บทที่ 86 ไม่เหมาะกับงานตำรวจสืบสวนคดีอาญา

“คุณ… อย่าเดาสุ่ม!” ซ่งซานซือถูกหลิวฝูเซิงถามจนตั้งตัวไม่ทัน เขาดันแว่นตาโดยสัญชาตญาณ

หลิวฝูเซิงยิ้มอย่างนิ่งสงบ “ที่จริงพี่ซ่งไม่ต้องรีบปฏิเสธหรอกครับ ผมพบคนตระกูลฮั่วไม่กี่ครั้ง แต่จำนวนครั้งที่พวกเขาเอ่ยถึงท่านนายกเหอกลับมากเหลือเกิน แบบนี้ยังอธิบายอะไรไม่ได้อีกเหรอ? ผมถือว่าพี่ซ่งเป็นคนกันเอง ถึงได้พูดเรื่องเหล่านี้ ที่คุณพูดไม่ผิด ตอนนี้การปิดคดีมีผลดีกับผมด้วย เพียงแต่ผลดีต่อพี่ซ่งหรือจะพูดว่าต่อท่านนายกเหอ ไม่ใช่มากกว่าเหรอครับ?”

ที่แท้ไอ้หนุ่มนี่อยากได้ผลประโยชน์!

ซ่งซานซือคิดตามทัน แล้วยิ้มบางๆ พูด “เมื่อกี้ผมก็บอกแล้วว่าน้องชายจะได้เลื่อนตำแหน่งในไม่กี่วันนี้”

“เมื่อไหร่ครับ? ใหญ่แค่ไหน?” หลิวฝูเซิงถามอย่างไม่เกรงใจ

ซ่งซานซือขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่ไหนจะมีคนขอผลประโยชน์แบบนี้? ไอ้หลิวฝูเซิงนี่ ไม่รู้จักความอ้อมค้อมเลยหรือไง?

เขาอดกลั้นแล้วพูด “เรื่องนี้ผมจะจัดการให้ สรุปคือจะไม่ทำให้น้องชายผิดหวังแน่นอน!”

หลิวฝูเซิงไม่สนใจคำพูดรักษาหน้าแบบนี้ เขายังคงถาม “พี่ซ่งรู้เหรอครับว่าสิ่งที่ผมต้องการคืออะไร? ถึงกล้ายืนยันว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง?”

“คุณ…”

ซ่งซานซือสูดหายใจลึก แล้วพูดอย่างจนใจ “งั้นสิ่งที่คุณต้องการคืออะไรล่ะ?”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ด้วยแรงกระเพื่อมของคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน คณะทำงานเฉพาะกิจมีโอกาสได้รับความดีความชอบชั้นสองแบบหมู่ ส่วนตัวผมเอง หากผู้ใหญ่พอใจ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะได้ความดีความชอบชั้นสามแบบบุคคล แต่หากจะอาศัยสิ่งนี้เลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้ากองหรือรองหัวหน้ากองบังคับการ ดูเหมือนจะยากอยู่สักหน่อยครับ”

หัวหน้ากอง? รองหัวหน้ากองบังคับการ? ไอ้หนุ่มนี่บ้าไปแล้วมั้ง นี่มันฝันกลางวันชัดๆ!

ซ่งซานซือมองหลิวฝูเซิงราวกับมองคนโง่ เขาคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่าหลิวฝูเซิงจะปากใหญ่ขนาดนี้!

ไม่ต้องพูดถึงว่ายศของหัวหน้ากองต้องเป็นระดับสารวัตร แม้แต่ระดับชั้นทางการบริหารก็ต้องเป็นหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้น อย่างน้อยก็รองหัวหน้าฝ่าย! คุณหลิวฝูเซิงเพิ่งเข้าทำงานได้เดือนกว่า ก็คิดจะนั่งตำแหน่งนี้แล้วเหรอ? ส่วนรองหัวหน้ากองบังคับการยิ่งเกินจริงไปใหญ่ไม่ใช่เหรอ?

