บทที่ 90 ผมพูดเอง

ประชาชนที่กระตือรือร้นมากมายขนาดนี้หลั่งไหลเข้ามา ทำเอาสองพ่อลูกจางเจิ้งถิงกับจางเหวินเหวินตะลึงงันไปหมด!

จางเหวินเหวินตกใจจนสั่นสะท้าน ไม่กล้าตะโกนโวยวายอีก ส่วนใบหน้าของจางเจิ้งถิงก็ไม่เหลือเลือดฝาดเช่นกัน พวกเขารู้ดีว่าเรื่องวันนี้บานปลายไปใหญ่แล้ว!

ประชาชนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้เสียหายจากคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน และเป็นคนที่หลิวฝูเซิงให้ซุนไห่ไปตามมา

ทำความดีแล้วไม่ทิ้งชื่อไว้ ไม่ใช่สไตล์ของหลิวฝูเซิง การที่เขาตีฮั่วเจิ้งหลงที่กลุ่มบริษัทว่านหลงไม่ใช่ความหุนหัน ตอนนั้นเขาคำนวณเรื่องการเก็บสะสมชื่อเสียงบารมีจากประชาชนไว้แล้ว

สิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงบารมีนี้ มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่กลับเป็นอาวุธคมที่ทำให้คนตัวเล็กมีคุณสมบัติพอจะต่อกรกับบุคคลสำคัญ ชื่อเสียงบารมีแบบนี้ต่างจากความมีชื่อของดาราภาพยนตร์ มันคือภาพลักษณ์ด้านบวก เป็นกายทองที่ประชาชนมอบให้!

หลิวฝูเซิงมีการวางแผนที่ชัดเจนสำหรับเส้นทางของตัวเองต่อจากนี้

การที่เขาทำอะไรอย่างเอิกเกริกตั้งแต่แรกเข้าสถานีตำรวจ ก็เพราะวงราชการคือป่าดงดิบ หากคุณเริ่มต้นด้วยการเก็บตัวเงียบและไม่มีคนหนุนหลัง ไม่ว่าจะการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนหรือโอกาสสร้างความดีความชอบ ก็ไม่มีทางตกมาถึงคุณเด็ดขาด

ต่อไปเมื่อตำแหน่งของเขาสูงขึ้นทีละน้อย ระดับที่เขาต้องสัมผัสก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถึงตอนนั้นการทำตัวเอิกเกริกโดยไม่มีคนหนุนหลังก็จะถูกมองทะลุได้ง่ายมาก งั้นต่อจากนี้ เขาก็ต้องพึ่งกายทองแห่งชื่อเสียงบารมีแล้ว!

ตอนนี้ประชาชนต่างมองมาทางนี้กันหมด

“คุณตำรวจหลิวกำลังบังคับใช้กฎหมายเหรอ? สองคนนี้ก็เป็นนักต้มตุ๋นด้วยเหรอ?”

“อะไรนะ? พวกเขาก็เป็นคนโกงเงินพวกเราด้วยเหรอ? ซ้อมพวกมัน!”

……

คนหลายสิบถึงร้อยคนโกรธขึ้นมาพร้อมกัน สองพ่อลูกจางเจิ้งถิงตกใจจนขาอ่อนไปทันที!

ยังดีที่หลิวฝูเซิงห้ามประชาชนที่โกรธเกรี้ยวไว้ทัน “ทุกท่านอย่าเข้าใจผิดครับ พวกเขาไม่ใช่ผู้กระทำผิดฉ้อโกง เพียงแต่จอดรถผิดกฎและทำร้ายเจ้าพนักงานผู้บังคับใช้กฎหมาย ผมจึงควบคุมตัวพวกเขาไว้”

“ทำร้ายเจ้าพนักงานผู้บังคับใช้กฎหมายเหรอ? นั่นก็คือทำร้ายคุณตำรวจหลิวไงล่ะ!”

