ตอนที่ 96 ไยต้องเรียกร้องอย่างขาดเหตุผล

เส้นตรงคือระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างจุดสองจุด

ลู่สือเซี่ยนจึงทำข้อสอบได้อย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาพูดไม่ออกก็คือ พอเขาทำเสร็จ ในห้องสอบนี้ก็เหลือคนอยู่ไม่ถึงครึ่งแล้ว

ความลำพองใจเล็กๆ ที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจของลู่สือเซี่ยนพลันมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

เอาเถอะ ต่อหน้าพวกอัจฉริยะแล้ว ใครๆ ก็ใช้การบินกันทั้งนั้น

ไอ้เรื่องเดินเป็นเส้นตรงอะไรนั่นน่ะช่างหัวมันเถอะ

เที่ยงตรงพอดี

ถึงเวลาเติมพลังอีกครั้ง

เจียงอวิ๋นคุนสังเกตสีหน้าของลู่สือเซี่ยน ดูเหมือนจะยังโอเคอยู่

เขาจึงเอ่ยถามขึ้นมาขณะสั่งอาหาร "ข้อสอบรอบสองวิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฮวาจงเป็นแบบไหนเหรอ ครูยังไม่เคยศึกษาดูเลยจริงๆ"

ลู่สือเซี่ยนยักไหล่พลางพูดว่า "มีทั้งหมดสิบข้อครับ ความยากต่ำกว่าการแข่งขันรอบลีกคณิตศาสตร์นิดหน่อย ข้อเขียนกับข้อเติมคำตอบอย่างละครึ่ง แนวข้อสอบคือการวิเคราะห์เชิงคณิตศาสตร์ พีชคณิตเชิงเส้น แล้วก็พีชคณิตนามธรรมครับ"

พอได้ยินคำตอบนี้ เจียงอวิ๋นคุนก็รีบยกน้ำขึ้นมาจิบหนึ่งอึกเพื่อสงบสติอารมณ์

"โหดขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย สมกับเป็นห้องเรียนเด็กอัจฉริยะจริงๆ!"

ลู่สือเซี่ยนส่ายหน้าอย่างจนใจเช่นกัน "เพราะงั้นตอนนี้ผมเลยไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรแล้วครับ กลไกการคัดเลือกแบบนี้ไม่เป็นมิตรกับผมเอาเสียเลย ความรู้ชีววิทยาที่ผมอ่านไปช่วงก่อนหน้านี้กลายเป็นไร้ประโยชน์สิ้นดี"

ได้ยินดังนั้นเจียงอวิ๋นคุนก็หัวเราะร่า แล้วเอ่ยเย้าแหย่ "ตอนนี้รู้ซึ้งแล้วใช่ไหมล่ะว่าชีววิทยามันเอาดียากน่ะ! สภาพการณ์ตอนนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ กลับมาเรียนคณิตศาสตร์ต่อดีไหมล่ะ"

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาพิฆาตอันเย็นชาจากลู่สือเซี่ยน

เขาตระหนักได้แล้วว่า ตั้งแต่ก้าวขึ้นเรือชีววิทยาลำนี้มา ที่นั่งก็น่าจะถูกเชื่อมติดตายไปนานแล้ว คงปีนลงมาไม่ได้อีกต่อไป

......

บ่ายสามโมงตรง

การสอบวัดระดับวิชาฟิสิกส์เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ลู่สือเซี่ยนสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสภาพจิตใจ แล้วก้มมองดูโจทย์

ยังโชคดี ยังมีข้อสอบแบบปรนัยอยู่บ้าง

แต่ถึงจะเป็นข้อสอบปรนัย ไม่นานลู่สือเซี่ยนก็ต้องชะงักงัน

อะตอมไฮโดรเจนในสถานะพื้นดูดกลืนโฟตอน ปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า?

