บทที่ 85 แนะนำให้คุณปิดคดี

ตั้งแต่ต้น หลิวฝูเซิงรู้ที่มาที่ไปของคดีทั้งหมดอยู่แล้ว

ในชาติที่แล้ว คดีนี้คลี่คลายลงในอีกสามปีต่อมา ตอนนั้นก่อให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ทั้งวงราชการเหลียวหนานไปจนถึงระดับมณฑล เท่ากับถอนขั้วอำนาจทั้งขั้วขึ้นทั้งราก!

หลิวฝูเซิงเข้าใจวิถีแห่งวงราชการอย่างลึกซึ้ง เขารู้ดีถึงหลักการหนึ่ง การจะทำให้ขั้วอำนาจหนึ่งแตกสลายอย่างสิ้นเชิง ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนคนเดียวหรือคดีคดีเดียวจะทำได้! การจะสั่นคลอนสิ่งที่มีอยู่อย่างยักษ์ใหญ่แบบนี้ ต้องมียักษ์ใหญ่อีกตนที่แข็งแกร่งพอกันลงมือเท่านั้น!

นั่นก็แปลว่าสาเหตุที่แท้จริงที่คดีนี้คลี่คลายได้ในชาติที่แล้ว ไม่ใช่การสาวไหมลอกรังของฝ่ายตำรวจ หากเป็นเพราะขั้วอำนาจอีกฝ่ายคอยผลักดันคลื่นอยู่เบื้องหลัง!

ตอนนี้ไม่มีเงื่อนไขล่วงหน้าข้อนี้ หลิวฝูเซิงจึงลงมือหุนหันไม่ได้เด็ดขาด อีกทั้งเขายังรู้ด้วยว่ามีบางคนที่คิดเหมือนกับเขา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ตอนนี้หลิวฝูเซิงคุยกับซุนไห่และคนอื่นเสร็จแล้ว ออกจากบ้านปลอดภัยเตรียมกลับสำนักงานตำรวจประจำเมือง

เขาเหลือบมองหมายเลข แล้วกดปุ่มรับสายทันที พร้อมยิ้ม “ลุงหลี่ คุณไม่เคยโทรหาผมเวลานี้เลยนะครับ”

คนที่โทรมาก็คือท่านอดีตเลขาธิการหลี่หงเหลียงนั่นเอง

หลี่หงเหลียงยิ้ม “ไอ้หนุ่มเจ้าเล่ห์! ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ งั้นถ้าฉันบอกว่าตอนนี้ฉันอยากเล่นหมากกับเธอ เธอยังจะเชื่อไหม?”

“เชื่อครับ!” หลิวฝูเซิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

……

ในสวนเล็กๆ ชั้นล่างของที่พักหลี่หงเหลียง คนแก่กับคนหนุ่มสองคนนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะหิน บนโต๊ะวางกระดานหมาก ข้างๆ วางน้ำชา ตั้งท่าพร้อมรบ

“ไอ้หนุ่มควรจะรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร” หลี่หงเหลียงพูดพลาง เดินปืนหน้าขุนออกไปหนึ่งก้าวทันที

หลิวฝูเซิงเดินปืนหน้าขุนเหมือนกันโดยไม่ลังเล แล้วยิ้ม “ไม่ยากที่จะสืบครับ ยังไงท่านผู้บัญชาการหลี่ของเราก็ไม่ใช่คนธรรมดา”

หลี่หงเหลียงเห็นหลิวฝูเซิงเลือกจะปะทะตรงๆ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แล้วพูด “นี่ไม่ใช่แนวหมากของเธอ ฉันเป็นปืนที่เดินก่อน คนที่เสียเปรียบคือเธอ”

“ออกทีหลังก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะคนไม่ได้ครับ การนำหน้าหนึ่งก้าวก็แค่เร็วกว่าหนึ่งก้าว ไม่อาจรับประกันว่าทุกก้าวจะเป็นหมากเอก” หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ

หลี่หงเหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ได้เดินปืนก่อน หากเลือกขึ้นม้าแทน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แนวทางของเธอนี่ ผิดปกติ!”

