ตอนที่ 89 เปล่าเลย! นายอยากเป็นกัปตันทีมต่างหาก

พอคำนี้หลุดออกมา ทั้งสามคนในห้องพักต่างมองหน้ากันไปมา แล้วยอมรับเหตุผลนี้แต่โดยดี

เอาเถอะ เหตุผลนี้มีน้ำหนักเหลือเกิน

พวกเขาเองก็พอจะรู้ภูมิหลังครอบครัวของลู่สือเซี่ยนมาบ้างไม่มากก็น้อย จึงไม่สงสัยคำพูดของเขาเลยสักนิด การแข่งชีววิทยาโอลิมปิกคราวนี้มาเจอเข้ากับเขาก็ได้แต่ยอมรับว่าตัวเองดวงกุด

ทว่าเพราะเหตุนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสี่จึงกระเตื้องขึ้นมาบ้าง ไม่ถึงกับต้องนั่งปั้นหน้าบึ้งตึงใส่กันอย่างเงียบงันไปตลอด

ตอนห้าโมงครึ่งในตอนเย็น ทั้งสี่คนพากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยจินหลิง

ชาติก่อน ลู่สือเซี่ยนเคยมามหาวิทยาลัยจินหลิงตั้งหลายครั้งเพราะเข้าร่วมกิจกรรมสารพัด นี่จึงนับว่าเป็นการได้กลับมาเยือนถิ่นเก่าอีกครา

ไม่นานนัก ทั้งสี่คนก็เดินมาถึงห้องเรียนรวมห้องหนึ่งในคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ

ที่นี่ เขาได้พบกับคนอื่นๆ ที่เหลือซึ่งมาร่วมเข้าค่ายเก็บตัว

มิน่าล่ะถึงต้องจัดไว้สามห้องพัก ที่แท้ข้างในยังมีเด็กผู้หญิงอีกสองคน ช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้ห้องพักแบบสองคนไปครอง

ทีมเข้าค่ายเก็บตัวมีทั้งหมดสิบคน นอกจากแปดคนจากทีมตัวแทนมณฑลแล้ว ก็มีเด็ก ม.4 จากอำเภอและเมืองอื่นอีกสองคนจริงๆ คนหนึ่งชื่อจางอี๋เฉิง ส่วนอีกคนชื่อวังตงเสียง

พอเห็นลู่สือเซี่ยน ทั้งสองคนกลับดูตื่นเต้นยกใหญ่ ท่าทางเหมือนได้เจอไอดอลอย่างไรอย่างนั้น

แน่นอนว่าลู่สือเซี่ยนต้อนรับขับสู้พวกเขาอย่างอบอุ่นราวกับเป็นพี่ใหญ่ โดยลืมความจริงที่ว่าตัวเองก็เป็นแค่นักเรียน ม.4 เหมือนกันไปเสียสนิท

พอถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรง ก็เห็นชายหนุ่มวัยราวๆ สามสิบปีคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนโพเดียมหน้าชั้น

จากนั้นเขาก็เคาะโต๊ะเบาๆ สองสามที

"ทุกคนเงียบกันหน่อยครับ ผมชื่อหลิวเซี่ยนหัว เป็นครูประจำชั้นค่ายเก็บตัวตลอดเจ็ดวันนี้ของทุกคน พวกเธอเรียกผมว่าครูหลิวก็พอ"

"ที่เรียกทุกคนมาล่วงหน้าในค่ำคืนนี้ หลักๆ ก็เพื่อชี้แจงกำหนดการตลอดทั้งเจ็ดวันนี้ หวังว่าทุกคนจะตั้งใจเรียนรู้และให้ความร่วมมือกับการทำงานของพวกเราตลอดช่วงเวลานี้ เพื่อพยายามคว้าผลงานอันยอดเยี่ยมในการแข่งขันระดับประเทศช่วงเดือนสิงหาคมมาให้ได้"

พอประโยคนี้สิ้นสุดลง บรรยากาศก็พลันเงียบกริบลงถนัดตา

ลู่สือเซี่ยนกวาดตามองรอบตัว พบว่าทุกคนต่างนั่งนิ่งซึมกะทือไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

ทำไมไม่มีใครส่งเสียงขานรับเลยล่ะ อย่างน้อยก็ช่วยมีมารยาทตอบรับหน่อยสิ!

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเป็นฝ่ายเริ่มปรบมือนำขึ้นมาก่อน

เมื่อเห็นลู่สือเซี่ยนนำเป็นตัวอย่าง คนอื่นๆ ที่เหลือจึงเริ่มทำตามอย่างเก้ๆ กังๆ

ท้ายที่สุด ในห้องเรียนก็พลันมีเสียงปรบมือดังประปรายขึ้นมาจริงๆ

หลิวเซี่ยนหัวมองลู่สือเซี่ยนด้วยความสนใจใคร่รู้ พลางเอ่ยปากขึ้นมาทันที "เธอคือลู่สือเซี่ยนที่ได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันรอบลีกสินะ แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอกนะถ้าอยากจะเป็นกัปตันทีมตัวแทนมณฑล เว้นเสียแต่ว่าเธอจะสอบได้ที่หนึ่งในการสอบจบหลักสูตรด้วย"

พอได้ยินแบบนั้น ลู่สือเซี่ยนก็ถึงกับเหวอไปเลย

ที่แท้พอฉันนำปรบมือสร้างบรรยากาศไปยกหนึ่ง ครูดันนึกว่าฉันอยากเป็นกัปตันทีมงั้นเหรอ?

