ตอนที่ 92 แม่เจ้าโว้ย พังไม่เป็นท่าแล้ว

"ไม่เลวเลยนะ ภาพวาดมัดท่อลำเลียงแบบไบคอลแลเทอรัล (bicollateral vascular bundle) ของมะเขือเทศรูปนี้ ลู่สือเซี่ยนวาดได้ชำนาญมาก ถ้าไม่ลงแรงฝึกฝนอย่างหนักไม่มีทางวาดได้แบบนี้หรอกนะ!"

"ทุกคนดูเขาเป็นตัวอย่างด้วยล่ะ!"

"ดีมาก สไลด์สดเยื่อหุ้มเกล็ดหัวหอมที่ลู่สือเซี่ยนทำได้มาตรฐานสุดๆ"

"ลู่สือเซี่ยน..."

สามทุ่ม หลังจากคาบปฏิบัติการทดลองของวันนี้จบลง แทบทุกคนต่างก็ถูกทรมานจนแทบหมดสภาพ

"โอย วันนี้ไม่ใช่แค่ร่างกายจะแหลกเป็นชิ้นๆ หรอกนะ หูผมก็จะขึ้นกราบอยู่แล้วเนี่ย" เฮ่อหมิงเฉียนบ่นอุบระหว่างทางกลับด้วยสภาพเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

"แต่นายอย่าว่าไปนะ ถึงอาจารย์หลิวคนนี้จะดูหนุ่ม แถมยังอวยลู่สือเซี่ยนไปหน่อย แต่ฝีมือเขาเจ๋งจริงเลยนะ! ไม่ว่าจะการทดลองประเภทไหนก็หยิบจับมาทำได้สบายๆ เลย!"

เฉินควงเซิ่ง เจ้าเด็กแสนกลฝืนยิ้มแห้งๆ วันนี้เขายอมจำนนอย่างราบคาบแล้วจริงๆ

ทำการทดลองมาตลอดทั้งวัน นอกจากแล็บทดลองกับสัตว์ที่เขาอาจจะดูดีกว่าลู่สือเซี่ยนอยู่นิดหน่อยแล้ว การทดลองอื่นเขากลับพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

"มันแน่อยู่แล้ว ข้อมูลของอาจารย์หลิวฉันพอรู้มาบ้าง" พอเฉินควงเซิ่งเอ่ยปาก ทั้งเก้าคนที่กำลังเดินอยู่รวมถึงลู่สือเซี่ยนต่างก็หยุดฝีเท้าแล้วหันมาสนใจทันที

"ผมก็สงสัยเหมือนกัน เมื่อวานผมถามไปตั้งหลายคำถาม เขาตอบกลับมาได้กระจ่างหมดในเวลาสั้นนิดเดียวเอง" จางอี๋เฉิงเด็ก ม.4 เอ่ยชื่นชมอย่างทึ่งๆ

เฉินควงเซิ่งเรียบเรียงข้อมูลในหัวแล้วพูดออกมาอย่างกับท่องประวัติเอกสาร

"หลิวเซี่ยนหัว อายุยี่สิบเก้าปี จบปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่"

"ปัจจุบันกำลังศึกษาต่อระดับปริญญาเอก สาขาประสาทชีววิทยา ที่มหาวิทยาลัยจินหลิง"

"เคยได้รับรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง การแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกระดับมัธยมศึกษาตอนปลายแห่งชาติ บัณฑิตดีเด่นของมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่ บัณฑิตดีเด่นแห่งนครเยียนจิง ได้รับทุนการศึกษาแห่งชาติ รวมถึงรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งระดับนครเยียนจิงและรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งระดับประเทศจากการแข่งขันวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งชาติ..."

"ตอนนี้เป็นสมาชิกระดับแกนนำของทีมวิจัยการค้นพบและระบุสาเหตุทางพันธุกรรมของโรคหัวใจและหลอดเลือด ภายใต้การดูแลของศาสตราจารย์ซูฉางชิง แห่งคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ มหาวิทยาลัยจินหลิง"

พอได้ยินประวัติส่วนตัวที่เรียกได้ว่าหรูหราอลังการของหลิวเซี่ยนหัว ทุกคนต่างก็อ้าปากค้างพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

"สุดยอดไปเลย! ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่สายแข่งชีววิทยาโอลิมปิกนี่เอง มิน่าล่ะถึงส่งอาจารย์หนุ่มขนาดนี้มาสอนพวกเราในค่ายฝึกทีมตัวแทนมณฑล!"

"ทุนการศึกษาแห่งชาติของมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่นี่มันเวอร์เกินไปแล้ว ถึงจะได้แค่ปีเดียวก็ถือเป็นตัวพ่อระดับหัวกะทิเลยนะ ได้ยินมาว่าเอามาได้ยากมาก การแข่งขันดุเดือดสุดๆ มีมูลค่าความน่าเชื่อถือสูงลิบลิ่วเลย" วังตงเสียงเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

ตอนนั้นเอง เหอจิ้งชิวก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า "อาจารย์หลิวไม่ได้วิจัยด้านชีววิทยาเหรอคะ? แล้วทำไมถึงไปวิจัยพวกโรคหัวใจและหลอดเลือดได้ล่ะ? หรือว่าเขาเปลี่ยนสายไปเป็นหมอแล้วเหรอ?"