“คุณตำรวจหลิวคนดีขนาดนี้ ยังถูกรังแกอีกเหรอ? ซ้อมพวกมัน!”

……

มีประชาชนที่ตื่นเต้นหลายคนถลกแขนเสื้อจะเข้าไปชกทันที

ในเวลานี้ กำลังเสริมจากกองตำรวจจราจรก็มาถึง ไม่มาไม่ได้แล้ว การจราจรตรงนี้เป็นอัมพาตไปหมด!

นอกจากตำรวจจราจร ตำรวจสายตรวจและตำรวจจากสถานีตำรวจย่อยใกล้เคียงก็ทยอยมาถึงเช่นกัน วุ่นวายไปหมด ทำให้สองพ่อลูกจางเจิ้งถิงรอดพ้นจากการถูกไฟโทสะของมวลชนกลืนหายไป

โปรดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์กลัวอยู่บ้าง เขาพูดกับหลิวฝูเซิงเบาๆ “คุณตำรวจหลิว… คุณว่าวิดีโอนี้ยังต้องเก็บไว้ไหมครับ? ยังไงท่านนั้นก็เป็นผู้ใหญ่ระดับเมือง…”

“คุณจะลบวิดีโอเหรอ?” หลิวฝูเซิงมองโปรดิวเซอร์ด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม

โปรดิวเซอร์ยิ้มแห้ง “คุณตำรวจหลิว คุณเห็นใจพวกเราหน่อย พวกเราก็แค่กุ้งฝอยในสถานีโทรทัศน์…”

“พูดอะไรของคุณ! คลิปเมื่อกี้ ห้ามใครลบทั้งนั้น!” ยังไม่ทันให้หลิวฝูเซิงพูด จู่ๆ ซุนไห่ที่สวมชุดนอกเครื่องแบบก็เดินเข้ามา

ซุนไห่ขยิบตาให้หลิวฝูเซิง “อาจารย์ เรื่องนี้อาจารย์ไม่ต้องยุ่งครับ! ยกให้ผม!”

พูดจบเขาก็ดึงโปรดิวเซอร์ไปข้างๆ “เพื่อน วิดีโอนี้แกยังกล้าลบ ไม่อยากได้งานแล้วเหรอ?”

“พี่ซุน! พี่ไม่ได้ยินเหรอ? ท่านนั้นเป็นคนของฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง แถมยังเป็นหัวหน้าฝ่ายด้วย! ถ้าผมไม่ลบสิ ถึงจะเรียกว่าไม่อยากได้งานจริงๆ!” โปรดิวเซอร์พูดด้วยสีหน้าขื่นขม

ซุนไห่หัวเราะเย็น “ฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองเป็นอะไร? รู้ไหมว่าการถ่ายทำครั้งนี้ ใครเป็นคนจัดการ?”

“ใครล่ะ?”

“ท่านผู้บัญชาการหลี่ของสำนักงานตำรวจประจำเมืองเราไงล่ะ!”

ซุนไห่ลดเสียงลง แล้วพูดอย่างลึกลับ “อาจารย์หลิวฝูเซิงของผมเป็นวีรบุรุษคนสำคัญของสำนักงานตำรวจประจำเมืองเรา! เป็นหลานชายแท้ๆ ของท่านผู้บัญชาการหลี่! รองหัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง อย่างมากก็แค่ระดับผู้อำนวยการกองเต็มขั้น! ท่านผู้บัญชาการหลี่ของเรานี่เป็นถึงระดับรองกรมนะ! ใครใหญ่ใครเล็ก แกคำนวณไม่ออกเหรอ?”

