บทที่ 153 เสือดาวเงินตรากับหลัวเหายมบาล

อนาคตของเมืองเหลียวหนานหรือ?

พอได้ยินคำนี้ หลี่เจียงก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพึมพำว่า "หลิวฝูเซิง ทำไมฉันรู้สึกว่าน้ำเสียงที่นายพูดออกมา เหมือนกับเป็นนายกเทศมนตรีเมืองเหลียวหนานยังไงยังงั้นเลย?"

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นนายกเทศมนตรีเมืองเหลียวหนานแน่นอน แต่เขารู้ว่าในยุคใหญ่ที่คลื่นลมเชี่ยวกรากข้างหน้านั้น เมืองเหลียวหนานพลาดอะไรไป และผ่านอะไรมาบ้าง

บางคำพูดมากไม่ได้ แตะไว้แค่พอเป็นสัญญาณก็พอ

ยามนี้ พนักงานของเรือนสวนชาวบ้านเดินออกมาแล้ว มาบอกหม่าหมิงว่าอาหารตุ๋นได้ที่แล้ว