บทที่ 91 ดูโทรทัศน์

เสียงเดียวกันที่เปล่งออกมาจากปากของคนกว่าร้อยคน พลังสะเทือนของมันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ประชาชนรอบข้างเห็นกันหมด พวกเขาเองล้วนเป็นผู้เสียหายจากคดีฉ้อโกง ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะแจ้งความหรือเดินขบวนยื่นคำร้อง ก็ล้วนถูกทำแบบขอไปที มีเพียงตำรวจที่ชื่อหลิวฝูเซิงคนนี้ หลังจากได้เป็นรองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ ก็สร้างผลงานน่าทึ่งครั้งแล้วครั้งเล่า ผลักดันความคืบหน้าของการคลี่คลายคดีอย่างรวดเร็ว!

เขาไม่เพียงทำให้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงผู้ต้องหาหลักมามอบตัว แต่ยังตีฮั่วเจิ้งหลงต่อหน้า ระบายความแค้นให้ผู้เสียหายทุกคน!

ตำรวจแบบนี้ ไม่ควรค่าแก่การปกป้อง ไม่ควรค่าแก่การสนับสนุนของพวกเขาหรือไง!

“หัวหน้าฝ่ายจัดตั้งบุคลากรก็เหยียบย่ำกฎหมายได้ ละเมิดกฎหมายอย่างเปิดเผยได้งั้นเหรอ?”

“สหายตำรวจ! บนกำแพงสถานีตำรวจของพวกคุณเขียนว่ารับใช้ประชาชน ไม่ใช่รับใช้ข้าราชการนะ!”

“ไม่มีอำนาจไม่มีอิทธิพลก็สมควรถูกรังแก มีอำนาจมีอิทธิพลก็ทำอะไรตามใจได้งั้นเหรอ? พวกเรา ไม่ยอม!”

“ไม่ยอม!”

……

คนรอบข้างยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ พอได้ยินสถานการณ์เมื่อครู่ ประชาชนก็ยิ่งเข้าร่วมการประท้วงมากขึ้น!

สี่แยกทั้งหมดเป็นอัมพาตไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว รถจอดอยู่กลางถนน คนบนรถลงมาดู จากนั้นส่วนใหญ่ก็เข้าร่วมขบวนประท้วง บางคนถึงกับยืนอยู่บนหลังคารถ ชูกำปั้นคำรามลั่น!

เป็นเพราะเรื่องอยุติธรรมในโลกนี้มีมากเกินไปจริงๆ ในใจของทุกคนล้วนอัดอั้นความแค้นไว้ไม่มากก็น้อย!

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่กล้าขยับแล้ว ใบหน้าของหัวหน้าหมวดตำรวจจราจรไม่เหลือเลือดฝาด เหงื่อเย็นผุดออกจากตัวจางเจิ้งถิงไม่หยุด ส่วนจางเหวินเหวินตกใจจนขาสั่นสองข้าง แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว!

พวกเขาไม่เคยเห็นประชาชนที่โกรธเกรี้ยวขนาดนี้มาก่อนเลย!

โปรดิวเซอร์สถานีโทรทัศน์ก็ได้รับกำลังใจ เขารีบสั่งให้กล้องถ่ายภาพ นี่มันข่าวใหญ่! เรตติ้งต้องระเบิดแน่นอน! ไม่ว่าทางสถานีจะให้ออกอากาศหรือไม่ ถ่ายไว้ก่อนค่อยว่ากัน!

ตำรวจและตำรวจสายตรวจที่มาสนับสนุนจากบริเวณใกล้เคียงต่างตะลึงงันไปหมด พวกเขาไม่มีทางควบคุมคนมากขนาดนี้ได้ จึงทำได้แค่เรียกกำลังเสริมเพิ่ม

“หลิวฝูเซิง! คุณพูดอะไรหน่อยสิ ถ้าวุ่นวายต่อไปแบบนี้ต้องเกิดเรื่องแน่!” ในที่สุดหัวหน้าหมวดก็นึกถึงหลิวฝูเซิงขึ้นมา เขารีบพูดด้วยเสียงเบาลมอ่อน

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก “งั้นวิดีโอนี้ล่ะครับ?”

“ไม่ลบ! นี่คือสิทธิของสื่อ และเป็นสิทธิของพลเมืองด้วย! พวกเราควรปกป้อง!”

“ดีครับ”

หลิวฝูเซิงพยักหน้าเบาๆ จู่ๆ ก็หันตัวเดินไปหาสองพ่อลูกจางเจิ้งถิง

“แก แกจะทำอะไร!” จางเจิ้งถิงตกใจจนรีบถอยหลังสองก้าว ส่วนจางเหวินเหวินก็ร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย

หลิวฝูเซิงพูดอย่างเรียบเฉย “พวกคุณไม่ต้องกลัว นี่คือใบสั่งปรับจากการจอดรถผิดกฎของพวกคุณ อย่าลืมไปจ่ายค่าปรับ ส่วนการกระทำผิดกฎหมายอื่นๆ สหายตำรวจจะดำเนินการตามกฎหมายกับพวกคุณเอง”

ใบสั่งปรับ…

จางเจิ้งถิงถือใบสั่งปรับไว้อย่างงุนงง มองหลิวฝูเซิงหันหลัง แล้วก้าวขึ้นไปบนหลังคารถของพวกเขาเลย

“ทุกท่าน! ผมคือหลิวฝูเซิง ขอให้ทุกคนเงียบสักครู่ ฟังผมพูด!” หลิวฝูเซิงถือโทรโข่งไว้ในมือ แล้วพูดเสียงดัง

ตอนนี้ชื่อหลิวฝูเซิงสามคำนี้มีอิทธิพลอย่างยิ่งในหมู่ประชาชนรอบข้าง คนส่วนใหญ่จึงเงียบลงในพริบตา

“ผมรู้ว่าทุกท่านมาที่นี่เพราะคดีฉ้อโกงใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน อยากมาแสดงความขอบคุณผม! น้ำใจของพวกท่านผมรับไว้แล้ว! แต่ความขอบคุณนี้ผมรับไม่ได้! เพราะคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานยังไม่จบ! นอกจากสองพ่อลูกตระกูลฮั่วแล้ว คดีนี้ยังมีผู้ต้องสงสัยอีกมาก ฝ่ายตำรวจเรายังหาพยานหลักฐานการกระทำผิดของพวกเขาไม่พบ ยังนำพวกเขามาลงโทษตามกฎหมายไม่ได้!”

ฮือ!

ฝูงชนฮือฮาขึ้นมา!

ถึงฝ่ายตำรวจจะปิดรูปคดีเป็นความลับ แต่ก่อนหน้านี้คนที่ไปเดินขบวนที่ชั้นล่างกลุ่มบริษัทว่านหลงมีมาก เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ร่วมปฏิบัติการก็มีมากเช่นกัน

ข่าวที่เล่าลือกันตามท้องถนนตอนนี้ นอกจากเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับหลิวฝูเซิงแล้ว ก็คือคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานคลี่คลายแล้ว สองพ่อลูกฮั่วฉี่เซิงเป็นผู้ร่วมกระทำผิดและเป็นมือดำเบื้องหลัง!

แต่ตอนนี้หลิวฝูเซิงกลับบอกว่าคดียังไม่คลี่คลาย! ยังมีเรื่องภายในอีก!

“คุณตำรวจหลิว! คดีนี้ยังมีเรื่องภายในอะไรอีกครับ? เป็นการที่ข้าราชการกับพ่อค้าสมคบกันหรือเปล่า? คุณถูกลดตำแหน่งและถูกกีดกันก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม!”

ทุกคนต่างตั้งคำถามกันเป็นแถว

ที่จริงหลิวฝูเซิงไม่ได้ถูกลดตำแหน่ง อย่างมากก็นับเป็นการย้ายตำแหน่งเท่านั้น แต่ทุกคนล้วนรู้สึกว่าตำแหน่ง "รองหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจ" ที่เป็นตำแหน่งลอยของเขาเดิมทีเป็นตำแหน่งใหญ่มาก และต่างกันฟ้ากับดินกับการมายืนเป็นตำรวจจราจรริมถนนตอนนี้

หลิวฝูเซิงใช้มือกดลงเบาๆ แล้วพูด “ทุกท่านอย่าเดาสุ่ม! กองตำรวจเรามีวินัย เปิดเผยรูปคดีให้ทุกท่านทราบมากเกินไปไม่ได้! สิ่งที่ผมอยากพูดคือ ขอให้ทุกท่านเชื่อมั่นในรัฐบาลและฝ่ายตำรวจ และเชื่อมั่นในผมหลิวฝูเซิงด้วย ผมจะนำผู้กระทำผิดทั้งหมดมาลงโทษตามกฎหมาย คืนความยุติธรรมให้ทุกท่านแน่นอน!”

“คุณตำรวจหลิว! พวกเราเชื่อคุณ!” ทุกคนพูด

หลิวฝูเซิงพยักหน้าแล้วพูด “ดีครับ! งั้นก็ขอให้ทุกท่านอย่ารวมตัวกันอยู่ที่นี่เลย! พวกท่านอยู่ที่นี่ ผมทำงานไม่ได้! ทุกท่านเชื่อผมแล้ว ก็อย่าทำร้ายผมสิครับ!”

หลายคนหัวเราะออกมาเพราะประโยคนี้

ตอนนี้สี่แยกติดขัดจนแน่นเสียยิ่งกว่าน้ำไหลไม่ผ่าน ภายใต้การเรียกร้องของหลิวฝูเซิง ฝูงชนก็สลายตัวอย่างรวดเร็ว บางคนถึงกับอาสาเป็นอาสาสมัครช่วยโบกรถให้ด้วย

ท่ามกลางความวุ่นวาย หลิวฝูเซิงหันไปมองซุนไห่แวบหนึ่ง

ซุนไห่เข้าใจทันที เขาดึงโปรดิวเซอร์สถานีโทรทัศน์ไปข้างๆ แล้วพูด “เพื่อน แกยังไม่ไปอีกเหรอ? อยากให้คนมาลบวิดีโอจริงๆ เหรอ?”