หลิวฝูเซิงหัวเราะลั่น “ถ้าคู่ต่อสู้ของผมเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างลุงหลี่ ที่รู้จักตั้งค่ายทีละก้าวและวางแผนเสร็จค่อยลงมือ ผมก็คงลำบากจริงๆ”

หลี่หงเหลียงครุ่นคิด แล้วมองหลิวฝูเซิงพูด “พูดแบบนี้ เธอไม่เพียงรู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร แต่ยังวางแผนไว้แล้วด้วยว่าต่อไปจะทำยังไง?”

“ผมเป็นแค่ทหารเลวไร้ชื่อ พวกเขาไม่มีเหตุผลจะมาเปลืองใจกับผม” หลิวฝูเซิงพูด

หลี่หงเหลียงพูด “ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถึงขั้นขุนพบขุน อีกทั้งขุนที่เธอต้องเจออาจไม่ใช่แค่ตนเดียวด้วย เธอไหวเหรอ?”

“ผมไม่ไหวครับ” หลิวฝูเซิงส่ายหน้า แล้วพูด “แต่ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถึงขั้นดาบปลายปืนเห็นเลือด ทำไมจะไม่ฉวยจังหวะที่ฟ้าประทานมาล่ะครับ? ถ้ายินดี ผมยินดียิงนัดแรกเอง”

ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน บนกระดานหมากก็ห้ำหั่นกันไปด้วย

หลี่หงเหลียงรินชาแก้วหนึ่ง จิบไปหนึ่งอึก จู่ๆ ก็ถาม “เธอกุมอะไรไว้?”

หลิวฝูเซิงตอบ “ฮั่วฉี่เซิงมีคลังลับที่ใช้เก็บสิ่งที่เขาทำไว้ตลอดหลายปีมานี้และบัญชีต่างๆ โดยเฉพาะ ตอนนี้ของในนั้นอยู่ในมือผม เรื่องนี้ท่านผู้บัญชาการหลี่ทราบครับ”

“เธอเห็นอะไรบ้าง?” หลี่หงเหลียงถาม

หลิวฝูเซิงยิ้ม “นั่นขึ้นอยู่กับว่าลุงหลี่หรือท่านผู้บัญชาการหลี่ อยากให้ผมเห็นอะไรครับ”

“ไอ้หนุ่มเอ๊ย!”

หลี่หงเหลียงใช้นิ้วชี้ไปที่หลิวฝูเซิงจากระยะไกลหนึ่งครั้ง แล้วส่ายหน้ายิ้ม “บอกว่าเธอเป็นซุนหงอคงแปลงร่างมา ก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด! ท่านผู้บัญชาการหลี่ของพวกเธอโทรมาบอกฉันว่าตอนนี้มีคนเริ่มกดดันให้สำนักงานตำรวจประจำเมืองปิดคดีแล้ว! ผลของการปิดคดีตอนนี้คือ ยฺหวีเสี่ยวเฉียงรับผิดชอบหลัก สองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงและพวกรับผิดชอบร่วม คดีใหญ่อันดับหนึ่งจบลง สำนักงานตำรวจประจำเมืองส่งงานได้ ประชาชนหายแค้น ยินดีกันทุกฝ่ายไงล่ะ”

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วพูด “ต่อจากนั้นก็คือมีคนออกหน้าวิ่งเต้นให้สองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงได้ลดโทษ พอออกจากคุกก็เอาเงินไปเสพสุขที่ต่างประเทศ ส่วนโครงสร้างอำนาจทั้งของเหลียวหนานและของมณฑลก็ไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนผม ถ้าทำได้ดีก็ยังคงซ้ายขวาล้วนพบแหล่งน้ำได้ หรือกระทั่งเก็บผลประโยชน์เล็กน้อย เลื่อนตำแหน่งสักหน่อย ได้เงินสักหน่อย ก็ไม่ยาก”

“เธอก็เข้าใจดีอยู่แล้วนี่นา? แล้วทำไมยังอยากลุยน้ำขุ่นนี้อีก?” หลี่หงเหลียงถาม

หลิวฝูเซิงตอบ “นั่นเป็นเพราะผมไม่พอใจกับการเลื่อนตำแหน่งเล็กๆ เท่านั้น และไม่อยากได้เงินที่ไม่ชอบธรรมแบบนี้… รุกขุน!”