เขารีบโบกมือปฏิเสธหลิวเซี่ยนหัวเป็นพัลวัน "ขอรายงานครับครูหลิว ครูเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ได้อยากเป็นกัปตันทีมเลยสักนิด!"

"เปล่า เธออยากเป็น!"

"ผมไม่อยากเป็นจริงๆ นะครับ!"

ในที่สุด การโต้เถียงนี้ก็ปิดฉากลงด้วยเสียงอันยอมจำนนของลู่สือเซี่ยน

หลิวเซี่ยนหัวจิบน้ำอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หยิบชอล์กขึ้นมาเริ่มเขียนลงบนกระดานดำ

"คืนวันที่ 2 กรกฎาคม กฎกติกาการแข่งขันระดับประเทศ ผู้บรรยาย หลิวเซี่ยนหัว"

"วันที่ 3 กรกฎาคม ภาพรวมความรู้เชิงทฤษฎี ผู้บรรยาย หลิวเซี่ยนหัว"

"วันที่ 4 กรกฎาคม เจาะลึกการปฏิบัติการทดลอง ผู้บรรยาย หลิวเซี่ยนหัว"

......

"วันที่ 7 กรกฎาคม สอบจบหลักสูตร เฉลยข้อสอบ ผู้บรรยาย หลิวเซี่ยนหัว"

"วันที่ 8 กรกฎาคม เยี่ยมชมห้องปฏิบัติการวิจัยชีวเทคโนโลยีทางการแพทย์ระดับชาติ"

"วันที่ 9 กรกฎาคม พิธีปิดการอบรม ผู้ดำเนินรายการ ซูฉางชิง"

หลังจากเขียนเสร็จ หลิวเซี่ยนหัวก็โยนชอล์กกลับลงกล่องได้อย่างแม่นยำ

เขาปรบมือปัดฝุ่นพลางเอ่ยขึ้นว่า "กำหนดการทั้งเจ็ดวันผมเขียนไว้บนกระดานดำหมดแล้ว ทุกคนต่างเป็นหัวกะทิของแต่ละโรงเรียน ผมก็คงไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระอย่างการรักษาระเบียบวินัยในชั้นเรียนให้มากความ"

"ต่อไปนี้จะเข้าสู่เนื้อหาหลัก โดยผมจะเป็นผู้อธิบายกฎเกณฑ์การแข่งชีววิทยาโอลิมปิกรอบชิงแชมป์ระดับชาติให้ทุกคนฟัง ผมไม่สนหรอกว่าก่อนหน้านี้พวกเธอจะเคยได้ยินมาบ้างหรือยัง แต่เพื่อความรับผิดชอบต่อตัวพวกเธอเอง ผมก็หวังว่าทุกคนจะตั้งใจฟังให้ดี"

"เริ่มจากเรื่องเวลาก่อน โดยทั่วไปก่อนการแข่งขันระดับประเทศจะเริ่มต้นขึ้นประมาณสิบวัน ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันจะออกประกาศแจ้งกำหนดเวลาที่แน่ชัดออกมา"

"หากตัดสินจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ปกติมักจะจัดขึ้นในช่วงกลางเดือนสิงหาคม จากนั้นลำดับขั้นตอนก็จะเรียงตามนี้คือ รายงานตัว พิธีเปิด สอบทฤษฎี สอบปฏิบัติการ ทัศนศึกษาดูงาน และพิธีปิด"

พอพูดถึงตรงนี้ จู่ ๆ เฉินควงเซิ่งจอมเจ้าเล่ห์ก็โพล่งขึ้นมาเหมือนเพิ่งตาสว่าง "ที่แท้ตารางเวลาเจ็ดวันของพวกเราก็ลอกมาจากการแข่งขันระดับประเทศนี่เอง!"

ลู่สือเซี่ยนจนปัญญาจะพูดจริง ๆ ดูท่าเด็กคนนี้อีคิวจะไม่ค่อยดีเอาเสียเลย ช่างอวดฉลาดได้ไม่ถูกจังหวะเอาเสียเลย

แล้วก็เป็นไปตามคาด สีหน้าของหลิวเสี้ยนหัวบนเวทีเริ่มคล้ำลงเล็กน้อย

"นักเรียนคนนี้ เธอต้องแยกแยะแนวคิดให้ออกนะ การลอกเลียนแบบกับการนำมาปรับใช้มันคนละเรื่องกัน เรื่องของคณะกรรมการจัดการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกเหมือน ๆ กันจะเรียกว่าลอกได้ยังไง พวกเราทำแบบนี้ก็เพื่อให้พวกเธอปรับตัวเข้ากับรูปแบบของการแข่งขันระดับประเทศได้เร็วขึ้นต่างหาก"