โปรดิวเซอร์ฟังอย่างอื่นไม่เข้าใจ แต่คำว่า "หลานชายแท้ๆ" สามคำนี้ฟังเข้าใจแน่นอน “เขาเป็นของผู้บัญชาการของพวกคุณจริงๆ เหรอ…”

“ฉันจะโกหกแกทำไม? เรารู้จักกันมาหลายปีขนาดนี้ แกเคยเห็นฉันเรียกใครว่าอาจารย์ไหม? ฉันจะเรียกเขาว่าอาจารย์ทำไม? เชื่อฉัน เรื่องนี้ถ้าทำได้ดี ต่อไปแกจะเดินฉลุยได้ทั่วเมืองเราเลย!” ซุนไห่ตบอก พูดอย่างหน้าไม่แดงใจไม่เต้น

พอมีคำเหล่านี้ ความกล้าของโปรดิวเซอร์ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที เขาพยักหน้าพูด “การรายงานความจริง คือจรรยาบรรณที่คนสื่ออย่างผมต้องมี!”

“นั่นแหละถูกต้อง!” ซุนไห่หัวเราะเฮะๆ

……

ในเวลาเดียวกัน สองพ่อลูกจางเจิ้งถิงก็ถูกคนของกองตำรวจจราจร "ช่วยเหลือ" ออกมาแล้ว

“หลิวน้อย ตกลงเกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้าหมวดที่รับผิดชอบพื้นที่นี้ถาม

ยังไม่ทันให้หลิวฝูเซิงพูด จางเหวินเหวินก็ตะโกน “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? เขาทำร้ายฉันกับพ่อฉันโดยไม่มีเหตุ! พวกคุณรีบจับเขาเดี๋ยวนี้! พ่อฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง!”

หัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองเหรอ?

สีหน้าของหัวหน้าหมวดตำรวจจราจรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองไปที่จางเจิ้งถิง

จางเจิ้งถิงหน้าบึ้งแล้วพยักหน้า “ผมคือจางเจิ้งถิง ท่านเฉียวหัวหน้ากองบังคับการของพวกคุณมาหรือยัง?”

เห็นจางเจิ้งถิงเอ่ยชื่อแซ่ของหัวหน้ากองบังคับการของพวกเขาตรงๆ หลังของหัวหน้าหมวดคนนี้ก็โค้งลงเล็กน้อยทันที บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ท่านเฉียวของเรายังไม่มาครับ ท่านหัวหน้าจางขออภัยด้วย เรื่องวันนี้อาจจะเป็นความเข้าใจผิด…”

พอได้ยินคำนี้ บนใบหน้าของจางเจิ้งถิงก็ปรากฏสีหน้าได้ใจขึ้นมาทันที

จางเหวินเหวินหยิ่งผยองขึ้นมาอีกครั้ง เธอชี้ไปที่หลิวฝูเซิงแล้วด่า “ตำรวจจราจรกระจอก! เมื่อกี้นายไม่ใช่เก่งมากหรือไง? ไม่ใช่จะออกใบสั่งหรือไง? ออกสิ! มาตีฉันสิ! ไม่กล้าพูดแล้วเหรอ? วันนี้ฉันจะทำให้นายตกงาน! กลับไปอยู่บ้านนอกซะ!”

หลิวฝูเซิงขี้เกียจสนใจเธอ เขาหันไปมองหัวหน้าหมวดแล้วพูด “ผมแค่ทำตามกฎหมายครับ เรื่องราวทั้งหมดเมื่อกี้ นักข่าวจากสถานีโทรทัศน์บันทึกวิดีโอไว้แล้ว”

นักข่าว? บันทึกวิดีโอ? หัวหน้าหมวดชะงัก

แต่จางเจิ้งถิงกลับหัวเราะเย็น “หลิวฝูเซิง! ฉันบอกมาตลอดว่าแกยังหนุ่มเกินไป! แกคิดจริงๆ เหรอว่าวิดีโอพวกนี้จะออกอากาศได้? แก มานี่!”