เสียงพูดตกลงพร้อมกับหมากที่วางลง!

หลี่หงเหลียงชะงัก มองกระดานหมากแวบหนึ่ง แล้วมองหลิวฝูเซิง “เธอจะทำแบบนี้จริงเหรอ?”

“วางหมากแล้วไม่เสียใจครับ”

“ก็ได้! ให้ฉันคิดดูก่อน”

……

หลิวฝูเซิงรู้ว่าหลี่หงเหลียงจะไม่ตัดสินใจทันที ยังไงท่านอดีตเลขาธิการก็ไม่ได้อยู่ในแกนกลางของวังวนแล้ว

แต่ต่อให้เกษียณแล้ว หลี่หงเหลียงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถอนตัวออกมาอย่างสิ้นเชิง นอกจากหลี่เหวินป๋อลูกชายของเขาแล้ว เขากับวังวนนั้นก็ยังมีสายสัมพันธ์พันเส้นหมื่นสายอยู่

แต่หลิวฝูเซิงเชื่อว่าหลี่หงเหลียงจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง เหมือนกับที่เขายืนยันอย่างมั่นใจว่าซ่งซานซือจะโทรหาเขาแน่นอน

เป็นไปตามนั้น โทรศัพท์ของซ่งซานซือมาถึงตามเวลาที่คาด เขานัดหลิวฝูเซิงออกมาคุยกัน สถานที่คือคลับส่วนตัวที่ไม่โดดเด่นแห่งหนึ่งที่ชายเมือง

คลับตกแต่งด้วยกลิ่นอายโบราณ ในโถงหน้าอันประณีตมีสาวงามในชุดฮั่นฝูบรรเลงกู่เจิงเบาๆ

ในห้องที่ทั้งสองพบกัน กลิ่นไม้จันทน์คลุ้งอยู่ หลิวฝูเซิงสูดกลิ่นแล้วยิ้ม “ในเครื่องหอมผสมส้มมือพระไว้ด้วย ช่วยปลุกลมปราณและทำให้สดชื่น พี่ซ่งเข้าใจวิถีแห่งเครื่องหอมลึกซึ้งทีเดียวนะครับ”

ซ่งซานซือนั่งอยู่หน้าฉากกั้นหยกเขียวขนาดมหึมา ชงชาอย่างเรียบง่าย แล้วยิ้มพูด “น้องชายชมเกินไป ผมแค่ทำเป็นมีรสนิยมเท่านั้น ท่านนายกเหอต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริงทั้งวิถีแห่งชาและวิถีแห่งเครื่องหอม”

หลิวฝูเซิงนั่งลงตรงข้ามซ่งซานซือ “วันนี้ที่สำนักงานมีเรื่องเยอะหน่อย พี่ซ่งน่าจะได้ยินมาแล้ว ยฺหวีเสี่ยวเฉียงเข้ามอบตัว ฮั่วฉี่เซิงถูกจับแล้ว”

“ผมทราบครับ” ซ่งซานซือรินชาให้หลิวฝูเซิงแก้วหนึ่ง แล้วพูด “วันนี้ผมมาแสดงความยินดีกับน้องชายโดยเฉพาะ คลี่คลายคดีใหญ่ขนาดนี้ได้ การเลื่อนตำแหน่งก็รอได้ในไม่กี่วันแล้ว”

การสะกิดที่ชัดเจนขนาดนี้ หลิวฝูเซิงจะฟังไม่ออกได้ยังไง? เขาหัวเราะในใจ ดูท่าเหอเจี้ยนกั๋วจะร้อนใจขึ้นมาจริงๆ ถึงกับเปิดประตูเห็นภูเขาให้ผมรีบปิดคดี แล้วสัญญาว่าจะให้เลื่อนตำแหน่ง!