ช่วงแรกเขายังพออ่านเข้าใจ เป็นเนื้อหาในแบบจำลองอะตอมของบอร์ ที่ว่าอะตอมไฮโดรเจนในสถานะพื้นหลังจากดูดกลืนโฟตอนไปหนึ่งตัว อะตอมจะเปลี่ยนระดับพลังงานจากสถานะต่ำขึ้นไปสู่สถานะสูง

ทว่าไอ้การปลดปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านี่มันบ้าอะไรกัน

ผมอ่านไม่รู้เรื่องโว้ย!

ติดตั้งชุดอุปกรณ์การทดลองตามแผนภาพหลักการทดลองงั้นเหรอ

พระพุทธเจ้าช่วย! ทำไมถึงยังมีโจทย์การทดลองอยู่อีกเนี่ย

มาถึงจุดนี้ ลู่สือเซี่ยนก็เริ่มจะกระวนกระวายขึ้นมาบ้างแล้ว

เม็ดเหงื่อผุดซึมขึ้นมาบางๆ บนหน้าผากของเขา

ในสมองเริ่มจะเกิดอาการไฟฟ้าลัดวงจรขึ้นมาทีละน้อย

ความรู้สึกเสียใจภายหลังพลันแล่นวาบขึ้นมาและวนเวียนอยู่ในอกไม่ยอมจางหาย

ผลลัพธ์สุดท้ายที่ตามมาก็คือ ลู่สือเซี่ยนถึงกับไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากห้องสอบมาได้อย่างไร

แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แก่ใจดี

นั่นคือวิชาฟิสิกส์ของเขาในครั้งนี้ พังไม่เป็นท่าแน่นอน

บางครั้งข้อสอบห่วยๆ ที่ตัวเองทำออกมา จะได้คะแนนสักเท่าไร ในใจมันย่อมรู้ซึ้งดีอยู่แล้ว

เพียงแต่ไม่อยากจะย้อนนึกถึงมันก็แค่นั้นเอง

เจียงอวิ๋นคุนเห็นลู่สือเซี่ยนสีหน้าดูไม่ค่อยสู้ดีนัก จึงไม่ได้เอ่ยปากถามถึงเรื่องการสอบเลยแม้แต่คำเดียว

ท้องฟ้ายามค่ำคืนในเดือนกรกฎาคม พร่างพราวไปด้วยดวงดาว และมีดวงจันทร์สว่างกระจ่างตา

ลู่สือเซี่ยนเอาสองมือหนุนแทนหมอน ร่างกายทอดอาบอยู่ใต้แสงจันทร์

ลมร้อนยามค่ำคืนพัดโชยมา เขานอนอยู่บนเตียง ทว่าในกายกลับรู้สึกหนาวเหน็บอยู่บ้าง

ความคิดในใจค่อยๆ ล่องลอยฟุ้งซ่านไปตามการสอบฟิสิกส์เมื่อช่วงบ่าย

พูดตามตรง เขาเกลียดความรู้สึกที่ต้องปล่อยให้ข้อสอบตรงหน้าเป็นฝ่ายบงการโดยที่ควบคุมอะไรไม่ได้แบบนี้ที่สุด

การที่เกิดสถานการณ์เช่นเมื่อช่วงบ่ายขึ้นมา ตารางเวลาที่กระชั้นชิดเกินไปและเวลาเตรียมตัวที่มีน้อยนั้นเป็นเพียงสาเหตุภายนอกเท่านั้น

สาเหตุสำคัญยิ่งกว่านั้นอาจเป็นเพราะเขาเกิดความทรนงตัว เขาจำเป็นต้องยอมรับว่าก่อนหน้านี้ตนเองประมาทศัตรูไปหน่อย

ประการแรก เขาไม่ได้วางแผนการเรียนอย่างสมเหตุสมผลเพื่อรับมือกับการสอบรอบสองนี้เลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้เตรียมตัวในด้านนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน กระทั่งจำนวนข้อและรูปแบบข้อสอบของการสอบรอบสอง เขาก็ยังไม่ได้สืบหาให้กระจ่างล่วงหน้าเลยด้วยซ้ำ

