บทที่ 93 ดื่มเหล้า

ต่งขุยเหรอ!

ซุนไห่มึนงงไปหมด เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าคณะทำงานเฉพาะกิจคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนาน จะกลับเป็นไส้ศึก!

ต่งขุยขึ้นชื่อเรื่องนิสัยบู๊ห้าวและไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินมาโดยตลอด เป็นขุนพลเสือที่ผู้ใหญ่ในสำนักงานทั้งรักทั้งเกลียด เขากับสถานะไส้ศึกนี้ห่างกันเกินไปแล้วมั้ง!

หลิวฝูเซิงไม่ได้อธิบายกับซุนไห่ เขาดูเวลาแล้วลุกขึ้นยืน พูดว่า “ผมเป็นตำรวจจราจรวันแรก ก็ต้องลาออกจากจุดประจำแล้ว ดูท่าผมจะไม่เหมาะกับงานนี้จริงๆ”

ซุนไห่ชะงัก “อาจารย์จะไปไหนครับ?”

หลิวฝูเซิงบิดขี้เกียจแล้วพูด “ในเมื่อไส้ศึกขยับแล้ว ผมต้องไปพบอีกคนหนึ่ง เขาก็สำคัญมากเหมือนกัน”

“อีกคนหนึ่งเหรอ? เขาอยู่ไหนครับ? ให้ผมขับรถไปส่งไหม?” ซุนไห่ถาม

หลิวฝูเซิงยิ้ม “ต้องอาศัยรถนายอยู่แล้ว เรากลับสำนักงานตำรวจประจำเมืองกัน”

……

ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งนอกสำนักงานตำรวจประจำเมือง

ต่งขุยกับเก๋อจิ้นจงสองคนนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว บนโต๊ะมีทั้งเหล้าและกับข้าว

เห็นต่งขุยรินเหล้าเต็มสองแก้ว เก๋อจิ้นจงถอนหายใจเบาๆ ในใจ แต่บนหน้ายิ้ม “หัวหน้าต่ง ดื่มเหล้าในเวลางาน แบบนี้เกรงว่าจะ…”

“วันนี้ไม่เหมือนกัน ดื่มกับฉันสักแก้ว!” ต่งขุยพูดจบ ก็ยกแก้วเหล้าขึ้นเอง เงยหน้าดื่มรวดเดียวจนหมด

เก๋อจิ้นจงก็ยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยสายตาซับซ้อน แล้วจิบเบาๆ หนึ่งอึก

“หลายปีขนาดนี้แล้ว ทำไมแกยังทำตัวเหมือนผู้หญิงอยู่อีก ดื่มเหล้าก็ยังไม่ชื่นมื่น!” ต่งขุยเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้

เก๋อจิ้นจงวางแก้วเหล้าลง แล้วยิ้มพูด “ผมดื่มได้แค่ไหน คุณก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้นี่นา? เดี๋ยวเลิกงาน ผมยังต้องไปรับลูกกลับจากโรงเรียนด้วย”

“ร่างกายพ่อตาแกดีขึ้นบ้างไหม?” ต่งขุยรินเหล้าอีกแก้ว แล้วถาม

เก๋อจิ้นจงส่ายหน้า “ก็ยังงั้นแหละ! อายุมากแล้ว ดีก็ดีขึ้นไม่ได้มาก แค่สงสารเมียผม วิ่งไปวิ่งมาทุกวัน บางทียังต้องอดหลับอดนอนเฝ้าด้วย”

ต่งขุยถอนหายใจ แล้วพูด “แป๊บเดียว พวกเราก็อายุสี่สิบกันแล้ว ครึ่งชีวิตผ่านไปแบบนี้เลย! ลูกโตขึ้น ผู้ใหญ่แก่ลง พวกเราก็เหนื่อยขึ้น! เก๋อเอ๊ย แกเคยคิดถึงอนาคตบ้างไหม?”

“อนาคตเหรอ? ผมอยากเปลี่ยนไปทำงานที่มั่นคง แล้วอยู่ดีๆ ไปจนเกษียณ” เก๋อจิ้นจงยิ้ม

ต่งขุยพยักหน้า “แกพูดถูก! ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความสบายใจและความชื่นใจ! อย่างคดีใหญ่อันดับหนึ่งแห่งเหลียวหนานที่เรารับมาตอนนี้ ชัดเจนว่าปิดคดีได้แล้ว แต่ท่านผู้บัญชาการหลี่กลับไม่ยอมปิด ยังอยากขุดลึกต่อไปอีก!”