ลู่สือเซี่ยนที่ยืนฟังอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนถึงกับสะดุดขาตัวเองจนเกือบจะล้มพับลงไปกับพื้น

คำถามนี้จะพูดยังไงดีล่ะเนี่ย?

สำหรับคนที่เรียนชีววิทยาแล้ว ถือว่าเป็นคำถามที่ไม่ค่อยมีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย

ทว่าพอคิดได้ว่าตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้าสู่โลกแห่งชีววิทยาอย่างเป็นทางการจริงๆ เขาก็รู้สึกปล่อยวางได้

สำหรับชีววิทยาที่แท้จริงแล้ว สิ่งที่พวกเขาเรียนกันอยู่ตอนนี้ มันก็แค่ผิวเผินมากๆ เท่านั้นเอง

ยังดีที่เฉินควงเซิ่ง เจ้าของฉายาใหม่ว่า 'หน่วยสืบราชการลับ' ช่วยตอบคลายข้อสงสัยให้เธอ

"นี่เธอไม่รู้เรื่องล่ะสิ! โครงการวิจัยที่พวกเขากำลังทำกันอยู่ตอนนี้มันเป็นสาขาวิชาคาบเกี่ยวระหว่างชีววิทยากับแพทยศาสตร์ สองศาสตร์นี้เกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด ผลงานชีววิทยาแถวหน้าของโลกยุคนี้ส่วนใหญ่ก็ออกมาจากสายนี้ทั้งนั้นแหละ"

"ถึงแม้ว่าชีววิทยาโดยรวมของมหาวิทยาลัยจินหลิงอาจจะด้อยกว่ามหาวิทยาลัยระดับเดียวกันอยู่นิดหน่อย แต่งานด้านชีวการแพทย์ของพวกเขาแข็งแกร่งมาก มีห้องปฏิบัติการหลักระดับชาติอยู่ด้วยนะ"

"ฉันคิดว่านี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้อาจารย์หลิวเลือกมาเรียนต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยจินหลิงล่ะมั้ง"

......

เวลาผ่านไปเช่นนี้ จนกระทั่งถึงเช้าวันที่สี่

สมาชิกสามคนในห้องพักมองดูเตียงนอนที่ว่างเปล่าของลู่สือเซี่ยนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความทึ่ง

"นี่มันติดต่อกันมาตั้งหลายวันแล้วนะ พวกนายรู้ไหมว่าเทพลู่เขาตื่นเช้าขนาดนี้ออกไปทำอะไรกันแน่?" เพื่อนร่วมห้องที่นอนอยู่เตียงชั้นบนฝั่งตรงข้ามกับลู่สือเซี่ยนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เฉินควงเซิ่งที่อยู่เตียงล่างตอบกลับมาโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง "เมื่อวานตอนกินข้าวฉันถามมาแล้ว ตอนแรกฉันก็นึกว่ามีแม่นางปีศาจตนไหนมาสะกดวิญญาณเทพลู่ของเราไปเสียอีก"

"พวกนายทายซิว่าเทพลู่ตอบว่ายังไง"

"ตอบว่าอะไรล่ะ อย่ามาอมพะนำน่า!" อีกสองคนที่เหลือต่างพากันส่งเสียงประท้วง

เฉินควงเซิ่งหาววอดหนึ่งทีก่อนจะเอ่ยปาก

"วอร์มอัปด้วยสควอตห้าเซต เซตละสิบครั้ง ดึงข้อสี่เซต เซตละสิบครั้ง..."

"จากนั้นก็วิ่งตอนท้องว่างระยะกลางห้ากิโลเมตร"

พอเฉินควงเซิ่งพูดจบ ทั้งสองคนก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

"คุณพระช่วย หมดกัน ชาตินี้จบสิ้นแล้ว! เรื่องเรียนก็สู้ไม่ได้ ต่อไปกระทั่งต่อยตีก็คงสู้ไม่ได้อีกเหมือนกัน"

"นั่นน่ะสิ ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวมอดบ่อนทำลายในหมู่คนหนุ่มสาวแห่งศตวรรษใหม่จริงๆ กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน!"

ทันใดนั้น หนึ่งในนั้นก็คล้ายจะถูกกระตุ้นขึ้นมา "ฉันตัดสินใจแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะลดน้ำหนัก ฉันจะวิ่งทุกวันเพื่อเป็นหนุ่มล่ำบึ้กให้ได้"

เฉินควงเซิ่งดูเหมือนจะรู้จักเขาเป็นอย่างดี จึงหลุดขำออกมาทันที "แต่ฉันว่า ให้นายกินชานมร้อนตอนหน้าร้อน น่าจะเห็นผลกว่าวิ่งอีกนะ"

......