“น้องชาย! พี่ขอเตือนสักคำ การเป็นคนต้องเท้าเหยียบดินจริง” ซ่งซานซือกดความอยากด่าในใจไว้แล้วพูด

แต่หลิวฝูเซิงกลับส่ายหน้ายิ้ม “ผมสมจริงมากแล้วนะครับ ถ้าพี่ซ่งรู้สึกว่ายากเกินไป งั้นผมก็จะขวนขวายเอาเอง หากขุดคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานลึกลงไปต่อ แล้วแรงกระเพื่อมขยายตัวต่อเนื่อง ผมอาจได้ความดีความชอบชั้นสองแบบบุคคลด้วยซ้ำ ไม่แน่อาจจะได้เลื่อนตำแหน่งข้ามขั้นเลยก็ได้!”

“คุณ!” วันนี้ซ่งซานซือถูกหลิวฝูเซิงยัดจนอึ้งเป็นครั้งที่สามแล้ว

“น้องชาย มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องเตือนคุณ! ช่วงเวลาที่คุณเป็นเพื่อนกับผม ดวงของคุณดีมาโดยตลอด ถึงขั้นถูกรางวัลบ้านหนึ่งหลัง! ดวงแบบนี้ต้องรู้จักรักษาไว้นะ!” ซ่งซานซือหน้าบึ้งแล้วพูด

หลิวฝูเซิงไม่สนใจการข่มขู่แบบนี้เลย เขายิ้มเรียบๆ “พี่ซ่งเองก็อาศัยบุญของผมได้ดื่มชาที่ท่านนายกเหอชงให้ด้วยมือตัวเองไม่ใช่เหรอครับ? เดิมทีผมก็เป็นแค่คนตัวเล็กๆ เรือล่มแล้วคนที่ซวยก็ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว… คนเท้าเปล่า จะกลัวคนใส่รองเท้าเหรอครับ?”

ในห้องชา แสงดาบเงากระบี่ปรากฏขึ้นรางๆ! หลิวฝูเซิงสวนคำข่มขู่ของซ่งซานซือกลับไปตรงนั้นอย่างไม่เกรงใจ!

หน้าของซ่งซานซือดำคล้ำไปแล้วอย่างสิ้นเชิง เขายกถ้วยชาขึ้นดื่มชาของตัวเองเงียบๆ

หลิวฝูเซิงเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วยิ้ม “พี่ซ่งขออภัยด้วย ผมยังมีธุระ ขอตัวไปก่อนนะครับ”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปจริงๆ โดยไม่หันกลับมามอง!

โครม!

ซ่งซานซือฟาดถ้วยชาลงบนโต๊ะชาอย่างแรง น้ำชากระเซ็นเต็มโต๊ะ ริมฝีปากสั่นไปแล้ว!

ในเวลานี้เอง หลังฉากกั้นก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น เหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีเดินออกมาด้วยสีหน้าหม่นมืดเช่นกัน

ซ่งซานซือรีบลุกขึ้นยืน “ท่านนายก เมื่อกี้ท่านก็ได้ยินหมดแล้ว หลิวฝูเซิงเขา…”

“ไม่รู้จักบุญคุณที่ยกยอ” เหอเจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ซ่งซานซือพยักหน้า “ให้เขาทำแค่เรื่องเล็กๆ ก็ยังอ้าปากใหญ่ราวกับสิงโต! เขาไม่เข้าใจวงราชการเอาเสียเลย คิดจริงๆ เหรอว่าคดีนี้เขาอยากสืบก็สืบต่อได้?”

เหอเจี้ยนกั๋วหัวเราะเย็นชา “เขาเดินทางมาราบรื่นเกินไป! ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็สอนเขาสักหน่อยว่าอะไรคือวงราชการ!”

