บทที่ 92 ลอยขึ้นเหนือน้ำ

ดูโทรทัศน์เหรอ?

ใจของเหอเจี้ยนกั๋ววูบลง เขาลุกขึ้นยืนทันที เดินไปเปิดโทรทัศน์ในห้องพัก “ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”

“ตอนนี้ผมอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ เรื่องเมื่อเช้านี้ สถานีโทรทัศน์ออกอากาศไปแล้วครับ!” ซ่งซานซือรีบพูด

ในเวลาเดียวกัน เหอเจี้ยนกั๋วก็เห็นข่าวเที่ยงของสถานีโทรทัศน์เหลียวหนานแล้ว…

บนจอกำลังฉายภาพจางเจิ้งถิงกับจางเหวินเหวินลูกสาวสองคนด่าทอและทำร้ายหลิวฝูเซิงอย่างตามอำเภอใจ จากนั้นก็ถูกหลิวฝูเซิงจับกุมไว้

จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปเป็นฉากที่หลิวฝูเซิงยืนอยู่บนหลังคารถ ขอให้ฝูงชนสลายตัว…

“ขอให้ทุกท่านเชื่อมั่นในรัฐบาลและฝ่ายตำรวจ และเชื่อมั่นในผมหลิวฝูเซิงด้วย ผมจะนำผู้กระทำผิดทั้งหมดมาลงโทษตามกฎหมาย คืนความยุติธรรมให้ทุกท่านแน่นอน!”

เสียงของหลิวฝูเซิงและเสียงปรบมืออย่างกึกก้องของประชาชน ดังจากโทรทัศน์เข้าสู่หูของเหอเจี้ยนกั๋ว

สีหน้าของเหอเจี้ยนกั๋วเขียวคล้ำอย่างที่สุด เขากัดฟันคำรามต่ำ “ซ่งซานซือ! นายทำอะไรกินอยู่!”

ซ่งซานซือตกใจจนรีบอธิบาย “ท่านนายก! ผมไม่มีทางจริงๆ! ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์เหมือนถูกฉีดเลือดไก่ ไม่ให้หน้าใครทั้งนั้น! เขายังบอกอีกว่า…”

“บอกว่าอะไร!”

“เขายังบอกอีกว่า… การรายงานความจริง เป็น เป็นความรับผิดชอบของคนสื่อทุกคน!”

“ความรับผิดชอบบ้าอะไร!” เหอเจี้ยนกั๋วหลุดคำหยาบออกมาตรงนั้นเลย แล้วขว้างโทรศัพท์ใส่จอโทรทัศน์อย่างแรง!

เขารู้ดีว่าหลังจากสถานีโทรทัศน์ออกอากาศคลิปนี้ ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร! ตอนนี้อินเทอร์เน็ตยังไม่ใช่สื่อกระแสหลัก สถานีโทรทัศน์เหลียวหนานยังมีเรตติ้งและอิทธิพลสูงมาก นี่หมายความว่าไม่เพียงหลิวฝูเซิงจะได้ชื่อเสียงบารมีมหาศาล คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานก็จะปิดลงอย่างราบรื่นไม่ได้ด้วย!

ลูกคิดในใจทั้งหมดของเหอเจี้ยนกั๋วกำลังจะพังหมด!

เพียงแต่ สถานีโทรทัศน์เอาความกล้ามาจากไหน? หลี่เหวินป๋อให้เหรอ?

หลังสงบอารมณ์ลงเล็กน้อย เหอเจี้ยนกั๋วก็โทรหาซ่งซานซืออีกครั้ง “รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?”

ซ่งซานซือครุ่นคิดแล้วพูด “ไม่ชัดเจนครับ แต่ไม่ใช่หลี่เหวินป๋อแน่นอน ผมหยั่งเชิงดูแล้ว ทางสถานีโทรทัศน์บอกชัดเจนมากว่าไม่เกี่ยวกับหลี่เหวินป๋อ! อีกทั้งหน้าตาของหลี่เหวินป๋อก็ไม่ถึงขั้นทำให้สถานีโทรทัศน์ไม่เกรงกลัวอะไรขนาดนี้ได้!”

