บทที่ 89 วิถีอันชอบธรรมของโลกมนุษย์

ทำสนิท? ใบขับขี่?

จางเหวินเหวินชะงัก แล้วกัดฟันพูด “หลิวฝูเซิง! นายอย่ามาแกล้งโง่! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้เหรอ? ตอนนี้นายก็แค่ตำรวจจราจรกระจอก จะมาเก่งอะไรกับฉัน!”

หลิวฝูเซิงเขียนใบสั่งไปอย่างไม่รีบร้อน แล้วพูด “การปฏิเสธไม่แสดงใบขับขี่ ถือเป็นการขับขี่โดยไม่มีใบอนุญาตและขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ได้ หากมีพฤติการณ์ร้ายแรงสามารถควบคุมตัวได้ ดังนั้นคุณเตรียมจะขัดขืนการปฏิบัติหน้าที่เหรอ?”

“นาย…”

“เหวินเหวิน! ให้ใบขับขี่เขาไป! ก็แค่ค่าปรับไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เขาก็มีอำนาจแค่นี้แหละ!” จู่ๆ จางเจิ้งถิงก็หัวเราะเย็นพูด

จางเหวินเหวินกลอกตา แล้วคิดได้เช่นกัน เธอหยิบใบขับขี่ออกมาโยนใส่มือหลิวฝูเซิงทันที จากนั้นก็เปิดประตูลงจากรถ แล้วเบ้ปาก “ฮึ่ม! ตำรวจจราจรกระจอก! สองร้อยพอไหม? ไม่พอ นายเขียนเพิ่มอีกหลายใบก็ได้! พ่อฉันแค่โทรไปที่กองตำรวจจราจรสายเดียว นายเขียนกี่ใบมันก็เป็นกระดาษเปล่าทั้งนั้น! จ่ายสักสตางค์เดียวก็ถือว่าฉันแพ้!”

หลิวฝูเซิงยังคงยิ้มอยู่ เขาเทียบใบขับขี่และเขียนใบสั่งอย่างตั้งใจมาก

จางเหวินเหวินราวกับต่อยหมัดลงบนสำลี เธอพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “หลิวฝูเซิง นายหูหนวกหรือไง? นายไม่ใช่คนหยิ่งผยองหรอกเหรอ? ตอนนี้ทำไมพูดสักคำก็ไม่กล้าแล้ว! มาสิ นายไม่ใช่อยากตีฉันหรอกเหรอ? ตอนนี้ลองแตะตัวฉันสักทีสิ! ไอ้ขยะ! ไอ้บ้านนอกคอกนา! ตำรวจจราจรกระจอก!”

หลิวฝูเซิงหยุดปากกา เงยหน้ามองจางเหวินเหวิน “กรุณาสำรวมตัว อย่าใช้คำพูดหยามเจ้าหน้าที่ของรัฐ”

ตอนนี้จางเจิ้งถิงลงจากรถแล้วเช่นกัน พอได้ยินก็หัวเราะเย็นหนึ่งครั้ง “ก็แค่ตำรวจจราจรตัวเล็ก ยังจะเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐอีกเหรอ? แกไม่ใช่อะไรทั้งนั้น!”

จางเหวินเหวินยิ่งหยิ่งผยอง เธอใช้นิ้วจิ้มไปที่อกหลิวฝูเซิงตรงๆ แล้วพูด “ฉันหยามนายนี่แหละ ฉันด่านายนี่แหละ! นายจะทำอะไรฉันได้! นายก็แค่ตำรวจจราจรกระจอก! นายแม่งมีกุญแจมือไหม? มาจับฉันสิ!”

หลิวฝูเซิงยกมือทั้งสองขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม แล้วพูด “เตือนครั้งที่หนึ่ง อย่าใช้ถ้อยคำหยามหมิ่นและอย่าทำร้ายร่างกายเจ้าพนักงานผู้บังคับใช้กฎหมาย”

จางเหวินเหวินหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆ! หลิวฝูเซิง ดูท่านายจะถูกจัดการจนเรียบร้อยไปแล้วจริงๆ! รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก นายเป็นหมาให้ครอบครัวฉันยังจะดีกว่า! ตอนนี้เสียใจแล้วใช่ไหม?”

“เตือนครั้งที่สอง” หลิวฝูเซิงถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วพูดอย่างเรียบเฉย

จางเหวินเหวินไม่ยอมปล่อย “เตือนบ้าอะไร! นายแม่งพูดให้ใครฟัง! วันนี้ฉันมาตีหมาตกน้ำอย่างนายนี่แหละ! นายจะทำอะไรได้!”

“เตือนครั้งที่สาม”

“แม่ง! ฟังที่ฉันพูดไม่เข้าใจใช่ไหม!” จางเหวินเหวินโกรธจัด ยกมือขึ้นจะตีหลิวฝูเซิง!