“ผมจะจัดการเองครับ” ซ่งซานซือพูด

เหอเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “นายกะขนาดไม่ถูก คราวนี้ผมลงมือเอง นายไปสืบภูมิหลังของไอ้หนุ่มนี่ให้ละเอียดอีกที ดูให้ชัดว่าความมั่นใจที่ทำให้เขาบ้าบิ่นขนาดนี้ มาจากไหนกันแน่!”

……

วันรุ่งขึ้น

เหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีเปิดการประชุมสรุปงานการสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงร่วมกันระหว่างศาลาว่าการเมืองกับสำนักงานตำรวจโดยเฉพาะ

การสอบสวนกลุ่มบริษัทว่านหลงก่อนหน้านี้ เป็นปฏิบัติการร่วมที่สำนักงานตำรวจเป็นผู้นำ หน่วยงานต่างๆ ให้ความร่วมมือ และศาลาว่าการเมืองสนับสนุน จึงเปิดขึ้นได้ ตอนนี้ก็ถึงเวลาสรุปแล้ว

ในที่ประชุม เหอเจี้ยนกั๋วรับฟังรายงานจากหลี่เหวินป๋อผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำเมืองก่อน แล้วพยักหน้าพูด “ถึงจุดเปิดของการสอบสวนร่วมครั้งนี้คือการที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงผู้ต้องหาหลักเข้ามอบตัวด้วยตัวเอง แต่นี่ก็เป็นผลจากความพยายามของกองตำรวจพวกคุณเช่นกัน ควรค่าแก่การยืนยันชื่นชมอย่างเต็มที่! อีกอย่าง เรื่องที่ท่านผู้บัญชาการหลี่เสนอว่ายังไม่ปิดคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานและขุดลึกต่อไป ผมก็ไม่มีความเห็นคัดค้าน เพียงแต่…”

เหอเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนเรื่องพูด “ผมได้รับการร้องเรียนจากประชาชนว่าในการจับกุมผู้เกี่ยวข้องกับคดีของกลุ่มบริษัทว่านหลง เจ้าหน้าที่ตำรวจของเราบางคนดูเหมือนจะบังคับใช้กฎหมายอย่างไม่เหมาะสม ลงมือทำร้ายผู้อื่นโดยไม่มีเหตุอันควร? เรื่องนี้ส่งผลเสียมาก! เป็นการทำให้ภาพลักษณ์ของกองตำรวจเสื่อมเสียนะ!”

เรื่องที่หลิวฝูเซิงตีฮั่วเจิ้งหลงด้วยความโกรธแพร่ออกไปแล้ว เหอเจี้ยนกั๋วจึงหยิบมาทำเรื่องพอดี

หลี่เหวินป๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพยักหน้าพูด “ท่านนายกเหอพูดถูกครับ เรื่องนี้ผมจะจัดการอย่างเด็ดขาดแน่นอน!”

เหอเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “ผมรู้ว่าในเรื่องการมอบตัวของยฺหวีเสี่ยวเฉียง สหายหลิวฝูเซิงทำงานไว้มาก แต่ความดีกับความผิดชดเชยกันไม่ได้ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นานอย่างเขา ยิ่งควรเคร่งครัดในวินัย ซึ่งจะเป็นผลดีต่อการเติบโตของเขาในอนาคตด้วย! ผมเสนอว่าการยกย่องทั้งแบบหมู่และแบบบุคคล อย่าให้เขาเลย อีกอย่าง นิสัยแบบนี้ของเขาก็ไม่เหมาะกับงานตำรวจสืบสวนคดีอาญาในตอนนี้ด้วย เปลี่ยนตำแหน่งให้เขาไปฝึกฝนสักหน่อย ก็เป็นผลดีต่อเขาเหมือนกันนี่นา!”

ฮือ!

พอคำนี้ออกมา ไม่เพียงสีหน้าของหลี่เหวินป๋อจะดูไม่ค่อยดี ผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นก็โกลาหลเล็กน้อยด้วย!

คำพูดของเหอเจี้ยนกั๋วถึงจะสวยงาม แต่สิ่งที่ทำกลับเด็ดขาดเกินไป! ประโยคเดียวก็ลบล้างความดีความชอบทั้งหมดของหลิวฝูเซิง แถมยังจะย้ายตำแหน่งไล่ออกจากกองตำรวจสืบสวนคดีอาญาด้วย!

ต้องรู้ไว้ว่าครั้งก่อนที่เหอเจี้ยนกั๋วเอ่ยชื่อหลิวฝูเซิงเป็นการเฉพาะ เป็นการสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่! หรือว่านี่คือการต้องการบอกทุกคนผ่านเรื่องนี้ว่าเขาไม่ใช่คนหนุนหลังของหลิวฝูเซิงเลย?

“ท่านนายกเหอ เรื่องนี้…”

“ท่านผู้บัญชาการหลี่อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด ผมไม่ได้เล่นงานใครทั้งนั้น ส่วนตัวผมชื่นชมสหายหลิวฝูเซิงท่านนี้มาก! แต่ยังไงภาพรวมต้องมาก่อน เราจะเอาความชอบความชังส่วนตัวมากระทบภาพรวมไม่ได้!” เหอเจี้ยนกั๋วไม่ปล่อยให้หลี่เหวินป๋อพูดจบเลย แล้วสวมหมวกใบใหญ่ลงมาทันที!

……

บนดาดฟ้าของสำนักงานตำรวจประจำเมือง

ซุนไห่พูดกับหลิวฝูเซิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อาจารย์ ตอนนี้ผมถึงรู้ว่าที่อาจารย์ตีฮั่วเจิ้งหลงคือหุนหันเกินไปจริงๆ ไม่ได้มีไม้ตายอะไรเลย!”

“หือ? ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?” หลิวฝูเซิงถามอย่างยิ้มแย้ม

ซุนไห่ถอนหายใจ “อาจารย์ยังไม่รู้ใช่ไหมครับ? ในที่ประชุมของศาลาว่าการเมืองที่เพิ่งจบไป เหอเจี้ยนกั๋วตีตราเรื่องนี้ไปแล้ว! อาจารย์ไม่เพียงไม่ได้ความดีความชอบแม้แต่ครึ่งส่วน ถึงขั้นอยู่ในกองตำรวจสืบสวนคดีอาญาต่อไม่ได้ด้วย!”

หลิวฝูเซิงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “อยู่ในความคาดหมาย”

ซุนไห่ชะงัก “อาจารย์หมายความว่านี่ก็เป็นแผนของอาจารย์อีกเหรอ? อาจารย์เล่นจนความดีความชอบของตัวเองหายหมดเลยเนี่ยนะ?”

“ผมบอกไปแล้วว่าจะออกจากกองตำรวจสืบสวนคดีอาญา อีกอย่าง การย้ายคดีนี้จากที่แจ้งไปสู่ที่ลับ ก็ต้องมีเหตุผลด้วย” หลิวฝูเซิงมองท้องฟ้าที่ไกลออกไป แล้วพูดอย่างสงบ

ซุนไห่ยังคงไม่ค่อยเข้าใจ เขาขมวดคิ้วถาม “จุดประสงค์ของอาจารย์คืออะไรครับ?”

“จับผี”

หลิวฝูเซิงยกมุมปากแล้วพูด “ผมแข็งกร้าวเกินไปในคณะทำงานเฉพาะกิจ ผีจึงไม่กล้าโผล่หัวออกมาง่ายๆ มีแต่ผมไปแล้วเท่านั้น ผีตัวนี้ถึงจะลอยขึ้นเหนือน้ำอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย อีกอย่าง เรื่องนี้ก็เกินขอบเขตความสามารถของผมในตอนนี้ด้วย ผมต้องการสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างมั่นคง เพื่อรอผลการประลองเชิงกลยุทธ์ของเบื้องบน”