เห็นหัวข้อในที่สุดก็วกมาถึงตรงนี้ มุมปากของเก๋อจิ้นจงขยับเล็กน้อย แล้วพูด “ผู้ใหญ่อยากสร้างความดีความชอบ พวกเราข้างล่างก็ต้องถวายแรงงานสุนัขและม้าเป็นธรรมดา”

“ถูกต้อง!” จู่ๆ ต่งขุยก็ทุบโต๊ะ แล้วพูด “ก็แค่ผู้ใหญ่รู้สึกว่าความดีความชอบยังไม่พอ ถึงให้พวกเราออกไปตากลมตากฝนต่อ ทำงานเหมือนลาลากโม่ไม่ใช่เหรอ! เก๋อเอ๊ย หรือว่าเรามาเขียนรายงานปิดคดียื่นไปด้วยกันเลยดีไหม?”

“ไม่ได้ครับ” คราวนี้เก๋อจิ้นจงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดมาก

ต่งขุยชะงัก “ไม่ได้เหรอ?”

เก๋อจิ้นจงยิ้ม “หัวหน้าต่ง! อย่าโทษที่ผมมีความคิดส่วนตัวนะ! เดิมทีผมไม่ได้อยู่ในคณะทำงานเฉพาะกิจแล้วด้วยซ้ำ เพิ่งจะกลับมาเป็นรองหัวหน้าคณะ ถ้าคดีจบไป ตำแหน่งรองหัวหน้าคณะของผม กับเบี้ยเลี้ยงทำคดี ก็… เฮอะๆ”

ต่งขุยกะพริบตา แล้วหัวเราะลั่น “แกนี่ๆ! ลูกคิดส่วนตัวนี่ดีดได้ละเอียดจริงๆ!”

“เฮ้อ ทั้งหมดก็เพื่อเงินนิดหน่อยนั่นแหละ!” เก๋อจิ้นจงยกแก้วเหล้าขึ้น คราวนี้ดื่มไปอึกใหญ่เลย

ต่งขุยเห็นดังนั้นก็รีบพูด “แกอย่าดื่มเร็วเกินไป เดี๋ยวยังต้องไปรับลูก…”

เก๋อจิ้นจงโบกมือพูด “ไม่เป็นไร! ผมมีสติดี! เมื่อกี้พอพูดถึงหัวข้อนี้ ในใจผมก็ไม่สบายใจเหมือนกัน! ผมเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญามายี่สิบกว่าปี สุดท้ายเหลืออะไรบ้าง? เงินเดือนก็ไม่สูงเท่าคนนั่งโต๊ะ บ้านก็ยังไม่ใหญ่เท่าน้องเมียผมที่ขายปลา! คนอย่างผม ต่อให้ทำจนเกษียณก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย!”

พูดไปพูดมา เก๋อจิ้นจงก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมด แล้วรินอีกแก้ว “หัวหน้าต่ง! ผมไม่กลัวคุณหัวเราะเยาะ! ผมไม่อยากทำจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดว่าเงินเดือนรองหัวหน้ากองจะสูงกว่าตอนนี้ครึ่งขั้น ผมก็คงยื่นเกษียณด้วยเหตุสุขภาพไปนานแล้ว! แผลบนตัวผมมีคุณสมบัติพอหรือไม่ คุณก็รู้ดี!”

“รู้ๆ! ฉันรู้อยู่แล้ว!”

ต่งขุยพยักหน้า แล้วพูด “เพราะฉะนั้น ที่แกไม่อยากปิดคดี ก็คืออยากอาศัยโอกาสนี้ได้ตำแหน่งรองหัวหน้ากองสินะ?”

“ไม่งั้นล่ะ? พวกเราที่เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญา มีใครบ้างที่ไม่ภาวนาให้บ้านเมืองสงบสุข ภาวนาให้คลี่คลายคดีได้เร็วๆ?” เก๋อจิ้นจงดูเหมือนจะเมาไปหน่อยแล้ว หน้าแดงก่ำ ตาก็แดงเล็กน้อย

ต่งขุยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูด “ถ้าแกยอมออกรายงานปิดคดีกับฉัน ฉันทำให้แกได้เป็นหัวหน้ากองของกองสองได้ล่ะ?”

ในห้องส่วนตัวเงียบลงกะทันหัน!

เก๋อจิ้นจงหน้าแดงคอโตจ้องต่งขุย ไม่กี่วินาทีต่อมาก็หัวเราะลั่นขึ้นมา “หัวหน้าต่ง! คุณเห็นผมเมาแล้วจงใจล้อผมเล่นใช่ไหม! หัวหน้ากองเหรอ? คุณนั่นแหละคือหัวหน้ากอง! ต่อให้คุณยอมสละตำแหน่ง ผู้ใหญ่ก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี!”