“งั้นเป็นใครกัน…”

เหอเจี้ยนกั๋วครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูด “นายยังไม่ต้องกลับ ไปนัดคนนั้นในสำนักงานตำรวจประจำเมืองออกมา ให้เขาทำอะไรสักหน่อย”

“ท่านหมายความว่ายังไงครับ?”

เหอเจี้ยนกั๋วสูดหายใจลึก แล้วพูด “ฉวยจังหวะที่เรื่องนี้ยังไม่บ่มตัวเต็มที่ รีบทำให้คดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานปิดลงก่อน! นายบอกเขาว่าให้ทำรายงานปิดคดีสองฉบับ! ฉบับหนึ่งให้หลี่เหวินป๋อ อีกฉบับส่งตรงมาให้ผม! ผมจะอนุมัติด้วยตัวเอง!”

ตอนนี้มีเพียงการปิดคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานในระดับทางการเท่านั้น ถึงจะเลี่ยงผลกระทบที่เรื่องนี้ก่อขึ้นได้!

หลิวฝูเซิงไม่ได้เป็นตัวแทนของทางการ ขอแค่รายงานปิดคดีอย่างเป็นทางการออกมา ไม่ว่าหลิวฝูเซิงหรือหลี่เหวินป๋อก็จะหมดหนทาง ไม่มีทางอาศัยหัวข้อนี้ขยายเรื่องได้อีก!

……

ตอนนี้ หลิวฝูเซิงกับซุนไห่ก็เห็นเนื้อหาในโทรทัศน์เช่นกัน

“ไม่คิดเลยว่าคราวนี้ต้องขอบคุณนาย ถ้าไม่ใช่เพราะนายหาคนมาช่วยพูดให้ ผมอาจจะต้องเลือกช่องทางอินเทอร์เน็ต” หลิวฝูเซิงพูดจากใจจริง

เขารู้ดีว่าเหอเจี้ยนกั๋วต้องขัดขวางอยู่ตรงกลางและกดดันสถานีโทรทัศน์แน่นอน ภายใต้อำนาจบารมีของรองนายกเทศมนตรี ต่อให้หลี่เหวินป๋อออกหน้าเอง ก็เกรงว่าจะทำให้คลิปได้ออกอากาศไม่ได้

แผนเดิมของหลิวฝูเซิงคือการเปิดเผยคลิปบนอินเทอร์เน็ต แต่ในยุคนี้อินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย อย่างน้อยก็มีอิทธิพลน้อยกว่าสื่อโทรทัศน์มาก

การที่สถานีโทรทัศน์ต้านแรงกดดันของเหอเจี้ยนกั๋วไหวคราวนี้ ล้วนเป็นเพราะโทรศัพท์สายเดียวที่ซุนไห่โทรไป!

ซุนไห่ยิ้มอย่างได้ใจพอสมควร “คุณปู่ที่บ้านผมบอกว่าวิธีการของอาจารย์แฝงกลิ่นอายนอกรีต แต่ในวงราชการต้องเดินทางที่ถูกต้อง! ท่านไม่อยากให้คนมีความสามารถอย่างอาจารย์เดินทางเบี้ยว จึงฝากบอกไปสักคำ!”

คำพูดของซุนไห่ดูเหมือนพูดลอยๆ แต่หากคนที่ตั้งใจฟังได้ยิน กลับจะขนลุกซู่!

แค่ฝากบอกสักคำ ก็ทำให้ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นกล้าปะทะกับรองนายกเทศมนตรีที่บริหารเมืองมาเกือบสิบปีและมีอำนาจล้นฟ้า! งั้นคนที่ฝากบอกนี้จะมีสถานะแบบไหนกัน?

แต่หลิวฝูเซิงกลับเพียงยิ้มเรียบๆ “คุณปู่ที่บ้านนายพูดถูกมาก”

ซุนไห่มองหลิวฝูเซิงอย่างลึกซึ้ง แล้วพูด “คุณปู่ยังให้ผมสังเกตสีหน้าอาจารย์อย่างละเอียดหลังจากพูดคำนี้จบด้วย”

“หมายความว่ายังไง?” หลิวฝูเซิงถาม

ซุนไห่พูด “หลังฟังคำที่ผมพูด คนชั้นต่ำจะงุนงง คนชั้นกลางจะตกใจ มีเพียงคนชั้นสูงอย่างอาจารย์เท่านั้น ที่จะไม่สะทกสะท้าน”