แต่การเคลื่อนไหวของหลิวฝูเซิงเร็วกว่าเธอมาก ยังไม่ทันที่ฝ่ามือของเธอจะลงมา มือของหลิวฝูเซิงก็ตบเข้าที่หน้าอันหยิ่งผยองของเธอไปแล้ว!

เพียะ!

ฝ่ามือนี้ตบจนจางเหวินเหวินหมุนไปครึ่งรอบอยู่กับที่!

วินาทีถัดมา หลิวฝูเซิงคว้าข้อมือเธอ แล้วกดหัวเธอลงบนฝากระโปรงรถทันที!

เสียงโครมดังขึ้น!

จางเหวินเหวินเกือบถูกกระแทกจนสลบ ตรงหน้าเต็มไปด้วยดาวกระจาย!

จางเจิ้งถิงเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราดทันที “ไอ้ชั่ว แม้แต่ลูกสาวฉันแกยังกล้าตี! แม่งแกนี่…”

โครม!

หลิวฝูเซิงมือหนึ่งกดจางเหวินเหวินไว้ อีกมือหนึ่งคว้าผมของจางเจิ้งถิง แล้วกดหัวเขาลงบนฝากระโปรงรถอย่างแรงเช่นกัน!

จางเจิ้งถิงทนได้มากกว่าลูกสาวหน่อย เขานอนคว่ำอยู่บนฝากระโปรงเครื่องยนต์ แล้วกัดฟันคำราม “หลิวฝูเซิง! แม่งแกหาที่ตาย! ฉันแค่โทรไปกองตำรวจจราจรสายเดียว ไม่เพียงถอดหนังชุดนี้ของแกได้ ยังจะทำให้แกติดคุกด้วย!”

ส่วนจางเหวินเหวินก็ตะโกนเสียงลั่น “ใครก็ได้มาเร็ว! ตำรวจตีคน!”

ที่นี่เป็นสี่แยกที่ค่อนข้างจอแจ พอสามคนก่อเรื่องกันขนาดนี้ ก็มีคนมามุงดูไม่น้อยทันที ถึงขั้นมีคนจอดรถลงมาดูด้วย

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ในพุ่มไม้ที่ไกลออกไปก็มีคนหลายคนวิ่งออกมาอย่างรีบร้อน หนึ่งในนั้นยังแบกกล้องถ่ายวิดีโอมาด้วย!

พอเห็นกล้อง จางเจิ้งถิงก็มึนงงไปทันที!

ที่นี่ทำไมถึงมีกล้องถ่ายวิดีโอ? นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

แต่หลิวฝูเซิงกลับดูเหมือนรู้เรื่องกล้องมาก่อนแล้ว เขายิ้มพูดกับคนที่นำหน้ามา “พวกคุณเป็นเพื่อนของซุนไห่ใช่ไหมครับ? เรื่องเมื่อกี้ ถ่ายไว้หมดแล้วหรือยัง?”

คนที่นำหน้ามาพยักหน้ายิ้ม “ครับ! เดิมทีพวกเราตั้งใจจะถ่ายภาพการทำงานประจำวันของคุณตำรวจหลิวสักหน่อย แต่ไม่คิดว่าจะถ่ายเรื่องพวกนี้ไว้ได้… คุณตำรวจหลิววางใจได้ พวกเราเป็นพยานให้คุณได้ทั้งหมด คุณไม่ได้บังคับใช้กฎหมายโดยผิดระเบียบ! อีกทั้งภาพแบบนี้ก็เป็นสิ่งที่สถานีโทรทัศน์เราต้องการด้วย มีพลังสะเทือนใจและน่าเชื่อถือมากกว่า!”

จางเจิ้งถิงฟังเข้าใจแล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของสถานีโทรทัศน์!

หากภาพเมื่อกี้ถูกออกอากาศทางโทรทัศน์ อนาคตของเขาก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง!

“พวกคุณรีบลบวิดีโอทิ้งเดี๋ยวนี้! รู้ไหมว่าผมเป็นใค… อึก!”

จางเจิ้งถิงกำลังจะพูดสถานะของตัวเองออกมา หลิวฝูเซิงก็ออกแรงที่มือ กดปากหมอนี่ลงบนฝากระโปรงรถทันที!

โปรดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์เห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ “เฮอะๆ! หมอนี่หยิ่งผยองไม่เบานะ? ขนาดสื่อยังกล้าข่มขู่? รีบถ่ายภาพโคลสอัพเขาเลย ให้ผู้ชมทั้งเมืองได้ดูกันว่าเขาเป็นใครกันแน่!”

