บทที่ 84 แผนการ

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงในฐานะผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน และผู้แทนนิติบุคคลของบริษัทลงทุนเหลียวหนานฉวนฉิว พยานหลักฐานที่เขากุมไว้ในมือนั้นสำคัญเกินไปจริงๆ

เมื่อมีพยานหลักฐานเหล่านี้ ฝ่ายตำรวจเหลียวหนานก็กวาดล้างกลุ่มบริษัทว่านหลงอย่างรวดเร็วราวกับลมพัดเมฆที่เหลือ ถอนภูเขาลูกใหญ่ที่ดูเหมือนแข็งแกร่งทำลายไม่ได้ลูกนี้ขึ้นทั้งรากอย่างรุนแรง!

แต่ฝ่ายตำรวจไม่ได้เปิดเผยข่าวเหล่านี้ต่อสังคม เพราะแรงกดดันจากเบื้องบนลงล่างถาโถมเข้ามากะทันหัน

เที่ยงวันนั้น ในห้องประชุมของสำนักงานตำรวจประจำเมือง ควันบุหรี่คลุ้งไปทั่ว

คณะผู้บริหารของสำนักงานตำรวจประจำเมืองกำลังประชุมหารือสถานการณ์ของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน

“ทั้งรูปคดีและกระบวนการคลี่คลายคดีล้วนยอดเยี่ยม ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเข้ามอบตัวด้วยตัวเองภายใต้การอบรมชี้แนะของสหายหลิวฝูเซิง งานของสหายหลิวฝูเซิงและสหายคนอื่นในคณะทำงานเฉพาะกิจ ควรค่าแก่การยืนยันชื่นชม!”

อู๋จื้อหมิงเลขาธิการพรรคประจำสำนักงานตำรวจประจำเมือง เอ่ยชมหลิวฝูเซิงอย่างเจาะจงก่อน จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องพูด “แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาฉลองความสำเร็จ! รวมทั้งการสอบสวนและการรวบรวมพยานหลักฐาน งานอีกหลายอย่างเพิ่งเริ่มต้น! ผมคิดว่าก่อนรายงานไปยังกรมตำรวจประจำมณฑล เราควรกำหนดโทนกันก่อน!”

โทนเป็นสิ่งที่ต้องกำหนดแน่นอน!

เพราะเกี่ยวข้องกับลักษณะของคดีนี้และระดับผลกระทบ

ที่สำคัญกว่านั้นคือ เกี่ยวข้องกับว่าคดีจะลามไปถึงระดับไหน!

ผู้เข้าร่วมประชุมต่างพยักหน้ากันเป็นแถว อู๋จื้อหมิงพูด “ความเห็นของผมคือ ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเดิมทีก็เป็นผู้ต้องหาหลักของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานอยู่แล้ว จับเขาได้ก็เท่ากับคดีนี้คลี่คลายแล้ว! ส่วนฮั่วฉี่เซิงและกลุ่มบริษัทว่านหลง ถึงจะพัวพันกับเรื่องนี้ แต่พัวพันลึกแค่ไหน และยฺหวีเสี่ยวเฉียงจงใจปัดความรับผิดชอบเพื่อหวังลดโทษหรือไม่? เรื่องนี้ควรค่าแก่การพิจารณาหารือกันให้ดี!”

หลังความเงียบไปครู่หนึ่ง เลี่ยวข่ายหัวหน้ากองบังคับการสืบสวนคดีอาญาพูด “ผมไม่เห็นด้วยกับการตัดสินของท่านเลขาฯ อู๋ ในคดีของยฺหวีเสี่ยวเฉียงนี้มีข้อพิรุธมากมาย ไม่เพียงกลุ่มบริษัทว่านหลง แต่ยังเห็นเงาของข้าราชการรัฐบาลด้วย! ผมคิดว่า…”

“ท่านเลี่ยว! คุณออกนอกเรื่องไปหน่อยแล้วมั้ง? ถ้าพูดตามที่คุณว่า คดีนี้ก็เท่ากับยังไม่คลี่คลายเลยสิ?”

ฟู่ไคหมิงผู้บังคับการฝ่ายการเมืองของกองบังคับการสืบสวนคดีอาญา จู่ๆ ก็ตัดบทเลี่ยวข่าย แล้วส่ายหน้า “ถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ต้องพูดถึงคำสัตย์เดิมพันของคณะทำงานเฉพาะกิจกองสอง ต่อให้ยึดกำหนดเวลาคลี่คลายคดีที่กรมตำรวจประจำมณฑลให้เราเป็นเกณฑ์ เวลาก็เกรงว่าจะไม่พออยู่ดี! ผมว่าที่ท่านเลขาฯ อู๋พูดมีเหตุผล! ปิดคดีนี้ก่อน นั่นถึงเป็นวิธีที่เป็นจริงมากกว่า”

พร้อมกับที่พูด ฟู่ไคหมิงก็ใช้เท้าเตะเลี่ยวข่ายเบาๆ ใต้โต๊ะ

สองคนทำงานเป็นทีมคู่กันมานานขนาดนี้ ถึงเลี่ยวข่ายจะไม่เข้าใจความหมายของฟู่ไคหมิง ก็ไม่พูดอะไรอีก

จากนั้นก็มีผู้ใหญ่ที่เกี่ยวข้องอีกหลายคนแสดงท่าที ล้วนโน้มเอียงไปทางสนับสนุนความเห็นที่อู๋จื้อหมิงเสนอ

อู๋จื้อหมิงยิ้มบางๆ แล้วมองไปที่หลี่เหวินป๋อ “ท่านผู้บัญชาการหลี่มีความเห็นอย่างไรครับ? ยังไงคดีนี้กรมตำรวจประจำมณฑลก็ระบุตัวให้คุณคุมทัพ ถึงเวลารายงานปิดคดีก็ต้องให้คุณเป็นคนยื่นด้วย”

หลี่เหวินป๋อไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็พยักหน้าเบาๆ “ผมรู้ว่าท่านเลขาฯ อู๋และสหายทุกท่านล้วนคำนึงถึงภาพรวม! เพียงแต่ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบตัดสินใจ ยังไงตอนนี้ก็ยังเหลือเวลาอีกช่วงหนึ่งก่อนถึงกำหนดของกรมตำรวจประจำมณฑล เอาแบบนี้แล้วกัน สอบสวนฮั่วฉี่เซิงและพวกก่อน ถ้ามีความคืบหน้าก็ยิ่งดี! ถ้าไม่มี ก็ปิดคดี!”

ยังไม่ยอมแพ้อีกเหรอ? อู๋จื้อหมิงมองหลี่เหวินป๋ออย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูด “ในเมื่อท่านผู้บัญชาการหลี่พูดแบบนี้ ก็ยึดความเห็นของท่านผู้บัญชาการหลี่เป็นหลักแล้วกัน!”

……

ในเวลาเดียวกัน หลิวฝูเซิงได้พบกับซุนไห่และจางเม่าไฉในบ้านปลอดภัยแล้ว

นอกจากพวกเขาสามคนแล้ว เก๋อจิ้นจงก็อยู่ที่นั่นด้วย

ตอนที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเข้ามอบตัว หลิวฝูเซิงไม่ได้ให้เก๋อจิ้นจงออกหน้า ไม่ใช่เพราะกลัวเขาแย่งความดีความชอบ แต่เพราะเก๋อจิ้นจงยังมีประโยชน์ใหญ่

“ที่แท้หัวหน้าหมวดเก๋อเป็นคนคุมตัวยฺหวีเสี่ยวเฉียงมาตลอดนี่เอง! คุณซ่อนตัวลึกเกินไปแล้วนะ!” ซุนไห่พูดอย่างทึ่งหลังเข้าใจสถานการณ์

เก๋อจิ้นจงยิ้ม “ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเป็นคนที่หัวหน้าคณะหลิวจับมา ผมก็แค่คนเฝ้าประตู”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “หัวหน้าเก๋อถ่อมตัวเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเฝิงเจียวเจียวคงไม่ยอมร่วมมือกับเราได้ง่ายขนาดนี้”

ในเรื่องนี้มีความดีความชอบของเก๋อจิ้นจงจริงๆ การที่ทำงานในตำแหน่งตำรวจสืบสวนคดีอาญาได้นานขนาดนี้ เก๋อจิ้นจงย่อมมีฝีมือจริงอยู่บ้าง ในการจับทางจิตใจผู้ต้องหาและการสอบปากคำ เขาทำได้ยอดเยี่ยมทั้งนั้น

การที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงตกลงมอบตัวและให้ความร่วมมือ นอกจากเพราะมีความหวังในการลดโทษแล้ว ยังเป็นเพราะเก๋อจิ้นจงเปลืองน้ำลายไปมากมายด้วย

“ของอยู่ไหนล่ะ?” หลิวฝูเซิงกลับเข้าเรื่องหลัก

ซุนไห่ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ข้างตัว แล้วยิ้ม “ตามที่อาจารย์สั่ง เอากลับมาหมดแล้วครับ! ฝีมือสะเดาะกุญแจของพี่จางนี่ไม่มีที่ติจริงๆ! ตู้เซฟใหญ่ขนาดนั้น ผมมองแล้วยังตาลาย แต่เขาทำแป๊บเดียวก็เปิดได้แล้ว! ทางหน่วยตำรวจปฏิบัติการพิเศษยังตรวจค้นไม่เสร็จ พวกเราก็เก็บของกลับแล้วครับ!”

“เหนื่อยหน่อยนะ” หลิวฝูเซิงพยักหน้าให้จางเม่าไฉ

จางเม่าไฉเกาหัวยิ้มอย่างเขินๆ “ก็โชคดีด้วยครับ กุญแจตู้เซฟแบบนี้ผมเพิ่งศึกษามาพอดี! อีกอย่างก็ต้องขอบคุณอุปกรณ์รบกวนสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ของพวกคุณ…”

หลิวฝูเซิงเปิดกระเป๋าเดินทางแล้ว ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารสารพัดชนิดจนแน่นเอี้ยด

ซุนไห่พูด “ผมดูคร่าวๆ แล้ว ข้างในเป็นบันทึกการโอนเงินธนาคาร สมุดบัญชี และเอกสารขั้นตอนต่างๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด! ล้วนเป็นของแข็งทั้งนั้น! อีกทั้ง…”

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็ลดเสียงลง “เรื่องนี้พัวพันไม่น้อยแน่นอนครับ!”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “ตอนนี้นายรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันให้นายเก็บไว้ให้ดีและอย่าให้รั่วไหลออกไป?”

ซุนไห่พยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นก็ถามอย่างสงสัย “หรือว่าอาจารย์เดาได้ตั้งแต่แรกว่าเรื่องนี้พัวพันใหญ่มาก?”

“ฮั่วฉี่เซิงผงาดขึ้นมาหลายปีขนาดนี้ เดินอยู่ระหว่างวงราชการกับวงธุรกิจ การจะพัวพันกับหลายฝ่ายก็ไม่แปลก ของพวกนี้มอบให้ฉันจัดการ พวกนายไม่มีความเห็นอะไรใช่ไหม?” หลิวฝูเซิงมองไปที่อีกสามคน

จางเม่าไฉเดิมทีก็ไม่สนใจอยู่แล้ว

ส่วนซุนไห่กับเก๋อจิ้นจง ต่างก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่อง ของในกระเป๋าก็คือระเบิด หากเป็นไปได้ พวกเขาถึงกับหวังว่าไม่เคยเห็นของพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

หลิวฝูเซิงย่อมไม่อาจคัดกรองข้อมูลและพยานหลักฐานเหล่านี้ได้ในตอนนี้ แต่ของที่ฮั่วฉี่เซิงเก็บไว้ใน "คลังลับ" ได้ ย่อมมีคุณค่าของมันแน่นอน!

ครู่หนึ่งต่อมา จู่ๆ ซุนไห่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ แล้วถาม “อาจารย์ ก่อนหน้านี้อาจารย์บอกว่าการพนันกับหัวหน้ากองต่งยังมีนัยอื่นด้วย! ตอนนี้บอกผมได้แล้วใช่ไหมครับ? ผมนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเรื่องนี้เลยนะ!”

“ต่อจากนี้ ผมอาจจะต้องออกจากกองสอง” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย

“ออกจากกองสองเหรอ? ทำไมล่ะครับ!” ซุนไห่เบิกตากว้าง

เก๋อจิ้นจงก็งงเป็นหมอกคลุมหัวเช่นกัน “นายเป็นผู้มีความดีความชอบในการคลี่คลายคดี ทำไมต้องไปด้วย? ถ้านายไป แล้วคดีนี้จะไม่มีคนรับช่วงต่อเหรอ…”

“มีคนรับช่วงต่อครับ” หลิวฝูเซิงยิ้ม

“ใคร?”

“คุณไงครับ”

“ผมเหรอ!”

เก๋อจิ้นจงชี้ตัวเองอย่างงุนงง ไม่เข้าใจความหมายของหลิวฝูเซิงเลย

หลิวฝูเซิงยิ้ม “พวกคุณก็เห็นแล้ว คดีนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นบนผิวหน้าเลย คราวนี้ผมออกหน้าไปแล้ว ย่อมต้องถูกคนเกรงขามระแวง ถ้ายังอยู่ในคณะทำงานเฉพาะกิจต่อ เป้าจะชัดเกินไป! ไม่เป็นผลดีต่อการทำคดี ส่วนหัวหน้าหมวดเก๋อไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้คุณขัดกับผมมาตลอด คราวนี้พวกเขาต้องเลือกคุณมาแทนผมแน่นอน”

เก๋อจิ้นจงใช้เวลาครึ่งนาที ถึงจะคิดความสัมพันธ์เชิงตรรกะในนี้ออก แล้วพูดอย่างเพิ่งเข้าใจ “หรือว่าเรื่องพวกนี้ นายวางแผนไว้ตั้งแต่แรกเลย?”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า

ซุนไห่พูดอย่างทึ่ง “อาจารย์เก่งเกินไปแล้วครับ! ขนาดสถานการณ์ที่จะถูกกีดกันและทางถอย ยังคิดไว้หมด! การที่อาจารย์พนันกับหัวหน้ากองต่ง ที่จริงคือการสร้างเหตุผลให้ตัวเองถอยออกมา! อาจารย์นี่เป็นขงเบ้งกลับชาติมาเกิดชัดๆ! ว่าแต่ วันนี้ที่อาจารย์ตีฮั่วเจิ้งหลงที่กลุ่มบริษัทว่านหลง ไม่ใช่ว่าวางแผนไว้ด้วยใช่ไหมครับ?”

หลิวฝูเซิงพูดโดยไม่ยืนยันและไม่ปฏิเสธ “นายเดาเอาเองสิ?”

ซุนไห่ส่ายหน้ายิ้มขื่น “ผมเดาไม่ออกครับ! อาจารย์มีแผนเต็มพุงขนาดนี้ ผมไม่กล้าแหย่อาจารย์แน่นอน!”