จางเจิ้งถิงโบกมือเรียกโปรดิวเซอร์ของสถานีโทรทัศน์

โปรดิวเซอร์เดินเข้ามาทันที แต่กลับให้ช่างภาพในทีมตามมาด้วย

จางเจิ้งถิงมองกล้องแล้วขมวดคิ้ว จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณควรรู้ว่าผมเป็นใคร วิดีโอเมื่อกี้เกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัวของผม ผมหวังว่าคุณจะลบมันทิ้ง”

เขาเดิมทีคิดว่าขอแค่เผยสถานะของตัวเองออกมา คนของสถานีโทรทัศน์ก็ต้องไม่กล้าปริปากแม้แต่ตด แล้วลบวิดีโออย่างว่าง่ายตรงนั้น

แต่ไม่คิดเลยว่าโปรดิวเซอร์คนนี้จะเชิดคอขึ้น แล้วพูดอย่างสง่าผ่าเผยด้วยคุณธรรม “ขออภัยครับ ผมมีจรรยาบรรณของคนสื่อ! ผมรายงานเฉพาะความจริง สิ่งที่คุณพูด ผมทำไม่ได้ครับ!”

อะไรนะ? สีหน้าของจางเจิ้งถิงแข็งค้าง

จางเหวินเหวินถลึงตาพูด “คุณรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร? คุณกล้าไม่ฟังคำพ่อฉันเหรอ?”

โปรดิวเซอร์ก็เป็นคนลิ้นพิษเหมือนกัน เขาสวนกลับตรงนั้นทันที “เขาเป็นพ่อคุณ ผมไม่ใช่พ่อคุณสักหน่อย!”

“คุณ!” จางเหวินเหวินถูกสวนจนหน้าเขียวไปเลย

จางเจิ้งถิงกลอกตา แล้วหันไปมองหัวหน้าหมวดตำรวจจราจรด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วพูด “คนของสถานีโทรทัศน์ไม่ให้ความร่วมมือ ฝ่ายตำรวจของพวกคุณน่าจะมีอำนาจบังคับใช้กฎหมายใช่ไหม?”

หัวหน้าหมวดลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า จากนั้นก็ส่งสายตาให้ตำรวจจราจรใต้บังคับบัญชา “ยึดอุปกรณ์บันทึกภาพไว้ชั่วคราว! พาทุกคนกลับไปสอบสวนที่กอง!”

พอดีกับตอนที่ตำรวจจราจรกำลังจะปฏิบัติตามคำสั่ง จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันจะดูซิว่าใครกล้า”

สีหน้าของหัวหน้าหมวดเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วพูด “หลิวฝูเซิง คุณอย่าก่อกวน ผมเป็นผู้บังคับบัญชาของคุณนะ!”

จางเจิ้งถิงก็หัวเราะเย็น “หลิวฝูเซิง! แกอย่าต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์อีกเลย ตอนนี้ถ้าแกกล้าลงมือ ก็จะไม่ใช่แค่เรื่องตกงานหรือถอดเครื่องแบบตำรวจแล้ว!”

เมื่อเผชิญหน้ากับสองพ่อลูกจางเจิ้งถิงที่หยิ่งผยอง และเพื่อนร่วมงานตำรวจจราจรอีกหลายคน หลิวฝูเซิงยังคงส่ายหน้าแล้วพูด “วิดีโอนี้คือพยานหลักฐานการกระทำผิดกฎหมาย ผมจะดูซิว่าใครกล้าลบ”

จางเจิ้งถิงพูดอย่างเหยียดหยาม “แกบอกว่าเป็นพยานหลักฐานก็เป็นพยานหลักฐานเหรอ?”

“ครับ ผมพูดเอง” หลิวฝูเซิงยกมุมปาก

“พวกเราก็พูดด้วย!”

เสียงพูดของหลิวฝูเซิงเพิ่งจบลง ประชาชนกว่าร้อยคนรอบข้างก็เปล่งเสียงคำรามออกมาพร้อมกันกะทันหัน!

เสียงคำรามที่ดังจนหูจะหนวก ทำเอาหนังหัวของสองพ่อลูกจางเจิ้งถิงชาไปหมด…