ตอนนี้จางเจิ้งถิงแทบจะโกรธจนบ้า เมื่อก่อนเวลาเขาไปสถานีโทรทัศน์ แม้แต่ผู้อำนวยการสถานียังต้องมารินชารินน้ำปรนนิบัติด้วยตัวเอง ตอนนี้ไอ้พวกนี้กลับกล้าถ่ายภาพโคลสอัพฉันเหรอ? เขาด่าในใจอย่างบ้าคลั่งไปพลาง ใช้มือตบจางเหวินเหวินอย่างแรงไปพลาง

จนถึงตอนนี้ จางเหวินเหวินถึงตั้งสติได้ในที่สุด เธอตะโกนเสียงลั่นขึ้นมา “พ่อฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง! พวกแกไม่อยากทำงานกันแล้วใช่ไหม!”

ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง… หัวหน้าฝ่ายเหรอ!

สีหน้าของโปรดิวเซอร์สถานีโทรทัศน์เปลี่ยนไปทันที!

ผู้ใหญ่ระดับนี้เขาสร้างศัตรูด้วยไม่ได้เด็ดขาด!

แต่ในเวลานี้เอง ที่ไม่ไกลนักก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ในนั้นมีทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว

“หลิวฝูเซิง! เขาคือหลิวฝูเซิง คุณตำรวจหลิว! ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง!” ชายชราที่นำหน้ามาตะโกนอย่างตื่นเต้น

คนอื่นๆ ก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นทันที พรึบเดียวก็ล้อมหลิวฝูเซิงและพวกไว้!

“คุณตำรวจหลิว! คุณเป็นตำรวจที่ดีจริงๆ! ขอบคุณที่พูดแทนพวกเราด้วยความเป็นธรรม!”

“ใช่ครับคุณตำรวจหลิว ได้ยินว่าเพื่อระบายความแค้นให้พวกเรา คุณถึงกับเสียงานไปเลย!”

“คุณตำรวจหลิว ที่กลุ่มบริษัทว่านหลง คุณกดหัวฮั่วเจิ้งหลงให้โขกหัวขอโทษผู้เสียหายอย่างพวกเรา! เรื่องนี้จริงไหมครับ? พอได้ยินข่าวนี้ ผมร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย! ในโลกนี้มีตำรวจที่ดีอย่างคุณอยู่จริงๆ คอยเป็นที่พึ่งให้ประชาชนที่ถูกหลอกอย่างพวกเรา!”

……

ทุกคนล้อมรอบหลิวฝูเซิง พูดกันเซ็งแซ่ไปหมด

ไม่ว่าจะคนที่มามุงดู หรือสองพ่อลูกจางเจิ้งถิง ในที่สุดก็ฟังเข้าใจเช่นกัน

คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้เสียหายจากคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน พวกเขารู้เรื่องที่หลิวฝูเซิงกดหัวฮั่วเจิ้งหลงให้ขอโทษที่กลุ่มบริษัทว่านหลงแล้ว! ยังรู้อีกว่าหลิวฝูเซิงต้องเสียงานตำรวจสืบสวนคดีอาญาเพราะระบายความแค้นให้พวกเขา จนถูกกีดกันไปเป็นตำรวจจราจร!

ประชาชนไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย แต่มีอำนาจที่จะปรบมือ โห่ร้อง และส่งเสียงสนับสนุนวีรบุรุษที่พวกเขาสำนึกบุญคุณ!

หลิวฝูเซิงในตอนนี้ย่อมเป็นวีรบุรุษในใจของพวกเขาทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย! ขอแค่กล้าออกหน้าเพื่อประชาชน กล้าต่อกรกับอำนาจอันแข็งแกร่งเพื่อประชาชน คนคนนั้นก็คือวีรบุรุษ!

เสียงสรรเสริญ เสียงปรบมือ… ทุกเสียงดังขึ้นสลับกันไปมารอบข้าง ทุกคนน้ำตาคลอเบ้า!

ถึงเรื่องการตีฮั่วเจิ้งหลงจะเป็นสิ่งที่หลิวฝูเซิงจงใจปล่อยออกไปเพื่อสร้างชื่อเสียงบารมีและการสนับสนุนจากมวลชน แต่ในเวลานี้ ในใจของเขากลับตื้นตันเช่นกัน ขอบตาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย

การเป็นข้าราชการเป็นเพียงเพื่อกุมอำนาจไว้ในมือ กำจัดคนที่ไม่ใช่พวก และกอบโกยเข้ากระเป๋าตัวเองเท่านั้นหรือ?

อย่างน้อยหลิวฝูเซิงไม่ได้คิดแบบนั้น! ในใจของเขา ดวงตาที่น้ำตาคลอเบ้าคู่แล้วคู่เล่าตรงหน้า และเสียงโห่ร้องจากก้นบึ้งหัวใจเหล่านี้ ต่างหากคือวิถีแห่งการเป็นข้าราชการที่แท้จริง คือวิถีอันชอบธรรมของโลกมนุษย์!