ต่งขุยคีบกับข้าวไปหนึ่งคำ แล้วส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

“งั้นคุณลองเล่ามาสิว่าจะทำให้ผมเป็นหัวหน้ากองได้ยังไง!” เก๋อจิ้นจงหรี่ตาถาม

ต่งขุยลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วพูด “เก๋อเอ๊ย ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์ยี่สิบกว่าปีของเรา ถึงได้บอกแก แกห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาดนะ! ที่จริงคนที่อยากปิดคดีไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนข้างบนต่างหาก!”

“คนข้างบนเหรอ?” เก๋อจิ้นจงดื่มเหล้าอีกแก้ว แล้วหัวเราะเยาะ “คนข้างบนจะเป็นใครได้อีก? ท่านผู้บัญชาการหลี่เป็นไปไม่ได้! ท่านเลขาฯ อู๋เหรอ? ถ้าท่านเลขาฯ อู๋อยากปิดคดี จะมาหาพวกเราทำไม ไปหาท่านผู้บัญชาการหลี่ตรงๆ สิ! อีกอย่าง เขาก็อาจจะอยากให้ท่านผู้บัญชาการหลี่คลี่คลายคดีไม่ได้ด้วยซ้ำ จะได้บีบท่านผู้บัญชาการหลี่ออกไป!”

ต่งขุยส่ายหน้าแล้วพูด “เป็นใครแกไม่ต้องสน! ขอแค่แกยอมเซ็นชื่อในรายงานปิดคดี ฉันรับประกันว่าจะทำให้แกได้เป็นหัวหน้ากอง! นอกจากนี้ แกไม่ได้อยากเปลี่ยนเป็นบ้านสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นหรือไง? ฉันจัดการให้แกด้วย! เป็นยังไง?”

เก๋อจิ้นจงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเฮะๆ ขึ้นมา “ต่งเอ๊ย! เลิกเถอะ! ยังจะสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่นอีก? พอประโยคนี้ออกมา ผมก็รู้แล้วว่าคุณหลอกผม! นี่องค์กรให้คุณมาทดสอบผมใช่ไหม กลัวว่าผมจะถูกกัดกร่อน? คุณวางใจได้ ผมเก๋อจิ้นจงทั้งตัวเที่ยงธรรม แขนเสื้อสองข้างมีแต่ลม ทนต่อการทดสอบขององค์กรได้! ฮ่าๆๆ…”

ต่งขุยขมวดคิ้วอย่างจนใจ แล้วคว้ามือเก๋อจิ้นจงกะทันหัน พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับแก”

เก๋อจิ้นจงหยุดหัวเราะ จ้องต่งขุยเขม็ง ราวกับเหล้าสร่างไปครึ่งหนึ่ง “ไม่ได้ล้อเล่นกับผมเหรอ? ที่คุณพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

“เป็นเรื่องจริง” ต่งขุยพยักหน้า

เก๋อจิ้นจงเงียบลง ราวกับกำลังครุ่นคิด แต่ก็ราวกับไม่อาจรวบรวมสมาธิได้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ครู่ใหญ่ต่อมา เขาถึงส่ายหน้าแล้วพูด “ไม่ได้! ถ้าผมรับปากคุณ ผมก็เท่ากับทุจริตบิดเบือนกฎหมาย! ถ้าถูกสอบสวนเจอขึ้นมา…”

ต่งขุยยิ้ม “แกใจเล็กขนาดนี้ จะรวยใหญ่ได้ยังไง?”

“เฮ้อ ในใจผมไม่มั่นใจ…” เก๋อจิ้นจงดึงมือกลับ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครึ่งแก้ว ราวกับกำลังปลุกความกล้าให้ตัวเอง

ต่งขุยถาม “แกต้องการยังไง ในใจถึงจะมั่นใจ?”

“นอกจาก… คุณบอกผมว่าคนข้างบนคือใครกันแน่! ถ้าคนคนนี้ไม่น่าเชื่อถือ ต่อให้ตีผมตายผมก็ไม่ทำ!” เก๋อจิ้นจงพูด

ต่งขุยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้! แกรอฉันโทรศัพท์ก่อน!”

พูดพลางเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไป

ครู่หนึ่งต่อมา ต่งขุยกลับมาที่โต๊ะ “มา! นานๆ ทีเก๋อเอ๊ยจะอารมณ์ดีขนาดนี้ เรามาดื่มกันต่อ!”

เก๋อจิ้นจงเห็นดังนั้นก็ชะงัก ทำไมโทรศัพท์เสร็จกลับมา ต่งขุยกลับไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว?