บทที่ 87 โครงสร้างอำนาจในมณฑล

บางเรื่องหลิวฝูเซิงกำหนดไม่ได้ อย่างเช่นโครงสร้างอำนาจในมณฑล

ระดับนั้นตอนนี้หลิวฝูเซิงแม้แต่จะแตะยังแตะไม่ถึง สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงการเป็นเสือดุที่นอนอยู่บนเนินร้าง ซ่อนเล็บซ่อนเขี้ยวไว้แล้วอดทน

“ใครจะคิดได้ว่าตำรวจตัวเล็กที่เพิ่งเข้าทำงาน กลับกวนกระดานหมากใหญ่ขนาดนี้ได้? ฉันลอยขึ้นลงในวงราชการมาหลายปีขนาดนี้ ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”

คนที่พูดคำนี้คือหลี่หงเหลียง

ส่วนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาก็คือหลิวฝูเซิงนั่นเอง

หลี่หงเหลียงตามหลิวฝูเซิงมาเล่นหมากอีกแล้ว หลิวฝูเซิงรู้ว่าการประลองเชิงกลยุทธ์ของชั้นบนมีคำตอบกลับมาแล้ว

“ผู้ว่าการมณฑลเฟิ่งเหลียวเปลี่ยนมาหลายคน แต่กรรมการประจำคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเฟิ่งเหลียวกลับเปลี่ยนแปลงน้อยมาก หวังพระพุทธเจ้า ลู่นักดื่มชา หูสามก๊ก และหลี่ผู้คลั่งหมาก ชื่อเหล่านี้ เธอเคยได้ยินไหม?” หลี่หงเหลียงดื่มชาไปพลาง ถามอย่างเนิบนาบ

ชื่อเหล่านี้หลิวฝูเซิงย่อมได้ยินมาจนดังกึกก้องหูทั้งนั้น!

แต่ตอนนี้ทำได้เพียงส่ายหน้าแล้วพูด “ถึงจะไม่เคยได้ยิน แต่ในเมื่อลุงหลี่เอ่ยขึ้นมา พวกเขาก็น่าจะเป็นบุคคลสำคัญทั้งนั้น ผมขอเดาอย่างกล้าหาญสักหน่อยว่า หลี่ผู้คลั่งหมากท่านนี้ หรือจะเป็นคุณลุงเองครับ?”

“ฉลาด ต่อให้เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ ก็แกล้งได้อย่างฉลาดมาก” หลี่หงเหลียงหัวเราะหึๆ

หลิวฝูเซิงพูด “ผมจะกล้าแกล้งทำเป็นไม่รู้ต่อหน้าลุงหลี่ได้ยังไง? เพียงแต่ไม่รู้ว่าลุงหลี่เล่าเรื่องเหล่านี้ให้ผมฟังเพื่ออะไร”

หลี่หงเหลียงมองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วพูด “ก็ได้ งั้นฉันยังไม่บอกว่าพวกเขาเป็นใครบ้าง จากของที่เธอได้มา คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน ผิวเผินแล้วพัวพันกับสองคนในนั้น คือลู่นักดื่มชาและหลี่ผู้คลั่งหมาก เหตุที่พัวพันถึงฉัน ก็เพราะผู้รับผิดชอบคดีนี้คือท่านผู้บัญชาการหลี่ของพวกเธอ”

หลิวฝูเซิงมีไหวพริบมาก เขารินชาให้หลี่หงเหลียงแก้วหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

หลี่หงเหลียงถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง “ฉันลงจากตำแหน่งแล้ว เดิมทีไม่อยากลุยน้ำขุ่นนี้ ถ้าไม่มีไอ้หนุ่มอย่างเธอ คดีนี้ป่านนี้ก็ปิดไปแล้ว”

หลิวฝูเซิงยิ้ม “พูดแบบนั้นไม่ได้นะครับ! ถ้าไม่มีผม ยฺหวีเสี่ยวเฉียงจะมามอบตัวเหรอ? ถึงตอนนั้นเกรงว่าท่านผู้บัญชาการหลี่จะถูกสอบสวนความรับผิดชอบ แล้วคุณลุงก็ต้องออกโรงเองด้วยไม่ใช่เหรอครับ?”

“ไอ้หนุ่มปากร้าย!”

หน้าแก่ๆ ของหลี่หงเหลียงแดงขึ้นเล็กน้อย คำนี้เป็นความจริง คดีไม่มีเบาะแส หลี่เหวินป๋อลูกชายเขาย่อมต้องถูกกดแน่นอน! แต่ไอ้หนุ่มหลิวฝูเซิงนี่ก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาตรงๆ นี่นา แล้วจะให้ฉันขายบุญคุณยังไงล่ะ?

ดื่มชาไปหนึ่งอึกอย่างหดหู่ หลี่หงเหลียงก็พูดต่อ “พูดง่ายๆ หลังฉันเกษียณ บางคนก็เริ่มมีความคิดกับลูกศิษย์และอดีตลูกน้องของฉัน ไม่ดึงไปเป็นพวกก็กดไว้… ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปกติ ยังไงธงใหญ่ที่ชื่อหลี่ผู้คลั่งหมากล้มแล้ว พื้นที่ของเขาก็สมควรถูกแบ่งกันไป…”

“ฮ่องเต้องค์ใหม่ ขุนนางชุดใหม่ครับ” หลิวฝูเซิงพูด

หลี่หงเหลียงพยักหน้า “ก็หลักการนี้แหละ เรื่องนี้ฉันมองเห็นชัด สิ่งเดียวที่ห่วงคือท่านผู้บัญชาการหลี่ของพวกเธอ เพียงแต่ดูเหมือนมีคนไม่อยากให้คนแก่อย่างฉันอยู่สงบ ยังอยากสร้างความยุ่งยากให้ท่านผู้บัญชาการหลี่ของพวกเธออีก คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานเป็นคดีที่หวังพระพุทธเจ้ามอบให้หลี่เหวินป๋อ แต่ผู้ต้องสงสัยในคดีนี้กลับเป็นสายของลู่นักดื่มชา นั่นก็แปลว่าคดีนี้พัวพันกับสามคน คือหวังพระพุทธเจ้า ลู่นักดื่มชา และฉัน”

ความสัมพันธ์ระหว่างขั้วอำนาจในวงราชการนั้นซับซ้อนราวใยแมงมุมที่ถักทอกันไว้ พันเส้นหมื่นสาย

แต่หากพิจารณาเฉพาะเรื่องเดียว เมื่อเรียบเรียงอย่างง่ายๆ แล้ว คนส่วนใหญ่ก็ฟังเข้าใจได้

หลี่หงเหลียงพูดต่อ “ปีที่แล้วหวังพระพุทธเจ้ากับลู่นักดื่มชาเคยปะทะกันครั้งหนึ่งในเหลียวหนาน สิ่งที่หวังพระพุทธเจ้าสนับสนุนคือห้างค้าปลีกขนาดใหญ่เครือข่ายทั่วประเทศแห่งหนึ่ง ส่วนอำนาจของลู่นักดื่มชาในเหลียวหนานก็คือกลุ่มบริษัทว่านหลง สงครามธุรกิจครั้งนั้นของทั้งสองฝ่าย ประชาชนธรรมดายังดูกันอย่างสนุกสนาน โปรโมชันลดราคาบินว่อนเต็มฟ้า การโหมประชาสัมพันธ์ก็ฝ่ายเธอร้องจบฝ่ายฉันขึ้นเวที ทั้งสองฝ่ายที่เข้าร่วมศึกต่างทุ่มทุนสุดตัวเพื่อยึดตลาดเหลียวหนานผืนนี้! ผิวเผินแล้วนี่คือการรบพุ่งยืดเยื้อระหว่างมังกรข้ามแม่น้ำกับงูเจ้าถิ่น แต่ในความเป็นจริงคือหวังพระพุทธเจ้ากับลู่นักดื่มชากำลังงัดข้อกันต่างหาก”

“เรื่องนี้ผมได้ยินมาบ้างครับ ได้ยินว่ากลุ่มบริษัทว่านหลงขาดทุนไปมากในศึกครั้งนั้น” หลิวฝูเซิงพูด

หลี่หงเหลียงพูด “ถูกต้อง ของที่เธอได้มาก็ยืนยันจุดนี้ มองออกได้ว่าในศึกครั้งนี้ กลุ่มบริษัทว่านหลงกลายเป็นเถ้ากระสุน พวกเขาเสียหายอย่างหนัก และเช่นเดียวกัน นี่ก็เป็นผลประโยชน์ของลู่นักดื่มชาและเหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีเหลียวหนานกับพวกด้วย พวกเขาล้วนถือหุ้นอยู่! กลุ่มบริษัทว่านหลงล้ม หุ้นของพวกเขาก็กลายเป็นกระดาษเปล่า”

หลิวฝูเซิงพยักหน้ายิ้ม “เพราะแบบนี้ พวกเขาถึงยอมให้ฮั่วฉี่เซิงวางแผนกลลวง อาศัยการฉ้อโกงระดมทุนมาเติมเลือดให้กลุ่มบริษัทว่านหลงเหรอครับ?”

หลี่หงเหลียงส่ายหน้า “สำหรับลู่นักดื่มชาแล้ว กลุ่มบริษัทว่านหลงล้ม เขาก็สนับสนุนอีกเจ้าหนึ่งขึ้นมาได้ เขาไม่เห็นค่าเงินแค่นี้ เป็นเหอเจี้ยนกั๋วต่างหากที่เสียดายเนื้อมันชิ้นนี้ และเป็นการช่วยตัวเองของฮั่วฉี่เซิง เขาปล่อยให้ตัวเองสูญเสียคุณค่าไม่ได้”

ลู่นักดื่มชา…

หลิวฝูเซิงพยักหน้าเบาๆ

หลี่หงเหลียงพูดต่อ “เรื่องนี้ลู่นักดื่มชาต้องเข้ามายุ่ง เพราะเขาเป็นคนอนุญาตโดยปริยาย เหอเจี้ยนกั๋วกับฮั่วฉี่เซิงเป็นคนสายเขา เบาะแสคร่าวๆ เรียบเรียงได้หมดแล้ว เธอมีอะไรจะพูดไหม?”

หลิวฝูเซิงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วถาม “ลู่นักดื่มชาแตะต้องไม่ได้เหรอครับ?”

หลี่หงเหลียงส่ายหน้า “หูสามก๊กเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย ยึดทางสายกลางที่สุด ฉันเกษียณแล้ว ตอนนี้ในมณฑลมีเพียงหวังพระพุทธเจ้ากับลู่นักดื่มชา ไม่มีใครอยากเห็นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใหญ่คนเดียว”

หลิวฝูเซิงไม่พูดอะไร ราวกับกำลังครุ่นคิด

หลี่หงเหลียงพูด “ฉันรู้ว่าไอ้หนุ่มอย่างเธอคิดอะไรอยู่ แต่การรุกฆาตไม่มีผลดีต่อภาพรวมเลย มีไปมีมาถึงจะเป็นการประลอง การบดขยี้ฝ่ายเดียวจะทำให้มีคนคว่ำกระดาน”

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้าถาม “แล้วผลของการประลองตอนนี้คืออะไรครับ?”

หลี่หงเหลียงตอบ “การแสดงออกของหูสามก๊กคราวนี้เกินคาดไปหน่อย เขาแสดงจุดยืนชัดเจนว่ายืนอยู่ข้างเดียวกับหวังพระพุทธเจ้าและอดีตลูกน้องของฉัน ลู่นักดื่มชาขว้างหนูแต่กลัวโดนภาชนะ จึงตัดความสัมพันธ์ทิ้ง นั่นก็แปลว่าในเมืองเหลียวหนานเหลือเพียงการประลองระหว่างท่านผู้บัญชาการหลี่ของพวกเธอกับเหอเจี้ยนกั๋ว ชั้นบนไม่มีใครเข้ามาแทรกแซง”

พูดถึงตรงนี้ หลี่หงเหลียงก็หัวเราะขึ้นมา “เพราะฉะนั้น ไอ้หนุ่มอย่างเธอตอนนี้ก็กลายเป็นกุญแจสำคัญแล้ว”

หลิวฝูเซิงแกล้งทำท่าจนใจ แล้วพูด “น่าเสียดายที่วันนี้ในสำนักงานมีข่าวมาว่าพรุ่งนี้ผมมีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ได้อยู่ในคณะทำงานเฉพาะกิจแล้ว”

“นี่ไม่ตรงใจเธอพอดีหรือไง?” หลี่หงเหลียงหัวเราะลั่น “ฉันรู้ว่าไอ้หนุ่มอย่างเธอคำนวณอะไรอยู่! เหอเจี้ยนกั๋วอยู่ในตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีเหลียวหนานมาเก้าปี นายกเทศมนตรีและเลขาธิการพรรคหลายสมัยยังสั่นคลอนเขาไม่ได้! เธอไอ้ลื่นไหลนี่ จะไปแข็งชนแข็งกับเขาตรงๆ ได้ยังไง? นี่มันการถอยเพื่อรุกชัดๆ!”

หลิวฝูเซิงหัวเราะเฮะๆ หลี่ผู้คลั่งหมากชื่อเสียงไม่เกินจริงจริงๆ หลายเรื่องหนีสายตาของเขาไม่พ้นเลย!

“ยังมีอีกคนหนึ่งที่จำเป็นต้องดึงมาเป็นพวกให้ได้ครับ” หลิวฝูเซิงพูด

หลี่หงเหลียงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้า “คนที่เธอพูดถึงน่าจะเป็นอู๋จื้อหมิง เลขาธิการพรรคประจำสำนักงานตำรวจประจำเมือง”

หลิวฝูเซิงพูด “ลุงหลี่ตาปัญญาดั่งคบเพลิงจริงๆ ครับ! ถึงหมากจะเล่นห่วย แต่การมองเรื่องราวยังแม่นยำราวเทพเลยนะครับ!”

“แน่นอนสิ… เดี๋ยวก่อน! ไอ้หนุ่มปากร้าย เธอว่าใครเล่นหมากห่วยนะ? มาๆๆ วันนี้คนแก่อย่างฉันจะให้เธอได้เห็นสักหน่อยว่าอะไรคือฆ่าทั่วเฟิ่งเหลียวไร้คู่ต่อสู้!” หลี่หงเหลียงพองหนวดถลึงตาพูด

……

วันรุ่งขึ้น ตอนที่หลิวฝูเซิงเดินเข้าห้องทำงานกองสอง สายตาของทุกคนล้วนแปลกไปเล็กน้อย

“มองผมแบบนี้ทำไมครับ?” หลิวฝูเซิงถามอย่างยิ้มแย้ม

จ้าวเยี่ยนชิวลังเลไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูด “หลิวน้อย นายยังไม่ได้รับแจ้งเหรอ? นาย นายถูกย้ายไปกองตำรวจจราจรแล้ว…”

พูดพลาง ขอบตาของจ้าวเยี่ยนชิวก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย

สีหน้าของเพื่อนร่วมงานหลายคนล้วนหม่นหมอง ถึงหลิวฝูเซิงจะทำอะไรเอิกเกริกมาตลอด แต่เขามีฝีมือจริง ไม่ว่าจะการล็อกเป้ากลุ่มบริษัทว่านหลงในตอนแรก หรือการเกลี้ยกล่อมให้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงมามอบตัว เรื่องเหล่านี้ล้วนทำให้พวกเขาชื่นชมจากใจจริง

ในเวลานี้เอง ประตูห้องทำงานหัวหน้ากองก็เปิดออก ต่งขุยเดินออกมาจากข้างใน แล้วมองไปที่หลิวฝูเซิงพูด “แกเข้ามา! ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก!”