ตอนที่ 90 คัมภีร์แห่งชีววิทยา

"ก่อนหน้านี้พูดได้แค่ว่าอยู่นอกสายตาครับ ตอนนี้ดีขึ้นมานิดหน่อย มีสิทธิ์ถูกจัดร่วมกับมณฑลอื่นว่าเป็นมณฑลระดับทั่วไปในการแข่งชีววิทยาโอลิมปิก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเซี่ยนหัว ทั้งสิบคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียนต่างพากันเงียบกริบ

บางครั้งก็เป็นเช่นนี้ ยิ่งก้าวออกไปสู่โลกภายนอก ก็ยิ่งมองเห็นช่องว่างระหว่างตนเองกับผู้อื่น ยิ่งตระหนักถึงความสำคัญของการเรียนรู้ ยิ่งเรียนรู้หาความรู้ ก็ยิ่งพบว่าตนเองช่างโง่เขลานัก

ภายใต้บรรยากาศเช่นนี้ จึงไม่มีใครพูดเล่นหยอกล้อกันอีก ทุกคนต่างตั้งใจฟังหลิวเซี่ยนหัวบรรยายเนื้อหาส่วนที่เหลือจนจบ

ตัวหลิวเซี่ยนหัวเองก็คงคาดไม่ถึงว่า คำพูดพล่อยๆ เพียงประโยคเดียวของตนจะส่งผลกระทบได้มากขนาดนี้ นับว่าตั้งใจปลูกดอกไม้ ดอกไม้ไม่บาน แต่กิ่งหลิวที่ปักไว้โดยไม่เจตนา กลับเติบโตจนให้ร่มเงา

เวลาสามทุ่ม การบรรยายของหลิวเซี่ยนหัวก็สิ้นสุดลง

ทุกคนล้วนมีความเข้าใจเกี่ยวกับการแข่งขันระดับประเทศของการแข่งชีววิทยาโอลิมปิกลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้น

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ลู่สือเซี่ยนพบว่าความเหินห่างเย็นชาที่อีกสามคนมีต่อตนดูเหมือนจะลดลงไปมากทีเดียว

หลังจากอาบน้ำเสร็จและนอนลงบนเตียง ก็พอดีได้ยินพวกเขากำลังถกกันว่าเพลงที่เพิ่งปล่อยออกมาช่วงนี้เพลงไหนเพราะที่สุด ดูท่าทางจะคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

"ฉันว่าเพลง 'ผู้เฒ่ากับทะเล' นี่เพราะจริงๆ นะ เนื้อเพลงธรรมดาๆ แต่แฝงความหมายลึกซึ้งมาก" เจ้าอ้วนน้อยวังตงเสียงเปิดประเด็นนำทัพบุกเป็นคนแรก

"นั่นเพราะพวกนายยังไม่ได้ฟังเพลง 'อย่าพูดเลย' ของเทพ E ละสิ ฉันมีลางสังหรณ์ว่าอีกสิบปีข้างหน้ามันจะต้องกลายเป็นเพลงคลาสสิกแน่นอน!" เฉินควงเซิ่งออกตัวสนับสนุนอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

พูดพลาง เขาก็หันสายตามาทางลู่สือเซี่ยน

"ลู่สือเซี่ยน นายก็ลองพูดดูบ้างสิ ปีนี้มีเพลงใหม่ออกมาตั้งเยอะ ต้องมีเพลงที่นายชอบบ้างแหละน่า"

ลู่สือเซี่ยนไม่ได้คิดว่าตัวเองจะโดนเรียกด้วย จึงพลิกตัวกลับมาแล้วตอบไปโดยไม่ต้องคิด

"เพลง 'กลิ่นรวงข้าว' มั้งครับ! นี่เป็นเพลงที่ผมชอบที่สุดมาตลอดเลย"

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ ทั้งสองสามคนต่างถามขึ้นด้วยความสงสัย "เพลงอะไรน่ะ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?"

คราวนี้ ลู่สือเซี่ยนถึงกับหน้าเจื่อนด้วยความกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้

ใช่แล้ว เพลง 'กลิ่นรวงข้าว' จะปล่อยออกมาในเดือนตุลาคมของปีนี้ ตอนนี้เพิ่งจะเดือนกรกฎาคม ย่อมไม่มีทางมีใครเคยฟังอยู่แล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็สำรวจตัวเองอย่างจริงจัง ดูท่าช่วงนี้เขาจะเริ่มเหลิงจนลอยไปหน่อยแล้ว พูดจาอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลย

สุดท้ายเขาจึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ผมคงจำผิดน่ะครับ ช่วงนี้ไม่ได้ติดตามเรื่องพวกนี้เลยไม่ค่อยรู้ว่ามีเพลงอะไรออกมาบ้าง

"แต่ผมชอบเพลงคลาสสิกก่อนหน้านี้อย่าง 'น็อคเทิร์น' นะครับ พอเพลงน็อคเทิร์นดังขึ้น ก็เดินขึ้นเวทีไปรับรางวัล ผมชอบความรู้สึกแบบนั้นน่ะครับ"