หว่านพืชเช่นไรย่อมได้ผลเช่นนั้นจริงๆ

ประการที่สอง การกอดความหวังลมๆ แล้งๆ ไปอ่านหนังสือคู่มือฟิสิกส์ที่ไม่ค่อยมีประโยชน์พวกนั้น แท้จริงแล้วก็คือพฤติกรรมนกกระจอกเทศฝังหัวในทรายเพื่อหลอกตัวเองเท่านั้น

ซึ่งสิ่งนี้ขัดกับนิสัยที่เขาเคยเป็นมาโดยสิ้นเชิง

ดูท่าความราบรื่นไร้อุปสรรคในช่วงที่ผ่านมาจะทำให้เขาหลงระเริงไปบ้างแล้วจริงๆ

ต้องยอมรับว่า การชำแหละตัวเองอย่างลึกซึ้งเป็นพฤติกรรมที่เจ็บปวดทรมานยิ่งนัก

การทรมานทางจิตใจมักจะคงอยู่ยาวนานกว่าความเจ็บปวดทางร่างกายเสมอ

คนที่มองโลกในแง่ดีมาตลอดอย่างเขากลับรู้สึกหดหู่ขึ้นมาในเวลานี้

ที่แท้ตนเองก็ไม่ได้รอบรู้และทำได้ทุกเรื่องจริงๆ สินะ!

ที่แท้ความรู้สึกตอนสอบพังมันทรมานขนาดนี้เองหรือ!

ที่แท้ตนเองก็ไม่สามารถทำศึกสองด้านพร้อมกันได้จริงๆ งั้นหรือ?

หรือว่าต้องยอมแพ้ไปแบบนี้?

แต่วิชาฟิสิกส์สอบได้ย่ำแย่เกินไปจริงๆ กระทั่งคะแนนเขายังไม่กล้าเอ่ยปากพูดออกมาเลย

เขาไม่ยอมแพ้จริงๆ

เขาออกแรงทั้งหมดกำหมัดแน่น จนฝ่ามือขึ้นรอยแดงเถือก

ทว่าไม่ยอมแพ้แล้วจะทำอะไรได้เล่า?

โลกใบนี้ไม่ได้หมุนตามความต้องการของเขา และเขาก็ไม่มีโอกาสแก้ไขความจริงที่เกิดขึ้นไปแล้วได้อีก

ทันใดนั้น ในห้องพลันมีเสียงแว่วดังขึ้นราวกับคนละเมอ เป็นเจียงอวิ๋นคุนที่กำลังเอ่ยปากพูด

"ลู่สือเซี่ยน เธอเข้มงวดกับตัวเองมากเกินไปแล้ว นี่เป็นเรื่องดี แต่ถ้าถึงขั้นบีบคั้นตัวเองจนเกินพอมันมักจะได้ผลตรงกันข้ามนะ"

"จงจำสิ่งที่ควรจำ ลืมสิ่งที่ควรลืม เปลี่ยนแปลงสิ่งที่เปลี่ยนได้ และยอมรับสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ สิ่งที่ควรเป็นของเธอ หลบยังไงก็ไม่พ้น สิ่งที่ไม่ใช่ของเธอ ร้องขอยังไงก็ไม่ได้มาหรอก"

"พวกเราที่เป็นเพียงหนึ่งในคนธรรมดาทั่วไปบนโลกนี้น่ะ เงยหน้าก็มองไม่เห็นพื้น ก้มหน้าก็มองไม่เห็นท้องฟ้าหรอกนะ"

"แล้วจะมัวไปบีบคั้นตัวเองอย่างขาดสติทำไมกันล่ะ?"

