ตอนที่ 94 มุ่งหน้าสู่การสอบรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ

และยังมี "Cell Research"

"Cell Research" จัดทำโดยสถาบันวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน เป็นวารสารระดับนานาชาติที่ตีพิมพ์บทความวิจัยต้นฉบับ บทความปริทัศน์ รายงานด่วน และบทวิจารณ์ฉบับภาษาอังกฤษล้วน ทั้งในและต่างประเทศ ครอบคลุมสาขาชีววิทยาของเซลล์และสาขาที่เกี่ยวข้อง

"Cell Research" เป็นวารสารจีนเพียงเล่มเดียวที่ได้รับการบรรจุในฐานข้อมูล ISISCI สาขาชีววิทยาของเซลล์ของสหรัฐอเมริกา โดยในปี 2008 มีค่าอิมแพกต์แฟกเตอร์ (Impact Factor) อยู่ที่ 8.479 และในเวลาต่อมาเคยพุ่งทะยานไปถึงระดับที่น่าตกใจคือมากกว่า 25

แม้จะเป็นวารสารระดับชาติ แต่มาตรฐานทางวิชาการก็เทียบเคียงหรือทัดเทียมกับวารสารในเครือของ Nature และ Cell ไปแล้ว จัดอยู่ในแถวหน้าของวารสารวิชาการชั้นนำระดับโลก

ถึงแม้ในภายหลังจะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ้าง ถูกตั้งข้อสงสัยว่ามีส่วนช่วยดันค่าตัวเลขเกินจริงหรือไม่ แต่คำว่าแสงสว่างแห่งวารสารระดับชาตินั้นก็ปฏิเสธไม่ได้เลยอย่างแท้จริง

ท้ายที่สุด ลู่สือเซี่ยนยังมองเห็น "BMC Biology" อีกด้วย

วารสารนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 2003 เป็นวารสารที่ครอบคลุมสาขาวิชาทางชีววิทยาทั้งหมดอย่างกว้างขวาง มีวารสารย่อยในเครือมากมาย โดยมีค่าอิมแพกต์แฟกเตอร์อยู่ระหว่าง 6 ถึง 8 และต่อมาได้รับการยกย่องเคียงคู่กับ Current Biology, eLife และ Cell Reports ให้เป็นสี่สุดยอดวารสารชีววิทยาทั่วไปชั้นนำ

......

ลู่สือเซี่ยนคุ้นเคยจนแทบจะแจกแจงรายละเอียดของแต่ละเล่มออกมาได้เป็นฉาก ๆ ทว่าภายในนั้นก็ยังมีบางเล่มที่เขาไม่ค่อยมีความรู้เอาเสียเลย

แต่เมื่อดูจากการแปลชื่อภาษาอังกฤษแล้ว น่าจะเป็นวารสารที่เกี่ยวข้องกับด้านการแพทย์

ทว่าในเมื่อสามารถวางอยู่เคียงข้างกับสามวารสารดังกล่าวก่อนหน้านี้ได้ ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะจัดอยู่ในกลุ่มควอร์ไทล์ที่ 1 (Q1) ของดัชนี SCI เช่นกัน

แน่นอนว่าในบรรดานั้น ลู่สือเซี่ยนก็ยังพบวารสารกลุ่ม Q2 ที่มีค่าอิมแพกต์แฟกเตอร์ประมาณ 3-4 ซึ่งคุณภาพไม่ได้เข้มงวดนักอยู่อีกหลายเล่ม

ดูจากทรงแล้วน่าจะเป็นผลงานที่บรรดานักศึกษาฝึกงานในห้องปฏิบัติการส่งไปตีพิมพ์

บางเล่มก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เช่น สหายเก่าอย่าง "Biomass & Bioenergy"

ช่วงเรียนปริญญาโทเขาเคยมีโอกาสได้ส่งบทความวิจัยง่าย ๆ ไปลงตีพิมพ์หนึ่งเรื่อง ตอนนั้นยังถูกหนังสือพิมพ์ของมหาวิทยาลัยเอาไปรายงานข่าวเสียยกใหญ่ พอนึกย้อนกลับไปในตอนนี้ก็รู้สึกกระดากอายอยู่ไม่น้อย

นอกจากนี้ยังมี "Applied and Environmental Microbiology", "PLOS Computational Biology" และ "Applied Sciences" เป็นต้น

วารสารประเภทนี้ โดยพื้นฐานแล้วขอเพียงมีความสัมพันธ์ความร่วมมือกับทางมหาวิทยาลัยมากพอ และต้นฉบับไม่ได้เละเทะจนเกินเยียวยา ส่วนใหญ่ก็มักจะได้รับการตอบรับให้ตีพิมพ์

แน่นอนว่า คำพูดแบบนี้ใช้ได้กับเฉพาะมหาวิทยาลัยชื่อดังเท่านั้น

เพราะถ้าว่ากันตามตรง แม้จะเป็นแค่วารสารเกรดรองในกลุ่ม Q2 แต่ก็ยังนับเป็น SCI อยู่ดี!