วังตงเสียงร้องอ๋อขึ้นมาทันที "ที่แท้นายก็ชอบโจวด่งนี่เอง ดังน่ะดังจริงอยู่หรอก แต่ตอนนี้มีคนไม่ชอบเขาตั้งเยอะนะ แต่จริงๆ ฉันว่าเพลงเขาก็ใช้ได้อยู่นะ"

เฉินควงเซิ่งส่ายหน้าพูดว่า "เขาไม่ไหวหรอก ร้องเพลงกระทั่งเนื้อร้องยังฟังไม่รู้เรื่องเลย แถมยังมีข่าวบอกว่าเขาเป็นคนประเทศพระอาทิตย์อีกต่างหาก"

เมื่อลู่สือเซี่ยนได้ฟังก็หมดคำจะพูด และไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมอย่างไร

อีกหน่อยพวกเขาก็จะรู้เองว่า เมื่อเวลาผ่านไปนานขนาดนั้น แล้วยังคงนั่งฟังเพลงเก่าจากเมื่อสิบปีก่อนอยู่ มันเป็นความรู้สึกแบบไหน

อคติทั้งปวงล้วนเกิดจากความคับแคบของโลกทัศน์และการรับรู้ในสภาพแวดล้อมที่ตนอยู่ทั้งสิ้น

ตอนนั้นเอง เพื่อนร่วมห้องที่นอนอยู่เตียงบนฝั่งตรงข้ามลู่สือเซี่ยนก็พลันแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า "ที่พวกนายพูดมามันเด็กๆ ทั้งนั้น ลูกผู้ชายตัวจริงมันต้องฟังเพลง 'บินไปสู่เตียงคนอื่น' ต่างหาก"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา หัวข้อที่กำลังถกเถียงกันอยู่ก็เปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นเรื่องผู้หญิงทันที

คนนั้นคนนี้ใครสวยที่สุด?

คนนั้นคนนี้หุ่นเป็นยังไงบ้าง?

คนนั้นคนนี้เหมือนจะแอบคบหาดูใจกับใครอยู่

...

ดูเหมือนไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยใด คำถามเหล่านี้ในหอพักชายก็ยังคงเป็นเรื่องยอดฮิตตลอดกาล

แน่นอนว่า ในหอพักหญิงก็คงไม่ต่างกัน เพียงแค่รูปแบบการคุยอาจจะไม่เหมือนกันเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น

นาฬิกาชีวิตปลุกลู่สือเซี่ยนให้ตื่นขึ้นมาอย่างตรงเวลาเป๊ะ

เขาบิดขี้เกียจ รู้สึกว่าเมื่อคืนก็นอนหลับได้ไม่เลวทีเดียว

เขาค้นพบเคล็ดลับเล็กๆ ในการนอนหลับแล้ว ขอเพียงชิงหลับไปก่อนพวกเขาทั้งสามคน ก็ไม่ต้องกลัวเสียงกรนอีกต่อไป

อีกอย่างคุณภาพการนอนหลับของเขาก็ดีเยี่ยมอยู่แล้ว ขอแค่หลับลงได้ เรื่องอื่นก็ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

หลังจากลุกจากเตียง ลู่สือเซี่ยนก็ล้างหน้าแปรงฟันอย่างเงียบเชียบแล้วออกจากห้องพักไป

เขาเดินหาสนามกีฬาหมายเลขสามที่มหาวิทยาลัยจินหลิงเพิ่งสร้างเสร็จได้อย่างรวดเร็ว

วิ่งตามตารางออกกำลังกายปกติไปสองสามรอบ ลู่สือเซี่ยนก็ไปกินมื้อเช้า จากนั้นก็ตรงไปยังห้องเรียนทันที

พอมาถึงห้องเรียน ลู่สือเซี่ยนก็เห็นหลิวเสี้ยนหัวสวมเสื้อโค้ตสีเทา นั่งเตรียมการสอนอยู่ข้างโพเดียมแล้ว

เมื่อเห็นลู่สือเซี่ยนเดินเข้ามา หลิวเสี้ยนหัวก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

"ลู่สือเซี่ยน เธอมาแต่เช้าเชียวนะ ดูท่าคงอยากเป็นหัวหน้าทีมมากจริงๆ สินะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้อีกเขาก็พูดไม่ออก อาจารย์หลิวคนนี้เป็นอะไรกันแน่ เรื่องนี้จะไม่ยอมให้ผ่านไปง่ายๆ เลยใช่ไหม

เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ไม่เช้าแล้วครับ แดดส่องก้นแล้ว อีกอย่างถ้าจะว่าเช้า อาจารย์ต่างหากล่ะครับที่มาเช้าที่สุด"

หลิวเสี้ยนหัวไม่ได้วางมาดอะไร คุยกับลู่สือเซี่ยนแล้วเขารู้สึกถูกชะตาไม่น้อย

"ตอนเรียนปริญญาเอกผมอยู่ในกลุ่มวิจัยของคณบดีซูมาตลอด ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยทำหน้าที่ผู้ช่วยสอนมาก่อนเลย ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด!"

