทางไปแบบตัวเบา

ถ้าสิ่งที่เรียนในค่ายฝึกซ้อมยังเป็นความรู้เดิม ๆ ที่หาอ่านได้จากหนังสือไม่กี่เล่มของเขา มันก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปเข้าร่วมจริง ๆ

และในเมื่อไม่มีสัมภาระอะไรต้องขน มีกระเป๋านักเรียนใบเดียวก็เอาอยู่ ลู่สือเซี่ยนจึงบอกปัดรถรับส่งของโรงเรียนไปเสียเลย

ประหยัดทรัพยากรส่วนรวม เริ่มต้นที่ตัวเอง!

ตามการจัดสรรส่วนกลาง สมาชิกของค่ายฝึกซ้อมทีมตัวแทนมณฑลถูกจัดให้อยู่ในหอพักนักเรียนห้องละสี่คนที่ว่างอยู่สามห้อง

พูดถึงเรื่องนี้เขายังไม่ค่อยชินเท่าไร เขาเป็นคนที่ไม่ชอบให้มีใครกรนตอนที่เขานอนหลับเป็นที่สุด

ชาติก่อนในฐานะคนทำงานที่ค่อนข้างเอาตัวรอดได้ดีในสถาบัน การจัดแจงหาหอพักห้องเดี่ยวให้ตัวเองจึงไม่ใช่เรื่องยาก

ต่อให้ต้องเดินทางไปข้างนอก ไม่ว่าจะไปที่ไหน จองโรงแรมนอนสักห้องก็สะดวกสบายมากแล้ว

แต่ตอนนี้กลับต้องมานอนหอรวมสี่คน คิดถึงตรงนี้ลู่สือเซี่ยนก็อดปวดหัวไม่ได้

ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องทอดถอนใจว่า จากจนไปรวยน่ะง่าย แต่จากสบายกลับไปลำบากมันยากจริงๆ

ช่างเถอะ แค่เจ็ดวันเอง ทนๆ เอาเดี๋ยวก็ผ่านไป

ถ้าเอาชนะความยากลำบากแค่นี้ไม่ได้ วันข้างหน้าจะไปทำการใหญ่ได้อย่างไร

ลู่สือเซี่ยนคอยให้กำลังใจตัวเองในใจซ้ำๆ

พอเขามาถึงห้องพักของตัวเอง ก็มีคนกำลังจัดห้องอยู่ก่อนแล้ว

เขายื่นหน้ามองเข้าไปข้างใน ไม่นึกเลยว่าหนึ่งในนั้นจะมีคนคุ้นหน้าอยู่ด้วย

นี่ไม่ใช่เฉินควงเซิ่งคนที่เคยมาประกาศศึกกับเขาหรอกหรือ

คล้ายจะรับรู้ได้ว่ามีคนเข้ามา คนในห้องจึงหันมองออกมาตามสัญชาตญาณ

แววตาของคนพวกนั้นฉายแววกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ลู่สือเซี่ยนย่อมมองเห็นปฏิกิริยาทั้งหมดอยู่ในสายตา แต่ก็ช่วยไม่ได้

เขามาตัวคนเดียวโดดๆ จะไปสู้พวกที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน มาจากห้องเรียนโอลิมปิกห้องเดียวกันได้อย่างไร

ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เดินตรงไปยังเตียงสุดท้ายที่ยังว่างอยู่ตามลำพัง

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำเกลี้ยกล่อมคราวก่อนได้ผล หรือเพราะเหตุผลอื่นใด เฉินควงเซิ่งกลับเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน

"นายมาไวจริงๆ อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลากินมื้อเย็นแล้ว พอกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จก็ต้องไปรวมตัวที่คณะวิทยาศาสตร์เพื่อชีวิตแล้วนะ"

ลู่สือเซี่ยนทำหน้าเหนื่อยใจ ก่อนจะย้อนถาม "นายคิดว่าฉันเหมือนพวกนายหรือไง เดินจากมัธยมสาธิตมาแค่ไม่กี่นาทีก็ถึงแล้วน่ะ"

ได้ยินแบบนั้น เฉินควงเซิ่งจึงถามด้วยความสงสัยอยู่บ้าง "ลู่สือเซี่ยน ช่วงนี้ฉันได้อ่านข่าวเกี่ยวกับนาย นายเป็นจ้วงหยวนจงเข่าปีที่แล้วนี่ ทำไมสุดท้ายถึงไม่เข้าโรงเรียนมัธยมสาธิตจินหลิงล่ะ"

พอคำถามนี้หลุดออกมา คนอื่นในห้องพักต่างก็พากันหยุดมือ แสดงความสนใจใคร่รู้ออกมาอย่างชัดเจน และร่วมวงสนทนาด้วยทันที

"นั่นสิ ถ้านายมามัธยมสาธิตของพวกเรา การแข่งชีววิทยาโอลิมปิกปีนี้จะมีมัธยมอันดับหนึ่งมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ"

"ถ้านายสนใจชีววิทยา การมามัธยมสาธิตของพวกเราคือทางเลือกที่ดีที่สุดเลยนะ ไม่แน่ว่าอาจมีโอกาสได้เรียนกับราชบัณฑิตเผิงโดยตรงด้วยซ้ำ ถ้าท่านถูกใจขึ้นมา นั่นยิ่งสุดยอดไปกันใหญ่เลย"

ลู่สือเซี่ยนย่อมรู้ข้อนี้ดี แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาไม่เคยเสียใจเลยสักนิด การตัดสินใจก่อนหน้านี้กลับเป็นทางเลือกที่ฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่งเสียด้วยซ้ำ

แรงสนับสนุนที่โรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่งมอบให้เขานั้น มากกว่าที่มัธยมสาธิตจะให้ได้อย่างแน่นอน แถมบรรยากาศการเรียนทั่วทั้งโรงเรียนยังทำให้เขารู้สึกสบายใจมากอีกด้วย

ทว่าเรื่องพวกนี้เขาไม่มีทางพูดออกไปอยู่แล้ว จึงได้แต่ตอบบ่ายเบี่ยงแบบทีเล่นทีจริง "เรื่องนี้ไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหน บ้านฉันไม่ได้มีเหมืองทองนี่ มัธยมอันดับหนึ่งให้เยอะกว่าตั้งเยอะ!"