เมื่อมาถึงห้องเรียน ลู่สือเซี่ยนก็กำลังก้มหน้าก้มตาทบทวนเนื้อหาการเรียนของสองวันนี้อยู่

เขาที่กำลังงุนงง จู่ๆ ก็ได้รับสัญญาณยกนิ้วโป้งเยี่ยมให้จากเพื่อนร่วมห้องพักหลายคน

อะไรของพวกเขากันเนี่ย

คิดไม่ออก ลู่สือเซี่ยนจึงเลือกที่จะเมินเฉย ไม่มีเวลาไปสนใจพวกเขา

อีกประเดี๋ยวก็จะต้องสอบวัดผลจบค่ายแล้ว เขากำลังอยากใช้การสอบครั้งนี้ดูผลการเรียนของตัวเองในช่วงสองวันนี้อยู่พอดี

ไม่นานนัก หลิวเซี่ยนหัวก็อุ้มข้อสอบเดินเข้ามาในห้องเรียน

"เอาละ เช้าวันนี้พวกเราจะทำการสอบวัดผลจบค่ายกัน"

"เนื้อหาข้อสอบหลักๆ คือเนื้อหาที่เรียนไปตลอดหลายวันนี้ เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา พวกเราจึงไม่ไปลงมือตรวจจริงในห้องปฏิบัติการ แต่จะเปลี่ยนมาทดสอบการปฏิบัติการทดลองในกระดาษข้อสอบแทน ซึ่งครูคาดว่านี่จะเป็นแนวโน้มของการแข่งขันชีววิทยาโอลิมปิกในอนาคตด้วย"

"จำนวนข้อและความยากพอๆ กับการแข่งขันระดับประเทศ คะแนนสอบรอบนี้ครูจะสรุปออกมาในตอนบ่าย แล้วค่อยตัดสินว่าใครจะได้เป็นหัวหน้าทีมตัวแทนมณฑล ขอให้ทุกคนตั้งใจทำให้เต็มที่"

พอได้ยินถึงตรงนี้ ลู่สือเซี่ยนก็อดกลอกตาไม่ได้ จะเป็นหัวหน้าทีมอะไรนั่นยังดึงดูดใจเขาสู้ตัวข้อสอบเองไม่ได้เลย

ส่วนเหล่านักเรียนในห้องต่างก็ค่อนข้างสงบนิ่ง สำหรับพวกเด็กหัวกะทิแล้ว การทำข้อสอบคงกลายเป็นเรื่องธรรมดาพอๆ กับการหายใจไปนานแล้วกระมัง

ครู่ต่อมา กระดาษข้อสอบก็ถูกส่งมาถึงมือของลู่สือเซี่ยน

เขาพลิกข้อสอบชุดยาวไปดูหน้าสุดท้ายตามความเคยชิน

เอาเถอะ เป็นข้อสอบทรมานจิตใจจำนวนหนึ่งร้อยยี่สิบข้อตามคาดจริงๆ

รูปแบบข้อสอบเหมือนกับการแข่งขันรอบลีกไม่มีผิด หลายๆ ข้อก็แค่เปลี่ยนเหล้าไม่เปลี่ยนขวด

ประเด็นความรู้มักจะวนกลับมาออกซ้ำ เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่นข้อสอบแนววิเคราะห์เอกสารทางวิชาการ มักจะดูหรูหราทรงภูมิ อ่านแล้ววกวนอย่างยิ่ง ไม่ชวนให้เข้าใจความหมายได้ง่ายๆ ซึ่งเป็นการเพิ่มระดับความยากขึ้นมาโดยใช่เหตุ

แต่ขอเพียงจับประเด็นโจทย์แตก ตีความเข้าใจว่ามันกำลังพูดถึงอะไรแล้ว มันก็เป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญเท่านั้นเอง

ยามนี้ เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป ลู่สือเซี่ยนก็เริ่มพบว่าเนื้อหาจุดสำคัญหลายอย่างที่หลิวเซี่ยนหัวเคยสอนล้วนปรากฏให้เห็นในข้อสอบทั้งสิ้น

รวมถึงข้อควรระวังสำคัญและขั้นตอนต่างๆ ในชั่วโมงการทดลองของวันที่สองก็รวมอยู่ในนี้ด้วย

ข้อสอบชุดนี้ออกได้ไม่เลวเลยจริงๆ!

ลู่สือเซี่ยนทำข้อสอบไปพลาง ถึงกับยังมีกะจิตกะใจมาคอยให้คะแนนประเมินคุณภาพของกระดาษข้อสอบไปด้วย

ส่วนหลิวเซี่ยนหัวก็เดินไปเดินมาในห้องเรียนเป็นระยะเพื่อดูการทำข้อสอบของนักเรียนแต่ละคน เพียงแต่เขาเดี๋ยวก็พยักหน้าเดี๋ยวก็ส่ายหน้า ทำให้หลายคนในห้องเรียนเริ่มตกอยู่ในบรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทีละน้อย