"ใครจะไปรู้ว่าคณบดีซูจะใช้เหตุผลว่าผมเคยได้โควตาเข้าเรียนต่อจากการแข่งชีววิทยาโอลิมปิก จู่ๆ ก็ให้ผมมาติวพวกเธอหนึ่งสัปดาห์"

"ถ้าไม่เตรียมการสอนให้ดี เกิดพวกเธอสอบตกยกทีมขึ้นมา ผมคงซวยแน่"

พอได้ยินแบบนี้ ลู่สือเซี่ยนก็เข้าใจทันที

เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง "แล้วตอนนั้นผลการแข่งชีววิทยาโอลิมปิกของอาจารย์หลิวเป็นยังไงบ้างเหรอครับ"

พอถามถึงเรื่องนี้ หลิวเสี้ยนหัวก็ส่ายหน้าพลางกล่าว "พูดแล้วก็น่าละอาย ตอนนั้นได้แค่เหรียญทองระดับประเทศอันดับหนึ่งเพียงคนเดียวของมณฑลเราเท่านั้นเอง ไม่ได้ติดทีมชาติไปสร้างชื่อเสียงให้ประเทศเลย"

คราวนี้ลู่สือเซี่ยนไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ เผลอแวบเดียวก็โดนอวดเบ่งแบบถ่อมตัวเข้าให้แล้ว

แค่ได้เข้าทีมค่ายเก็บตัวทีมชาติก็ยากมากแล้วไหมล่ะ ดูจากที่เป็นเหรียญทองระดับประเทศอันดับหนึ่งเพียงหนึ่งเดียวของทั้งมณฑลก็รู้แล้ว

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ไม่นานนักนักเรียนในห้องก็มากันจนครบ หลิวเสี้ยนหัวจึงเริ่มคาบเรียนแรกของวันนี้

"เอาละ วันนี้จะเริ่มเนื้อหาการสอนของวันแรกอย่างเป็นทางการ โดยหลักๆ จะเป็นการสรุปภาพรวมของความรู้ทางทฤษฎี"

"เพราะมีเวลาแค่เจ็ดวัน ต่อให้ผมเอาทั้งเจ็ดวันนี้มาบรรยายทฤษฎีทั้งหมด ก็ไม่มีทางสอนหมดได้อย่างแน่นอน"

"ดังนั้น คราวนี้ผมจะเน้นสรุปภาพรวม เพื่อให้ทุกคนเข้าใจเนื้อหาส่วนทฤษฎีของการแข่งขันระดับประเทศอย่างลึกซึ้ง"

"เพราะการให้ปลาไม่สู้สอนวิธีตกปลา สิ่งที่ผมหวังว่าจะสอนให้ทุกคนไม่ใช่แค่เทคนิคการแก้โจทย์ แต่เป็นวิธีในการเรียนรู้ด้วยตัวเอง"

พูดจบ จู่ๆ เขาก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะบรรยาย แล้วชูขึ้นตรงหน้าทุกคน

"ต้องบอกไว้ก่อนนะ ผมไม่ได้มาขายหนังสือ และก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับพวกเขาด้วย ที่แนะนำให้ทุกคนก็เพราะหนังสือเล่มนี้ได้รับการขนานนามจากผู้คนมากมายว่าเป็นคัมภีร์ไบเบิลแห่งชีววิทยา หากพวกเธออยากไปได้ไกลกว่านี้ เล่มนี้ต้องอ่านให้ได้"

"เนื้อหาความรู้ที่ครอบคลุมอยู่ในหนังสือเล่มนี้เพียงพอที่จะทำให้มันกลายเป็นหนึ่งในตำราชีววิทยาที่คลาสสิกที่สุด ผมพูดตรงๆ เลยนะ ไม่ว่าการแข่งขันวิชาการด้านชีววิทยาใดๆ ตั้งแต่การแข่งชีววิทยาโอลิมปิก USABO ของอเมริกาที่มีความแข็งแกร่งที่สุด ไปจนถึงการแข่งชีววิทยาโอลิมปิก BBO ของอังกฤษ และสุดท้ายต่อให้เป็นระดับสูงสุดอย่าง IBO หนังสือ 'Campbell Biology' เล่มนี้ก็ถือเป็นตำราเรียนที่สมบูรณ์แบบได้ทั้งนั้น"

คำพูดนี้จุดประกายความสนใจของทุกคนในห้องเรียนขึ้นมาทันที พวกเขาต่างเขย่งปลายเท้าและยืดตัวตรงเพื่อมองดูว่าหนังสืออะไรกันแน่ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นคัมภีร์ไบเบิลแห่งชีววิทยา

เมื่อหน้าปกค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาของพวกเขา ชื่อหนังสือก็ประจักษ์ชัด

"Campbell Biology"

ลู่สือเซี่ยนถึงกับอึ้งไปเลย เพราะหนังสือเล่มนี้เขาคุ้นตาเหลือเกิน

นี่มันไม่ใช่หนังสือที่เหมยถิงแนะนำให้เขาใช้อ่านเพื่อปูพื้นฐานชีววิทยาทั่วไปให้แน่นหรอกหรือ