คนชั้นสูงที่เขาพูดถึงไม่ได้หมายถึงสถานะหรือทรัพย์สินที่เหนือกว่า หากหมายถึงความสง่างามและชั้นเชิงลึกซึ้งของคน

หลิวฝูเซิงพูด “คุณปู่ที่บ้านนายให้นายอ่านผม แต่ไม่คิดว่านายจะเอาคำเหล่านี้มาบอกผมหมด”

“ที่ผมพูดออกมาก็เพราะผมชื่นชมอาจารย์จากใจจริง! ตอนแรกผมนึกว่าอาจารย์เป็นคนมีภูมิหลัง ทีหลังถึงรู้ว่าข้างหลังอาจารย์มีเพียงเงาของตัวเอง! ในสถานการณ์แบบนั้น สิ่งที่อาจารย์ทำลงไปแทบเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะคิด! คุณปู่บอกว่าอาจารย์คือโจโฉ! ยามยุคยุ่งเหยิงคือวีรบุรุษเจ้าเล่ห์ ยามยุคสงบคือขุนนางผู้มีความสามารถ!” ซุนไห่พูดอย่างสะเทือนใจพอสมควร

หลิวฝูเซิงยิ้มบางๆ “พวกเขาไม่กล้าคิด ไม่กล้าทำ รู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำเป็นการนอกคัมภีร์นอกครรลอง หรือไม่ก็เป็นคนหนุ่มบ้าบิ่น พวกเขาจึงได้แต่จมหายไปในฝูงชน ใช้ชีวิตอย่างไร้ผลงานไปทั้งชีวิต ผมไม่เหมือนกัน ผมอยากโดดเด่นเหนือคนอื่น”

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวฝูเซิงเผยความในใจต่อหน้าคนนอก

แต่เขาไม่ได้พูดให้ซุนไห่ฟัง หากพูดให้คุณปู่ที่บ้านซุนไห่ท่านนั้นฟังต่างหาก

ซุนไห่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่องถาม “อาจารย์ อาจารย์บอกผมว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว ไส้ศึกตัวนั้นจะลอยขึ้นเหนือน้ำ?”

“ถูกต้อง”

หลิวฝูเซิงหัวเราะเบาๆ “การที่ผมทำเรื่องนี้อย่างตีฆ้องร้องป่าว มีจุดประสงค์หนึ่งคือการกดดันไส้ศึก! แรงกดดันจากทุกด้านล้วนบีบให้เขาต้องลงมือแล้ว!”

กริ๊งๆๆ!

จู่ๆ โทรศัพท์ของหลิวฝูเซิงก็ดังขึ้น

คนที่โทรมาคือเก๋อจิ้นจง!

ในโทรศัพท์ เสียงของเก๋อจิ้นจงแปลกไปเล็กน้อย “หลิวน้อย มีคนโทรมานัดผมไปคุยกัน”

“งั้นก็ไปคุยสิครับ”

“นายไม่ได้บอกเหรอว่าคนที่โทรหาผมคือไส้ศึก?” เก๋อจิ้นจงดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง

หลิวฝูเซิงถอนหายใจเบาๆ “ผมรู้ว่าหัวหน้าหมวดเก๋อไม่อยากยอมรับความจริงนี้ แต่เรื่องพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีทางถอยอีก”

เก๋อจิ้นจงสูดหายใจลึก แล้วพูด “ก็จริง!”

หลังวางสายแล้ว ซุนไห่ก็รีบถาม “อาจารย์ ไส้ศึกเริ่มลงมือแล้วเหรอครับ?”

หลิวฝูเซิงพยักหน้า แล้วพูด “เขาติดเบ็ดแล้ว ขอแค่จับเขาได้ ภายในกองตำรวจก็จะไม่มีความกังวลอีก แหวกเมฆเห็นตะวัน คลี่คลายคดีได้ไม่ไกลแล้ว”

“ตกลงไส้ศึกคือใครครับ!” ซุนไห่ถามอย่างอยากรู้

หลิวฝูเซิงยกมุมปาก แล้วเปล่งคำสองคำออกมาอย่างสงบ “ต่งขุย”