“พี่ซ่งรู้แค่หนึ่ง ยังไม่รู้สอง การปิดคดีไม่ง่ายขนาดนั้นครับ”

ซ่งซานซือเข้าใจความหมายของหลิวฝูเซิงผิด เขาพยักหน้าพูด “ผมรู้ว่าที่น้องชายหมายถึงคือในหมู่ผู้บริหารสำนักงานของพวกคุณ ยังมีคนที่อยากขุดลึกลงไปอีก! แต่น้องชายเป็นถึงรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ เป็นผู้รับผิดชอบโดยตรงของคดีนี้ ความเห็นของคุณสำคัญมาก”

หลิวฝูเซิงพูด “ผมก็รู้สึกว่าไม่ควรปิดคดีครับ”

“คุณเหรอ?”

“ครับ”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า “วันแรกผมบอกว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงจะไปชี้ตัวฮั่วฉี่เซิงต่อหน้าที่กลุ่มบริษัทว่านหลง วันที่สองที่กลุ่มบริษัทว่านหลงก็มีขบวนทวงหนี้เดินขบวนขึ้นมา ในนั้นยังมีมือปืนที่เตรียมมาสังหารยฺหวีเสี่ยวเฉียงแฝงอยู่ด้วย! นี่ไม่ควรค่าแก่การขบคิดเหรอครับ? พี่ซ่งน่าจะรู้ว่าคดียิงกันมีลักษณะร้ายแรงแค่ไหน! แล้วในกองตำรวจ ใครเป็นคนส่งข่าวรั่วให้ฮั่วฉี่เซิง? ข้อพิรุธของคดีนี้ยังมากเกินไปครับ!”

ซ่งซานซือขมวดคิ้ว “น้องชาย คุณผิดแล้ว! ถ้าสืบกันไปแบบนี้ คดีนี้ก็จะไม่มีวันจบสิ้น! อีกทั้งคุณลืมไปแล้วเหรอว่าฮั่วฉี่เซิงเคยให้ชาคุณไปหนึ่งลัง? หรือคุณอยากให้เรื่องนี้ถูกสืบออกมาวางบนโต๊ะด้วย?”

“ชา…” หลิวฝูเซิงแกล้งทำท่าลังเลไปเล็กน้อย

ซ่งซานซือยิ้มอย่างได้ใจ “น้องชาย! ที่จริงชาหนึ่งลังก็ไม่เสียหายใหญ่โตอะไร แต่ถ้าคนที่มีเจตนาเอาไปทำเรื่อง คุณไม่เพียงไม่ได้ความดีความชอบ ตรงกันข้ามยังจะถูกคดีลากไปด้วย! ไม่ว่าจะเป็นกองตำรวจหรือวงราชการ ที่จริงหลักการในการทำงานก็เชื่อมถึงกันทั้งนั้น มีเรื่องมากสู้มีเรื่องน้อยไม่ได้ ปิดคดีตอนนี้ ยินดีกันทุกฝ่าย ทำไมจะไม่ทำล่ะครับ?”

ซ่งซานซือเดิมทีคิดว่าหลังพูดเรื่องเหล่านี้แล้ว หลิวฝูเซิงต้องหวั่นไหว หรือไม่ก็ตกลงเขียนรายงานปิดคดีไปเลย

แต่เขาไม่คิดว่าหลิวฝูเซิงจะพูดด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้มว่า “พี่ซ่ง ที่คุณตามผมมาเป็นการเฉพาะเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ผมปิดคดี เป็นเพราะอยากปกป้องสองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงหรือเปล่าครับ?”