โปรดิวเซอร์ถึงตั้งสติได้ จากนั้นก็ถามอย่างลังเลเล็กน้อย “วิดีโอผมเอากลับสถานีได้ แต่จะได้ออกอากาศหรือไม่ ผมคุมไม่ได้นะ…”

“เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง! ฉันจะจัดการเอง!” ซุนไห่พูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

……

การจราจรคลี่คลายแล้ว คนของสถานีโทรทัศน์ก็ไปแล้วเช่นกัน

จางเจิ้งถิงโกรธจนไฟลุกสามวา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขารีบขับรถหนีไปกับจางเหวินเหวินอย่างหมดสภาพในพรวดเดียว

เรื่องนี้เสียงดังไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นสถานีตำรวจหรือหน่วยงานต่างๆ ของศาลาว่าการเมือง ล้วนได้รับข่าวกันหมด

เหอเจี้ยนกั๋วรองนายกเทศมนตรีโกรธจนทุบโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไอ้หลิวฝูเซิงนี่ อยากก่อกบฏหรือไง? ถึงขั้นบังอาจใช้วิธีการแบบนี้สร้างกระแส! เขาคิดสวยไปหน่อยแล้ว!”

ซ่งซานซือพูด “ท่านนายกไม่ต้องโกรธครับ ความคิดของหลิวฝูเซิงไร้เดียงสาเกินไป เรื่องนี้สถานีโทรทัศน์ไม่กล้ารายงานแน่นอน! จางเจิ้งถิงก็ต้องไม่ยอมให้วิดีโอนี้ถูกเปิดเผยแน่นอนด้วย!”

“จางเจิ้งถิงมันไร้ค่า! นายยังหวังพึ่งเขาอีกเหรอ? เรื่องนี้นายไปจัดการเอง!” เหอเจี้ยนกั๋วถลึงตาพูด

ซ่งซานซือพยักหน้า “ครับ ผมจะติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์เดี๋ยวนี้…”

“ไม่ใช่ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์! นายติดต่อสถานีโทรทัศน์โดยตรงเลย! ไอ้หลิวฝูเซิงนี่เจ้าเล่ห์มาก การที่เขากล้าทำแบบนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่ามีคนอยู่เบื้องหลังคอยช่วยเขา!” เหอเจี้ยนกั๋วหรี่ตาพูด

ซ่งซานซือสงสัย “ผมสืบอย่างละเอียดแล้ว เขาไม่มีภูมิหลังอะไรจริงๆ ที่ท่านบอกว่ามีคนอยู่เบื้องหลัง หมายถึงใครครับ?”

เหอเจี้ยนกั๋วหัวเราะในลำคอ “จะเป็นใครได้อีก? ในเมืองเหลียวหนาน ใครมีความกล้าที่จะขัดกับผม? ก็มีแค่หลี่เหวินป๋อคนนั้น ที่อาศัยว่าพ่อของเขาเคยเป็นเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายประจำมณฑล ถึงกล้ามางัดข้อกับผม!”

ซ่งซานซือพูดอย่างเพิ่งเข้าใจ “หลี่เหวินป๋อไม่เห็นด้วยกับการปิดคดีมาตลอดตั้งแต่แรก ดูท่าสิ่งที่เขาหมายมั่นย่อมไม่ใช่ความสำเร็จหรือล้มเหลวของคดีเดียวแน่นอน! เขาต้องการจะพลิกฟ้าของเมืองเหลียวหนานทั้งผืนเลย!”

“ฮึ่ม!”

เหอเจี้ยนกั๋วหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพูด “ถ้าพ่อเขายังอยู่ในตำแหน่ง ผมก็คงเกรงเขาอยู่บ้าง ตอนนี้พ่อเขาลงจากตำแหน่งแล้ว ต้นไม้ล้มลิงกระจาย ยังจะคิดแตะต้องผมอีกเหรอ? คิดจริงๆ เหรอว่าผมไม่มีคนหนุนหลังในมณฑล? ตอนนี้นายไปสถานีโทรทัศน์ เรื่องนี้ห้ามออกอากาศ วิดีโอก็ต้องทำลายทิ้งด้วย!”

“เข้าใจครับ! ผมไปเดี๋ยวนี้!” ซ่งซานซือหันหลังจากไปทันที

เหอเจี้ยนกั๋วถอนหายใจยาว พิงเก้าอี้แล้วหลับตาพักผ่อน

ประมาณสิบนาทีต่อมา จู่ๆ โทรศัพท์ของเหอเจี้ยนกั๋วก็ดังขึ้น!

เหอเจี้ยนกั๋วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ได้ยินเพียงเสียงซ่งซานซือที่ลนลานพูดว่า “ท่านนายก ท่านดูโทรทัศน์หรือยังครับ?”