สิ้นเสียงที่ลอยเข้าหู หมัดทั้งสองข้างของลู่สือเซี่ยนก็ค่อยๆ คลายออกช้าๆ

นั่นสินะ ชีวิตคนเราจะมีเรื่องที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติไปหมดได้อย่างไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องยอมแพ้เสียหน่อย ยังเหลือการสอบอีกตั้งสองวัน

เหมือนกับการแข่งขันรอบลีกคณิตศาสตร์คราวก่อน ตราบใดที่เรื่องราวยังไม่สิ้นสุดลง ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวินาทีสุดท้าย?

เขาเริ่มพะวักพะวงเกินไปแล้ว สนใจอดีตมากเกินไป และกังวลกับอนาคตมากเกินไป

ในเมื่อเมื่อวานกลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว วันพรุ่งนี้ยังคงเป็นปริศนา มีเพียงวันนี้เท่านั้นที่เป็นของขวัญจากฟ้าประทาน

คิดไปคิดมา ลู่สือเซี่ยนก็ผล็อยหลับไปอย่างสงบเมื่อใดไม่อาจรู้ได้

วันรุ่งขึ้น เขาเดินเข้าสู่ห้องสอบที่เคยทำให้เขารู้สึกผิดหวังอย่างยิ่งเมื่อวานนี้ด้วยท่าทีสงบนิ่งผ่อนคลาย

ตามกำหนดการสอบรอบสอง

ช่วงเช้าเวลา 8:30 ถึง 11:30 น. จะเป็นการทดสอบความสามารถในการเรียนรู้คณิตศาสตร์

ช่วงบ่ายเวลา 15:00 ถึง 18:00 น. จะเป็นการทดสอบความสามารถในการเรียนรู้ฟิสิกส์

จากนั้นจะมีศาสตราจารย์สองท่านมาสอนเนื้อหาความรู้ที่เกี่ยวข้อง และจะทำการสอบวัดผลทันทีหลังจากนั้น

จะว่าไป วิธีการวัดความสามารถแบบนี้พบเห็นได้ยากจริงๆ นอกจากห้องเรียนเด็กอัจฉริยะแล้ว เขาก็แทบไม่เคยเห็นที่ไหนใช้วิธีนี้มาก่อนเลย

แต่ก็ต้องยอมรับว่านี่เป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างยิ่ง ความสามารถในการเรียนรู้และทำความเข้าใจด้วยตนเองถือเป็นจุดแข็งของเขามาโดยตลอด

เพียงแต่การทดสอบแบบนี้มีความเข้มข้นสูงมาก เรียนจบก็สอบทันที ต้องใช้สมาธิจดจ่ออย่างมหาศาล จึงผลาญพลังสมองและจิตใจไปไม่น้อย

ดังนั้นพอตกค่ำ ล้มตัวลงแตะเตียงได้เขาก็หลับสนิทไปทันที

วันที่สาม ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการสอบรอบสองสำหรับห้องเรียนเด็กอัจฉริยะ

วิธีการประเมินผลในครั้งนี้ยิ่งพิเศษเข้าไปอีก เพราะเป็นการสอบสัมภาษณ์

รูปแบบการสัมภาษณ์ใช้การอภิปรายกลุ่ม ผู้เข้าสอบแต่ละกลุ่มจะถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย (ฝ่ายละ 4 คนปะทะ 4 คน) เพื่อเปิดการอภิปรายถกเถียงตามหัวข้อที่กำหนด และมีการบันทึกวิดีโอตลอดการสัมภาษณ์

ดูเหมือนว่าหัวข้อสัมภาษณ์ของแต่ละกลุ่มจะไม่เหมือนกัน เมื่อหัวข้อของกลุ่มลู่สือเซี่ยนถูกประกาศออกมา หัวใจของเขาก็พลันเต้นระรึกขึ้นมาอย่างรุนแรงทันที

เพราะโอกาสพลิกสถานการณ์ของเขา ดูเหมือนจะมาถึงแล้ว