"เอาละ เรื่องเวลาผมจะไม่พูดถึงอีกแล้วนะ เดี๋ยวผมจะพูดเรื่องทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันสักหน่อย"

หลิวเสี้ยนหัวจิบชาชุ่มคอไปหนึ่งอึก แล้วกล่าวต่อ "แต่ละมณฑล นครเทศบาล และเขตปกครองตนเองจะส่งได้เพียงทีมเดียวเท่านั้น แต่จำไว้ว่ามีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งกรณี"

"นั่นก็คือสถานที่จัดงานการแข่งขันระดับประเทศจะได้รับสิทธิพิเศษ สามารถส่งทีมสองได้ และปีนี้ผู้ที่ได้สิทธิพิเศษนี้ไปก็คือมณฑลตงซาน"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของหลิวเสี้ยนหัว บรรดานักเรียนด้านล่างต่างก็เข้าใจกันแจ่มแจ้ง

"งั้นก็แปลว่าคราวนี้พวกเทพลู่จะได้ไปเที่ยวมณฑลตงซานด้วยงบหลวงน่ะสิ สบายเกินไปแล้วมั้ง" หวังตงเสียง เด็กอ้วนชั้นมัธยมสี่เอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา

"พรืด!"

ลู่สือเซี่ยนกลั้นไม่อยู่เกือบจะหลุดขำออกมา ส่วนนักเรียนคนอื่น ๆ ก็พากันอมยิ้ม

จุดที่ให้ความสนใจนี่มันดูจะผิดประเด็นไปหน่อยนะ

หลิวเสี้ยนหัวกระแอมไอทีหนึ่ง พยายามดึงความสนใจของพวกเขากลับมา

"พอได้แล้ว! ยังจะคิดเรื่องเที่ยวอีกเหรอ ผมว่าขอแค่พวกเธอไม่ร้องไห้กลับมาก็ดีถมเถไปแล้ว"

"ถ้าจะพูดแบบไม่มั่นใจในตัวเองละก็ หากไม่ใช่เพราะช่วงหลายปีมานี้ศาสตราจารย์เผิงปั๋วเหวินแห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์ทุ่มเทปลุกปั้นวิชาชีววิทยาให้กับโรงเรียนมัธยมสาธิตอย่างหนัก เกรงว่าคนส่วนใหญ่ในมณฑลเราคงจะตกรอบแรกในการแข่งขันระดับประเทศไปแล้ว"

พูดจบ หลิวเสี้ยนหัวก็ตวัดชอล์กเขียนชื่อมณฑลหลายแห่งลงบนกระดานดำดังแคว้ก ๆ

"มณฑลชวนจง มณฑลหนานเหอ มณฑลซีซาน มณฑลเป่ยเอ้อ รวมถึงมณฑลตงซาน เป็นต้น นี่คือกลุ่มมณฑลหัวแถวด้านการแข่งชีววิทยาโอลิมปิก ในแต่ละปีรางวัลเหรียญทองระดับประเทศมีโอกาสสูงมากที่จะตกเป็นของมณฑลเหล่านี้"

"เพราะฉะนั้นพวกเธออย่าคิดว่าการที่ติดทีมตัวแทนมณฑลในมณฑลซูได้แล้วมันจะวิเศษวิเศษมาจากไหน"

"ต้องรู้ไว้นะว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เส้นทางสายแข่งขันนั้นโหดร้ายอย่างยิ่ง การพยายามพัฒนาตัวเองให้ได้ต่างหากถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้องที่สุด"

ในตอนนั้นเอง หนึ่งในสองนักเรียนหญิงดูเหมือนจะเรียนรู้ขึ้นมาบ้างแล้ว ก่อนจะพูดเธอจึงยกมือน้อย ๆ ขึ้นมาก่อน

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ หลิวเสี้ยนหัวก็เอ่ยเรียกชื่อ "เหอจิ้งชิว เธอมีข้อสงสัยอะไรเหรอ"

นิสัยของเด็กสาวสมกับชื่อของเธอจริง ๆ ดูเป็นเด็กผู้หญิงที่เรียบร้อยและสุขุมคนหนึ่ง

"อาจารย์หลิวคะ แล้วตอนนี้มณฑลซูของเราจัดอยู่ในกลุ่มไหนเหรอคะ"

คำถามเดียวของเหอจิ้งชิวสะท้อนความในใจของทุกคนออกมา ทุกสายตาจึงหันไปจับจ้องที่หลิวเสี้ยนหัวพร้อมกัน

หลิวเสี้ยนหัวยิ้มเจื่อนออกมาก่อน แล้วจึงทอดถอนใจ "เดิมทีเรื่องน่าอายในบ้านไม่ควรเอาไปป่าวประกาศข้างนอกหรอกนะ แต่พวกเราทุกคนก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ผมจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน"

"การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกไม่ได้เป็นวิชาเด่นในการแข่งขันวิชาการของมณฑลเราเลย เพราะฉะนั้น..."