สำหรับลู่สือเซี่ยนในตอนนั้น ซึ่งเป็นแค่นักศึกษาปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยทั่วไปที่ไม่ใช่สถาบันชั้นนำ การจะได้ตีพิมพ์ในกลุ่ม Q2 สักเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายทั้งวันทั้งคืนไปมากเท่าไร

คนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นลู่สือเซี่ยนพลิกดูทีละเล่มด้วยแววตาเป็นประกาย ต่างก็พากันรู้สึกขำ

เฉินควงเซิ่งถึงกับเอ่ยปากแซวเขาว่า "นี่ลู่สือเซี่ยน นายอย่าบอกนะว่าที่ดูตั้งใจขนาดนั้นน่ะ ดูรู้เรื่องจริง ๆ?"

"นี่มันภาษาอังกฤษล้วนเลยนะ ที่บ้านฉันมีวางไว้เยอะแยะ แค่เห็นฉันก็เวียนหัวจะแย่แล้ว"

ในเมื่อถูกถามขึ้นมา ลู่สือเซี่ยนก็ไม่อยากจะทำลายความมั่นใจของพวกเขาจนเกินไป

สุดท้ายจึงได้แต่ตอบไปแบบแบ่งรับแบ่งสู้ "ยากจริง ๆ ครับ เนื้อหาอ่านไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ พวกเขาจึงไม่ได้สนใจลู่สือเซี่ยนอีก

เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่า ที่ลู่สือเซี่ยนบอกว่าอ่านไม่เข้าใจนั้น หมายถึงเนื้อหาของบทความวิจัยมันลึกซึ้งเกินไป ไม่ใช่ว่าอ่านคำศัพท์ภาษาอังกฤษไม่ออก

ถ้าพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ รู้จักคำศัพท์ทุกคำ แต่พอเอามาต่อกันเป็นประโยคแล้วก็ถึงกับมึนตึ้บ

……

วันที่ 9 กรกฎาคม

เวลาเก้าโมงเช้า

พิธีปิดการอบรมจัดขึ้นอย่างเป็นทางการที่คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ มหาวิทยาลัยจินหลิง

นอกจากหลิวเซี่ยนหัวกับซูฉางชิงแล้ว ก็มีนักเรียนทั้งสิบคนนี้ รวมกันแล้วมีเพียงสิบสองคนเท่านั้น

หลังจากซูฉางชิงสรุปภาพรวมการเรียนในค่ายฝึกซ้อมตลอดเจ็ดวันนี้ และกล่าวให้กำลังใจรวมถึงตั้งความหวังกับการแข่งขันระดับประเทศที่รออยู่เบื้องหน้า ค่ายฝึกซ้อมระยะสั้นนี้ก็ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ

ห้องประชุมเล็กมาก

พิธีปิดเรียบง่ายอย่างยิ่ง

ผู้เข้าร่วมก็น้อยเหลือเกิน

ทว่าความรู้สึกที่มอบให้กลับยากจะลืมเลือน

ก่อนแยกย้าย ทุกคนได้รับของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งจากหลิวเซี่ยนหัว

มันคือแท่นอะคริลิกรูปดอกแดนดิไลออนที่ทำจากเรซินอะคริลิก

ยามต้องแสงตะวัน ส่องผ่านชิ้นงานตัวอย่างอะคริลิก ทรงกลมอันสมบูรณ์แบบของดอกแดนดิไลออนราวกับกำลังหายใจและเติบโตไม่หยุดหย่อน ดูประหนึ่งมองเห็นโฉมหน้าที่งดงามที่สุดของชีวิต

"ความงดงามของชีวิต แท้จริงแล้วก็อยู่ที่ตัวชีวิตเอง ยามมันถือกำเนิดขึ้น ช่างเรียบง่ายทว่ายิ่งใหญ่ ยามมันดำรงอยู่ ช่างหลากหลายและเปี่ยมล้น ยามมันลาจากไป ช่างบางเบาและงดงาม

"ครูหวังว่าทุกคนจะกล้าหาญและยึดมั่นในเส้นทางไล่ตามความฝันของตัวเองเหมือนกับดอกแดนดิไลออนดอกนี้

"แม้ตลอดเส้นทางจะต้องเคว้งคว้างลอยไปตามลม ขอเพียงกล้าที่จะลงมือค้นหาและทดลองบนเส้นทางข้างหน้าที่ยังไม่รู้ สักวันพวกเธอก็จะไปถึงจุดหมายและได้เกิดใหม่อีกครั้ง"

ลู่สือเซี่ยนเก็บของขวัญไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยลาหลิวเซี่ยนหัวและมหาวิทยาลัยจินหลิงเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ

......

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ ค่ายฝึกซ้อมสิ้นสุดลงอย่างราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

บ่ายวันนั้น เขาก็กลับมาถึงโรงเรียนมัธยมจินหลิงอันดับหนึ่ง

ตามหลักแล้ว หลังจากตรากตรำเรียนติดต่อกันมาเจ็ดวันเต็ม ช่วงหลังจากนี้น่าจะได้พักผ่อนคลายความตึงเครียดบ้างสักหน่อย

แต่ลู่สือเซี่ยนน่าสงสารยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาได้รับใบแจ้งการสอบรอบสองของห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงแล้ว

กำหนดการคือวันที่ 12, 13 และ 14 ของเดือนนี้ ส่วนวันนี้ก็ปาเข้าไปวันที่ 9 แล้ว

ถึงระยะทางจะไม่ไกลมากนัก แต่เพราะต้องกินเวลาหลายวัน ลู่สือเซี่ยนจึงต้องเดินทางไปล่วงหน้าสักวันสองวันเพื่อจัดการเรื่องการกินอยู่ให้เรียบร้อย

ตอนนี้ต่อให้เขาจะทำอะไรแผลง ๆ อยู่ในโรงเรียนก็ไม่มีใครว่า แต่ออกนอกโรงเรียนต้องรายงาน

ยิ่งเกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามมณฑลแบบนี้ ย่อมไม่ต้องพูดถึง

ทันทีที่ลู่สือเซี่ยนรายงานขึ้นไป ทางโรงเรียนก็จัดให้เจียงอวิ๋นคุนเป็นผู้ดูแลพาเขาไปสอบรอบสองที่เหอเฝย มณฑลฮุยทันที โดยเบิกงบของโรงเรียนได้ทั้งหมด

วันที่ 10 กรกฎาคม

พอเจียงอวิ๋นคุนได้เจอกับลู่สือเซี่ยน เขาก็สงสัยเหลือเกินว่าที่ลู่สือเซี่ยนเห็นหน้าเขาแล้วดีอกดีใจขนาดนี้ สาเหตุหลักคงเป็นเพราะได้เดินทางไปทำงานนอกสถานที่โดยใช้เงินโรงเรียนเสียมากกว่า

แน่นอนว่าความเป็นจริงก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้เป๊ะ เพียงแต่ลู่สือเซี่ยนไม่มีทางยอมรับความจริงออกมาตรง ๆ เท่านั้นเอง

ใกล้ถึงช่วงค่ำ ในที่สุดเจียงอวิ๋นคุนก็ทำเรื่องลางานและสลับคาบสอนวันศุกร์เสร็จเรียบร้อย

จากนั้นเขาก็ไปซื้อตั๋วรถไฟล่วงหน้าที่สถานีรถไฟ แล้วยื่นให้ลู่สือเซี่ยนใบหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงอวิ๋นคุนกับลู่สือเซี่ยนก็ออกเดินทางอย่างเป็นทางการ มุ่งหน้าสู่เหอเฝย มณฑลฮุย อันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจง

เมื่อมาถึงสถานีรถไฟ ลู่สือเซี่ยนจึงได้มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศของรถไฟขบวนเขียวรุ่นเก่าอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน

เมื่อชาติก่อน พวกรถไฟความเร็วสูงและรถไฟใต้ดินเริ่มแพร่หลาย เขาก็แทบไม่ได้แตะต้องสิ่งนี้อีกเลย

ยุคสมัยแต่ละยุคย่อมมีผลิตผลประจำยุคของมัน ในช่วงเวลานี้ แม้แต่เส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายแรกจากเยียนจิงไปยังเทียนจินก็ยังไม่ได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเสียด้วยซ้ำ

สถานีรถไฟในเวลานี้ ความจริงแล้วก็เทียบเท่ากับสถานีขนส่งรถโดยสารในยุคหลัง เพียงแต่ตัวยานพาหนะต่างกันเท่านั้นเอง

เนื่องจากซื้อตั๋วไว้ล่วงหน้า ทั้งสองคนจึงเดินเข้าตู้โดยสารได้อย่างราบรื่น

เจียงอวิ๋นคุนกับลู่สือเซี่ยนนั่งหันหน้าเข้าหากัน พลางคุยเล่นเรื่อยเปื่อยยามว่าง

"มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงอยู่ที่มณฑลฮุยก็สะดวกพวกเราดีเหมือนกันนะ ถ้าไปอยู่ที่เยียนจิงละก็ การนั่งรถคงเป็นเรื่องทรมานน่าดู"